အခန်း (၆၀) — ရှောလုပြုသည့်ရဲရင့်သောအပြစ်များ

 

အခန်း (၆၀) — ရှောလုပြုသည့်ရဲရင့်သောအပြစ်များ

Chapter 60—The Presumption of Saul

ဤအခန်းသည် ဓမ္မရာဇဝင်ပထမစောင် အခန်းကြီး ၁၃ နှင့် ၁၄ ကို အခြေခံထားပါသည်။

This chapter is based on 1 Samuel 13; 1 Samuel 14.

ဂိလဂါလအရပ်၌ လူစုခွဲပြီးနောက် ရှောလုသည် အမ္မုန်အမျိုးသားတို့ကို တိုက်ခိုက်နှိမ်နင်းရန် မိမိ၏ခေါ်ယူမှုကြောင့် ရောက်ရှိလာသော စစ်တပ်ကြီးကို လူစုခွဲလိုက်ပြီး၊ မိမိ၏လက်အောက် မိခမတ်အရပ်၌ တပ်စွဲရန် လူနှစ်ထောင်နှင့် မိမိ၏သား ယောနသန်နှင့်အတူ ဂိဗာအရပ်၌ နေရန် လူတစ်ထောင်ကိုသာ ချန်ထားလေသည်။ ဤသည်မှာ ကြီးလေးသော မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ လတ်တလော ရရှိထားသော အောင်ပွဲကြောင့် သူ၏စစ်တပ်သည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် သတ္တိများ ပြည့်နှက်နေချိန်ဖြစ်ရာ၊ ဣသရေလတို့၏ အခြားသော ရန်သူများကိုသာ ချက်ချင်း ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက လူမျိုး၏ လွတ်လပ်ရေးအတွက် ထိရောက်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

After the assembly at Gilgal, Saul disbanded the army that had
at his call arisen to overthrow the Ammonites, reserving only two
thousand men to be stationed under his command at Michmash and
one thousand to attend his son Jonathan at Gibeah. Here was a
serious error. His army was flled with hope and courage by the
recent victory; and had he proceeded at once against other enemies
of Israel, a telling blow might have been struck for the liberties of
the nation.

ထိုအတောအတွင်း စစ်လိုလားသော အိမ်နီးချင်း ဖိလိတ္တိလူတို့သည် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဧဗင်ဧဇာတိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း ဣသရေလပြည်ရှိ အချို့သော တောင်ပေါ်ခံတပ်များကို ဆက်လက် သိမ်းပိုက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ နိုင်ငံ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အခြေစိုက်လာကြသည်။ အဆောက်အဦး၊ လက်နက်နှင့် အသုံးအဆောင်များတွင် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလတို့ထက် များစွာသာလွန်ကြသည်။ သူတို့၏ ရှည်လျားသော ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု ကာလအတွင်း ဣသရေလလူတို့သည် စစ်လက်နက်များ မပြုလုပ်နိုင်ရန် ပန်းပဲအတတ်ကို မလုပ်ဆောင်ကြရန် တားမြစ်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏အာဏာကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးရပြီး နောက်ပိုင်းတွင်ပင် ဟေဗြဲလူတို့သည် လိုအပ်သော အလုပ်များအတွက် ဖိလိတ္တိတပ်စခန်းများသို့ သွားရောက်နေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။ ကာလရှည်ကြာ ဖိနှိပ်ခံရမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သက်သောင့်သက်သာ နေလိုစိတ်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုတို့ကြောင့် ဣသရေလလူတို့သည် စစ်လက်နက်များ ပြင်ဆင်ရန် များစွာ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ စစ်ပွဲတွင် လေးနှင့် လောက်လေးများကို အသုံးပြုကြပြီး ၎င်းတို့ကို ဣသရေလတို့ ရရှိနိုင်သော်လည်း ရှောလုနှင့် သူ၏သား ယောနသန်မှလွဲ၍ လှံ သို့မဟုတ် သန်လျက် ကိုင်ဆောင်နိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။

Meanwhile their warlike neighbors, the Philistines, were active.
After the defeat at Ebenezer they had still retained possession of
some hill fortresses in the land of Israel, and now they established
themselves in the very heart of the country. In facilities, arms, and
equipments the Philistines had great advantage over Israel. During
the long period of their oppressive rule they had endeavored to
strengthen their power by forbidding the Israelites to practice the
trade of smiths, lest they should make weapons of war. After the
conclusion of peace the Hebrews had still resorted to the Philistine
garrisons for such work as needed to be done. Controlled by love
of ease and the abject spirit induced by long oppression, the men of
Israel had, to a great extent, neglected to provide themselves with
weapons of war. Bows and slings were used in warfare, and these
the Israelites could obtain; but there were none among them, except
Saul and his son Jonathan, who possessed a spear or a sword.

ရှောလု နန်းစံ ဒုတိယနှစ်သို့ ရောက်မှသာ ဖိလိတ္တိလူတို့ကို နှိမ်နင်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ပထမဆုံး ထိုးနှက်ချက်ကို မင်းသား ယောနသန်က စတင်ခဲ့ပြီး ဂေဗာအရပ်ရှိ ဖိလိတ္တိတပ်စခန်းကို တိုက်ခိုက် အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် အမျက်ထွက်ကာ ဣသရေလတို့ကို အမြန်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ ထိုအခါ ရှောလုသည် တစ်ပြည်လုံးအနှံ့ တံပိုးခရာမှုတ်၍ စစ်ကြေညာကာ ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ နွယ်စုများအပါအဝင် စစ်သည်အားလုံးကို ဂိလဂါလအရပ်၌ စုရုံးရန် ဆင့်ဆိုလေသည်။ ထိုဆင့်ဆိုချက်ကို လူများ လိုက်နာခဲ့ကြသည်။

It was not until the second year of Saul’s reign that an attempt
was made to subdue the Philistines. The frst blow was struck by
Jonathan, the king’s son, who attacked and overcame their garrison
[617] at Geba. The Philistines, exasperated by this defeat, made ready for
a speedy attack upon Israel. Saul now caused war to be proclaimed
by the sound of the trumpet throughout the land, calling upon all the
564
Presumption of Saul 565
men of war, including the tribes across the Jordan, to assemble at
Gilgal. This summons was obeyed.

