အခန်း (၅၉) - ဣသရေလများ၏ပထမဦးဆုံးသောဘုရင်

 

အခန်း (၅၉) - ဣသရေလများ၏ပထမဦးဆုံးသောဘုရင်

ဤအခန်းသည် ဓမ္မရာဇဝင်ပထမစောင် အခန်းကြီး (၈) မှ (၁၂) ကို အခြေခံထားပါသည်။

ဣသရေလအစိုးရသည် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်နှင့် အာဏာစက်ဖြင့် စီမံခန့်ခွဲခြင်းခံရသည်။ မောရှေ၊ အသက်ကြီးသူ အယောက် (၇၀)၊ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် တရားသူကြီးများ၏ အလုပ်မှာ ဘုရားသခင်ပေးထားသော ပညတ်တော်များကို အသက်ဝင်စေရန် ဆောင်ရွက်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံအတွက် ဥပဒေအသစ်ပြဌာန်းပိုင်ခွင့် အာဏာမရှိကြချေ။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတစ်ခုအနေဖြင့် ဣသရေလတို့ တည်ရှိမှု၏ အခြေခံစည်းကမ်းချက်ဖြစ်ပြီး ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် လူတို့အား သွန်သင်ရန်နှင့် ပညတ်တော်များကို လိုက်နာကျင့်သုံးမှုကို ကြီးကြပ်ရန် ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်တော်ရရှိသူများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

Chapter 59—The First King of Israel [603]
This chapter is based on 1 Samuel 8 to 12.
The government of Israel was administered in the name and by
the authority of God. The work of Moses, of the seventy elders, of
the rulers and judges, was simply to enforce the laws that God had
given; they had no authority to legislate for the nation. This was, and
continued to be, the condition of Israel’s existence as a nation. From
age to age men inspired by God were sent to instruct the people and
to direct in the enforcement of the laws.

ဣသရေလတို့သည် ရှင်ဘုရင်ကို အလိုရှိလာမည်ကို ထာဝရဘုရား ကြိုတင်သိမြင်တော်မူသော်လည်း၊ နိုင်ငံတော်၏ အခြေခံမူများကို ပြောင်းလဲရန် ကိုယ်တော်သဘောမတူခဲ့ပါ။ ရှင်ဘုရင်သည် အမြင့်ဆုံးသောဘုရား၏ ကိုယ်စားလှယ်သာ ဖြစ်ရမည်။ ဘုရားသခင်ကို နိုင်ငံ၏အထွဋ်အထိပ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်သည် ပြည်သူ့အထက်တွင် အမြင့်ဆုံးသောဥပဒေအဖြစ် ကျင့်သုံးရမည်ဖြစ်သည်။

The Lord foresaw that Israel would desire a king, but He did
not consent to a change in the principles upon which the state was
founded. The king was to be the vicegerent of the Most High. God
was to be recognized as the Head of the nation, and His law was to
be enforced as the supreme law of the land. [See Appendix, note 8.]

ဣသရေလလူမျိုးတို့ ခါနန်ပြည်၌ ဦးစွာအခြေချသောအခါ ဘုရားသခင်အုပ်ချုပ်သောအုပ်ချုပ်ရေး (Theocracy) မူများကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြပြီး ယောရှု၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နိုင်ငံတော်သည် ကြီးပွားချမ်းသာခဲ့သည်။ သို့သော် လူဦးရေတိုးပွားလာခြင်းနှင့် အခြားနိုင်ငံများနှင့် ဆက်ဆံမှုများလာခြင်းတို့ကြောင့် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူမျိုးတို့သည် သူတို့၏ အနီးနားရှိ သာသနာပလူမျိုးတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လိုက်နာလာကြပြီး သူတို့၏ မြင့်မြတ်ပြီး ထူးခြားသော ဝိသေသလက္ခဏာများကို များစွာစွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ရိုသေခန့်ညားမှု ကင်းမဲ့လာကာ ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ထားသောလူမျိုးဖြစ်ရသည့် ဂုဏ်ကို တန်ဖိုးမထားတော့ဘဲ ဖြစ်လာကြသည်။ သာသနာပဘုရင်များ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုများကို စိတ်ဝင်စားလာကာ မိမိတို့၏ ရိုးရှင်းသော အနေအထားကို ငြီးငွေ့လာကြသည်။ နွယ်စုများအကြား မနာလိုမှုနှင့် ငြူစူမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အတွင်းပိုင်း အချင်းချင်း မသင့်မြတ်မှုများကြောင့် သူတို့သည် အားနည်းလာကြပြီး သာသနာပရန်သူများ၏ ကျူးကျော်မှုကို အမြဲခံနေရသည်။ ထိုအခါ လူမျိုးတို့သည် နိုင်ငံတကာအလယ်တွင် ရပ်တည်နိုင်ရန်အတွက် နွယ်စုအားလုံးကို ခိုင်မာသော ဗဟိုအစိုးရတစ်ခုအောက်တွင် စုစည်းရမည်ဟု ယုံကြည်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို နားမထောင်ဘဲ ဖယ်ခွာသွားကြသောအခါ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုမှ လွတ်ကင်းလိုကြပြီး ဣသရေလတစ်ပြည်လုံးတွင် ဘုရင်စနစ်ကို တောင်းဆိုမှုများ ပြန့်နှံ့လာခဲ့သည်။

When the Israelites frst settled in Canaan they acknowledged
the principles of the theocracy, and the nation prospered under the
rule of Joshua. But increase of population and intercourse with other
nations brought a change. The people adopted many of the customs
of their heathen neighbors and thus sacrifced to a great degree their
own peculiar, holy character. Gradually they lost their reverence
for God and ceased to prize the honor of being His chosen people.

