အခန်း ၄၈—ခါနာန်ပြည်ကိုခွဲခြမ်းခြင်း

အခန်း ၄၈—ခါနာန်ပြည်ကိုခွဲခြမ်းခြင်း

 Chapter 48—The Division of Canaan 

ဤအခန်းသည် ယောရှု ၁၀:၄၀-၄၃၊ ၁၁၊ ၁၄-၂၂ ကို အခြေခံထားသည်။ ဗက်ဟောရွန်ရှိ အောင်ပွဲကို တောင်ပိုင်း ကနန်ဒေသ သိမ်းပိုက်မှုက လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ “ယောရှုသည် တောင်ကုန်း၊ တောင်ပိုင်း၊ ချိုင့်ဝှမ်း နိုင်ငံအားလုံးကို လုပ်ကြံခဲ့သည်။ .... ဤရှင်ဘုရင်များနှင့် သူတို့၏ ပိုင်နက်များကို ယောရှုသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယောရှုသည် ဣသရေလလူမျိုးအားလုံးနှင့်အတူ ဂိလဂါလ်ရှိ စခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။”

This chapter is based on Joshua 10:40-43; 11; 14-22.
The victory at Beth-horon was speedily followed by the conquest
of southern Canaan. “Joshua smote all the country of the hills, and
of the south, and of the vale.... And all these kings and their land did
Joshua take at one time, because the Lord God of Israel fought for
Israel. And Joshua returned, and all Israel with him, unto the camp
at Gilgal.”

ပါလက်စတိုင်းမြောက်ပိုင်းရှိ လူမျိုးစုတို့သည် ဣသရေလစစ်တပ်၏ အောင်မြင်မှုကို ကြောက်လန့်သဖြင့် ယခုအခါ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ရန် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကြလေသည်။ ထိုမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ မေရုံအိုင် အနောက်ဘက်ရှိ ဟာဇော်ပြည်၏ ဘုရင် ယာဗိန် ဖြစ်သည်။ “သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဗိုလ်ခြေအားလုံးနှင့်အတူ ထွက်လာကြ၏။” ဤစစ်တပ်သည် ဣသရေလတို့ ခါနန်ပြည်တွင် ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှထက် များစွာကြီးမား၍ “ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိ သဲလုံးနှင့်အမျှ များပြားသော လူစုကြီးဖြစ်ပြီး မြင်းနှင့် ရထားများလည်း အလွန်များပြားလှ၏။ ထိုရှင်ဘုရင်အပေါင်းတို့သည် ဆုံစည်းမိကြသောအခါ ဣသရေလတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် မေရုံရေကန်အနီးတွင် အတူတကွ တပ်စခန်းချကြ၏။” တစ်ဖန် ယောရှုအား အားပေးစကား မိန့်ကြားသည်မှာ “သူတို့ကို မကြောက်နှင့်။ နက်ဖြန် ဤအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးကို ဣသရေလတို့ရှေ့၌ အသေဖြစ်စေခြင်းငှာ ငါအပ်နှံမည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

The tribes of northern Palestine, terrifed at the success which
had attended the armies of Israel, now entered into a league against
them. At the head of this confederacy was Jabin, king of Hazor, a
territory to the west of Lake Merom. “And they went out, they and
all their hosts with them.” This army was much larger than any that
the Israelites had before encountered in Canaan—“much people,
even as the sand that is upon the seashore in multitude, with horses
and chariots very many. And when all these kings were met together,
they came and pitched together at the waters of Merom, to fght
against Israel.” Again a message of encouragement was given to
Joshua: “Be not afraid because of them: for tomorrow about this
time will I deliver them up all slain before Israel.”

မေရုံအိုင်အနီးတွင် သူသည် မဟာမိတ်တပ်များကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး လုံးဝချေမှုန်းခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ဣသရေလတို့လက်သို့ အပ်နှံတော်မူသဖြင့် သူတို့ကို လုပ်ကြံ၍ ... တစ်ယောက်မျှ မကျန်အောင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြ၏။” ခါနန်လူတို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော ရထားနှင့် မြင်းများကို ဣသရေလတို့က သိမ်းယူရန် မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ရထားများကို မီးရှို့၍ မြင်းများကို ခြေကြောဖြတ်ကာ စစ်တိုက်ရန် အသုံးမဝင်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့သည် ရထား သို့မဟုတ် မြင်းများကို မကိုးစားဘဲ “သူတို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို” သာ ကိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

Near Lake Merom he fell upon the camp of the allies and utterly
routed their forces. “The Lord delivered them into the hand of Israel,
who smote them, and chased them ... until they left them none
remaining.” The chariots and horses that had been the pride and
boast of the Canaanites were not to be appropriated by Israel. At the
command of God the chariots were burned, and the horses lamed,
and thus rendered unft for use in battle. The Israelites were not to
put their trust in chariots or horses, but “in the name of the Lord
their God.”

တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့ သိမ်းယူခဲ့ပြီး မဟာမိတ်တို့၏ အခိုင်မာဆုံးခံတပ်ဖြစ်သော ဟာဇော်မြို့ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ စစ်ပွဲသည် နှစ်အတော်ကြာအောင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း စစ်ပွဲအပြီးတွင် ယောရှုသည် ခါနန်ပြည်ကို အစိုးရသူဖြစ်လာသည်။ “ပြည်တော်သည်လည်း စစ်မဖြစ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းခြင်း ရှိလေ၏။”

One by one the cities were taken, and Hazor, the stronghold of
the confederacy, was burned. The war was continued for several [511]
461
462 Patriarchs and Prophets
years, but its close found Joshua master of Canaan. “And the land
had rest from war.”

သို့သော် ယောရှုသည် စစ်ပွဲကို ဆက်လက်မဆင်နွှဲရတော့ပေ။ ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်ကြီး ယောရှုသည် အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်ကို မစွန့်လွှတ်မီ လုပ်ဆောင်ရမည့် အခြားအလုပ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ အောင်နိုင်ပြီးသော နယ်မြေများနှင့် မအောင်နိုင်သေးသော နယ်မြေများအပါအဝင် ပြည်တော်တစ်ခုလုံးကို လူမျိုးစုများအကြား ခွဲဝေပေးရန် ဖြစ်သည်။ မိမိတို့ ရရှိသော အမွေခံနယ်မြေရှိ ရန်သူများကို လုံးဝနှင်ထုတ်ရန်မှာ လူမျိုးစုတစ်ခုချင်းစီ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိပါက ကိုယ်တော်သည် သူတို့ရှေ့မှ ရန်သူများကို နှင်ထုတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပဋိညာဉ်ကို စောင့်ရှောက်ပါက ယခုထက် ပိုမိုကြီးမားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ပေးသနားမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည်။ ခါနန်လူတို့၏ တန်ခိုးအာဏာ ပျက်ပြားသွားသော်လည်း သူတို့ကို လုံးဝနှင်ထုတ်ခြင်း မပြုရသေးပေ။ အနောက်ဘက်တွင် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းတလျှောက် မြေဩဇာကောင်းသော လွင်ပြင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ မြောက်ဘက်တွင် ဇိဒုန်လူတို့၏ နယ်မြေရှိသည်။ လေဗနွန်သည်လည်း ဇိဒုန်လူတို့၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေကာ တောင်ဘက် အီဂျစ်ပြည်ဘက်သို့ ဦးတည်သော နယ်မြေများတွင်လည်း ဣသရေလတို့၏ ရန်သူများ နေထိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

 

But though the power of the Canaanites had been broken, they
had not been fully dispossessed. On the west the Philistines still
held a fertile plain along the seacoast, while north of them was the
territory of the Sidonians. Lebanon also was in the possession of
the latter people; and to the south, toward Egypt, the land was still
occupied by the enemies of Israel.

ယောရှု၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဧလာဇာနှင့် အနွယ်အသီးသီး၏ အကြီးအကဲများထံ မြေခွဲဝေခြင်း တာဝန်ကို အပ်နှံခဲ့ပြီး၊ လူမျိုးစုတစ်ခုချင်းစီ၏ တည်နေရာကို စာရေးတံပြု၍ ဆုံးဖြတ်သည်။ မောရှေကိုယ်တိုင်က ခါနန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်သည့်အခါ ခွဲဝေရမည့် နယ်နိမိတ်များကို သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး၊ ခွဲဝေခြင်းတွင် ပါဝင်ရန် အနွယ်တစ်ခုစီမှ မင်းသားတစ်ပါးစီကို ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ လေဝိအနွယ်သည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တွင် အမှုထမ်းရန်အတွက်ဖြစ်၍ ဤခွဲဝေခြင်းတွင် မပါဝင်ပေ။ သို့သော် မြို့ပေါင်း ၄၈ မြို့ကို ပြည်တော်အနှံ့တွင် လေဝိလူတို့အတွက် အမွေအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။

Joshua was not, however, to continue the war. There was another
work for the great leader to perform before he should relinquish
the command of Israel. The whole land, both the parts already
conquered and that which was yet unsubdued, was to be apportioned
among the tribes. And it was the duty of each tribe to fully subdue
its own inheritance. If the people should prove faithful to God, He
would drive out their enemies from before them; and He promised
to give them still greater possessions if they would but be true to His
covenant.
To Joshua, with Eleazar the high priest, and the heads of the
tribes, the distribution of the land was committed, the location of
each tribe being determined by lot. Moses himself had fxed the
bounds of the country as it was to be divided among the tribes when
they should come in possession of Canaan, and had appointed a
prince from each tribe to attend to the distribution. The tribe of
Levi, being devoted to the sanctuary service, was not counted in this
allotment; but forty-eight cities in different parts of the country were
assigned the Levites as their inheritance.