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် မိခမတ်အရပ်၌ အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးကို စုရုံးထားကြသည်— "ရထားတော် သုံးသောင်း၊ မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ထောင်နှင့် သမုဒ္ဒရာသဲလုံးမက များပြားလှသော လူထုကြီး" ဖြစ်သည်။ ထိုသတင်းသည် ဂိလဂါလအရပ်ရှိ ရှောလုနှင့် သူ၏စစ်တပ်ထံသို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ တိုက်ပွဲတွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ကြီးမားသော အင်အားစုကြီးကို တွေးတောကာ လူတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့သည် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်မဖြစ်သေးဘဲ၊ အများစုမှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့သဖြင့် တိုက်ပွဲကို ရင်ဆိုင်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။ အချို့က ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြေးကြပြီး၊ အချို့ကမူ ထိုဒေသတွင် ပေါများလှသော မြေတွင်း၊ ကျင်းများနှင့် ကျောက်ဆောင်များကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ တိုက်ပွဲအချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ တပ်ပြေးဦးရေမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာပြီး တပ်မခွာဘဲ ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

The Philistines had gathered an immense force at Michmash—
“thirty thousand chariots, and six thousand horsemen, and people as
the sand which is on the seashore in multitude.” When the tidings
reached Saul and his army at Gilgal, the people were appalled at
thought of the mighty forces they would have to encounter in battle.
They were not prepared to meet the enemy, and many were so
terrifed that they dared not come to the test of an encounter. Some
crossed the Jordan, while others hid themselves in caves and pits
and amid the rocks that abounded in that region. As the time for
the encounter drew near, the number of desertions rapidly increased,
and those who did not withdraw from the ranks were flled with
foreboding and terror.

ရှောလုသည် ဣသရေလရှင်ဘုရင်အဖြစ် ပထမဆုံး ဘိသိက်ပေးခြင်း ခံရစဉ်ကပင်၊ ယခုကဲ့သို့သော အချိန်တွင် လိုက်နာရမည့် ပြတ်သားသော ညွှန်ကြားချက်များကို ရှမွေလထံမှ ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ ပရောဖက်က "သင်သည် ငါ့ရှေ့၌ ဂိလဂါလအရပ်သို့ အရင်သွားရမည်။ ငါသည်လည်း မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် မိဿဟာယယဇ်တို့ကို ပူဇော်ရန် သင်ရှိရာသို့ ဆင်းလာမည်။ ငါလာ၍ သင်ပြုရမည့်အမှုကို မပြောမချင်း ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး စောင့်နေရမည်" ဟု ဆိုခဲ့သည်။ (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၀:၈)

When Saul was frst anointed king of Israel, he had received
from Samuel explicit directions concerning the course to be pursued
at this time. “Thou shalt go down before me to Gilgal,” said the
prophet; “and, behold, I will come down unto thee, to offer burnt
offerings, and to sacrifce sacrifces of peace offerings: seven days
shalt thou tarry, till I come to thee, and show thee what thou shalt
do.” 1 Samuel 10:8.

ရှောလုသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း လူတို့အား အားပေးရန်နှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားမှုရှိလာစေရန် ပြတ်သားသော ကြိုးပမ်းမှုမျိုး မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ ပရောဖက် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်မကုန်ဆုံးမီမှာပင် သူသည် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခက်ခဲသော အခြေအနေများကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျခွင့် ပေးလိုက်လေသည်။ ရှမွေလလာရောက် လုပ်ဆောင်ပေးမည့် ဝတ်ပြုခြင်းအတွက် လူတို့ကို သစ္စာရှိရှိ ပြင်ဆင်ပေးမည့်အစား၊ သူသည် မယုံကြည်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းတို့၌ နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေခြင်းသည် အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး အရေးကြီးသော အလုပ်ဖြစ်သည်; အလှူဒါနကို ဘုရားသခင် လက်ခံတော်မူရန်နှင့် ရန်သူကို အောင်နိုင်ရန် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ခံစားရရှိစေရန်၊ မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးကို စစ်ဆေး၍ အပြစ်များကို နောင်တရရန် ဘုရားသခင် အလိုရှိတော်မူသည်။ သို့သော် ရှောလုသည် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်; လူတို့သည်လည်း အကူအညီအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကိုးစားမည့်အစား မိမိတို့ ရွေးချယ်ထားသော ရှင်ဘုရင်က မိမိတို့ကို ဦးဆောင်လမ်းပြရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

Day after day Saul tarried, but without making decided efforts
toward encouraging the people and inspiring confdence in God.
Before the time appointed by the prophet had fully expired, he became impatient at the delay and allowed himself to be discouraged
by the trying circumstances that surrounded him. Instead of faithfully seeking to prepare the people for the service that Samuel was
coming to perform, he indulged in unbelief and foreboding. The
work of seeking God by sacrifce was a most solemn and important
work; and God required that His people should search their hearts
and repent of their sins, that the offering might be made with acceptance before Him, and that His blessing might attend their efforts
to conquer the enemy. But Saul had grown restless; and the people,
instead of trusting in God for help, were looking to the king whom
they had chosen, to lead and direct them.

သို့သော် ထိုသူတို့သည် လူသားတို့၏ အားနည်းသော အင်အားကိုသာ အားကိုးခဲ့လျှင် ကြုံတွေ့ရမည့် ဘေးဒုက္ခများဆီသို့ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ပစ်မထားဘဲ ဆက်လက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တော်မူသေးသည်။ လူကို အားကိုးခြင်း၏ အချည်းနှီးဖြစ်မှုကို သိမြင်စေရန်နှင့် ဘုရားသခင်သာလျှင် သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော အကူအညီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာစေရန် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အကြပ်အတည်းများထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ရှောလုကို စမ်းသပ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို အမှီပြုပြီး ကိုယ်တော်၏ မိန့်မှာချက်အတိုင်း စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ယခု ပြသရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်ကို အုပ်ချုပ်သောမင်းအဖြစ် ခက်ခဲသော အခြေအနေများတွင် ဘုရားသခင် ယုံကြည်စိတ်ချရသူ ဖြစ်မဖြစ်၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင် ပေးအပ်ထားသော မြင့်မြတ်သော တာဝန်နှင့် မထိုက်တန်သော စိတ်မခိုင်သူ ဖြစ်မဖြစ် ပေါ်လွင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလတို့ ရွေးချယ်ထားသော ရှင်ဘုရင်သည် အရှင်အပေါင်းတို့၏ အရှင်မိန့်ကြားချက်ကို နားထောင်မည်လော? သူသည် မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော စစ်သည်များ၏ အာရုံကို ထာဝရခွန်အားနှင့် ကယ်တင်ခြင်းရှင်ထံသို့ လှည့်ပေးမည်လော?

Yet the Lord still cared for them and did not give them up to the [618]
disasters that would have come upon them if the frail arm of flesh
had become their only support. He brought them into close places,
566 Patriarchs and Prophets
that they might be convicted of the folly of depending on man, and
that they might turn to Him as their only help. The time for the
proving of Saul had come. He was now to show whether or not he
would depend on God and patiently wait according to His command,
thus revealing himself as one whom God could trust in trying places
as the ruler of His people, or whether he would be vacillating and
unworthy of the sacred responsibility that had devolved upon him.