ယောရှု၏ လက်ထက်ကတည်းက အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားသည် ရှမွေလ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုလောက် ဉာဏ်ပညာနှင့် အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့ဖူးချေ။ တရားသူကြီး၊ ပရောဖက်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဟူသော ရာထူးသုံးမျိုးလုံးကို ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိထားသူဖြစ်၍ ရှမွေလသည် မိမိလူမျိုး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ မမောမပန်း ကြိုးစားဆောင်ရွက်ခဲ့ရာ သူ၏ ပညာရှိသော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နိုင်ငံတော်သည် စည်ပင်ထွန်းကားခဲ့သည်။ စည်းကမ်းစနစ်များ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ဘုရားတရားကြည်ညိုမှုကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ကာ မကျေနပ်မှုများကိုလည်း ခေတ္တထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ကြီးသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသောအခါ အစိုးရတာဝန်များကို အခြားသူများနှင့် ခွဲဝေယူရတော့သဖြင့် သူ၏သားနှစ်ယောက်ကို လက်ထောက်များအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ရှမွေလသည် ရာမမြို့တွင် တာဝန်များကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်နေစဉ်၊ ထိုလူငယ်များသည် ပြည်၏တောင်ဘက်နယ်စပ်အနီးရှိ ဗေရရှေဘမြို့၌ တရားစီရင်ရေးကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

Attracted by the pomp and display of heathen monarchs, they tired
of their own simplicity. Jealousy and envy sprang up between the
tribes. Internal dissensions made them weak; they were continually
exposed to the invasion of their heathen foes, and the people were
coming to believe that in order to maintain their standing among the
nations, the tribes must be united under a strong central government.
As they departed from obedience to God’s law, they desired to be
freed from the rule of their divine Sovereign; and thus the demand
for a monarchy became widespread throughout Israel.

ရှမွေလသည် သူ၏သားများကို ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်းမှာ တစ်မျိုးသားလုံး၏ သဘောတူညီမှုဖြင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် ဖခင်၏ရွေးချယ်မှုကို မထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေမှတစ်ဆင့် ဣသရေလအုပ်ချုပ်သူများသည် ဖြောင့်မတ်စွာ တရားစီရင်ရမည်၊ မုဆိုးမနှင့် မိဘမဲ့ကလေးများအပေါ် တရားမျှတစွာ ဆောင်ရွက်ရမည်၊ တံစိုးလက်ဆောင် မယူရဟူသော အထူးညွှန်ကြားချက်များကို ပေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် ရှမွေလ၏သားများသည် "လောဘနောက်သို့ လိုက်၍ တံစိုးလက်ဆောင်ကို ယူသဖြင့် တရားကို ဖောက်ပြန်စေကြ၏။" ထိုပရောဖက်၏ သားများသည် သူတို့ဖခင် စွဲမြဲစွာ သွန်သင်ခဲ့သော ဆုံးမစကားများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါ။ ဖခင်၏ စင်ကြယ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ဘဝကို အတုမယူခဲ့ကြပါ။ ဧလိအပေါ် ပေးခဲ့သော သတိပေးချက်သည် ရှမွေလ၏ စိတ်တွင် ထားရှိသင့်သလောက် သြဇာမသက်ရောက်ခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိသားများအပေါ် အနည်းငယ်မျှ အလိုလိုက်ခဲ့မိပြီး ယင်း၏ရလဒ်မှာ သူတို့၏ စရိုက်နှင့် ဘဝတွင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

Since the days of Joshua the government had never been
conducted with so great wisdom and success as under Samuel’s
551
552 Patriarchs and Prophets
[604] administration. Divinely invested with the threefold offce of judge,
prophet, and priest, he had labored with untiring and disinterested
zeal for the welfare of his people, and the nation had prospered under
his wise control. Order had been restored, and godliness promoted,
and the spirit of discontent was checked for the time. But with advancing years the prophet was forced to share with others the cares
of government, and he appointed his two sons to act as his assistants.

ထိုတရားသူကြီးများ၏ မတရားမှုကြောင့် မကျေနပ်မှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ကာလကြာရှည်စွာ တိတ်တဆိတ် လိုလားခဲ့ကြသော အပြောင်းအလဲကို တောင်းဆိုရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "ဣသရေလ အမျိုးအနွယ် အသက်ကြီးသူအပေါင်းတို့သည် စုဝေး၍ ရာမမြို့၌ ရှိသော ရှမွေလထံသို့ လာပြီးလျှင်၊ ကြည့်ရှုလော့၊ ကိုယ်တော်သည် အသက်ကြီးပြီ၊ သားတော်တို့သည်လည်း ကိုယ်တော်သွားသောလမ်းသို့ မလိုက်ကြပါ၊ ယခုမှာ အခြားသော လူမျိုးအပေါင်းတို့၌ ရှိသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို တရားစီရင်မည့် ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးကို ခန့်ထားပေးပါ" ဟု လျှောက်ကြသည်။ လူတို့အကြား ဖြစ်ပျက်နေသော အလွဲသုံးစားမှုများကို ရှမွေလထံသို့ တိုင်တန်းခြင်း မပြုခဲ့ကြပါ။ အကယ်၍ သူ၏သားများ၏ ဆိုးသွမ်းသော လမ်းစဉ်ကို သူသိရှိခဲ့ပါက သူတို့ကို ချက်ချင်း ရာထူးမှ ဖယ်ရှားမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ တောင်းဆိုသူများ အလိုရှိသည်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ တကယ့်စိတ်ရင်းမှာ မကျေနပ်မှုနှင့် မာနဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့၏ တောင်းဆိုမှုသည် ကြိုတင်ကြံစည်ပြီး ခိုင်မာသော ရည်ရွယ်ချက်၏ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း ရှမွေလ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ရှမွေလအပေါ် မည်သည့်တိုင်တန်းချက်မျှ မရှိခဲ့ပါ။ လူတိုင်းက သူ၏ အုပ်ချုပ်မှု၏ ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် ဉာဏ်ပညာကို အသိအမှတ်ပြုကြသော်လည်း၊ ထိုအသက်ကြီးသော ပရောဖက်က ထိုတောင်းဆိုချက်ကို မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စကားအဖြစ်နှင့် မိမိကို ဖယ်ရှားရန် တိုက်ရိုက်ကြိုးပမ်းမှုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မိမိ၏ ခံစားချက်ကို ထုတ်မပြခဲ့ပါ၊ မည်သည့်ကဲ့ရဲ့စကားမျှ မပြောဘဲ ထိုကိစ္စကို ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ဆောင်ယူသွားကာ ကိုယ်တော်ထံမှသာ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံခဲ့သည်။