မြေခွဲဝေခြင်း မစတင်မီ၊ ကာလက်သည် သူ၏ အနွယ်ဝင် အကြီးအကဲများနှင့်အတူ ထူးခြားသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုနှင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ ယောရှုမှလွဲလျှင် ကာလက်သည် ယခုအခါ ဣသရေလတို့တွင် အသက်အကြီးဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ ကာလက်နှင့် ယောရှုတို့သည်သာ ကတိထားရာပြည်မှ သတင်းကောင်းကို ယူဆောင်လာပြီး ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်နှင့် သိမ်းယူရန် လူတို့ကို အားပေးခဲ့သော သူလျှိုနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကာလက်သည် သူ၏ သစ္စာရှိမှုအတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးခဲ့သော ကတိတော်ကို ယောရှုအား ယခု သတိပေးလေသည်- “သင်၏ခြေနင်းရာအရပ်ကို သင်နှင့် သင်၏သားမြေးတို့သည် ထာဝရအမွေခံရကြမည်။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ထာဝရဘုရားနောက်သို့ လုံးလုံးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သတည်း။” ထို့ကြောင့် သူက ဟေဗြုန်မြို့ကို မိမိအမွေအဖြစ် ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်နှင့် ယာကုပ်တို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရာဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကို မက်ပေလဂူအတွင်း သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။ ဟေဗြုန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အာနပ်အမျိုးသားတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကြောင့် သူလျှိုများ ကြောက်လန့်ကာ ဣသရေလတစ်မျိုးလုံး၏ သတ္တိကို ပျက်ပြားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် ကာလက်က ဘုရားသခင်၏ ခွန်အားကို ကိုးစားလျက် မိမိအမွေအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။

Before the distribution of the land had been entered upon, Caleb,
accompanied by the heads of his tribe, came forward with a special
claim. Except Joshua, Caleb was now the oldest man in Israel.
Caleb and Joshua were the only ones among the spies who had
brought a good report of the Land of Promise, encouraging the
people to go up and possess it in the name of the Lord. Caleb now
reminded Joshua of the promise then made, as the reward of his
faithfulness: “The land whereon thy feet have trodden shall be thine
inheritance, and thy children’s forever, because thou hast wholly
followed the Lord.” He therefore presented a request that Hebron be
given him for a possession. Here had been for many years the home
of Abraham, Isaac, and Jacob; and here, in the cave of Machpelah,
Division of Canaan 463
they were buried. Hebron was the seat of the dreaded Anakim, [512]
whose formidable appearance had so terrifed the spies, and through
them destroyed the courage of all Israel. This, above all others, was
the place which Caleb, trusting in the strength of God, chose for his
inheritance.

“ကြည့်ရှုလော့၊ ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား ထိုစကားကို မိန့်တော်မူကတည်းက ဤ ၄၅ နှစ်ပတ်လုံး ကျွန်ုပ်ကို အသက်ရှင်စေတော်မူပြီ။ ... ယခုတွင် ကျွန်ုပ်သည် အသက် ၈၅ နှစ် ရှိပါပြီ။ မောရှေ ကျွန်ုပ်ကို စေလွှတ်သောနေ့၌ ရှိခဲ့သော ခွန်အားသည် ယနေ့တိုင်အောင် ရှိပါသေးသည်။ ထိုစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ယခုလည်း စစ်တိုက်ခြင်းငှာ ထွက်ဝင်နိုင်သော ခွန်အားရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေ့က ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသော ဤတောင်ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ။ ထိုအရပ်၌ အာနပ်အမျိုးသားတို့ ရှိကြောင်းနှင့် မြို့များသည်လည်း ကြီးမား၍ ခိုင်ခံ့ကြောင်းကို ထိုနေ့၌ သင်ကိုယ်တိုင် ကြားခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိတော်မူပါက၊ ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း သူတို့ကို ကျွန်ုပ် နှင်ထုတ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။” ဤတောင်းဆိုချက်ကို ယုဒအနွယ်၏ အကြီးအကဲများက ထောက်ခံကြသည်။ ကာလက်ကိုယ်တိုင်သည် ဤအနွယ်မှ မြေခွဲဝေရန် ခန့်အပ်ခံရသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အာဏာကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးပြုသည်ဟု မထင်ရလေအောင် ဤလူကြီးများကို မိမိနှင့်အတူ ပူးပေါင်းတောင်းဆိုစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“Behold, the Lord hath kept me alive,” he said, “these forty and
fve years, even since the Lord spake this word unto Moses: ... and
now, lo, I am this day fourscore and fve years old. As yet I am
as strong this day as I was in the day that Moses sent me: as my
strength was then, even so is my strength now, for war, both to go
out, and to come in. Now therefore give me this mountain, whereof
the Lord spake in that day: for thou heardest in that day how the
Anakim were there, and that the cities were great and fenced: if
so be the Lord will be with me, then I shall be able to drive them
out, as the Lord said.” This request was supported by the chief men
of Judah. Caleb himself being the one appointed from this tribe to
apportion the land, he had chosen to unite these men with him in
presenting his claim, that there might be no appearance of having
employed his authority for selfsh advantage.

သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ချက်ချင်း ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ဤဘီလူးတို့၏ ခံတပ်ကို အောင်နိုင်ရန် ကာလက်ထက် စိတ်ချရသူ မရှိနိုင်ပေ။ “ယောရှုသည် ယေဖုန္န၏သား ကာလက်ကို ကောင်းချီးပေး၍ ဟေဗြုန်မြို့ကို အမွေအဖြစ် ပေးလေ၏။” အကြောင်းမှာ “သူသည် ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားနောက်သို့ လုံးလုံးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သတည်း။” ကာလက်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် သူလျှိုများ၏ မကောင်းသော သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ လူမျိုးအား ခါနန်ပြည်ကို အပိုင်ပေးမည်ဟူသော ကတိတော်ကို သူယုံကြည်ခဲ့ပြီး၊ ဤအချက်၌ သူသည် ထာဝရဘုရားနောက်သို့ အပြည့်အဝ လိုက်လျှောက်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ လူမျိုးနှင့်အတူ တောကန္တာရအတွင်း နှစ်ရှည်လများ လှည့်လည်ခဲ့ရပြီး၊ အပြစ်ရှိသူတို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို အတူခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ ညည်းတွားခြင်း မရှိဘဲ မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများ တောတွင် ဆုံးပါးသွားစဉ် မိမိကို စောင့်ရှောက်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကိုသာ ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ တောကန္တာရ၏ ခဲယဉ်းမှု၊ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကပ်ရောဂါများကြားတွင်လည်းကောင်း၊ ခါနန်ပြည်သို့ ရောက်ပြီးနောက် စစ်ပွဲကာလများတွင်လည်းကောင်း ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို စောင့်ရှောက်တော်မူခဲ့ရာ၊ အသက် ၈၀ ကျော်သော်လည်း သူ၏ ခွန်အားသည် မယုတ်လျော့ခဲ့ပေ။ သူသည် အောင်နိုင်ပြီးသားမြေကို မတောင်းဘဲ၊ သူလျှိုများက အောင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သော နေရာကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အကူအညီနှင့် သူသည် ဣသရေလတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော ဘီလူးကြီးများထံမှ ခံတပ်ကို လုယူလိမ့်မည်။ ကာလက်၏ တောင်းဆိုချက်သည် ဂုဏ်ဒြပ် သို့မဟုတ် အာဏာကို လိုချင်၍ မဟုတ်ပေ။ ရဲရင့်သော စစ်သည်တော်ကြီးသည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ရန်နှင့် သူတို့၏ ဘိုးဘေးများ အောင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သော မြေကို အပြည့်အဝ အောင်နိုင်ရန် လူမျိုးစုတို့အား စံပြနမူနာပြလို၍ ဖြစ်သည်။

His claim was immediately granted. To none could the conquest
of this giant stronghold be more safely entrusted. “Joshua blessed
him, and gave unto Caleb the son of Jephunneh Hebron for an
inheritance,” “because that he wholly followed the Lord God of
Israel.” Caleb’s faith now was just what it was when his testimony
had contradicted the evil report of the spies. He had believed God’s
promise that He would put His people in possession of Canaan,
and in this he had followed the Lord fully. He had endured with
his people the long wandering in the wilderness, thus sharing the
disappointments and burdens of the guilty; yet he made no complaint
of this, but exalted the mercy of God that had preserved him in the
wilderness when his brethren were cut off. Amid all the hardships,
perils, and plagues of the desert wanderings, and during the years
of warfare since entering Canaan, the Lord had preserved him; and
now at upwards of fourscore his vigor was unabated. He did not ask
for himself a land already conquered, but the place which above all
others the spies had thought it impossible to subdue. By the help
of God he would wrest his stronghold from the very giants whose
power had staggered the faith of Israel. It was no desire for honor
464 Patriarchs and Prophets
or aggrandizement that prompted Caleb’s request. The brave old
[513] warrior was desirous of giving to the people an example that would
honor God, and encourage the tribes fully to subdue the land which
their fathers had deemed unconquerable.

