အခန်း (၄၉) — ယောရှု၏နောက်ဆုံးစကားများ

 

အခန်း (၄၉) — ယောရှု၏နောက်ဆုံးစကားများ

Chapter 49—The Last Words of Joshua

ဤအခန်းသည် ယောရှုမှတ်စာ အခန်းကြီး ၂၃ နှင့် ၂၄ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Joshua 23 and 24.

စစ်ပွဲများနှင့် သိမ်းပိုက်ခြင်းများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ ယောရှုသည် တိမ္နတ်သေရရှိ သူ၏နေအိမ်တွင် အေးချမ်းစွာ အနားယူရန် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ ပတ်လည်၌ရှိသော ရန်သူအပေါင်းတို့လက်မှ ကယ်နှုတ်၍ ငြိမ်ဝပ်ခြင်းကို ပေးတော်မူသဖြင့်၊ ကာလအတန်ကြာသောနောက်... ယောရှုသည် ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့နှင့် လူကြီးများ၊ အကဲအမှူးများ၊ တရားသူကြီးများ၊ အရာရှိများကို ခေါ်တော်မူ၏။”

The wars and conquest ended, Joshua had withdrawn to the
peaceful retirement of his home at Timnath-serah. “And it came to
pass, a long time after that the Lord had given rest unto Israel from
all their enemies round about, that Joshua ... called for all Israel,
and for their elders, and for their heads, and for their judges, and for
their offcers.”

လူတို့သည် မိမိတို့၏ အပိုင်ရသောမြေများတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ယခင်က ဣသရေလလူမျိုးတို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းဘေးဒဏ်များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ဖူးသော ဆိုးညစ်မှုများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။ ယောရှုသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည်ကို ခံစားရပြီး မိမိ၏လုပ်ငန်းဆောင်တာများ မကြာမီ ပြီးဆုံးတော့မည်ကို သိရှိလာသောအခါ၊ မိမိလူမျိုး၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဖခင်တစ်ဦးထက်မကသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် သူသည် အသက်ကြီးရင့်သော ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ပတ်လည်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသော သူတို့ကို နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။ “သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့အတွက်ကြောင့် ဤလူမျိုးအပေါင်းတို့၌ ပြုတော်မူသမျှကို သင်တို့သည် မြင်ကြပြီ။ သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့ဘက်၌ စစ်တိုက်တော်မူသော အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏” ဟု သူက ပြောကြားခဲ့သည်။ ခါနန်လူမျိုးများကို နှိမ်နင်းပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ဣသရေလလူမျိုးတို့အား ဂတိပေးထားသော မြေ၏ သိသာထင်ရှားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိုသူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ ယောရှုသည် မိမိလူမျိုးအား အေးအေးလူလူ အခြေမချကြရန်နှင့် ဤရုပ်တုကိုးကွယ်သော လူမျိုးများကို လုံးဝနှင်ထုတ်ရန် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို မမေ့လျော့ကြရန် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခဲ့သည်။

Some years had passed since the people had settled in their
possessions, and already could be seen cropping out the same evils
that had heretofore brought judgments upon Israel. As Joshua felt
the infrmities of age stealing upon him, and realized that his work
must soon close, he was flled with anxiety for the future of his
people. It was with more than a father’s interest that he addressed
them, as they gathered once more about their aged chief. “Ye have
seen,” he said, “all that the Lord your God hath done unto all these
nations because of you; for the Lord your God is He that hath fought
for you.” Although the Canaanites had been subdued, they still
possessed a considerable portion of the land promised to Israel, and
Joshua exhorted his people not to settle down at ease and forget the

ယေဘုယျအားဖြင့် လူတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားများကို နှင်ထုတ်ခြင်းလုပ်ငန်းကို အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်ရန် နှေးကွေးခဲ့ကြသည်။ မျိုးနွယ်စုများသည် မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်ရာ အရပ်ဒေသများသို့ လူစုခွဲသွားကြပြီဖြစ်ကာ၊ စစ်တပ်မှာလည်း လူစုခွဲပြီးဖြစ်သောကြောင့် စစ်ပွဲကို ပြန်လည်စတင်ရန်မှာ ခက်ခဲပြီး မသေချာသော အလုပ်တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယောရှုက “သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို သင်တို့ရှေ့မှ နှင်ထုတ်တော်မူမည်။ သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား ဂတိတော်ရှိသည်အတိုင်း သူတို့၏မြေကို သင်တို့သည် ပိုင်ရကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မောရှေ၏ ပညတ်ကျမ်းစာ၌ ရေးထားသမျှတို့ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ပြုခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ လက်ယာဘက်၊ လက်ဝဲဘက်သို့ မယိမ်းမယိုင်ဘဲ အလွန်ရဲရင့်ခြင်း ရှိကြလော့” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