While Samuel continued the duties of his offce at Ramah, the young
men were stationed at Beersheba, to administer justice among the
people near the southern border of the land.
It was with the full assent of the nation that Samuel had appointed
his sons to offce, but they did not prove themselves worthy of their
father’s choice. The Lord had, through Moses, given special directions to His people that the rulers of Israel should judge righteously,
deal justly with the widow and the fatherless, and receive no bribes.
But the sons of Samuel “turned aside after lucre, and took bribes,
and perverted judgment.” The sons of the prophet had not heeded
the precepts which he had sought to impress upon their minds. They
had not copied the pure, unselfsh life of their father. The warning
given to Eli had not exerted the influence upon the mind of Samuel
that it should have done. He had been to some extent too indulgent
with his sons, and the result was apparent in their character and life.

ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက ရှမွေလအား "လူမျိုးတို့သည် သင့်အား ပြောသမျှသော စကားကို နားထောင်လော့။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် သင့်ကို ပယ်ကြသည်မဟုတ်၊ ငါသည် သူတို့အပေါ်မှာ ရှင်ဘုရင် မလုပ်ရဟု ငါ့ကို ပယ်ကြပြီ။ သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ငါနှုတ်ဆောင်သော နေ့မှစ၍ ယနေ့တိုင်အောင် ငါ့ကိုစွန့်၍ အခြားသော ဘုရားများကို ဝတ်ပြုခြင်းငှါ ပြုသမျှသော အမှုတို့နှင့်အညီ သင့်အားလည်း ပြုကြပြီ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပရောဖက်သည် လူတို့၏ ပြုမူပုံကြောင့် မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက် ဝမ်းနည်းနေခြင်းအပေါ် အပြစ်ပေးခြင်းခံရသည်။ သူတို့သည် ရှမွေလကို မရိုမသေပြုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိလူမျိုးအား အုပ်ချုပ်ရန် ခန့်အပ်ထားသော ဘုရားသခင်၏ အာဏာတော်ကို မရိုမသေပြုကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော အစေခံကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ပယ်သူတို့သည် ထိုသူကိုသာမက၊ သူ့ကိုစေလွှတ်သော သခင်ကိုပါ မထီမဲ့မြင်ပြုရာရောက်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များ၊ သတိပေးချက်များနှင့် အကြံဉာဏ်များကို ဂရုမစိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ အာဏာတော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

The injustice of these judges caused much dissatisfaction, and
a pretext was thus furnished for urging the change that had long
been secretly desired. “All the elders of Israel gathered themselves
together, and came to Samuel unto Ramah, and said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us
a king to judge us like all the nations.” The cases of abuse among
the people had not been referred to Samuel. Had the evil course of
his sons been known to him, he would have removed them without
delay; but this was not what the petitioners desired. Samuel saw that
their real motive was discontent and pride, and that their demand
was the result of a deliberate and determined purpose. No complaint
had been made against Samuel. All acknowledged the integrity and
[605] wisdom of his administration; but the aged prophet looked upon the
request as a censure upon himself, and a direct effort to set him aside.
He did not, however, reveal his feelings; he uttered no reproach, but
First King of Israel 553
carried the matter to the Lord in prayer and sought counsel from
Him alone.

ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက ရှမွေလအား "လူမျိုးတို့သည် သင့်အား ပြောသမျှသော စကားကို နားထောင်လော့။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် သင့်ကို ပယ်ကြသည်မဟုတ်၊ ငါသည် သူတို့အပေါ်မှာ ရှင်ဘုရင် မလုပ်ရဟု ငါ့ကို ပယ်ကြပြီ။ သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ငါနှုတ်ဆောင်သော နေ့မှစ၍ ယနေ့တိုင်အောင် ငါ့ကိုစွန့်၍ အခြားသော ဘုရားများကို ဝတ်ပြုခြင်းငှါ ပြုသမျှသော အမှုတို့နှင့်အညီ သင့်အားလည်း ပြုကြပြီ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပရောဖက်သည် လူတို့၏ ပြုမူပုံကြောင့် မိမိတစ်ဦးတည်းအတွက် ဝမ်းနည်းနေခြင်းအပေါ် အပြစ်ပေးခြင်းခံရသည်။ သူတို့သည် ရှမွေလကို မရိုမသေပြုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိလူမျိုးအား အုပ်ချုပ်ရန် ခန့်အပ်ထားသော ဘုရားသခင်၏ အာဏာတော်ကို မရိုမသေပြုကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော အစေခံကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ပယ်သူတို့သည် ထိုသူကိုသာမက၊ သူ့ကိုစေလွှတ်သော သခင်ကိုပါ မထီမဲ့မြင်ပြုရာရောက်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များ၊ သတိပေးချက်များနှင့် အကြံဉာဏ်များကို ဂရုမစိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ အာဏာတော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

And the Lord said unto Samuel: “Hearken unto the voice of
the people in all that they say unto thee: for they have not rejected
thee, but they have rejected Me, that I should not reign over them.
According to all the works which they have done since the day that
I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they
have forsaken Me, and served other gods, so do they also unto thee.”
The prophet was reproved for grieving at the conduct of the people
toward himself as an individual. They had not manifested disrespect
for him, but for the authority of God, who had appointed the rulers
of His people. Those who despise and reject the faithful servant of
God show contempt, not merely for the man, but for the Master who
sent him. It is God’s words, His reproofs and counsel, that are set at
nought; it is His authority that is rejected.