သူသည် ပိုမို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ရှမွေလ၏ အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး၊ မိမိစစ်တပ်၏ ရှုပ်ထွေးမှု၊ ဒုက္ခရောက်မှုနှင့် တပ်ပြေးမှုများကို ပရောဖက် ရောက်မလာခြင်းကြောင့်ဟု အပြစ်ဖို့နေလေသည်။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်သို့ ရောက်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ လူသည် ချက်ချင်း ပေါ်မလာသေးပေ။ ဘုရားသခင်၏ အစီအမံတော်အရ ကိုယ်တော်၏ အစေခံသည် ခေတ္တ နောက်ကျနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောလု၏ ဂဏာမငြိမ်သော၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူတတ်သော စိတ်ကို ဆက်လက် မချုပ်တည်းနိုင်တော့ပေ။ လူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ငြိမ်သက်စေရန် တစ်ခုခု လုပ်ရမည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဝတ်ပြုစည်းဝေးပွဲကို ခေါ်ယူရန်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အကူအညီကို တောင်းခံရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ထိုရာထူးအတွက် သန့်ရှင်းစေခြင်း ခံရသူများသာ မိမိရှေ့၌ ယဇ်ပူဇော်ရမည်ဟု ညွှန်ကြားထားသည်။ သို့သော် ရှောလုက "မီးရှို့ရာယဇ်ကို ဤသို့ ယူခဲ့ကြ" ဟု အမိန့်ပေးကာ၊ သူဝတ်ဆင်ထားသော စစ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် လက်နက်များအတိုင်းပင် ယဇ်ပလ္လင်သို့ ချဉ်းကပ်၍ ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ယဇ်ပူဇော်လေသည်။

Would the king whom Israel had chosen, listen to the Ruler of all
kings? Would he turn the attention of his fainthearted soldiers to the
One in whom is everlasting strength and deliverance?
With growing impatience he awaited the arrival of Samuel and
attributed the confusion and distress and desertion of his army to
the absence of the prophet. The appointed time came, but the man
of God did not immediately appear. God’s providence had detained
His servant. But Saul’s restless, impulsive spirit would no longer be
restrained. Feeling that something must be done to calm the fears
of the people, he determined to summon an assembly for religious
service, and by sacrifce entreat the divine aid. God had directed that
only those consecrated to the offce should present sacrifces before
Him. But Saul commanded, “Bring hither a burnt offering;” and,
equipped as he was with armor and weapons of war, he approached
the altar and offered sacrifce before God.

"မီးရှို့ရာယဇ်ကို ပူဇော်၍ပြီးသောအခါ ရှမွေလ ရောက်လာ၏။ ရှောလုသည်လည်း ခရီးဦးကြိုပြု၍ နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်သွား၏။" ရှောလုသည် မိမိအား ပေးထားသော ပြတ်သားသော ညွှန်ကြားချက်များကို ဆန့်ကျင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ရှမွေလ ချက်ချင်း မြင်လေသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤအကြပ်အတည်းကာလတွင် ဣသရေလတို့ ဘာလုပ်ရမည်ကို မိမိ၏ ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် ထိုအချိန်တွင် ဖော်ပြပေးမည်ဟု မိန့်ကြားထားပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှောလုသာ ဘုရားသခင်၏ အကူအညီ ရရှိရန် ကတိပြုထားသော အခြေအနေများကို ပြည့်စုံစေခဲ့ပါက၊ ဘုရားသခင်သည် ရှင်ဘုရင်အပေါ် သစ္စာရှိသော လူနည်းစုနှင့်ပင် ဣသရေလတို့အတွက် အံ့ဖွယ်သော ကယ်တင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောလုသည် မိမိကိုယ်မိမိနှင့် မိမိပြုလုပ်သောအမှုအပေါ် အလွန်ကျေနပ်နေသဖြင့်၊ အပြစ်တင်ခံရမည့်သူအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ချီးကျူးခံရမည့်သူအဖြစ် ပရောဖက်ကို သွားရောက် ကြိုဆိုခဲ့သည်။

“And it came to pass, that as soon as he had made an end of
offering the burnt offering, behold, Samuel came; and Saul went
out to meet him, that he might salute him.” Samuel saw at once that
Saul had gone contrary to the express directions that had been given
him. The Lord had spoken by His prophet that at this time He would
reveal what Israel must do in this crisis. If Saul had fulflled the
conditions upon which divine help was promised, the Lord would
have wrought a marvelous deliverance for Israel, with the few who
were loyal to the king. But Saul was so well satisfed with himself
and his work that he went out to meet the prophet as one who should
be commended rather than disapproved.

ရှမွေလ၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်; သို့သော် "သင်သည် အဘယ်သို့ ပြုသနည်း" ဟူသော သူ၏မေးခွန်းကို ရှောလုက မိမိ၏ မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်အတွက် ဆင်ခြေပေးခဲ့သည်။ သူက "လူတို့သည် ငါ့ထံမှ ကွဲလွင့်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်သည် သတ်မှတ်ထားသော နေ့ရက်အတွင်း ရောက်မလာသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် မိခမတ်အရပ်၌ စုရုံးနေကြသည်ကိုလည်းကောင်း ငါမြင်သောအခါ; ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ယခုပင် ဂိလဂါလအရပ်သို့ ငါ့ထံသို့ ဆင်းလာကြတော့မည်၊ ငါသည်လည်း ထာဝရဘုရားထံ၌ မလျှောက်လဲရသေးဟု ဆိုကာ၊ ငါသည် မိမိကိုယ်မိမိ နိုင်ထက်စီးနင်းပြု၍ (စိတ်မပါဘဲ ဇွတ်လုပ်၍) မီးရှို့ရာယဇ်ကို ပူဇော်ပါသည်" ဟု ပြောဆိုသည်။

[619] Samuel’s countenance was full of anxiety and trouble; but to
[620]
[621]
his inquiry, “What hast thou done?” Saul offered excuses for his
presumptuous act. He said: “I saw that the people were scattered
from me, and that thou camest not within the days appointed, and that
the Philistines gathered themselves together at Michmash; therefore
Presumption of Saul 567
said I, The Philistines will come down now upon me to Gilgal, and I
have not made supplication unto the Lord: I forced myself therefore,
and offered a burnt offering.

"ရှမွေလကလည်း၊ သင်သည် မိုက်မဲစွာ ပြုပြီ။ သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား မှာထားတော်မူသော ပညတ်တော်ကို သင်မစောင့်။ မစောင့်ဘဲနေလျှင် ထာဝရဘုရားသည် သင်၏နိုင်ငံကို ဣသရေလပြည်၌ အစဉ်အမြဲ တည်စေတော်မူမည်။ ယခုမူကား သင်၏နိုင်ငံ မတည်ရ။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိစိတ်တော်နှင့်တွေ့သောသူကို ရှာဖွေ၍ မိမိလူမျိုးတော်၏ မင်းအဖြစ် ခန့်ထားတော်မူပြီ... ထိုနောက် ရှမွေလသည် ထ၍ ဂိလဂါလအရပ်မှ ဗင်္ယာမိန်ခရိုင် ဂိဗာမြို့သို့ သွားလေ၏။"

“And Samuel said to Saul, Thou hast done foolishly: thou hast
not kept the commandment of the Lord thy God, which He commanded thee: for now would the Lord have established thy kingdom
upon Israel forever. But now thy kingdom shall not continue: the
Lord hath sought Him a man after His own heart, and the Lord hath
commanded him to be captain over His people.... And Samuel arose,
and gat him up from Gilgal unto Gibeah of Benjamin.”

ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ်မှ ရပ်စဲရမည်၊ သို့မဟုတ် ဘုရင်စနစ်ကို အခြေခံထားသော မူဝါဒကို ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုလူမျိုးကို ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် အုပ်ချုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်၏အပိုင် လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်လိုပါက၊ လူသားနှင့် မြေကြီးဆိုင်ရာ အလိုဆန္ဒကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အောက်၌ နှိမ့်ချထားပါက၊ ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလတို့၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ရှင်ဘုရင်နှင့် လူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် ပြုမူနေသရွေ့ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဣသရေလပြည်တွင် အရာခပ်သိမ်း၌ ဘုရားသခင်၏ မြင့်မြတ်သောအာဏာကို အသိအမှတ်မပြုသော မည်သည့်ဘုရင်စနစ်မျှ မအောင်မြင်နိုင်ပေ။

Either Israel must cease to be the people of God, or the principle
upon which the monarchy was founded must be maintained, and
the nation must be governed by a divine power. If Israel would
be wholly the Lord’s, if the will of the human and earthly were
held in subjection to the will of God, He would continue to be the
Ruler of Israel. So long as the king and the people would conduct
themselves as subordinate to God, so long He could be their defense.
But in Israel no monarchy could prosper that did not in all things
acknowledge the supreme authority of God.

အကယ်၍ ရှောလုသာ ဤစမ်းသပ်မှုကာလတွင် ဘုရားသခင်၏ လိုအပ်ချက်များကို ရိုသေလေးစားမှု ပြသခဲ့ပါက၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏အလိုတော်ကို သူ၏တစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ယခု သူ၏ ကျရှုံးမှုက သူသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်အတွက် ကိုယ်စားလှယ်အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် မထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဣသရေလတို့ကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ထက် သူ၏ အလိုဆန္ဒကသာ ထိန်းချုပ်နိုင်သောအင်အား ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ရှောလု သစ္စာရှိခဲ့လျှင် သူ၏နိုင်ငံသည် ထာဝရတည်မြဲမည်ဖြစ်သည်; သို့သော် သူပျက်ကွက်ခဲ့သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အခြားသူတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် ပြည့်စုံစေရမည်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလနိုင်ငံ၏ အစိုးရကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်နှင့်အညီ အုပ်ချုပ်မည့်သူအား အပ်နှင်းရမည်ဖြစ်သည်။

If Saul had shown a regard for the requirements of God in this
time of trial, God could have worked His will through him. His
failure now proved him unft to be the vicegerent of God to His
people. He would mislead Israel. His will, rather than the will of
God, would be the controlling power. If Saul had been faithful,
his kingdom would have been established forever; but since he had
failed, the purpose of God must be accomplished by another. The
government of Israel must be committed to one who would rule the
people according to the will of Heaven.

ဘုရားသခင်၏ စမ်းသပ်မှုတွင် မည်မျှကြီးမားသော အကျိုးစီးပွားများ ပါဝင်နေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို တိကျစွာ လိုက်နာခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ဘေးကင်းရာ မရှိပေ။ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များအားလုံးသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းဟူသော အခြေအနေများပေါ်တွင် မူတည်နေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို လိုက်နာရန် ပျက်ကွက်ခြင်းသည် ကျမ်းစာ၏ ကြွယ်ဝသော ထောက်ပံ့မှုများ ကျွန်ုပ်တို့ထံ ပြည့်စုံလာခြင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မပြုမူသင့်သလို၊ လူတို့၏ စီရင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလည်း အားမကိုးသင့်ပေ; ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေစေကာမူ၊ ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ကြည့်ရှု၍ ကိုယ်တော်၏ တိကျသော ပညတ်တော်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းသင့်သည်။ ရလဒ်များကို ဘုရားသခင် စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မည်; ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် စမ်းသပ်မှုကာလအတွင်း ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား ခက်ခဲသောနေရာများတွင် ကိုယ်တော်၏အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန်၊ နာမတော်ကို ချီးမြှောက်ရန်နှင့် လူမျိုးတော်ကို ကောင်းချီးပေးရန် ယုံကြည်စိတ်ချနိုင်ကြောင်း လူသားများနှင့် ကောင်းကင်တမန်များရှေ့၌ သက်သေပြနိုင်ပါသည်။

We do not know what great interests may be at stake in the
proving of God. There is no safety except in strict obedience to the
word of God. All His promises are made upon condition of faith
and obedience, and a failure to comply with His commands cuts [622]
off the fulfllment to us of the rich provisions of the Scriptures. We
should not follow impulse, nor rely on the judgment of men; we
should look to the revealed will of God and walk according to His
defnite commandment, no matter what circumstances may surround
us. God will take care of the results; by faithfulness to His word we
may in time of trial prove before men and angels that the Lord can
568 Patriarchs and Prophets
trust us in diffcult places to carry out His will, honor His name, and
bless His people.

ရှောလုသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို မရရှိတော့သော်လည်း၊ သူ၏စိတ်နှလုံးကို နောင်တရခြင်းဖြင့် နှိမ့်ချရန် မလိုလားခဲ့ပေ။ စစ်မှန်သော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်း ကင်းမဲ့နေသည်ကို ဘာသာရေး အခမ်းအနားများတွင် ဇွဲထက်သန်မှု ပြခြင်းဖြင့် အစားထိုးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဟောဖနိနှင့် ဖိနဟတ်တို့က ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို တပ်စခန်းသို့ ယူဆောင်လာစဉ်က ဣသရေလတို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို ရှောလု မသိဘဲ မနေပေ; သို့သော် ထိုအကြောင်းအရာအားလုံးကို သိလျက်နှင့်ပင် သူသည် သန့်ရှင်းသော သေတ္တာတော်နှင့် ၎င်း၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို ခေါ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် လူတို့အား ယုံကြည်မှု ရရှိစေနိုင်ပါက၊ ကွဲလွင့်နေသော သူ၏စစ်တပ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပြီး ဖိလိတ္တိလူတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရှမွေလ၏ ရှိနေခြင်းနှင့် အထောက်အပံ့ကို မယူတော့ဘဲ၊ ပရောဖက်၏ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဝေဖန်မှုများနှင့် ပြစ်တင်ရှုံ့ချမှုများမှ ကင်းဝေးစေရန် သူ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Saul was in disfavor with God, and yet unwilling to humble his
heart in penitence. What he lacked in real piety he would try to
make up by his zeal in the forms of religion. Saul was not ignorant
of Israel’s defeat when the ark of God was brought into the camp
by Hophni and Phinehas; and yet, knowing all this, he determined
to send for the sacred chest and its attendant priest. Could he by
this means inspire confdence in the people, he hoped to reassemble
his scattered army and give battle to the Philistines. He would now
dispense with Samuel’s presence and support, and thus free himself
from the prophet’s unwelcome criticisms and reproofs.