ကာလက်သည် နှစ်ပေါင်း ၄၀ ပတ်လုံး စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သော အမွေကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင် အတူရှိမည်ကို ကိုးစားလျက် “အာနပ်၏ သားသုံးယောက်ကို ထိုအရပ်မှ နှင်ထုတ်လေ၏။” မိမိနှင့် မိမိအိမ်ထောင်အတွက် ပိုင်ဆိုင်မှု ရရှိပြီးနောက်တွင်လည်း သူ၏ ဇွဲလုံ့လသည် မလျော့ပါးသွားပေ။ မိမိအမွေ၌ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရန် မကြိုးစားဘဲ၊ လူမျိုးတော်၏ အကျိုးနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် နောက်ထပ် အောင်ပွဲများကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲခဲ့သည်။

Caleb obtained the inheritance upon which his heart had been
set for forty years, and, trusting in God to be with him, he “drove
thence the three sons of Anak.” Having thus secured a possession
for himself and his house, his zeal did not abate; he did not settle
down to enjoy his inheritance, but pushed on to further conquests
for the beneft of the nation and the glory of God.

ကြောက်တတ်သူများနှင့် ပုန်ကန်သူတို့သည် တောကန္တာရထဲတွင် ပျက်စီးသွားကြသော်လည်း၊ သစ္စာရှိသော သူလျှိုများသည် ဧရှကောလစပျစ်သီးကို စားရကြသည်။ လူတိုင်းအား မိမိတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအတိုင်း ပေးတော်မူ၏။ မယုံကြည်သူတို့သည် သူတို့ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ရှိသော်လည်း ခါနန်ပြည်ကို အမွေခံရန် မဖြစ်နိုင်ဟု သူတို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသဖြင့် ထိုပြည်ကို မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြရပေ။ သို့သော် အခက်အခဲများကို မကြည့်ဘဲ အနန္တတန်ခိုးရှင် အကူအညီပေးသူ၏ ခွန်အားကို ကြည့်ရှု၍ ဘုရားသခင်ကို ကိုးစားသူတို့သည် ကောင်းမြတ်သော ပြည်သို့ ဝင်ကြရသည်။ ရှေးခေတ်သူတော်စင်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် “နိုင်ငံများကို အောင်မြင်ကြ၏။ ... သန်လျက်ဘေးနှင့် လွတ်ကြ၏။ အားနည်းရာမှ အားရှိကြ၏။ စစ်တိုက်ရာတွင် ရဲရင့်ကြ၏။ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဗိုလ်ခြေများကို နှင်ထုတ်ကြ၏။” (ဟေဗြဲ ၁၁:၃၃၊ ၃၄)။ “လောကကို အောင်ခြင်းအကြောင်းမူကား ငါတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းပေတည်း။” (၁ ယောဟန် ၅:၄)။

The cowards and rebels had perished in the wilderness, but the
righteous spies ate of the grapes of Eschol. To each was given according to his faith. The unbelieving had seen their fears fulflled.
Notwithstanding God’s promise, they had declared that it was impossible to inherit Canaan, and they did not possess it. But those
who trusted in God, looking not so much to the diffculties to be
encountered as to the strength of their Almighty Helper, entered the
goodly land. It was through faith that the ancient worthies “subdued
kingdoms, ... escaped the edge of the sword, out of weakness were
made strong, waxed valiant in fght, turned to flight the armies of
the aliens.” Hebrews 11:33, 34. “This is the victory that overcometh
the world, even our faith.” 1 John 5:4.

မြေခွဲဝေခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အခြားတောင်းဆိုချက်တစ်ခုမှာ ကာလက်နှင့် လုံးဝခြားနားသော စိတ်သဘောထားကို ဖော်ပြနေသည်။ ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ယောသပ်၏ သားမြေးများဖြစ်သော ဧဖရိမ်အနွယ်နှင့် မနာရှေအနွယ်တစ်ဝက်တို့က တင်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ လူဦးရေ များပြားမှုကို ထောက်ထား၍ ထိုအနွယ်တို့သည် နယ်မြေနှစ်ဆ ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ သူတို့အတွက် စာရေးတံကျသော နယ်မြေမှာ ပြည်တော်တွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော ရှာရုန်လွင်ပြင် အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချိုင့်ဝှမ်းရှိ အဓိက မြို့ကြီးများမှာ ခါနန်လူတို့ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ၊ ထိုအနွယ်တို့သည် မိမိတို့ နယ်မြေကို အောင်နိုင်ရန် ကြိုးစားရမည့် အပင်ပန်းနှင့် အန္တရာယ်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့်၊ အောင်နိုင်ပြီးသား နယ်မြေများမှ အပိုအပိုင်းကို လိုချင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧဖရိမ်အနွယ်သည် ဣသရေလတို့တွင် အကြီးဆုံးအနွယ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယောရှုကိုယ်တိုင် ပါဝင်သောအနွယ် ဖြစ်သဖြင့်၊ အထူးအခွင့်အရေး ရသင့်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့သည် လူဦးရေများပြားသောကြောင့် အဘယ်ကြောင့် စာရေးတံ တစ်ခုတည်း၊ အမွေတစ်စုတည်းသာ ပေးသနည်း” ဟု သူတို့က မေးကြသည်။ သို့သော် တရားမျှတမှုမှ သွေဖည်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ မယိမ်းယိုင်သော ခေါင်းဆောင်ကြီးထံမှ မရရှိနိုင်ပေ။

Another claim concerning the division of the land revealed a
spirit widely different from that of Caleb. It was presented by the
children of Joseph, the tribe of Ephraim with the half tribe of Manasseh. In consideration of their superior numbers, these tribes demanded a double portion of territory. The lot designated for them
was the richest in the land, including the fertile plain of Sharon; but
many of the principal towns in the valley were still in possession
of the Canaanites, and the tribes shrank from the toil and danger
of conquering their possessions, and desired an additional portion
in territory already subdued. The tribe of Ephraim was one of the
largest in Israel, as well as the one to which Joshua himself belonged,
and its members naturally regarded themselves as entitled to special
consideration. “Why hast thou given me but one lot and one portion
to inherit,” they said, “seeing I am a great people?” But no departure
from strict justice could be won from the inflexible leader.
Division of Canaan 465

သူ၏ အဖြေမှာ “သင်တို့သည် လူဦးရေ များပြားသည်ဆိုပါက၊ တောအရပ်သို့ တက်သွား၍ ဖေရဇိလူများနှင့် ဘီလူးတို့၏ ပြည်၌ မိမိတို့အတွက် တောကို ခုတ်ထွင်ကြလော့။ ဧဖရိမ်တောင်သည် သင်တို့အတွက် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းပါက ထိုသို့ ပြုကြလော့” ဟု ဖြစ်သည်။

His answer was, “If thou be a great people, then get thee up to
the wood country, and cut down for thyself there in the land of the [514]
Perizzites and of the giants, if Mount Ephraim be too narrow for
thee.”

သူတို့၏ အဖြေက အစစ်အမှန် အခက်အခဲကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူတို့သည် ခါနန်လူတို့ကို နှင်ထုတ်ရန် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သတ္တိ ကင်းမဲ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ “ထိုတောင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မလုံလောက်ပါ။ ချိုင့်ဝှမ်းတွင် နေထိုင်သော ခါနန်လူတို့၌ သံရထားများ ရှိပါသည်” ဟု သူတို့က ဆိုကြသည်။

Their reply showed the real cause of complaint. They lacked
faith and courage to drive out the Canaanites. “The hill is not enough
for us,” they said; “and all the Canaanites that dwell in the land of
the valley have chariots of iron.”

ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင် တန်ခိုးတော်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးအတွက် အာမခံချက် ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဧဖရိမ်လူတို့သည် ကာလက်ကဲ့သို့သော သတ္တိနှင့် ယုံကြည်ခြင်း ရှိခဲ့ပါက၊ မည်သည့်ရန်သူမျှ သူတို့ရှေ့တွင် မရပ်တည်နိုင်ပေ။ အပင်ပန်းနှင့် အန္တရာယ်ကို ရှောင်လွှဲလိုသော သူတို့၏ ဆန္ဒကို ယောရှုက ပြတ်သားစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ “သင်တို့သည် လူဦးရေ များပြား၍ ခွန်အားကြီးသောကြောင့်၊ ခါနန်လူတို့၌ သံရထားများရှိ၍ သူတို့သည် အားကြီးသော်လည်း သင်တို့သည် သူတို့ကို နှင်ထုတ်ရမည်” ဟု ဆိုကာ သူတို့၏ အကြောင်းပြချက်ကိုပင် သူတို့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ ပြောဆိုသည့်အတိုင်း လူဦးရေများပြားသော လူမျိုးဖြစ်ပါက၊ သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ပင် မိမိတို့လမ်းကို မိမိတို့ ဖောက်နိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အကူအညီနှင့်ဆိုလျှင် သံရထားများကို ကြောက်စရာ မလိုပေ။

The power of the God of Israel had been pledged to His people,
and had the Ephraimites possessed the courage and faith of Caleb,
no enemy could have stood before them. Their evident desire to
shun hardship and danger was frmly met by Joshua. “Thou art a
great people, and hast great power,” he said; “thou shalt drive out
the Canaanites, though they have iron chariots, and though they be
strong.” Thus their own arguments were turned against them. Being
a great people, as they claimed, they were fully able to make their
own way, as did their brethren. With the help of God they need not
fear the chariots of iron.

ယခင်က ဂိလဂါလသည် လူမျိုးတော်၏ ဌာနချုပ်နှင့် တဲတော်တည်ရှိရာ နေရာဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ တဲတော်ကို အမြဲတမ်းထားရှိရန် ရွေးချယ်ထားသော နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ ဧဖရိမ်အနွယ် နယ်မြေအတွင်းရှိ ရှိလောမြို့ငယ်လေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပြည်တော်၏ အလယ်ဗဟိုနှင့် နီးစပ်ပြီး လူမျိုးစုအားလုံး လွယ်ကူစွာ လာရောက်နိုင်သည်။ ဤနေရာတစ်ဝိုက်ရှိ နယ်မြေများကို လုံးဝအောင်နိုင်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုသူများအတွက် ဘေးအန္တရာယ် မရှိနိုင်ပေ။ “ဣသရေလအမျိုးသား ပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် ရှိလောမြို့၌ စုဝေးကြ၍ ပရိသတ်စည်းဝေးရာ တဲတော်ကို စိုက်ထားကြ၏။” တဲတော်ကို ဂိလဂါလမှ ပြောင်းရွှေ့စဉ် တပ်စခန်းချနေဆဲဖြစ်သော အနွယ်တို့သည် ၎င်းနောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီး ရှိလောအနီးတွင် စခန်းချကြသည်။ ဤအနွယ်တို့သည် မိမိတို့ အမွေခံနယ်မြေများသို့ မထွက်ခွာမီအထိ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

Heretofore Gilgal had been the headquarters of the nation and
the seat of the tabernacle. But now the tabernacle was to be removed
to the place chosen for its permanent location. This was Shiloh,
a little town in the lot of Ephraim. It was near the center of the
land, and was easy of access to all the tribes. Here a portion of
country had been thoroughly subdued, so that the worshipers would
not be molested. “And the whole congregation of the children of
Israel assembled together at Shiloh, and set up the tabernacle of
the congregation there.” The tribes that were still encamped when
the tabernacle was removed from Gilgal followed it, and pitched
near Shiloh. Here these tribes remained until they dispersed to their
possessions.

ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် ရှိလောမြို့၌ အနှစ် ၃၀၀ ကြာအောင် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဧလိ၏ သားမြေးများ အပြစ်ကြောင့် သေတ္တာတော်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ လက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ရှိလောမြို့သည်လည်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သေတ္တာတော်သည် ဤတဲတော်သို့ နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မရောက်ခဲ့ဘဲ၊ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ လုပ်ငန်းများကို ယေရုရှလင် ဗိမာန်တော်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရာ ရှိလောမြို့သည် အရေးမပါသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယခင်က တည်ရှိခဲ့သော နေရာကို ပြသရန် အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ နောင်ကာလတွင် ပရောဖက်ယေရမိအားဖြင့် ထာဝရဘုရားက ရှိလောမြို့၏ ကံကြမ္မာကို ယေရုရှလင်အတွက် သတိပေးချက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ- “ယခင်က ငါ၏ နာမတော်ကို တည်စေခဲ့သော ရှိလောအရပ်ရှိ ငါ၏နေရာသို့ သွားကြည့်ကြလော့။ ငါ၏လူ ဣသရေလတို့၏ ဆိုးသွမ်းမှုကြောင့် ထိုနေရာကို ငါအဘယ်သို့ ပြုခဲ့သည်ကို ကြည့်ကြလော့။ ... ထို့ကြောင့် ငါ၏နာမဖြင့် သမုတ်ထားသော၊ သင်တို့ ကိုးစားသော ဤအိမ်တော်နှင့် သင်တို့နှင့် သင်တို့၏ ဘိုးဘေးများအား ငါပေးသော ဤနေရာကို ရှိလောမြို့အား ငါပြုခဲ့သည့်အတိုင်း ပြုမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏ (ယေရုရှလင် ၇:၁၂-၁၄)။

The ark remained at Shiloh for three hundred years, until, because of the sins of Eli’s house, it fell into the hands of the Philistines,
and Shiloh was ruined. The ark was never returned to the tabernacle
here, the sanctuary service was fnally transferred to the temple at
Jerusalem, and Shiloh fell into insignifcance. There are only ruins
to mark the spot where it once stood. Long afterward its fate was
made use of as a warning to Jerusalem. “Go ye now unto My place
which was in Shiloh,” the Lord declared by the prophet Jeremiah,
466 Patriarchs and Prophets
“where I set My name at the frst, and see what I did to it for the
wickedness of My people Israel.... Therefore will I do unto this
house, which is called by My name, wherein ye trust, and unto the
[515] place which I gave to you and to your fathers, as I have done to
Shiloh.” Jeremiah 7:12-14.

“မြေခွဲဝေခြင်း အမှုကုန်စင်သောအခါ” နှင့် လူမျိုးစုအားလုံး အမွေများ ရရှိပြီးသောအခါ၊ ယောရှုသည် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို တင်ပြသည်။ ကာလက်ကဲ့သို့ပင် ယောရှုအားလည်း အမွေအတွက် အထူးကတိတော် ပေးထားသော်လည်း၊ သူသည် ကြီးမားသော နယ်မြေကို မတောင်းဘဲ မြို့တစ်မြို့ကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ “သူတောင်းသော မြို့ကို ပေးကြသဖြင့်၊ သူသည် ထိုမြို့ကို တည်ထောင်၍ နေလေ၏။” ထိုမြို့၏ အမည်မှာ တိမနတ်သေရ ဖြစ်ပြီး “ကျန်ကြွင်းသော အပိုင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ၎င်းသည် အောင်နိုင်သူကြီး၏ မြင့်မြတ်သော စရိုက်နှင့် အတ္တကင်းသော စိတ်ဓာတ်ကို သက်သေထူနေသည်။ သူသည် အောင်နိုင်ခြင်း၏ အသီးအပွင့်များကို အရင်ဦးစွာ မယူဘဲ၊ မိမိ၏ လူမျိုးများထဲမှ အနိမ့်ကျဆုံးသူပင် အမွေရရှိပြီးမှသာ မိမိအတွက် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“When they had made an end of dividing the land,” and all the
tribes had been allotted their inheritance. Joshua presented his claim.
To him, as to Caleb, a special promise of inheritance had been given;
yet he asked for no extensive province, but only a single city. “They
gave him the city which he asked, ... and he built the city, and
dwelt therein.” The name given to the city was Timnath-serah, “the
portion that remains”—a standing testimony to the noble character
and unselfsh spirit of the conqueror, who, instead of being the frst
to appropriate the spoils of conquest, deferred his claim until the
humblest of his people had been served.