ဣသရေလတို့ အကြီးကျယ်ဆုံး ကြီးပွားချမ်းသာခဲ့သော နေ့ရက်များမှာ ယေဟောဝါဘုရားကို မိမိတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်ပြဌာန်းထားသော ဥပဒေနှင့် အစိုးရသည် အခြားနိုင်ငံအားလုံးထက် သာလွန်သည်ဟု မှတ်ယူခဲ့ကြသော နေ့ရက်များဖြစ်သည်။ မောရှေက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဣသရေလတို့အား "ဤပညတ်တရားတို့ကို နားထောင်သော လူမျိုးတို့သည်၊ ဧကန်အမှန် ဤလူမျိုးကြီးသည် ပညာနှင့် ဉာဏ်သတိရှိသော လူမျိုးဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုကြလိမ့်မည်" (တရားဟောရာကျမ်း ၄:၆) ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သို့သော် ဟေဗြဲလူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်မှ လမ်းလွဲသွားခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားသခင် ဖြစ်စေချင်သော လူမျိုးဖြစ်မလာခဲ့ကြဘဲ၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အပြစ်နှင့် မိုက်မဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဘေးဒုက္ခအားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအပေါ် အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည်။ အပြစ်ကြောင့် ထိုမျှလောက်ပင် မျက်စိကွယ်ခဲ့ကြသည်။

The days of Israel’s greatest prosperity had been those in which
they acknowledged Jehovah as their King—when the laws and the
government which He had established were regarded as superior to
those of all other nations. Moses had declared to Israel concerning
the commandments of the Lord: “This is your wisdom and your
understanding in the sight of the nations, which shall hear all these
statutes, and say, Surely this great nation is a wise and understanding
people.” Deuteronomy 4:6. But by departing from God’s law the
Hebrews had failed to become the people that God desired to make
them, and then all the evils which were the result of their own sin
and folly they charged upon the government of God. So completely
had they become blinded by sin.

ဣသရေလတို့သည် ရှင်ဘုရင်တစ်ပါး၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်သည် ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် ကြိုတင်မိန့်ကြားခဲ့သော်လည်း၊ ဤအုပ်ချုပ်ရေးပုံစံသည် သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ လမ်းပြမှုကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်သောကြောင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုနောက်သို့ လိုက်ရန် ဘုရားသခင် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟောရှေက ဘုရားသခင်သည် အမျက်တော်ထွက်၍ သူတို့အား ရှင်ဘုရင်ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသည် (ဟောရှေ ၁၃:၁၁)။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံ အကြံဉာဏ်မတောင်းဘဲ သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ လမ်းပြမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို ရွေးချယ်သောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ အလိုဆန္ဒကို ခွင့်ပြုလေ့ရှိသည်။ ယင်းမှာ နောက်ဆက်တွဲ ခါးသီးသော အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ မိုက်မဲမှုကို သိမြင်ပြီး အပြစ်မှ နောင်တရစေရန် ဖြစ်သည်။ လူတို့၏ မာနနှင့် ဉာဏ်ပညာသည် အန္တရာယ်ရှိသော လမ်းပြဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပါလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော နှလုံးသား၏ အလိုဆန္ဒသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းချီးထက် ကျိန်ခြင်းအဖြစ်သာ တွေ့ရှိရပါလိမ့်မည်။

The Lord had, through His prophets, foretold that Israel would
be governed by a king; but it does not follow that this form of
government was best for them or according to His will. He permitted
the people to follow their own choice, because they refused to be
guided by His counsel. Hosea declares that God gave them a king in
His anger. Hosea 13:11. When men choose to have their own way,
without seeking counsel from God, or in opposition to His revealed
will, He often grants their desires, in order that, through the bitter
experience that follows, they may be led to realize their folly and to [606]
repent of their sin. Human pride and wisdom will prove a dangerous
554 Patriarchs and Prophets
guide. That which the heart desires contrary to the will of God will
in the end be found a curse rather than a blessing.

ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးကို ဥပဒေပေးရှင်နှင့် ခွန်အား၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ မျှော်ကြည့်စေလိုသည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုရခြင်းကို သိရှိနားလည်ခြင်းဖြင့်၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် ပို၍နီးကပ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်လာပြီး ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ထားသော လူမျိုးအဖြစ် ကိုယ်တော်ခေါ်ယူထားသော မြင့်မြတ်သော ကံကြမ္မာနှင့် ထိုက်တန်လာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတစ်ဦးအား ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းသည် လူတို့၏ စိတ်ကို ဘုရားသခင်ထံမှ လွဲဖယ်စေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးထက် လူ၏အစွမ်းကို ပို၍ယုံကြည်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ရှင်ဘုရင်၏ အမှားများက သူတို့အား အပြစ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ကာ နိုင်ငံကို ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခွာသွားစေလိမ့်မည်။

God desired His people to look to Him alone as their Law-giver
and their Source of strength. Feeling their dependence upon God,
they would be constantly drawn nearer to Him. They would become
elevated and ennobled, ftted for the high destiny to which He had
called them as His chosen people. But when a man was placed upon
the throne, it would tend to turn the minds of the people from God.
They would trust more to human strength, and less to divine power,
and the errors of their king would lead them into sin and separate
the nation from God.