ရှောလု၏ နားလည်မှုကို လင်းစေရန်နှင့် စိတ်နှလုံးကို နူးညံ့စေရန် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို သူ့အား ပေးသနားခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ထံမှ သစ္စာရှိသော သွန်သင်မှုနှင့် ပြစ်တင်ဆုံးမမှုများကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ခေါင်းမာမှုမှာ မည်မျှကြီးမားလိုက်သနည်း! ဣသရေလတို့၏ ပထမဆုံးသော မင်းကြီး၏ သမိုင်းကြောင်းသည် ငယ်စဉ်က မှားယွင်းသော အလေ့အကျင့်များ၏ စွမ်းအားကို ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ စံနမူနာတစ်ခုအဖြစ် ပြသနေသည်။ လူငယ်ဘဝတွင် ရှောလုသည် ဘုရားသခင်ကို မချစ်၊ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ; ငယ်စဉ်ကပင် နာခံရန် လေ့ကျင့်မထားသော ထိုစိတ်လိုက်မာန်ပါစိတ်သည် ဘုရားသခင်၏ အာဏာတော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် အမြဲအသင့်ရှိနေခဲ့သည်။ လူငယ်ဘဝတွင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို မြတ်နိုးစွာ ရိုသေပြီး၊ မိမိတို့၏ ရာထူးတာဝန်များကို သစ္စာရှိရှိ ထမ်းဆောင်သူများသည် နောက်ဘဝတွင် ပိုမိုမြင့်မားသော ဝန်ဆောင်မှုအတွက် အသင့်ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ သို့သော် လူတို့သည် ဘုရားသခင် ပေးသနားထားသော စွမ်းအားများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လွဲမှားစွာ အသုံးပြုခဲ့ပြီးမှ၊ သူတို့ ပြောင်းလဲလိုသောအခါတွင် ထိုစွမ်းအားများသည် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော လမ်းကြောင်းအတွက် လတ်ဆတ်ပြီး လွတ်လပ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

The Holy Spirit had been granted to Saul to enlighten his understanding and soften his heart. He had received faithful instruction
and reproof from the prophet of God. And yet how great was his
perversity! The history of Israel’s frst king presents a sad example of the power of early wrong habits. In his youth Saul did not
love and fear God; and that impetuous spirit, not early trained to
submission, was ever ready to rebel against divine authority. Those
who in their youth cherish a sacred regard for the will of God, and
who faithfully perform the duties of their position, will be prepared
for higher service in afterlife. But men cannot for years pervert the
powers that God has given them, and then, when they choose to
change, fnd these powers fresh and free for an entirely opposite
course.

လူတို့ကို နှိုးဆော်ရန် ရှောလု၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အင်အားသည် လူခြောက်ရာအထိ လျော့နည်းသွားသည်ကို တွေ့ရသောအခါ၊ သူသည် ဂိလဂါလအရပ်မှ ထွက်ခွာပြီး လတ်တလော ဖိလိတ္တိလူတို့ထံမှ သိမ်းယူထားသော ဂေဗာခံတပ်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဤခံတပ်သည် ယေရုရှလင်မြို့၏ မြောက်ဘက် မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင်ရှိသော နက်ရှိုင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ချိုင့်ဝှမ်း သို့မဟုတ် ချောက်ကြီး၏ တောင်ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုချိုင့်ဝှမ်း၏ မြောက်ဘက်ခြမ်း မိခမတ်အရပ်တွင် ဖိလိတ္တိစစ်တပ် တပ်စွဲထားပြီး၊ စစ်ကြောင်းခွဲများသည် နိုင်ငံ၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ သွားရောက် ဖျက်ဆီးနေကြသည်။

Saul’s efforts to arouse the people proved unavailing. Finding
his force reduced to six hundred men, he left Gilgal and retired to the
fortress at Geba, lately taken from the Philistines. This stronghold
was on the south side of a deep, rugged valley, or gorge, a few miles
north of the site of Jerusalem. On the north side of the same valley,
at Michmash, the Philistine force lay encamped while detachments
of troops went out in different directions to ravage the country.

ဘုရားသခင်သည် ရှောလု၏ ခေါင်းမာမှုကို ဆုံးမရန်နှင့် လူမျိုးတော်အား နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ကြားပေးရန် အခြေအနေများကို ယခုကဲ့သို့ အကျပ်အတည်းဖြစ်အောင် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောလု၏ မိုက်မဲသော ယဇ်ပူဇော်မှုကြောင့်၊ ဘုရားသခင်သည် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို အောင်နိုင်သည့် ဂုဏ်အသရေကို သူ့အား ပေးတော်မမူပေ။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော မင်းသား ယောနသန်ကို ဣသရေလတို့ကို ကယ်တင်မည့် လက်နက်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူသည် မိမိ၏ လက်နက်ကိုင်လုလင်အား ရန်သူ့တပ်စခန်းကို တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ "ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့ဘက်၌ အမှုဆောင်ကောင်း ဆောင်တော်မူမည်။ ထာဝရဘုရားသည် လူများသည်ဖြစ်စေ၊ နည်းသည်ဖြစ်စေ ကယ်တင်ခြင်းငှါ အဆီးအတားမရှိ" ဟု သူက တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

[623] God had permitted matters to be thus brought to a crisis that He
might rebuke the perversity of Saul and teach His people a lesson
of humility and faith. Because of Saul’s sin in his presumptuous
offering, the Lord would not give him the honor of vanquishing the
Philistines. Jonathan, the king’s son, a man who feared the Lord,
was chosen as the instrument to deliver Israel. Moved by a divine
Presumption of Saul 569
impulse, he proposed to his armor-bearer that they should make a
secret attack upon the enemy’s camp. “It may be,” he urged, “that
the Lord will work for us: for there is no restraint to the Lord to save
by many or by few.”

ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းရှိသော ထိုလက်နက်ကိုင်လုလင်သည်လည်း ထိုအကြံအစည်ကို အားပေးခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတားအဆီး မဖြစ်စေရန် တပ်စခန်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးတို့၏ လမ်းပြရှင်ထံ အားကိုးတကြီး ဆုတောင်းပြီးနောက်၊ မည်သို့ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် အမှတ်အသားတစ်ခုကို သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် စစ်တပ်နှစ်ခုကြားရှိ ချောက်ထဲသို့ ဆင်းသွားကာ၊ ချောက်ကမ်းပါး၏ အရိပ်အောက်နှင့် ချိုင့်ဝှမ်းရှိ မြေပုံများ၊ တောင်ကုန်းများအကြားတွင် တိတ်တဆိတ် သွားလာခဲ့ကြသည်။ ဖိလိတ္တိခံတပ်သို့ ချဉ်းကပ်သောအခါ ရန်သူတို့က မြင်သွားပြီး "ဟောကြည့်၊ ဟေဗြဲလူတို့သည် ပုန်းအောင်းရာ မြေတွင်းထဲက ထွက်လာကြပြီ" ဟု ကဲ့ရဲ့ကာ၊ "ငါတို့ဆီသို့ တက်လာခဲ့ကြ၊ မင်းတို့ကို တစ်ခု ပြလိုက်မယ်" ဟု စိန်ခေါ်ခဲ့ကြသည်၊ ၎င်းမှာ ထိုဣသရေလလူ နှစ်ဦး၏ ရဲတင်းမှုကို အပြစ်ပေးမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစိန်ခေါ်မှုသည် ယောနသန်နှင့် သူ၏အဖော်တို့အတွက် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းကို အောင်မြင်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောတူထားသော အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။ ဖိလိတ္တိလူတို့၏ အမြင်မှ ကွယ်သွားသောအခါ၊ စစ်သည်နှစ်ဦးတို့သည် လျှို့ဝှက်ပြီး ခက်ခဲသော လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ကာ၊ လူသူမတက်နိုင်ဟု ထင်ရပြီး အစောင့်အကြပ် မထူထပ်သော ချောက်ကမ်းပါး ထိပ်သို့ တက်သွားကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ရန်သူ့တပ်စခန်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး၊ အံ့အားသင့်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြန်လည်မခုခံနိုင်သော ကင်းစောင့်များကို သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။

The armor-bearer, who also was a man of faith and prayer, encouraged the design, and together they withdrew from the camp,
secretly, lest their purpose should be opposed. With earnest prayer
to the Guide of their fathers, they agreed upon a sign by which they
might determine how to proceed. Then passing down into the gorge
separating the two armies, they silently threaded their way, under
the shadow of the cliff, and partially concealed by the mounds and
ridges of the valley. Approaching the Philistine fortress, they were
revealed to the view of their enemies, who said, tauntingly, “Behold,
the Hebrews come forth out of the holes where they had hid themselves,” then challenged them, “Come up to us, and we will show
you a thing,” meaning that they would punish the two Israelites for
their daring. This challenge was the token that Jonathan and his companion had agreed to accept as evidence that the Lord would prosper
their undertaking. Passing now from the sight of the Philistines, and
choosing a secret and diffcult path, the warriors made their way to
the summit of a cliff that had been deemed inaccessible, and was not
very strongly guarded. Thus they penetrated the enemy’s camp and
slew the sentinels, who, overcome with surprise and fear, offered no
resistance.

ကောင်းကင်တမန်များသည် ယောနသန်နှင့် သူ၏နောက်လိုက်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်၊ ကောင်းကင်တမန်များသည် သူတို့နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့သဖြင့် ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သူတို့ရှေ့တွင် လဲကျကုန်သည်။ များပြားလှသော လူထုကြီးနှင့် မြင်းစီးသူရဲများ၊ ရထားတော်များ ချဉ်းကပ်လာသကဲ့သို့ မြေကြီးသည် တုန်လှုပ်လေသည်။ ယောနသန်သည် ဘုရားသခင်၏ အကူအညီပေးသောအမှတ်အသားများကို သိမြင်ခဲ့ပြီး၊ ဖိလိတ္တိလူတို့ပင်လျှင် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလတို့ကို ကယ်တင်ရန် အမှုဆောင်နေကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။ စစ်မြေပြင်နှင့် တပ်စခန်းရှိ ဗိုလ်ခြေတို့တွင် ကြီးစွာသော ကြောက်လန့်ခြင်း ဘေးသင့်လေသည်။ ထိုရှုပ်ထွေးမှုအတွင်း မိမိတို့၏ စစ်သည်များကိုပင် ရန်သူဟု မှားယွင်းကာ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြန်လည် သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။

Angels of heaven shielded Jonathan and his attendant, angels
fought by their side, and the Philistines fell before them. The earth
trembled as though a great multitude with horsemen and chariots
were approaching. Jonathan recognized the tokens of divine aid, and
even the Philistines knew that God was working for the deliverance
of Israel. Great fear seized upon the host, both in the feld and in the
garrison. In the confusion, mistaking their own soldiers for enemies,
the Philistines began to slay one another.

မကြာမီ တိုက်ပွဲသံကို ဣသရေလတပ်စခန်း၌ ကြားရလေသည်။ ဖိလိတ္တိလူတို့ကြားတွင် ကြီးစွာသော ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သူတို့၏ အရေအတွက်မှာလည်း လျော့နည်းနေကြောင်း ရှင်ဘုရင်၏ ကင်းစောင့်များက အစီရင်ခံသည်။ သို့သော် ဟေဗြဲစစ်တပ်မှ မည်သူမျှ တပ်စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားကြောင်း မသိရသေးပေ။ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ယောနသန်နှင့် သူ၏လက်နက်ကိုင်လုလင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မပျောက်ဆုံးကြောင်း တွေ့ရသည်။ သို့သော် ဖိလိတ္တိလူတို့ ရှုံးနိမ့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောလုသည် သူ၏စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်လေသည်။ ရန်သူ့ဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားသော ဟေဗြဲလူတို့သည်လည်း ယခုအခါ သူတို့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြသည်; ပုန်းအောင်းနေသူ အများအပြားလည်း ထွက်လာကြပြီး၊ ဖိလိတ္တိလူတို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ပြေးကြစဉ် ရှောလု၏စစ်တပ်သည် ထွက်ပြေးသူများကို အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းလေသည်။

Soon the noise of the battle was heard in the camp of Israel. [624]
The king’s sentinels reported that there was great confusion among
the Philistines, and that their numbers were decreasing. Yet it was
not known that any part of the Hebrew army had left the camp.
Upon inquiry it was found that none were absent except Jonathan
and his armor-bearer. But seeing that the Philistines were meeting
570 Patriarchs and Prophets
with a repulse, Saul led his army to join the assault. The Hebrews
who had deserted to the enemy now turned against them; great
numbers also came out of their hiding places, and as the Philistines
fled, discomfted, Saul’s army committed terrible havoc upon the
fugitives.