လေဝိလူတို့အတွက် သတ်မှတ်ပေးသော မြို့များအနက် ၆ မြို့ကို—ယော်ဒန်မြစ် တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ၃ မြို့စီ—လူသတ်မိသူ ပြေးအောင်းရန် ခိုလှုံရာမြို့များအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဤမြို့များကို ခန့်အပ်ရန် မောရှေက ဤသို့ အမိန့်ပေးခဲ့သည်- “မတော်တဆ လူသတ်မိသောသူသည် ထိုမြို့သို့ ပြေးနိုင်ရမည်။ ပရိသတ်ရှေ့တွင် တရားစီရင်ခြင်း မခံရမီ လူသတ်မိသောသူသည် အသတ်မခံရစေရန် ထိုမြို့များသည် သင်တို့အတွက် ခိုလှုံရာမြို့ ဖြစ်ရမည်” (တောလည်ရာ ၃၅:၁၁၊ ၁၂)။ မိသားစုအချင်းချင်း ကံကြမ္မာအရ ကလဲ့စားချေတတ်သော ရှေးထုံးစံကြောင့် ဤကရုဏာအစီအစဉ်ကို ပြုလုပ်ပေးရန် လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုထုံးစံအရ အသတ်ခံရသူ၏ အနီးဆုံးဆွေမျိုး သို့မဟုတ် အမွေခံသည် လူသတ်သမားကို အပြစ်ပေးရန် တာဝန်ရှိသည်။ အပြစ်ထင်ရှားပါက တရားသူကြီး၏ စီရင်ချက်ကို စောင့်စရာမလိုဘဲ ကလဲ့စားချေသူသည် ထိုသူကို နေရာမရွေး လိုက်လံသတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ထိုထုံးစံကို ထိုအချိန်တွင် ချက်ချင်း မပယ်ဖျက်ခဲ့သော်လည်း၊ မရည်ရွယ်ဘဲ လူသတ်မိသူများ ဘေးကင်းစေရန် အစီအစဉ် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Six of the cities assigned to the Levites—three on each side the
Jordan—were appointed as cities of refuge, to which the manslayer
might flee for safety. The appointment of these cities had been
commanded by Moses, “that the slayer may flee thither, which killeth any person at unawares. And they shall be unto you cities for
refuge,” he said, “that the manslayer die not, until he stand before
the congregation in judgment.” Numbers 35:11, 12. This merciful
provision was rendered necessary by the ancient custom of private
vengeance, by which the punishment of the murderer devolved on
the nearest relative or the next heir of the deceased. In cases where
guilt was clearly evident it was not necessary to wait for a trial by
the magistrates. The avenger might pursue the criminal anywhere
and put him to death wherever he should be found. The Lord did not
see ft to abolish this custom at that time, but He made provision to
ensure the safety of those who should take life unintentionally.

ခိုလှုံရာမြို့များကို ပြည်တော်၏ မည်သည့်နေရာမှမဆို ခရီးတစ်ဝက်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်အောင် ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ ထိုမြို့များသို့ ဦးတည်သော လမ်းများကို အမြဲကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် “ခိုလှုံရာ” ဟူသော စာလုံးကို ကြီးမားထင်ရှားစွာ ရေးသားထားသော လမ်းညွှန်တိုင်များကို စိုက်ထူထားရမည်။ သို့မှသာ ပြေးလာသူသည် ခဏမျှပင် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိစေရန် ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲလူဖြစ်စေ၊ ဧည့်သည်ဖြစ်စေ၊ တစ်ကျွန်းတစ်နိုင်ငံသားဖြစ်စေ မည်သူမဆို ဤအခွင့်အရေးကို ရယူနိုင်သည်။ သို့သော် အပြစ်မရှိသူကို အလျင်စလို မသတ်စေရသကဲ့သို့၊ အပြစ်ရှိသူကိုလည်း အပြစ်ဒဏ်မှ မလွတ်စေရပေ။ ပြေးလာသူ၏ အမှုကို သက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များက တရားမျှတစွာ စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သတ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားမှသာ ခိုလှုံရာမြို့တွင် ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ အပြစ်ရှိပါက ကလဲ့စားချေသူ၏ လက်သို့ အပ်ရမည်။ ထို့ပြင် အကာအကွယ်ရသူတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော ခိုလှုံရာအတွင်း နေထိုင်မှသာ ဘေးကင်းမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသူသည် သတ်မှတ်နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ ထွက်သွားပြီး ကလဲ့စားချေသူနှင့် တွေ့ဆုံပါက၊ ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို မလေးစားမှုအတွက် အသက်နှင့် လျော်ကြေးပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ကွယ်လွန်သောအခါတွင်မူ ခိုလှုံရာမြို့၌ ခိုလှုံနေသူအားလုံးသည် မိမိတို့၏ အမွေခံမြေသို့ လွတ်လပ်စွာ ပြန်နိုင်ကြသည်။

The cities of refuge were so distributed as to be within a half
day’s journey of every part of the land. The roads leading to them
were always to be kept in good repair; all along the way signposts
were to be erected bearing the word “Refuge” in plain, bold characters, that the fleeing one might not be delayed for a moment. Any
person—Hebrew, stranger, or sojourner—might avail himself of this
provision. But while the guiltless were not to be rashly slain, neither
were the guilty to escape punishment. The case of the fugitive was
Division of Canaan 467
to be fairly tried by the proper authorities, and only when found
innocent of intentional murder was he to be protected in the city of
refuge. The guilty were given up to the avenger. And those who were [516]
entitled to protection could receive it only on condition of remaining
within the appointed refuge. Should one wander away beyond the
prescribed limits, and be found by the avenger of blood, his life
would pay the penalty of his disregard of the Lord’s provision. At
the death of the high priest, however, all who had sought shelter in
the cities of refuge were at liberty to return to their possessions.

လူသတ်မှု စစ်ဆေးရာတွင် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားများ ရှိသော်လည်း၊ သက်သေတစ်ဦးတည်း၏ ထွက်ဆိုချက်နှင့် အပြစ်မပေးရပေ။ ထာဝရဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ- “လူကို သတ်သောသူ မည်သူကိုမဆို သက်သေများ၏ ထွက်ဆိုချက်အရ သတ်ရမည်။ သို့သော် လူတစ်ဦးကို သေဒဏ်ပေးရန် သက်သေတစ်ဦးတည်း၏ ထွက်ဆိုချက်ကို မယူရ” (တောလည်ရာ ၃၅:၃၀) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤညွှန်ကြားချက်များကို မောရှေအား ပေးခဲ့သူမှာ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဤလောက၌ လူသားအဖြစ် ရှိနေစဉ် တပည့်တော်များအား အမှားပြုသူကို မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်ကို သွန်သင်ရာတွင်လည်း လူတစ်ဦးတည်း၏ သက်သေခံချက်ဖြင့် အပြစ်မပေးရန် ဤသင်ခန်းစာကို ပြန်လည် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်များတွင် လူတစ်ဦးတည်း၏ အမြင်နှင့် သဘောထားဖြင့် မဆုံးဖြတ်ရပေ။ “သက်သေနှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦး၏ နှုတ်ဖြင့် စကားတိုင်းကို တည်စေခြင်းငှာ” လူနှစ်ဦး သို့မဟုတ် ထိုထက်မက ပူးပေါင်း၍ တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၈:၁၆)။

In a trial for murder the accused was not to be condemned on
the testimony of one witness, even though circumstantial evidence
might be strong against him. The Lord’s direction was, “Whoso
killeth any person, the murderer shall be put to death by the mouth
of witnesses: but one witness shall not testify against any person
to cause him to die.” Numbers 35:30. It was Christ who gave to
Moses these directions for Israel; and when personally with His
disciples on earth, as He taught them how to treat the erring, the
Great Teacher repeated the lesson that one man’s testimony is not
to acquit or condemn. One man’s views and opinions are not to
settle disputed questions. In all these matters two or more are to be
associated, and together they are to bear the responsibility, “that in
the mouth of two or three witnesses every word may be established.”
Matthew 18:16.

အကယ်၍ လူသတ်မှု ကျူးလွန်သူသည် အပြစ်ရှိကြောင်း ထင်ရှားပါက၊ မည်သည့် ရွေးနှုတ်ခ သို့မဟုတ် အာမခံချက်နှင့်မျှ မကယ်တင်နိုင်ပေ။ “လူ၏ အသွေးကို သွန်းသောသူ၏ အသွေးကို လူသည် သွန်းရမည်” (ကမ္ဘာဦး ၉:၆)။ “သေဒဏ်ခံထိုက်သော လူသတ်သမား၏ အသက်အတွက် အာမခံချက်ကို မယူရ၊ ထိုသူကို ဧကန်အမှန် သတ်ရမည်။” ဘုရားသခင်က “ငါ၏ ယဇ်ပလ္လင်နားကပင် ထိုသူကို ဆွဲယူ၍ သတ်ရမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ “အသွေးသွန်းခြင်းခံရသော ပြည်ကို၊ အသွေးသွန်းသောသူ၏ အသွေးနှင့်မှတစ်ပါး အခြားသောအရာနှင့် မစင်ကြယ်စေနိုင်” (တောလည်ရာ ၃၅:၃၁၊ ၃၃၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၁:၁၄)။ လူမျိုးတော်၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် စင်ကြယ်ရေးအတွက် လူသတ်မှုအတွက် ပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ် ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ပေးနိုင်သော လူ့အသက်ကို မြတ်နိုးစွာ စောင့်ရှောက်ရမည်။

If the one tried for murder were proved guilty, no atonement or
ransom could rescue him. “Whoso sheddeth man’s blood, by man
shall his blood be shed.” Genesis 9:6. “Ye shall take no satisfaction
for the life of a murderer, which is guilty of death: but he shall be
surely put to death.” “Thou shalt take him from Mine altar, that he
may die,” was the command of God; “the land cannot be cleansed
of the blood that is shed therein, but by the blood of him that shed
it.” Numbers 35:31, 33; Exodus 21:14. The safety and purity of
the nation demanded that the sin of murder be severely punished.