ရှမွေလသည် လူတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုရန် ညွှန်ကြားခြင်းခံရသော်လည်း၊ ထာဝရဘုရား၏ သဘောမတူမှုကို သတိပေးရန်နှင့် သူတို့၏ လမ်းစဉ်၏ ရလဒ်များကို သိစေရန်လည်း ညွှန်ကြားခံရသည်။ "ရှမွေလသည် ရှင်ဘုရင်ကို တောင်းသောသူတို့အား ထာဝရဘုရား၏ စကားတော်ရှိသမျှကို ပြန်ပြောလေ၏။" သူသည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်မည့် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများကို သစ္စာရှိစွာ တင်ပြခဲ့ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသည့် အခြေအနေနှင့် လက်ရှိ လွတ်လပ်ပြီး ကြီးပွားနေသော အခြေအနေတို့၏ ကွာခြားချက်ကို ပြသခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရှင်ဘုရင်သည် အခြားသော ဘုရင်များ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် သုံးဖြုန်းမှုကို အတုယူလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာများကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် လူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်လုပ်အားများကို ပြင်းထန်စွာ တောင်းဆိုလိမ့်မည်။ သူတို့၏ အကောင်းဆုံးသော လူငယ်များကို သူ၏ အစေခံအဖြစ် ယူလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ရထားထိန်းများ၊ မြင်းစီးသူများနှင့် သူ၏ ရှေ့ပြေးများ ဖြစ်ရလိမ့်မည်။ စစ်တပ်၏ အဆင့်အတန်းကို ဖြည့်ဆည်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ လယ်ယာများကို ထွန်ယက်ရန်၊ ရိတ်သိမ်းရန်နှင့် စစ်သုံးကိရိယာများကို ထုတ်လုပ်ရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။ ဣသရေလတို့၏ သမီးပျိုများသည် နန်းတွင်းအတွက် မုန့်ဖုတ်သူနှင့် စားဖိုသည်များ ဖြစ်ရလိမ့်မည်။ သူ၏ ဘုရင့်ဂုဏ်ဒြပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်၊ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် လူတို့အား ပေးသနားထားသော အကောင်းဆုံး မြေကွက်များကို သူသိမ်းယူလိမ့်မည်။ အဖိုးတန်ဆုံးသော အစေခံများနှင့် တိရစ္ဆာန်များကိုလည်း ယူ၍ "သူ၏ အမှု၌ ခိုင်းစေလိမ့်မည်။" ထို့အပြင် ရှင်ဘုရင်သည် သူတို့၏ ဝင်ငွေ၊ လုပ်အား သို့မဟုတ် မြေထွက်ပစ္စည်းအားလုံး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို တောင်းခံလိမ့်မည်။ "သင်တို့သည် သူ၏ ကျွန်ဖြစ်ရကြလိမ့်မည်" ဟု ပရောဖက်က နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ "ထိုနေ့၌ သင်တို့ရွေးချယ်သော ရှင်ဘုရင်ကြောင့် သင်တို့သည် အော်ဟစ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုနေ့၌ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့စကားကို နားညောင်းတော်မူမည်မဟုတ်။" မည်မျှပင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ပါစေ၊ ဘုရင်စနစ်ကို တစ်ကြိမ် တည်ထောင်ပြီးပါက မိမိတို့အလိုရှိတိုင်း ဖျက်သိမ်း၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။

Samuel was instructed to grant the request of the people, but to
warn them of the Lord’s disapproval, and also make known what
would be the result of their course. “And Samuel told all the words
of the Lord unto the people that asked of him a king.” He faithfully
set before them the burdens that would be laid upon them, and
showed the contrast between such a state of oppression and their
present comparatively free and prosperous condition. Their king
would imitate the pomp and luxury of other monarchs, to support
which, grievous exactions upon their persons and property would be
necessary. The goodliest of their young men he would require for his
service. They would be made charioteers and horsemen and runners
before him. They must fll the ranks of his army, and they would be
required to till his felds, to reap his harvests, and to manufacture
implements of war for his service. The daughters of Israel would be
for confectioners and bakers for the royal household. To support his
kingly state he would seize upon the best of their lands, bestowed
upon the people by Jehovah Himself. The most valuable of their
servants also, and of their cattle, he would take, and “put them to his
work.” Besides all this, the king would require a tenth of all their
income, the profts of their labor, or the products of the soil. “Ye
shall be his servants,” concluded the prophet. “And ye shall cry out
in that day because of your king which ye shall have chosen you;
and the Lord will not hear you in that day.” However burdensome its
exactions should be found, when once a monarchy was established,
they could not set it aside at pleasure.

သို့သော် လူတို့က "ထိုသို့မဟုတ်၊ အခြားသော လူမျိုးအပေါင်းတို့၌ ရှိသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့၌ ရှင်ဘုရင်ရှိရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ရှင်ဘုရင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို တရားစီရင်၍၊ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့မှာ ထွက်သွားလျက်၊ ကျွန်ုပ်တို့ စစ်တိုက်ခြင်းအမှုကို ဆောင်ရွက်ရမည်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။

[607] But the people returned the answer, “Nay; but we will have a
First King of Israel 555
king over us; that we also may be like all the nations; and that our
king may judge us, and go out before us, and fght our battles.”

"အခြားသော လူမျိုးအပေါင်းတို့၌ ရှိသကဲ့သို့။" ဤကိစ္စတွင် အခြားလူမျိုးများနှင့် မတူဘဲ ခြားနားနေခြင်းသည် ထူးခြားသော အခွင့်ထူးနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်ကြောင်း ဣသရေလတို့ မသိရှိခဲ့ကြပါ။ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလတို့ကို အခြားသော လူမျိုးအားလုံးနှင့် ခွဲခြားထားပြီး ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်အဖိုးတန်ရတနာအဖြစ် ပြုတော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုမြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သာသနာပလူမျိုးတို့၏ ပုံစံကို အတုယူရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးဟု ဆိုကြသူများအကြားတွင် လောကီဓလေ့ထုံးစံများကို လိုက်နာလိုသော စိတ်ဆန္ဒသည် ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လွဲဖယ်သွားကြသောအခါ လောကီအကျိုးအမြတ်နှင့် ဂုဏ်ပုဒ်များကို ရယူရန် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလာကြသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ဤလောက၏ ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူတို့၏ အလေ့အထများကို အမြဲတစေ အတုယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ လူအများက လောကီသားများနှင့် ပေါင်းသင်းပြီး သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံများကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ဘုရားမဲ့သူများအပေါ် ပိုမိုသြဇာသက်ရောက်နိုင်မည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ဤလမ်းစဉ်ကို လိုက်သူအားလုံးသည် မိမိတို့ ခွန်အား၏ အရင်းအမြစ်မှ ကွဲကွာသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။ လောက၏ မိတ်ဆွေဖြစ်လာခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူ ဖြစ်လာကြသည်။ လောကီဂုဏ်ဒြပ်အတွက်၊ မှောင်မိုက်ထဲမှ အံ့ဖွယ်သော အလင်းတော်သို့ ခေါ်ယူတော်မူသော အရှင်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းရန် ဘုရားသခင် ခေါ်ယူထားသော ဖော်ပြမရနိုင်သည့် မြင့်မြတ်သောဂုဏ်ကို စတေးလိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ (၁ ပေတရု ၂:၉)