Lord’s command to utterly dispossess these idolatrous nations.
The people in general were slow to complete the work of driving
out the heathen. The tribes had dispersed to their possessions, the
army had disbanded, and it was looked upon as a diffcult and doubtful undertaking to renew the war. But Joshua declared: “The Lord
your God, He shall expel them from before you, and drive them
from out of your sight; and ye shall possess their land, as the Lord
your God hath promised unto you. Be ye therefore very courageous
to keep and to do all that is written in the book of the law of Moses,
that ye turn not aside therefrom to the right hand or to the left.”

ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ပညတ်ချက်များကို လိုက်နာသရွေ့၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အပေါ်ထားရှိသော ဂတိတော်များကို သစ္စာရှိစွာ ပြည့်စုံစေခဲ့ကြောင်း ယောရှုက လူတို့အား သက်သေအဖြစ် ကိုးကားပြောဆိုခဲ့သည်။ “သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့၌ မိန့်တော်မူသမျှသော ကောင်းကျိုးတစ်စုံတစ်ခုမျှ မပျက်ဘဲ အလုံးစုံတို့သည် ပြည့်စုံကြောင်းကို သင်တို့သည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ သိကြ၏။ တစ်ခုမျှ မပျက်ခဲ့ပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ ဂတိတော်များကို ပြည့်စုံစေခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ကိုယ်တော်၏ ခြိမ်းခြောက်သတိပေးချက်များကိုလည်း ပြည့်စုံစေလိမ့်မည်ဟု သူက ကြေညာခဲ့သည်။ “သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် ဂတိထားတော်မူသော ကောင်းကျိုးရှိသမျှတို့သည် သင်တို့အပေါ်သို့ ရောက်လာသကဲ့သို့ပင်... သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ ပဋိညာဉ်တရားကို သင်တို့သည် လွန်ကျူးသောအခါ... ထာဝရဘုရားသည် အမျက်တော်ထွက်၍၊ ပေးတော်မူသော ထိုကောင်းမြတ်သောမြေမှ သင်တို့သည် အလျင်အမြန် ပျက်စီးကြလိမ့်မည်။”

[522] Joshua appealed to the people themselves as witnesses that, so
far as they had complied with the conditions, God had faithfully
472
Last Words of Joshua 473
fulflled His promises to them. “Ye know in all your hearts and in
all your souls,” he said, “that not one thing hath failed of all the
good things which the Lord your God spake concerning you; all are
come to pass unto you, and not one thing hath failed thereof.” He
declared to them that as the Lord had fulflled His promises, so He
would fulfll His threatenings. “It shall come to pass, that as all good
things are come upon you, which the Lord your God promised you;
so shall the Lord bring upon you all evil things.... When ye have
transgressed the covenant of the Lord, ... then shall the anger of the
Lord be kindled against you, and ye shall perish quickly from off
the good land which He hath given unto you.”

စာတန်သည် ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးကို ချစ်သောမေတ္တာ အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် သူတို့၏ အပြစ်များကို လွှတ်ငြိမ်းပေးလိမ့်မည်ဟူသော ယုတ္တိတန်ပုံရသည့် သီအိုရီဖြင့် လူများစွာကို လှည့်ဖြားတတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ပါ ခြိမ်းခြောက်မှုများသည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်မှုတွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအတွက်သာဖြစ်ပြီး၊ ပကတိအတိုင်း မည်သည့်အခါမျှ ပြည့်စုံလာမည်မဟုတ်ဟု စာတန်က ပုံဖော်ပြသသည်။ သို့သော် ဖန်ဆင်းခံသတ္တဝါတို့နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ဘုရားသခင်သည် အပြစ်၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝကို ဖော်ထုတ်ခြင်းအားဖြင့်—အပြစ်၏ သေချာသော ရလဒ်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံမူများကို အမြဲထိန်းသိမ်းတော်မူခဲ့သည်။ အပြစ်ကို အခြေအနေမရှိ ခွင့်လွှတ်ခြင်းမျိုးမှာ မည်သည့်အခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့၊ နောင်တွင်လည်း ရှိလာမည်မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့သော ခွင့်လွှတ်မှုသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း အခြေခံမူများကို စွန့်ပယ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသရာရောက်ပေမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မကျရှုံးသေးသော စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေပါလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်၏ရလဒ်များကို သစ္စာရှိစွာ ညွှန်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ ထိုသတိပေးချက်များသာ မမှန်ကန်ခဲ့လျှင် ကိုယ်တော်၏ ဂတိတော်များ ပြည့်စုံလာမည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ စိတ်ချနိုင်ပါမည်နည်း။ တရားမျှတမှုကို ဘေးဖယ်ထားမည့် ထိုသို့သော အကြင်နာမေတ္တာသည် မေတ္တာမဟုတ်ဘဲ အားနည်းချက်သာ ဖြစ်သည်။