ရှေးခေတ်ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများအတွက် သတ်မှတ်ပေးသော ခိုလှုံရာမြို့များသည် ခရစ်တော်၌ ပြင်ဆင်ပေးထားသော ခိုလှုံရာ၏ ပုံဆောင်ချက် ဖြစ်သည်။ ထိုခိုလှုံရာမြို့များကို ခန့်အပ်ပေးခဲ့သော ကရုဏာရှင် ကယ်တင်ရှင်သည်ပင်၊ မိမိ၏ အသွေးကို သွန်းလောင်းခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်သူများ ဒုတိယသေခြင်းဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် စိတ်ချရသော ခိုလှုံရာကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော့်ထံသို့ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံလာသော ဝိညာဉ်များကို ကိုယ်တော့်လက်ထဲမှ မည်သည့်တန်ခိုးမျှ လုယူ၍ မရနိုင်ပေ။ “ထို့ကြောင့် ယခုတွင် ယေရှုခရစ်၌ ရှိသောသူတို့သည် အပြစ်စီရင်ခြင်း မခံရကြ။” “အဘယ်သူသည် အပြစ်စီရင်မည်နည်း။ ခရစ်တော်သည် သေတော်မူပြီ၊ ထို့ပြင် ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူ၍ ဘုရားသခင်၏ လက်ယာဘက်၌ ထိုင်လျက် ငါတို့အတွက် အသနားတော်ခံပေးနေတော်မူ၏။” သို့မှသာ “ငါတို့ရှေ့၌ ထားတော်မူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုင်စွဲရန် ခိုလှုံလာသော ငါတို့သည် ကြီးစွာသော သက်သာခြင်းကို ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်” (ရောမ ၈:၁၊ ၃၄၊ ဟေဗြဲ ၆:၁၈)။

Human life, which God alone could give, must be sacredly guarded.
The cities of refuge appointed for God’s ancient people were a
symbol of the refuge provided in Christ. The same merciful Saviour
who appointed those temporal cities of refuge has by the shedding
of His own blood provided for the transgressors of God’s law a sure
retreat, into which they may flee for safety from the second death.
468 Patriarchs and Prophets

No power can take out of His hands the souls that go to Him for
[517] pardon. “There is therefore now no condemnation to them which
are in Christ Jesus.” “Who is he that condemneth? It is Christ that
died, yea rather, that is risen again, who is even at the right hand of
God, who also maketh intercession for us;” that “we might have a
strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the
hope set before us.” Romans 8:1, 34; Hebrews 6:18.
ခိုလှုံရာမြို့သို့ ပြေးသူသည် လုံးဝ မနှောင့်နှေးရပေ။ မိသားစုနှင့် အလုပ်အကိုင်များကို စွန့်ခွာခဲ့ရသည်။ ချစ်ရသူများကို နှုတ်ဆက်ရန်ပင် အချိန်မရှိပေ။ သူ၏ အသက်သည် စိုးရိမ်ရသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသဖြင့်၊ ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်ရှိရန်ဟူသော တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အခြားအရာအားလုံးကို စတေးရမည်ဖြစ်သည်။ ပင်ပန်းမှုကို မေ့လျော့လျက် အခက်အခဲများကို ဂရုမပြုရပေ။ မြို့ရိုးအတွင်းသို့ မရောက်မချင်း တစ်စက္ကန့်မျှပင် အရှိန်မလျှော့ရဲပေ။

He who fled to the city of refuge could make no delay. Family
and employment were left behind. There was no time to say farewell
to loved ones. His life was at stake, and every other interest must be
sacrifced to the one purpose—to reach the place of safety. Weariness
was forgotten, diffculties were unheeded. The fugitive dared not for
one moment slacken his pace until he was within the wall of the city.

အပြစ်သားသည် ခရစ်တော်၌ ခိုလှုံရာ မတွေ့မချင်း ထာဝရသေခြင်းဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ တွန့်ဆုတ်ခြင်းနှင့် ပေါ့ဆခြင်းတို့ကြောင့် ပြေးလာသူသည် အသက်ရှင်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သကဲ့သို့၊ နှောင့်နှေးခြင်းနှင့် မေ့လျော့ခြင်းတို့သည် ဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။ ရန်သူတော် စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်သူတိုင်း၏ နောက်သို့ လိုက်လံနေပြီး၊ မိမိ၏ အန္တရာယ်ကို သတိမမူဘဲ ထာဝရခိုလှုံရာတွင် ခိုလှုံရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ မရှာဖွေသူသည် ဖျက်ဆီးသူ၏ သားကောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

The sinner is exposed to eternal death, until he fnds a hiding
place in Christ; and as loitering and carelessness might rob the
fugitive of his only chance for life, so delays and indifference may
prove the ruin of the soul. Satan, the great adversary, is on the track
of every transgressor of God’s holy law, and he who is not sensible of
his danger, and does not earnestly seek shelter in the eternal refuge,
will fall a prey to the destroyer.

ခိုလှုံရာမြို့ပြင်သို့ ထွက်သွားသော အကျဉ်းသားသည် ကလဲ့စားချေသူ၏ လက်သို့ ကျရောက်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် ဘုရားသခင်၏ အနန္တဉာဏ်တော်ဖြင့် သတ်မှတ်ပေးထားသော ဘေးကင်းရာ နည်းလမ်းများကို လိုက်နာရန် လူတို့ကို သွန်သင်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူစွာ၊ အပြစ်သားသည် မိမိ၏ အပြစ်လွှတ်ခြင်းအတွက် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၌ တည်နေရမည်။ “ငါတို့သည် သမ္မာတရားကို သိပြီးမှ တမင်သက်သက် အပြစ်ပြုပါက၊ အပြစ်ဖြေရာယဇ် နောက်ထပ် မရှိတော့ဘဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ရန်သူတို့ကို ဝါးမြိုမည့် ပြင်းထန်သော မီးတောက်မီးလျှံကိုသာ စောင့်မျှော်ရတော့မည်ဖြစ်သည်” (ဟေဗြဲ ၁၀:၂၆၊ ၂၇)။

The prisoner who at any time went outside the city of refuge was
abandoned to the avenger of blood. Thus the people were taught
to adhere to the methods which infnite wisdom appointed for their
security. Even so, it is not enough that the sinner believe in Christ
for the pardon of sin; he must, by faith and obedience, abide in Him.
“For if we sin willfully after that we have received the knowledge
of the truth, there remaineth no more sacrifce for sins, but a certain
fearful looking for of judgment and fery indignation, which shall
devour the adversaries.” Hebrews 10:26, 27.

ဣသရေလလူမျိုးစု နှစ်စုဖြစ်သော ဂဒ်နှင့် ရုဗေန်၊ ထို့ပြင် မနာရှေအနွယ်တစ်ဝက်တို့သည် ယော်ဒန်မြစ်ကို မဖြတ်မီကပင် မိမိတို့၏ အမွေကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ တိရစ္ဆာန်မွေးမြူသော ထိုသူတို့အတွက် ဂိလဒ်နှင့် ဗာရှန်ပြည်ရှိ ကျယ်ပြန့်သော ကုန်းပြင်မြင့်များနှင့် သစ်တောများသည် သူတို့၏ တိရစ္ဆာန်အုပ်များအတွက် ခါနန်ပြည်ထက်ပင် ပိုမိုဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ ထိုလူမျိုးစု နှစ်စုနှင့် တစ်ဝက်တို့သည် ဤနေရာတွင် အခြေချလိုသဖြင့်၊ သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ညီအစ်ကိုများ အမွေမရမချင်း စစ်တိုက်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုတာဝန်ကို သူတို့ သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။ လူမျိုးစု ၁၀ စု ခါနန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ၊ “ရုဗေန်အမျိုးသား၊ ဂဒ်အမျိုးသားနှင့် မနာရှေအမျိုးသားတစ်ဝက်မှ ... စစ်တိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသော လူ ၄၀၀၀၀ တို့သည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ယေရိခေါလွင်ပြင်သို့ ကူးသွားကြ၏” (ယောရှု ၄:၁၂၊ ၁၃)။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့သည် ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ရဲရင့်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ အမွေခံနယ်မြေသို့ ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲတွင် အတူပါဝင်ခဲ့ကြသကဲ့သို့ပင် တိုက်ရာပါပစ္စည်းများကိုလည်း အတူဝေမျှရရှိကြသည်။ သူတို့သည် “များစွာသော ဥစ္စာ၊ များစွာသော တိရစ္ဆာန်၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးဝါ၊ သံနှင့် များစွာသော အဝတ်တန်ဆာတို့နှင့်အတူ” ပြန်လာကြပြီး၊ ထိုအရာများကို အိမ်၌ ကျန်ရစ်သော မိသားစုများနှင့် ဝေမျှကြရမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် နေထိုင်ကြရတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ သူတို့၏ ဝေးလံပြီး လှည့်လည်သွားလာရသော ဘဝတွင် နယ်စပ်ရှိ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံများအတွင်း ကျရောက်သွားမည်ကို ယောရှုသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