“Like all the nations.” The Israelites did not realize that to be in
this respect unlike other nations was a special privilege and blessing. God had separated the Israelites from every other people, to
make them His own peculiar treasure. But they, disregarding this
high honor, eagerly desired to imitate the example of the heathen!
And still the longing to conform to worldly practices and customs
exists among the professed people of God. As they depart from
the Lord they become ambitious for the gains and honors of the
world. Christians are constantly seeking to imitate the practices of
those who worship the god of this world. Many urge that by uniting
with worldlings and conforming to their customs they might exert a
stronger influence over the ungodly. But all who pursue this course
thereby separate from the Source of their strength. Becoming the
friends of the world, they are the enemies of God. For the sake of
earthly distinction they sacrifce the unspeakable honor to which
God has called them, of showing forth the praises of Him who hath
called us out of darkness into His marvelous light. 1 Peter 2:9.

ရှမွေလသည် လူတို့၏ စကားကို အလွန်ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် နားထောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားက "သူတို့စကားကို နားထောင်၍ သူတို့အပေါ်မှာ ရှင်ဘုရင်ကို ခန့်ထားလော့" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပရောဖက်သည် မိမိ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့ပြီ။ သူသည် သတိပေးချက်ကို သစ္စာရှိရှိ တင်ပြခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူသည် လေးလံသော နှလုံးသားဖြင့် လူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ အစိုးရစနစ် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

With deep sadness Samuel listened to the words of the people;
but the Lord said unto him, “Hearken unto their voice, and make
them a king.” The prophet had done his duty. He had faithfully
presented the warning, and it had been rejected. With a heavy heart
he dismissed the people, and himself departed to prepare for the
great change in the government.

ရှမွေလ၏ စင်ကြယ်သောဘဝနှင့် ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ဆက်ကပ်ခြင်းသည် ကိုယ်ကျိုးရှာသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အသက်ကြီးသူများအတွက်လည်းကောင်း၊ မာနကြီးပြီး ကာမဂုဏ်လိုက်စားသော ဣသရေလ အသင်းတော်အတွက်လည်းကောင်း ထာဝရကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့် ခမ်းနားထည်ဝါမှုကိုမျှ မဆောင်ဘဲ မည်သည့်ပြသမှုကိုမျှ မပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အမှုတော်များသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမှတ်အသားကို ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဟေဗြဲလူမျိုးကို အုပ်ချုပ်စဉ်တွင် ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်၏ လမ်းပြမှုအောက်၌ အုပ်ချုပ်ခဲ့သဖြင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် လူတို့သည် သူ၏ ဘုရားတရားကြည်ညိုမှုနှင့် ဆက်ကပ်မှုကို ငြီးငွေ့လာကြသည်။ သူ၏ နှိမ့်ချသော အာဏာကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြပြီး၊ သူ့ကို ငြင်းပယ်ကာ ရှင်ဘုရင်အဖြစ် အုပ်ချုပ်မည့်သူကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

Samuel’s life of purity and unselfsh devotion was a perpetual
rebuke both to self-serving priests and elders and to the proud,
sensual congregation of Israel. Although he assumed no pomp
and made no display, his labors bore the signet of Heaven. He was
honored by the world’s Redeemer, under whose guidance he ruled
the Hebrew nation. But the people had become weary of his piety
and devotion; they despised his humble authority and rejected him
for a man who should rule them as a king.

ရှမွေလ၏ စရိုက်တွင် ခရစ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။ စာတန်၏ အမျက်ဒေါသကို နှိုးဆော်ခဲ့သည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ရှင်၏ ဘဝစင်ကြယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဘဝသည် လောက၏ အလင်းဖြစ်ပြီး လူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝှက်ထားသော ယိုယွင်းပျက်စီးမှုများကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့သည်။ ဟန်ဆောင်ကောင်းသော ဘုရားတရားကြည်ညိုသူများ၏ ပြင်းထန်သော စိတ်ဒေါသများကို နှိုးဆော်ခဲ့သည်မှာ ခရစ်တော်၏ သန့်ရှင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် လောကီစည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်ဒြပ်များဖြင့် ကြွလာခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ပြုခဲ့သော အမှုတော်များက ကိုယ်တော်သည် မည်သည့် လောကီမင်းသားထက်မဆို ပို၍ကြီးမားသော တန်ခိုးကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ယုဒလူမျိုးတို့သည် မေရှိယအား ဖိနှိပ်သူ၏ ထမ်းပိုးကို ချိုးဖျက်ပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုထမ်းပိုးကို သူတို့အပေါ် တင်စေခဲ့သော အပြစ်များကိုမူ ဆက်လက်နှစ်သက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ အပြစ်များကို ဖုံးကွယ်ပေးပြီး သူတို့၏ ဘုရားတရားကြည်ညိုမှုကို ချီးကျူးခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မိမိတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် လက်ခံကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်က သူတို့၏ ဆိုးယုတ်မှုများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြစ်တင်ဝေဖန်သည်ကိုမူ သူတို့ မခံနိုင်ကြချေ။ မေတ္တာ၊ စင်ကြယ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းခြင်းတို့ လွှမ်းမိုးထားသော၊ အပြစ်မှတစ်ပါး အခြားအရာကို မမုန်းတီးသော လှပသော စရိုက်ကို သူတို့က မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာ့ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မှ လာသော အလင်းသည် ထိုအလင်းထဲတွင် လျှောက်လှမ်းရန် ငြင်းဆန်သူအားလုံးအပေါ် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းကို ဆောင်ယူလာသည်။ အပြစ်ကို မုန်းတီးသူများ၏ ပုံသက်သေဖြင့် ပြစ်တင်ခြင်းခံရသောအခါ၊ လျှို့ဝှက်သောသူတို့သည် သစ္စာရှိသူများကို နှောင့်ယှက်ညှဉ်းဆန်းရန် စာတန်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ "ခရစ်တော်ယေရှု၌ ဘုရားဝတ်ကို အမှန်ပြုလိုသောသူအပေါင်းတို့သည် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။" (၂ တိမောသေ ၃:၁၂)