Satan deceives many with the plausible theory that God’s love
for His people is so great that He will excuse sin in them; he represents that while the threatenings of God’s word are to serve a
certain purpose in His moral government, they are never to be literally fulflled. But in all His dealings with His creatures God has
maintained the principles of righteousness by revealing sin in its
true character—by demonstrating that its sure result is misery and
death. The unconditional pardon of sin never has been, and never
will be. Such pardon would show the abandonment of the principles
of righteousness, which are the very foundation of the government
of God. It would fll the unfallen universe with consternation. God
has faithfully pointed out the results of sin, and if these warnings
were not true, how could we be sure that His promises would be
fulflled? That so-called benevolence which would set aside justice
is not benevolence but weakness.

ဘုရားသခင်သည် အသက်ကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်သည်။ အစအဦးမှစ၍ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရားအားလုံးသည် အသက်ရှင်ခြင်းအတွက် ပြဋ္ဌာန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင် တည်ဆောက်ထားသော စနစ်အတွင်းသို့ အပြစ်သည် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် မငြိမ်မသက်မှုများ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အပြစ်တည်ရှိနေသရွေ့ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။ ရွေးနှုတ်ရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်စား အပြစ်၏ကျိန်ခြင်းကို ခံယူခဲ့သောကြောင့်သာ လူသားသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ရလဒ်များမှ မိမိကိုယ်တိုင် လွတ်မြောက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

God is the life-giver. From the beginning all His laws were
ordained to life. But sin broke in upon the order that God had
established, and discord followed. So long as sin exists, suffering
and death are inevitable. It is only because the Redeemer has borne
the curse of sin in our behalf that man can hope to escape, in his
own person, its dire results.

ယောရှု မသေဆုံးမီတွင် မျိုးနွယ်စုများ၏ အကြီးအကဲများနှင့် ကိုယ်စားလှယ်များသည် သူ၏ခေါ်ယူချက်အရ ရှေခင်မြို့တွင် နောက်တစ်ကြိမ် စုရုံးခဲ့ကြသည်။ ထိုအရပ်သည် အာဗြဟံနှင့် ယာကုပ်တို့အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည့်အပြင်၊ ခါနန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်စဉ်က သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြုခဲ့သော လေးနက်သော ကတိသစ္စာများကိုပါ ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည့် မြင့်မြတ်သော အမှတ်တရများစွာရှိသော နေရာဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဧဗလတောင်နှင့် ဂေရဇိမ်တောင်တို့သည် ထိုကတိသစ္စာများ၏ တိတ်ဆိတ်သော သက်သေများအဖြစ် တည်ရှိနေကြပြီး၊ ယခုတွင်လည်း သေအံ့ဆဲဆဲ ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်၌ ထိုကတိသစ္စာများကို အသစ်တစ်ဖန် ပြုရန်အတွက် စုရုံးရောက်ရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သည့် အမှုအရာများ၏ သက်သေသာဓကများကို အရပ်ရပ်၌ မြင်တွေ့နေရသည်။ သူတို့ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ရသော မြေ၊ သူတို့ မတည်ဆောက်ခဲ့ရသော မြို့များ၊ သူတို့ မစိုက်ပျိုးခဲ့ရသော စပျစ်ဥယျာဉ်များနှင့် သံလွင်ဥယျာဉ်များကို ကိုယ်တော်သည် ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ယောရှုသည် ဣသရေလတို့၏ သမိုင်းကြောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြန်လည်ပြောကြားခြင်းဖြင့်၊ လူတိုင်းသည် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာတော်ကို ခံစားမိစေရန်နှင့် ကိုယ်တော်ကို “သစ္စာနှင့် သမ္မာတရား” ၌ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