Two of the tribes of Israel, Gad and Reuben, with half the tribe of
Manasseh, had received their inheritance before crossing the Jordan.
To a pastoral people, the wide upland plains and rich forests of
Gilead and Bashan, offering extensive grazing land for their flocks
and herds, had attractions which were not to be found in Canaan
itself, and the two and a half tribes, desiring to settle here, had
pledged themselves to furnish their proportion of armed men to
accompany their brethren across the Jordan and to share their battles
till they also should enter upon their inheritance. The obligation had
Division of Canaan 469
been faithfully discharged. When the ten tribes entered Canaan forty [518]
thousand of “the children of Reuben, and the children of Gad, and
half the tribe of Manasseh ... prepared for war passed over before
the Lord unto battle, to the plains of Jericho.” Joshua 4:12, 13. For
years they had fought bravely by the side of their brethren. Now
the time had come for them to get unto the land of their possession.
As they had united with their brethren in the conflicts, so they had
shared the spoils; and they returned “with much riches ... and with
very much cattle, with silver, and with gold, and with brass, and
with iron, and with very much raiment,” all of which they were to
share with those who had remained with the families and flocks.

They were now to dwell at a distance from the sanctuary of the
Lord, and it was with an anxious heart that Joshua witnessed their
departure, knowing how strong would be the temptations, in their
isolated and wandering life, to fall into the customs of the heathen
tribes that dwelt upon their borders.

ယောရှုနှင့် အခြားခေါင်းဆောင်များ စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ်အတွင်း၊ ထူးဆန်းသော သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ဣသရေလတို့ ယော်ဒန်မြစ်ကို အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော နေရာအနီး၊ ယော်ဒန်မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ထိုလူမျိုးစု နှစ်စုနှင့် တစ်ဝက်တို့သည် ရှိလောရှိ မီးရှို့ရာယဇ်ပလ္လင်နှင့် တူညီသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်အရ သန့်ရှင်းရာဌာနမှလွဲ၍ အခြားနေရာတွင် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းကို သေဒဏ်အထိ ပြစ်ဒဏ်သတ်မှတ်၍ တားမြစ်ထားသည်။ အကယ်၍ ဤယဇ်ပလ္လင်သည် ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖြစ်ပါက၊ ၎င်းသည် လူတို့ကို စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းမှ လွဲသွားစေနိုင်သည်။

While the minds of Joshua and other leaders were still oppressed
with anxious forebodings, strange tidings reached them. Beside the
Jordan, near the place of Israel’s miraculous passage of the river, the
two and a half tribes had erected a great altar, similar to the altar of
burnt offering at Shiloh. The law of God prohibited, on pain of death,
the establishment of another worship than that at the sanctuary. If
such was the object of this altar, it would, if permitted to remain,
lead the people away from the true faith.

လူတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် ရှိလောမြို့တွင် စုဝေးကြပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှား ဒေါသထွက်လျက် ထိုအမှားပြုသူများကို ချက်ချင်း စစ်တိုက်ရန် အဆိုတင်သွင်းကြသည်။ သို့သော် ပိုမိုသတိကြီးသူများ၏ တိုက်တွန်းချက်ကြောင့်၊ ဦးစွာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ စေလွှတ်၍ ထိုသူတို့၏ ပြုမူချက်ကို မေးမြန်းစုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ လူမျိုးစု တစ်ခုစီမှ မင်းသားတစ်ပါးစီ စုစုပေါင်း ၁၀ ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပေဂုရအမှုတွင် မိမိ၏ ဇွဲလုံ့လကို ပြသခဲ့သော ဖိနဟတ်ကို ခန့်အပ်ခဲ့သည်။

The representatives of the people assembled at Shiloh, and in the
heat of their excitement and indignation proposed to make war at
once upon the offenders. Through the influence of the more cautious,
however, it was decided to send frst a delegation to obtain from the
two and a half tribes an explanation of their conduct. Ten princes,
one from each tribe, were chosen. At their head was Phinehas, who
had distinguished himself by his zeal in the matter of Peor.

ထိုလူမျိုးစု နှစ်စုနှင့် တစ်ဝက်တို့သည် သံသယဖြစ်ဖွယ် အပြုအမူကို ကြိုတင်ရှင်းပြခြင်း မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့၏ အမှားဖြစ်သည်။ ကိုယ်စားလှယ်တို့သည် မိမိတို့၏ ညီအစ်ကိုများတွင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ကြိုတင်ယူဆလျက် ပြင်းထန်စွာ ပြစ်တင်ကြသည်။ သူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ပုန်ကန်သည်ဟု စွပ်စွဲကြပြီး၊ ဗာလပေဂုရနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့စဉ်က ဣသရေလတို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော စီရင်ချက်များကို သတိပေးကြသည်။ ဣသရေလတစ်မျိုးလုံး၏ ကိုယ်စား ဖိနဟတ်က၊ အကယ်၍ သူတို့သည် ယဇ်ပလ္လင်မရှိဘဲ ထိုပြည်၌ မနေနိုင်ပါက၊ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ မိမိတို့၏ အမွေနှင့် အခွင့်အရေးများကို ဝေမျှခံစားရန် ကြိုဆိုပါသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

The two and a half tribes had been at fault in entering, without
explanation, upon an act open to such grave suspicions. The ambassadors, taking it for granted that their brethren were guilty, met
them with sharp rebuke. They accused them of rebelling against
the Lord, and bade them remember how judgments had been visited
upon Israel for joining themselves to Baalpeor. In behalf of all Israel,
Phinehas stated to the children of Gad and Reuben that if they were [519]
470 Patriarchs and Prophets
unwilling to abide in that land without an altar for sacrifce, they
would be welcome to a share in the possessions and privileges of
their brethren on the other side.

စွပ်စွဲခံရသူတို့က၊ မိမိတို့၏ ယဇ်ပလ္လင်မှာ ယဇ်ပူဇော်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ မြစ်ကွဲနေသော်လည်း မိမိတို့သည် ခါနန်ပြည်ရှိ ညီအစ်ကိုများနှင့် ယုံကြည်ခြင်း တူညီကြောင်း သက်သေအဖြစ်သာ တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြကြသည်။ နောင်လာနောက်သားများသည် ရှိလောရှိ တဲတော်တွင် ပါဝင်ခွင့်မရှိဟု အပယ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှိလောရှိ ထာဝရဘုရား၏ ယဇ်ပလ္လင်ပုံစံအတိုင်း တည်ဆောက်ထားသော ဤယဇ်ပလ္လင်သည်၊ တည်ဆောက်သူတို့သည်လည်း အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေထူလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

In reply the accused explained that their altar was not intended
for sacrifce, but simply as a witness that, although separated by the
river, they were of the same faith as their brethren in Canaan. They
had feared that in future years their children might be excluded from
the tabernacle, as having no part in Israel. Then this altar, erected
after the pattern of the altar of the Lord at Shiloh, would be a witness
that its builders were also worshipers of the living God.

ကိုယ်စားလှယ်တို့သည် ဤရှင်းပြချက်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြပြီး၊ စေလွှတ်လိုက်သူများထံသို့ သတင်းစကားကို ချက်ချင်း ယူဆောင်သွားကြသည်။ စစ်တိုက်ရန် အစီအစဉ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ လူအပေါင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြလေသည်။

With great joy the ambassadors accepted this explanation, and
immediately carried back the tidings to those who sent them. All
thoughts of war were dismissed, and the people united in rejoicing,
and praise to God.

ဂဒ်နှင့် ရုဗေန်အမျိုးသားတို့သည် ထိုယဇ်ပလ္လင်တွင် တည်ဆောက်ရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြသော စာတန်းကို ရေးထိုးခဲ့ကြပြီး၊ “ထာဝရဘုရားသည် ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူကြောင်းကို ဤအရာသည် ငါတို့အကြား၌ သက်သေဖြစ်စေသတည်း” ဟု ဆိုကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် နောင်တွင် နားလည်မှုလွဲခြင်းနှင့် သွေးဆောင်ခံရခြင်းများကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

The children of Gad and Reuben now placed upon their altar an
inscription pointing out the purpose for which it was erected; and
they said, “It shall be a witness between us that Jehovah is God.”
Thus they endeavored to prevent future misapprehension and to
remove what might be a cause of temptation.