In the character of Samuel we see reflected the likeness of Christ.
It was the purity of our Saviour’s life that provoked the wrath of
Satan. That life was the light of the world, and revealed the hidden [608]
depravity in the hearts of men. It was the holiness of Christ that
stirred up against Him the fercest passions of falsehearted professors
556 Patriarchs and Prophets
of godliness. Christ came not with the wealth and honors of earth,
yet the works which He wrought showed Him to possess power
greater than that of any human prince. The Jews looked for the
Messiah to break the oppressor’s yoke, yet they cherished the sins
that had bound it upon their necks. Had Christ cloaked their sins
and applauded their piety, they would have accepted Him as their
king; but they would not bear His fearless rebuke of their vices. The
loveliness of a character in which benevolence, purity, and holiness
reigned supreme, which entertained no hatred except for sin, they
despised. Thus it has been in every age of the world. The light
from heaven brings condemnation on all who refuse to walk in it.
When rebuked by the example of those who hate sin, hypocrites will
become agents of Satan to harass and persecute the faithful. “All that
will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution.” 2 Timothy
3:12.

ဣသရေလတို့အတွက် ဘုရင်အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကို ပရောဖက်ပြုချက်တွင် ကြိုတင်ဟောထားခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ရှင်ဘုရင်ကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကို ကိုယ်တိုင်အတွက် သိမ်းထားခဲ့သည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အာဏာကို ရိုသေသောကြောင့် ရွေးချယ်မှုအပိုင်းကို ကိုယ်တော်ထံသို့ လုံးလုံးအပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ရွေးချယ်မှုသည် ဗင်္ယာမိန်နွယ်စု၊ ကိရှ၏သား ရှောလုအပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။

Though a monarchical form of government for Israel had been
foretold in prophecy, God had reserved to Himself the right to choose
their king. The Hebrews so far respected the authority of God as to
leave the selection entirely to Him. The choice fell upon Saul, a son
of Kish, of the tribe of Benjamin.

အနာဂတ်ဘုရင်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရည်အချင်းများသည် ရှင်ဘုရင်ကို လိုလားခဲ့သော မာနကြီးသော နှလုံးသားကို ကျေနပ်စေခဲ့သည်။ "ဣသရေလ အမျိုးသားတို့တွင် ထိုသူထက် သာ၍ အဆင်းလှသောသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိ။" (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၉:၂) မြင့်မြတ်ပြီး ခန့်ညားသော အမူအရာရှိကာ လူပျိုအရွယ်တွင် တည်ကြည်ပြီး အရပ်ရှည်သူဖြစ်၍ အုပ်ချုပ်ရန် မွေးဖွားလာသူနှင့် တူလှသည်။ သို့သော် ဤပြင်ပဆွဲဆောင်မှုများ ရှိသော်လည်း ရှောလုတွင် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် မြင့်မားသော အရည်အချင်းများ ကင်းမဲ့နေသည်။ သူသည် လူငယ်ဘဝတွင် မိမိ၏ ဒေါသနှင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်တတ်သော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် မသင်ယူခဲ့ဖူးပါ၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ပြောင်းလဲစေသော တန်ခိုးကိုလည်း မည်သည့်အခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။

The personal qualities of the future monarch were such as to
gratify that pride of heart which prompted the desire for a king.
“There was not among the children of Israel a goodlier person than
he.” 1 Samuel 9:2. Of noble and dignifed bearing, in the prime of
life, comely and tall, he appeared like one born to command. Yet
with these external attractions, Saul was destitute of those higher
qualities that constitute true wisdom. He had not in youth learned to
control his rash, impetuous passions; he had never felt the renewing
power of divine grace.

ရှောလုသည် တန်ခိုးရှိပြီး ကြွယ်ဝသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ သားဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုခေတ်၏ ရိုးရှင်းသော အလေ့အထအရ ဖခင်နှင့်အတူ လယ်ယာလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်ပိုင် တိရစ္ဆာန်အချို့ တောင်ပေါ်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် ရှောလုသည် အစေခံတစ်ဦးနှင့်အတူ ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သုံးရက်တိုင်တိုင် အချည်းနှီး ရှာဖွေခဲ့ကြပြီးနောက်၊ ရှမွေလ၏ နေအိမ်ဖြစ်သော ရာမမြို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ ပျောက်ဆုံးသွားသော ပစ္စည်းများအကြောင်း ပရောဖက်ထံတွင် မေးမြန်းရန် အစေခံက အကြံပြုခဲ့သည်။ "ကျွန်ုပ်လက်၌ ငွေတစ်ကျပ်၏ လေးပုံတစ်ပုံ (ရှကယ်ငွေ၏ လေးပုံတစ်ပုံ) ရှိပါ၏။ လမ်းညွှန်ပေးရန် ဘုရားသခင်၏ လူအား ပေးပါမည်" ဟု သူက ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ ထိုခေတ်၏ ထုံးစံနှင့်အညီ ဖြစ်သည်။ ရာထူးအာဏာကြီးသူထံ ချဉ်းကပ်သူသည် လေးစားမှုပြသသောအားဖြင့် လက်ဆောင်အနည်းငယ် ယူဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။

Saul was the son of a powerful and wealthy chief, yet in accordance with the simplicity of the times he was engaged with his
father in the humble duties of a husbandman. Some of his father’s
animals having strayed upon the mountains, Saul went with a servant
to seek for them. For three days they searched in vain, when, as
they were not far from Ramah, [See Appendix, note 9.] the home of
Samuel, the servant proposed that they should inquire of the prophet
[609] concerning the missing property. “I have here at hand the fourth part
of a shekel of silver,” he said: “that will I give to the man of God,
First King of Israel 557
to tell us our way.” This was in accordance with the custom of the
times. A person approaching a superior in rank or offce made him a
small present, as an expression of respect.