Before the death of Joshua the heads and representatives of the
tribes, obedient to his summons, again assembled at Shechem. No
spot in all the land possessed so many sacred associations, carrying
their minds back to God’s covenant with Abraham and Jacob, and recalling also their own solemn vows upon their entrance into Canaan. [523]
Here were the mountains Ebal and Gerizim, the silent witnesses of
474 Patriarchs and Prophets
those vows which now, in the presence of their dying leader, they
had assembled to renew. On every side were evidences of what God
had wrought for them; how He had given them a land for which
they did not labor, and cities which they built not, vineyards and
oliveyards which they planted not. Joshua reviewed once more the
history of Israel, recounting the wonderful works of God, that all
might have a sense of His love and mercy and might serve Him “in
sincerity and in truth.”

ယောရှု၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ရှိလောမြို့မှ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤအခါသမယသည် အလွန်လေးနက်သော အခါသမယဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင် ရှိတော်မူခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်သော ဤသေတ္တာတော်သည် လူတို့အပေါ် သူပေးလိုသော သက်ရောက်မှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေမည်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့အပေါ် ဘုရားသခင် ထားရှိသော ကောင်းမြတ်ခြင်းများကို တင်ပြပြီးနောက်၊ သူသည် ယေဟောဝါဘုရား၏ နာမတော်အားဖြင့် မည်သူ့ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မည်နည်းဟု ရွေးချယ်ရန် သူတို့အား တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း အလေ့အထမှာ အချို့သောသူတို့တွင် လျှို့ဝှက်စွာ ကျင့်သုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ယောရှုသည် ယခုအခါ ဤအပြစ်ကို ဣသရေလလူမျိုးထဲမှ ဖယ်ရှားပစ်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားကို ဝတ်မပြုလိုဟု ထင်လျှင်၊ ... အဘယ်ဘုရားကို ဝတ်ပြုမည်နည်းဟု ယနေ့ပင် ရွေးချယ်ကြလော့” ဟု သူက ဆိုသည်။ ယောရှုသည် သူတို့အား ဘုရားသခင်ကို အတင်းအကျပ် မဟုတ်ဘဲ စေတနာအလျောက် ဝတ်ပြုစေလိုသည်။ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သောမေတ္တာသည် ဘာသာရေး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ်ကို မျှော်လင့်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသက်သက်ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ ဗြောင်ကျကျ ဘုရားကို စွန့်ပယ်ခြင်းသည် ဟန်ဆောင်ခြင်းနှင့် အပြင်ပန်း ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းထက် ဘုရားသခင်အတွက် ပို၍ စိတ်ပျက်စရာ မကောင်းပေ။

By Joshua’s direction the ark had been brought from Shiloh.
The occasion was one of great solemnity, and this symbol of God’s
presence would deepen the impression he wished to make upon
the people. After presenting the goodness of God toward Israel, he
called upon them, in the name of Jehovah, to choose whom they
would serve. The worship of idols was still to some extent secretly
practiced, and Joshua endeavored now to bring them to a decision
that should banish this sin from Israel. “If it seem evil unto you to
serve Jehovah,” he said, “choose you this day whom ye will serve.”
Joshua desired to lead them to serve God, not by compulsion, but
willingly. Love to God is the very foundation of religion. To engage
in His service merely from hope of reward or fear of punishment
would avail nothing. Open apostasy would not be more offensive to
God than hypocrisy and mere formal worship.