ကောင်းမွန်သော ရည်ရွယ်ချက် ရှိသူများအကြားတွင်ပင် ရိုးရှင်းသော နားလည်မှုလွဲခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်သော အခက်အခဲများ မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်တတ်သည်။ ထိုအခါတွင် ယဉ်ကျေးခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်း မရှိပါက ဆိုးရွားသော ရလဒ်များ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ အာခန်၏ အမှုတွင် ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ပျက်ကွက်မှုကို ပြစ်တင်ခဲ့သည်ကို လူမျိုးစု ၁၀ စုက မှတ်မိနေကြသည်။ ယခုတွင် သူတို့သည် ထိုအမှားမျိုး မဖြစ်စေရန် ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ပထမအမှားကို ရှောင်ရှားရင်း အခြားတစ်ဖက်သို့ လွန်ကဲသွားခဲ့ကြသည်။ အဖြစ်မှန်ကို သိရှိရန် ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းခြင်း မပြုဘဲ၊ မိမိတို့၏ ညီအစ်ကိုများကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းနှင့် စတင်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ဂဒ်နှင့် ရုဗေန်လူတို့ကလည်း ထိုစိတ်သဘောနှင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့ပါက စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့လိမ့်မည်။ အပြစ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ပေါ့ဆမှုကို ရှောင်ကြဉ်ရန် အရေးကြီးသကဲ့သို့ပင်၊ ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုနှင့် အခြေအမြစ်မရှိသော သံသယများကို ရှောင်ရှားရန်လည်း အလားတူ အရေးကြီးပါသည်။

How often serious diffculties arise from a simple misunderstanding, even among those who are actuated by the worthiest motives;
and without the exercise of courtesy and forbearance, what serious
and even fatal results may follow. The ten tribes remembered how,
in Achan’s case, God had rebuked the lack of vigilance to discover
the sins existing among them. Now they resolved to act promptly
and earnestly; but in seeking to shun their frst error, they had gone
to the opposite extreme. Instead of making courteous inquiry to
learn the facts in the case, they had met their brethren with censure
and condemnation. Had the men of Gad and Reuben retorted in
the same spirit, war would have been the result. While it is important on the one hand that laxness in dealing with sin be avoided,
it is equally important on the other to shun harsh judgment and
groundless suspicion.

အများစုသည် မိမိတို့၏ လုပ်ရပ်အပေါ် အနည်းငယ်မျှ အပြစ်တင်ခံရလျှင်ပင် အလွန်ခံစားလွယ်ကြသော်လည်း၊ အမှားရှိသည်ဟု သူတို့ယူဆသူများကိုမူ ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံတတ်ကြသည်။ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ လမ်းမှန်သို့ ပြန်မခေါ်နိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ ထိုသို့ ပြုခြင်းသည် လူတို့ကို မှန်ကန်သော လမ်းမှ ပိုမိုဝေးကွာသွားစေပြီး၊ စိတ်နှလုံးကို ခက်ထန်စေတတ်သည်။ ကြင်နာသော စိတ်ထားနှင့် ယဉ်ကျေးသည်းခံသော အပြုအမူသည်သာ အမှားပြုသူကို ကယ်တင်နိုင်ပြီး အပြစ်များစွာကို ဖုံးအုပ်နိုင်ပါသည်။

While very sensitive to the least blame in regard to their own
course, many are too severe in dealing with those whom they suppose
to be in error. No one was ever reclaimed from a wrong position
by censure and reproach; but many are thus driven further from the
[520] right path and led to harden their hearts against conviction. A spirit
Division of Canaan 471
of kindness, a courteous, forbearing deportment may save the erring
and hide a multitude of sins.

ရုဗေန်အမျိုးသားတို့ ပြသခဲ့သော ဉာဏ်ပညာမှာ အတုယူထိုက်သည်။ သူတို့သည် စစ်မှန်သော ဘာသာတရားအတွက် ရိုးသားစွာ ကြိုးစားနေစဉ် နားလည်မှုလွဲပြီး ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ရန်ငြိုးမထားခဲ့ကြပေ။ မိမိတို့ကိုယ်ကို မခုခံမီ ညီအစ်ကိုများ၏ စွပ်စွဲချက်ကို ယဉ်ကျေးစွာနှင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ခဲ့ကြပြီး၊ ထို့နောက်မှ မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ရှင်းပြခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဆိုးရွားသော ရလဒ်များ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် အခက်အခဲကို ချစ်ကြည်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

The wisdom displayed by the Reubenites and their companions
is worthy of imitation. While honestly seeking to promote the cause
of true religion, they were misjudged and severely censured; yet they
manifested no resentment. They listened with courtesy and patience
to the charges of their brethren before attempting to make their
defense, and then fully explained their motives and showed their
innocence. Thus the diffculty which had threatened such serious
consequences was amicably settled.

မတရားစွပ်စွဲခံရသူများသည် မိမိတို့ဘက်က မှန်ကန်ပါက တည်ငြိမ်စွာနှင့် စာနာထောက်ထားစွာ နေနိုင်ပါသည်။ လူတို့ နားလည်မှုလွဲပြီး မှားယွင်းစွာ အနက်ဖွင့်ဆိုသမျှကို ဘုရားသခင် သိတော်မူသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုကို ကိုယ်တော့်လက်သို့ စိတ်ချစွာ အပ်နှံနိုင်ပါသည်။ ကိုယ်တော့်ကို ကိုးစားသူတို့၏ အမှုကို ကိုယ်တော်သည် ဧကန်အမှန် ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ စိတ်သဘောရှိသူတို့သည် ကြာရှည်စွာ သည်းခံတတ်၍ ကျေးဇူးပြုတတ်သော မေတ္တာရှိကြလိမ့်မည်။

Even under false accusation those who are in the right can afford
to be calm and considerate. God is acquainted with all that is misunderstood and misinterpreted by men, and we can safely leave our
case in His hands. He will as surely vindicate the cause of those who
put their trust in Him as He searched out the guilt of Achan. Those
who are actuated by the spirit of Christ will possess that charity
which suffers long and is kind.

ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများအကြား စည်းလုံးခြင်းနှင့် ညီအစ်ကိုချင်း ချစ်ခင်ခြင်း ရှိစေရန်မှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် အသေမခံမီ၊ မိမိနှင့် ခမည်းတော် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်သကဲ့သို့ တပည့်တော်များလည်း တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်စေရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ သို့မှသာ လောကီသားတို့သည် ဘုရားသခင် စေလွှတ်တော်မူကြောင်း ယုံကြည်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ဤထိမိဖွယ်ရာ ကောင်းသော ဆုတောင်းချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေတ်အထိ ရောက်ရှိလာပါသည်၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်က “ဤသူတို့အတွက်သာ ငါဆုတောင်းသည်မဟုတ်၊ သူတို့၏ စကားကြောင့် ငါ့ကို ယုံကြည်မည့်သူတို့အတွက်လည်း ဆုတောင်းပါသည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၇:၂၀)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သမ္မာတရား၏ မူဝါဒကို အလျှော့မပေးရသော်လည်း၊ ဤစည်းလုံးမှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အစဉ်မပြတ် ကြိုးစားသင့်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တပည့်တော်ဖြစ်မှု၏ သက်သေဖြစ်သည်။ ယေရှုက “သင်တို့သည် အချင်းချင်း ချစ်ကြလျှင်၊ ထိုမေတ္တာအားဖြင့် သင်တို့သည် ငါ၏ တပည့်တော်ဖြစ်ကြောင်း လူအပေါင်းတို့ သိကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏ (ယောဟန် ၁၃:၃၅)။ တမန်တော်ပေတရုကလည်း အသင်းတော်အား ဤသို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်- “သင်တို့ရှိသမျှသည် စိတ်တညီတညွတ်တည်း ရှိကြလော့။ အချင်းချင်း စာနာကြလော့။ ညီအစ်ကိုချင်းကဲ့သို့ ချစ်ကြလော့။ သနားတတ်သောစိတ်၊ ယဉ်ကျေးသောစိတ် ရှိကြလော့။ ရန်တုံ့ကို ရန်တုံ့ဖြင့် မမူဘဲ၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းဖြင့် မတုံ့ပြန်ဘဲ၊ ကောင်းကြီးပေးကြလော့။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို အမွေခံစေခြင်းငှာ ထိုသို့သော အမှု၌ ခန့်ထားခြင်း ခံရကြပြီ” (၁ ပေတရု ၃:၈၊ ၉)။

It is the will of God that union and brotherly love should exist
among His people. The prayer of Christ just before His crucifxion
was that His disciples might be one as He is one with the Father, that
the world might believe that God had sent Him. This most touching
and wonderful prayer reaches down the ages, even to our day; for His
words were, “Neither pray I for these alone, but for them also which
shall believe on Me through their word.” John 17:20. While we are
not to sacrifce one principle of truth, it should be our constant aim
to reach this state of unity. This is the evidence of our discipleship.
Said Jesus, “By this shall all men know that ye are My disciples, if ye
have love one to another.” John 13:35. The apostle Peter exhorts the
church, “Be ye all of one mind, having compassion one of another;
love as brethren, be pitiful, be courteous: not rendering evil for evil,
or railing for railing: but contrariwise blessing; knowing that ye are
thereunto called, that ye should inherit a blessing.” 1 Peter 3:8, 9.