မိမိ၏ အခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝ အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ရှင်ဘုရင်သည် "ငါ၏ရန်သူတို့ကို ငါကိုယ်တိုင် အငြိုးမပြေမီ ညဦးတိုင်အောင် အစာစားသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိစေသတည်း" ဟု ကျိန်ဆိုကာ၊ သူ၏စစ်သည်များကို တစ်နေ့လုံး အစာမစားရန် မဆင်မခြင် တားမြစ်လိုက်သည်။ ရှောလု မသိဘဲနှင့် သူ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မပါဘဲ အောင်ပွဲကို ရရှိပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ရှုံးနိမ့်သွားသော စစ်တပ်ကို အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ နာမည်ကျော်ကြားစေရန် သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ အစာမစားရန် တားမြစ်ချက်မှာ အတ္တဆန်သော ရည်မှန်းချက်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် မိမိ၏ အလိုဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်လာသောအခါ မိမိလူမျိုး၏ လိုအပ်ချက်များကို ရှင်ဘုရင်က လျစ်လျူရှုကြောင်း ပြသနေသည်။ သူ၏ တားမြစ်ချက်ကို ပြင်းထန်သော ကျိန်ဆိုမှုဖြင့် အတည်ပြုခြင်းသည် ရှောလု၏ မဆင်မခြင်မှုနှင့် မလေးစားမှုကို ပြသသည်။ ကျိန်စာ၏ စကားလုံးများကပင် ရှောလု၏ ဇွဲထက်သန်မှုသည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်အတွက် မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ "ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ ရန်သူများကို အငြိုးဖြေရန်" မဟုတ်ဘဲ၊ "ငါသည် ငါ၏ရန်သူများကို အငြိုးဖြေရန်" ဟု သူက ကြေညာခဲ့သည်။

Determined to make the most of his advantage, the king rashly
forbade his soldiers to partake of food for the entire day, enforcing
his command by the solemn imprecation, “Cursed be the man that
eateth any food until evening, that I may be avenged on mine enemies.” The victory had already been gained, without Saul’s knowledge or co-operation, but he hoped to distinguish himself by the utter
destruction of the vanquished army. The command to refrain from
food was prompted by selfsh ambition, and it showed the king to
be indifferent to the needs of his people when these conflicted with
his desire for self-exaltation. To confrm his prohibition by a solemn
oath showed Saul to be both rash and profane. The very words of
the curse give evidence that Saul’s zeal was for himself, and not for
the honor of God. He declared his object to be, not “that the Lord
may be avenged on His enemies,” but “that I may be avenged on
mine enemies.”

ထိုတားမြစ်ချက်သည် လူတို့အား ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လွန်ကျူးစေရန် လမ်းပြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့သည် တစ်နေ့လုံး စစ်တိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် အစာငတ်၍ မောပန်းနေကြသည်; တားမြစ်ထားသော အချိန်ကုန်ဆုံးသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် တိုက်ရာပါ ပစ္စည်းများကို ဝိုင်းအုံစားကြပြီး၊ အသွေးနှင့်တကွ အသားကို စားကြသဖြင့် အသွေးစားခြင်းကို တားမြစ်ထားသော ပညတ်တော်ကို ဖောက်ဖျက်မိကြသည်။

The prohibition resulted in leading the people to transgress the
command of God. They had been engaged in warfare all day, and
were faint for want of food; and as soon as the hours of restriction
were over, they fell upon the spoil and devoured the flesh with the
blood, thus violating the law that forbade the eating of blood.

နေ့ခင်း တိုက်ပွဲအတွင်း၌ ရှင်ဘုရင်၏ အမိန့်ကို မကြားလိုက်သော ယောနသန်သည် တောအုပ်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ် ပျားရည်အနည်းငယ်ကို မသိဘဲ စားမိခဲ့သည်။ ရှောလုသည် ဤအကြောင်းကို ညဦးပိုင်းတွင် သိခဲ့ရသည်။ သူ၏ အမိန့်ကို ဖောက်ဖျက်သူအား သေဒဏ်ပေးမည်ဟု သူ ကြေညာထားခဲ့သည်; ယောနသန်သည် တမင်တကာ ပြုလုပ်သောအပြစ် မရှိသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏အသက်ကို အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏တစ်ဆင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ စီရင်ချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ရှင်ဘုရင်က ကြေညာခဲ့သည်။ သူ၏သား အသက်ကို ချမ်းသာပေးခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် ထိုကဲ့သို့သော မဆင်မခြင် ကတိသစ္စာပြုခြင်းဖြင့် အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံရာရောက်ပေမည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ မာနအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ "ငါသည် မစီရင်ဘဲနေလျှင် ဘုရားသခင်သည် ငါ၌ ထိုမျှမက ပြုတော်မူပါစေသော။ ယောနသန်၊ သင်သည် ဧကန်အမှန် သေရမည်" ဟု သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စီရင်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။

During the day’s battle Jonathan, who had not heard of the king’s
command, unwittingly offended by eating a little honey as he passed
through a wood. Saul learned of this at evening. He had declared
that the violation of his edict should be punished with death; and
though Jonathan had not been guilty of a willful sin, though God
had miraculously preserved his life and had wrought deliverance
through him, the king declared that the sentence must be executed.

ရှောလုသည် အောင်ပွဲ၏ ဂုဏ်အသရေကို မရရှိနိုင်သော်လည်း၊ မိမိ၏ ကတိသစ္စာကို စောင့်ထိန်းရာတွင် ဇွဲရှိမှုအတွက် ဂုဏ်ပြုခံရရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ မိမိ၏သားကို ယဇ်ပူဇော်ရလျှင်ပင်၊ ဘုရင်၏ အာဏာကို တည်မြဲစေရမည်ဟူသောအချက်ကို မိမိ၏ လက်အောက်ခံများ သိမြင်စေရန် သူ ပြုလုပ်လိုသည်။ မကြာသေးမီက ဂိလဂါလအရပ်၌ ရှောလုသည် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရှမွေလက ပြစ်တင်ဆုံးမသောအခါ သူသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်ခဲ့သည်။ ယခုမူကား မိမိ၏ အမိန့်ကို မနာခံသောအခါ—ထိုအမိန့်မှာ အကျိုးအကြောင်းမဲ့ပြီး မသိနားမလည်ဘဲ ဖောက်ဖျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း—ရှင်ဘုရင်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူက မိမိ၏သားကို သေဒဏ် စီရင်ခဲ့သည်။

[625] To spare the life of his son would have been an acknowledgment on
the part of Saul that he had sinned in making so rash a vow. This
would have been humiliating to his pride. “God do so, and more
also,” was his terrible sentence: “thou shalt surely die, Jonathan.”
Saul could not claim the honor of the victory, but he hoped to
be honored for his zeal in maintaining the sacredness of his oath.
Presumption of Saul 571
Even at the sacrifce of his son, he would impress upon his subjects
the fact that the royal authority must be maintained. At Gilgal,
but a short time before, Saul had presumed to offciate as priest,
contrary to the command of God. When reproved by Samuel, he
had stubbornly justifed himself. Now, when his own command was
disobeyed—though the command was unreasonable and had been
violated through ignorance—the king and father sentenced his son
to death.

လူတို့က ထိုစီရင်ချက်ကို လုပ်ဆောင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ ရှင်ဘုရင်၏ အမျက်ဒေါသကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့က "ဣသရေလအမျိုး၌ ဤမျှလောက်ကြီးစွာသော ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးကို ပြုသော ယောနသန်သည် သေရမည်လော? ဘုရားသခင် ခွင့်ပြုတော်မမူပါစေနှင့်။ ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ သူ၏ဆံပင်တစ်ပင်မျှ မြေသို့မကျရ။ အကြောင်းမူကား သူသည် ယနေ့ ဘုရားသခင်နှင့်အတူ အမှုဆောင်ပြီ" ဟု ကြေညာခဲ့ကြသည်။ ထိုမာနကြီးသော ဘုရင်သည် ဤတညီတညွတ်တည်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မဆန့်ကျင်ဝံ့သဖြင့် ယောနသန်၏ အသက်သည် ချမ်းသာရရှိခဲ့သည်။

The people refused to allow the sentence to be executed. Braving
the anger of the king, they declared, “Shall Jonathan die, who hath
wrought this great salvation in Israel? God forbid: as the Lord liveth,
there shall not one hair of his head fall to the ground; for he hath
wrought with God this day.” The proud monarch dared not disregard
this unanimous verdict, and the life of Jonathan was preserved.