အသက်ကြီးရင့်သော ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် လူတို့အား မိမိတင်ပြထားသမျှတို့ကို အဘက်ဘက်မှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန်နှင့် သူတို့ပတ်လည်ရှိ ယုတ်ညံ့သော ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် လူမျိုးများကဲ့သို့ အမှန်တကယ် နေထိုင်လိုသလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ခွန်အား၏ အရင်းအမြစ်၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ၏ စမ်းရေတွင်းဖြစ်သော ယေဟောဝါဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် မလိုလားအပ်ဟု ထင်မြင်ပါက၊ အာဗြဟံကို ခေါ်ထုတ်တော်မူခဲ့သည့် “ဘိုးဘေးတို့ ဝတ်ပြုသော ဘုရားများ” သို့မဟုတ် “သင်တို့နေထိုင်ရာပြည်မှ အာမောရိလူတို့၏ ဘုရားများ” ထဲမှ မည်သူ့ကို ဝတ်ပြုမည်နည်းဟု ယနေ့ပင် ရွေးချယ်ကြရန် ပြောခဲ့သည်။ ဤနောက်ဆုံး စကားများသည် ဣသရေလတို့အတွက် ပြင်းထန်သော ပြစ်တင်ဝေဖန်မှု ဖြစ်သည်။ အာမောရိလူတို့၏ ဘုရားများသည် သူတို့ကို ကိုးကွယ်သူများကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ကြပါ။ သူတို့၏ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ယုတ်ညံ့သော အပြစ်များကြောင့် ထိုဆိုးညစ်သော လူမျိုးသည် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရကာ၊ ထိုသူတို့ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ကောင်းမြတ်သောမြေကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအား ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အာမောရိလူများ ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည့် ထိုနတ်ဘုရားများကို ဣသရေလတို့က ရွေးချယ်မည်ဆိုလျှင် မည်မျှပင် မိုက်မဲမည်နည်း။ “ငါနှင့် ငါ့အိမ်သူအိမ်သားတို့မူကား ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုပါမည်” ဟု ယောရှုက ဆိုသည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ နှလုံးသားကို နှိုးဆော်ပေးခဲ့သော ထိုသန့်ရှင်းသော စိတ်အားထက်သန်မှုသည် လူတို့ထံသို့ ကူးစက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ တိုက်တွန်းချက်များကြောင့် “ထာဝရဘုရားကို စွန့်၍ အခြားသော ဘုရားတို့ကို ဝတ်ပြုခြင်းအမှုသည် အကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဝေးပါစေသော်” ဟူသော မဆိုင်းမတွ တုံ့ပြန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

The aged leader urged the people to consider, in all its bearings,
what he had set before them, and to decide if they really desired to
live as did the degraded idolatrous nations around them. If it seemed
evil to them to serve Jehovah, the source of power, the fountain
of blessing, let them that day choose whom they would serve—
“the gods which your fathers served,” from whom Abraham was
called out, “or the gods of the Amorites, in whose land ye dwell.”
These last words were a keen rebuke to Israel. The gods of the
Amorites had not been able to protect their worshipers. Because of
their abominable and debasing sins, that wicked nation had been
destroyed, and the good land which they once possessed had been
given to God’s people. What folly for Israel to choose the deities for
whose worship the Amorites had been destroyed! “As for me and
my house,” said Joshua, “we will serve Jehovah.” The same holy
zeal that inspired the leader’s heart was communicated to the people.

“သင်တို့သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်မပြုနိုင်ကြ။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည် သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖြစ်တော်မူ၏။ ... သင်တို့၏ အပြစ်နှင့် လွန်ကျူးခြင်းကို သည်းခံတော်မမူ” ဟု ယောရှုက ဆိုသည်။ အမြဲတမ်း တည်တံ့သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မဖြစ်ပေါ်မီတွင်၊ လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို နာခံရန် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မတတ်နိုင်ကြောင်း အပြည့်အဝ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရားကို ချိုးဖောက်ခဲ့ကြသဖြင့် ပညတ်တရားသည် သူတို့ကို လွန်ကျူးသူများအဖြစ် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ထားပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းလည်း မရှိပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ခွန်အားနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကိုသာ ကိုးစားနေသရွေ့ အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ရယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံသော ပညတ်တရား၏ တောင်းဆိုချက်များကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်သရွေ့၊ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုမည်ဟု ကတိပြုခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိနိုင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို နာခံရန် ခွန်အားကို ရရှိနိုင်သည်။ သူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မိမိတို့၏ ကိုယ်တိုင်ကြိုးပမ်းမှုကို ရပ်တန့်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ လက်ခံမှုကို ရရှိလိုပါက ဂတိထားတော်မူသော ကယ်တင်ရှင်၏ ကျေးဇူးတော်အပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

[524] His appeals called forth the unhesitating response, “God forbid that
Last Words of Joshua 475
we should forsake Jehovah, to serve other gods.”
“Ye cannot serve the Lord,” said Joshua: “for He is a holy God;
... He will not forgive your transgressions nor your sins.” Before
there could be any permanent reformation the people must be led to
feel their utter inability in themselves to render obedience to God.
They had broken His law, it condemned them as transgressors, and it
provided no way of escape. While they trusted in their own strength
and righteousness, it was impossible for them to secure the pardon
of their sins; they could not meet the claims of God’s perfect law,
and it was in vain that they pledged themselves to serve God. It
was only by faith in Christ that they could secure pardon of sin and
receive strength to obey God’s law. They must cease to rely upon
their own efforts for salvation, they must trust wholly in the merits
of the promised Saviour, if they would be accepted of God.