ရှောလုသည် မိမိထက် မိမိ၏သားကို လူတို့ကလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်ကလည်းကောင်း ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ယောနသန်၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် ရှင်ဘုရင်၏ မဆင်မခြင်မှုကို ပြင်းထန်စွာ ပြစ်တင်ရှုံ့ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျိန်စာများသည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်လိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဖိလိတ္တိလူတို့နှင့် စစ်ပွဲကို ဆက်လက် မဆင်နွှဲတော့ဘဲ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် မိမိ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

Saul could not but feel that his son was preferred before him,
both by the people and by the Lord. Jonathan’s deliverance was a
severe reproof to the king’s rashness. He felt a presentiment that his
curses would return upon his own head. He did not longer continue
the war with the Philistines, but returned to his home, moody and
dissatisfed.

အပြစ်ပြုမိသည့်တိုင် မိမိကိုယ်မိမိ ဆင်ခြေပေးရန် သို့မဟုတ် အပြစ်မရှိကြောင်း ပြသရန် အသင့်ဆုံးသော သူများသည် အခြားသူများကို စီရင်ဆုံးဖြတ်ရန်နှင့် ပြစ်တင်ရှုံ့ချရန် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ရှောလုကဲ့သို့ပင် အများစုမှာ ဘုရားသခင်၏ မနှစ်မြို့မှုကို ခံရသော်လည်း၊ အကြံပေးချက်များကို ငြင်းပယ်ကာ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုများကို မထီမဲ့မြင် ပြုတတ်ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ မရှိကြောင်း သိရှိသည့်တိုင်အောင်၊ မိမိတို့၏ ဒုက္ခ၏ အကြောင်းအရင်းကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင်တွင် ရှာဖွေရန် ငြင်းဆန်ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ထက် သာလွန်ကောင်းမွန်သော သူများကို ရက်စက်စွာ စီရင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာ ပြစ်တင်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေစဉ်၊ ဂုဏ်ယူဝါကြွားသော စိတ်ဓာတ်ကို မွေးမြူထားကြသည်။ ထိုသို့သော မိမိကိုယ်မိမိ တရားသူကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသူများသည် ခရစ်တော်၏ ဤစကားများကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်သည်— "သင်တို့သည် သူတပါးကို စီရင်သည်အတိုင်း စီရင်ခြင်းကို ခံရကြမည်။ သူတပါးအား ပေးသည်အတိုင်း မိမိတို့ ခံရကြမည်။" (မဿဲ ၇:၂)

Those who are most ready to excuse or justify themselves in sin
are often most severe in judging and condemning others. Many, like
Saul, bring upon themselves the displeasure of God, but they reject
counsel and despise reproof. Even when convinced that the Lord
is not with them, they refuse to see in themselves the cause of their
trouble. They cherish a proud, boastful spirit, while they indulge in
cruel judgment or severe rebuke of others who are better than they.
Well would it be for such self-constituted judges to ponder those
words of Christ: “With what judgment ye judge, ye shall be judged:
and with what measure ye mete, it shall be measured to you again.”
Matthew 7:2.

မိမိကိုယ်မိမိ မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားသူများသည် မိမိတို့၏ စရိုက်မှန် ပေါ်လွင်စေမည့် နေရာများသို့ ရောက်ရှိသွားလေ့ရှိသည်။ ရှောလု၏ အခြေအနေမှာလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်က ရှင်ဘုရင်၏ ဂုဏ်အသရေနှင့် အာဏာသည် တရားမျှတမှု၊ ကရုဏာ သို့မဟုတ် စေတနာတို့ထက် သူ့အတွက် ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း လူတို့ကို သိမြင်စေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် လူတို့သည် ဘုရားသခင် ပေးအပ်ထားသော အစိုးရကို ငြင်းပယ်ခဲ့မိသည့် သူတို့၏ မှားယွင်းမှုကို မြင်တွေ့လာရသည်။ သူတို့သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ယူဆောင်ပေးသော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်သော ပရောဖက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ မိမိတို့အပေါ် ကျိန်စာတောင်းခဲ့သော အကန်းနာရှိသော ရှင်ဘုရင်နှင့် လဲလှယ်ခဲ့မိကြသည်။

Often those who are seeking to exalt themselves are brought
into positions where their true character is revealed. So it was
in the case of Saul. His own course convinced the people that [626]
kingly honor and authority were dearer to him than justice, mercy, or
benevolence. Thus the people were led to see their error in rejecting
the government that God had given them. They had exchanged the
572 Patriarchs and Prophets
pious prophet, whose prayers had brought down blessings, for a king
who in his blind zeal had prayed for a curse upon them.

အကယ်၍ ဣသရေလလူတို့က ယောနသန်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြားဝင်မဖျန်ဖြေခဲ့ပါက၊ သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် ရှင်ဘုရင်၏ အမိန့်ဖြင့် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုလူမျိုးသည် နောက်ပိုင်းတွင် မည်မျှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ရှောလု၏ လမ်းပြမှုကို လိုက်နာခဲ့ရမည်နည်း! မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်ကြောင့် သူ့အား ပလ္လင်ပေါ်သို့ တင်မြှောက်ခဲ့မိသည်မှာ မည်မျှ ခါးသီးသော အတွေးဖြစ်လိမ့်မည်နည်း! ဘုရားသခင်သည် လူတို့၏ ခေါင်းမာမှုကို ကာလရှည်ကြာ သည်းခံတော်မူပြီး၊ အားလုံးအား မိမိတို့၏ အပြစ်များကို မြင်တွေ့၍ စွန့်လွှတ်ရန် အခွင့်အရေး ပေးတော်မူသည်; သို့သော် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို လျစ်လျူရှုပြီး သတိပေးချက်များကို မထီမဲ့မြင် ပြုသူများကို အောင်မြင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရစေနိုင်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အချိန်ကျရောက်သောအခါ သူတို့၏ မိုက်မဲမှုကို ဧကန်အမှန် ဖော်ထုတ်ပြသမည် ဖြစ်သည်။

Had not the men of Israel interposed to save the life of Jonathan,
their deliverer would have perished by the king’s decree. With
what misgivings must that people afterward have followed Saul’s
guidance! How bitter the thought that he had been placed upon the
throne by their own act! The Lord bears long with the waywardness
of men, and to all He grants opportunity to see and forsake their
sins; but while He may seem to prosper those who disregard His will
and despise His warnings, He will, in His own time, surely make
manifest their folly.