ယောရှုသည် သူ၏ နားထောင်သူများအား သူတို့၏ စကားများကို သေချာစွာ တွေးတောဆင်ခြင်စေရန်နှင့် သူတို့ မပြည့်စုံနိုင်သော ကတိသစ္စာများကို မပြုကြရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် လေးနက်သော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် “မဟုတ်ပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုပါမည်” ဟု ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေဟောဝါဘုရားကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း မိမိတို့အပေါ် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သက်သေပြုရန် လေးနက်စွာ သဘောတူကြပြီးနောက်၊ “အကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုပါမည်၊ ဗျာဒိတ်တော်ကိုလည်း နားထောင်ပါမည်” ဟု သူတို့၏ သစ္စာခံကတိကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့ကြသည်။

Joshua endeavored to lead his hearers to weigh well their words,
and refrain from vows which they would be unprepared to fulfll.
With deep earnestness they repeated the declaration: “Nay; but we
will serve the Lord.” Solemnly consenting to the witness against
themselves that they had chosen Jehovah, they once more reiterated
their pledge of loyalty: “The Lord our God will we serve, and His
voice will we obey.

“ထိုသို့ ယောရှုသည် ထိုနေ့၌ လူတို့နှင့် ပဋိညာဉ်ပြု၍၊ ရှေခင်မြို့၌ စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်များကို ပေးတော်မူ၏။” ဤလေးနက်သော ဆောင်ရွက်မှု၏ မှတ်တမ်းကို ရေးသားပြီးနောက်၊ ပညတ်ကျမ်းနှင့်အတူ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်၏ ဘေးတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်တစ်ခုကိုလည်း စိုက်ထူခဲ့ပြီး “ကြည့်ရှုလော့၊ ဤကျောက်သည် ငါတို့အတွက် သက်သေဖြစ်စေ။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့အား မိန့်တော်မူသော စကားအလုံးစုံတို့ကို ကြားပြီ။ သင်တို့သည် သင်တို့၏ ဘုရားသခင်ကို မစွန့်ပယ်စေခြင်းငှာ ဤကျောက်သည် သင်တို့အတွက် သက်သေဖြစ်စေ” ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ယောရှုသည် လူအပေါင်းတို့ကို အသီးသီးပိုင်ဆိုင်ရာ အရပ်ဒေသများသို့ ပြန်သွားစေခဲ့သည်။

“So Joshua made a covenant with the people that day, and set
them a statute and an ordinance in Shechem.” Having written an
account of this solemn transaction, he placed it, with the book of
the law, in the side of the ark. And he set up a pillar as a memorial,
saying, “Behold, this stone shall be a witness unto us; for it hath
heard all the words of the Lord which He spake unto us; it shall be
therefore a witness unto you, lest ye deny your God. So Joshua let
the people depart, every man unto his inheritance.”

ဣသရေလတို့အတွက် ယောရှု၏ အမှုတော် ပြီးဆုံးခဲ့ပြီ။ သူသည် “ထာဝရဘုရားနောက်သို့ လုံးလုံးလိုက်ခဲ့သည်”။ ဘုရားသခင်၏ ကျမ်းစာတော်မြတ်တွင် သူ့ကို “ထာဝရဘုရား၏ ကျွန်” ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ လူထုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သက်သေခံချက်မှာ သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို ခံစားခဲ့ရသော ထိုမျိုးဆက်၏ သမိုင်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည် — “ဣသရေလ အမျိုးသားတို့သည် ယောရှု လက်ထက်ကာလပတ်လုံးလည်းကောင်း၊ ယောရှုနောက်တွင် အသက်ရှင်၍... အကြီးအကဲများ လက်ထက်ကာလပတ်လုံးလည်းကောင်း ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုကြ၏။”

Joshua’s work for Israel was done. He had “wholly followed
the Lord;” and in the book of God he is written, “The servant of
Jehovah.” The noblest testimony to his character as a public leader
is the history of the generation that had enjoyed his labors: “Israel
served the Lord all the days of Joshua, and all the days of the elders
that overlived Joshua.”