သူတို့သည် မြို့သို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ရေခပ်ရန် ထွက်လာသော မိန်းမပျိုအချို့နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ပရောဖက်အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ ဘာသာရေးအခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ပရောဖက် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ "ကုန်းမြင့်" ပေါ်တွင် ပူဇော်သက္ကာပြုပြီးနောက် ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ကျင်းပမည်ဖြစ်ကြောင်း အဖြေပေးခဲ့ကြသည်။ ရှမွေလ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ယူသံ ရှမွေလထံသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဗိမာန်တော်၏ ဝန်ဆောင်မှုများသည် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ "လူတို့သည် ထာဝရဘုရားအား ပူဇော်သက္ကာကို ရွံရှာကြ၏။" (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂:၁၇) သို့သော် ယခုအခါ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းသည် တစ်ပြည်လုံးတွင် တည်ရှိနေပြီး လူတို့သည် ဘာသာရေးအခမ်းအနားများတွင် စိတ်ဝင်စားမှု ပြသလာကြသည်။ တဲတော်တွင် အမှုဆောင်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို ယာယီအားဖြင့် အခြားနေရာများတွင် ပြုလုပ်ကြပြီး၊ လူတို့ သွန်သင်မှုခံယူရန် လာရောက်လေ့ရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားတို့၏ မြို့များကို ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် ရွေးချယ်ကြသည်။ ထိုမြို့များရှိ အမြင့်ဆုံးသော နေရာများကို ယဇ်ပူဇော်ရန် နေရာအဖြစ် ရွေးချယ်လေ့ရှိသဖြင့် "ကုန်းမြင့်များ" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

As they drew near to the city they met some young maidens who
had come out to draw water, and inquired of them for the seer. In
reply they were told that a religious service was about to take place,
that the prophet had already arrived, there was to be an offering upon
“the high place,” and after that a sacrifcial feast. A great change
had taken place under Samuel’s administration. When the call of
God frst came to him the services of the sanctuary were held in
contempt. “Men abhorred the offering of the Lord.” 1 Samuel 2:17.
But the worship of God was now maintained throughout the land,
and the people manifested an interest in religious services. There
being no ministration in the tabernacle, sacrifces were for the time
offered elsewhere; and the cities of the priests and Levites, where
the people resorted for instruction, were chosen for this purpose.
The highest points in these cities were usually selected as the place
of sacrifce, and hence were called “the high places.”

မြို့တံခါးဝတွင် ရှောလုသည် ပရောဖက်နှင့် ကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့၏ ရွေးကောက်ခံဘုရင်သည် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်သည် ရှမွေလအား ဗျာဒိတ်ပေးထားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြစဉ် ထာဝရဘုရားက ရှမွေလအား "ငါပြောခဲ့သော သူကို ကြည့်လော့။ ဤသူသည် ငါ့လူမျိုးကို အုပ်ချုပ်ရလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

At the gate of the city Saul was met by the prophet himself. God
had revealed to Samuel that at that time the chosen king of Israel
would present himself before him. As they now stood face to face,
the Lord said to Samuel, “Behold the man whom I spake to thee of!
this same shall reign over My people.”

ရှောလု၏ "ပရောဖက်၏ အိမ်သည် မည်သည့်နေရာမှာ ရှိပါသလဲ၊ ပြောပြပေးပါ" ဟူသော တောင်းဆိုချက်ကို ရှမွေလက "ငါသည် ပရောဖက်ဖြစ်၏" ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။ ပျောက်ဆုံးနေသော တိရစ္ဆာန်များကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း စိတ်ချစေပြီး၊ ပွဲတော်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကာ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ကြီးကျယ်သော ကံကြမ္မာကို အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခဲ့သည်- "ဣသရေလ အမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် မည်သူ့ကို မျှော်လင့်ကြသနည်း။ သင့်ကို၎င်း၊ သင့်အဘ၏ အိမ်သားအပေါင်းတို့ကို၎င်း မျှော်လင့်ကြသည်မဟုတ်လော။" နားထောင်နေသော ရှောလု၏ နှလုံးသားသည် ပရောဖက်၏ စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်ကို တောင်းဆိုခြင်းသည် တစ်မျိုးသားလုံး၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ကိစ္စဖြစ်နေသဖြင့် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူနားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော် နှိမ့်ချသောစိတ်ဖြင့် ရှောလုက "ကျွန်ုပ်သည် ဣသရေလ နွယ်စုတို့တွင် အငယ်ဆုံးသော ဗင်္ယာမိန်နွယ်စုဝင် မဟုတ်ပါသလော။ ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုသည်လည်း ဗင်္ယာမိန်နွယ်စု၏ မိသားစုအားလုံးတွင် အသေးငယ်ဆုံး မဟုတ်ပါသလော။ သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်အား ဤသို့ ပြောရသနည်း" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

To the request of Saul, “Tell me, I pray thee, where the seer’s
house is,” Samuel replied, “I am the seer.” Assuring him also that
the lost animals had been found, he urged him to tarry and attend the
feast, at the same time giving some intimation of the great destiny
before him: “On whom is all the desire of Israel? Is it not on
thee, and on all thy father’s house?” The listener’s heart thrilled
at the prophet’s words. He could not but perceive something of
their signifcance, for the demand for a king had become a matter
of absorbing interest to the whole nation. Yet with modest selfdepreciation Saul replied, “Am not I a Benjamite, of the smallest of
the tribes of Israel? and my family the least of all the families of the
tribe of Benjamin? wherefore then speakest thou so to me?”

ရှမွေလသည် ထိုသူစိမ်းကို မြို့၏ အဓိကလူကြီးများ စုဝေးရာ အစည်းအဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ပရောဖက်၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် ရှောလုကို ဂုဏ်ထူးဆောင်နေရာ ပေးခဲ့ပြီး ပွဲတော်တွင် အကောင်းဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းကို သူ့ရှေ့တွင် ချပေးခဲ့သည်။ အခမ်းအနားပြီးနောက် ရှမွေလသည် ဧည့်သည်ကို မိမိအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ အိမ်မိုးပေါ်တွင် သူနှင့်အတူ စကားပြောဆိုကာ ဣသရေလ အစိုးရကို တည်ထောင်ထားသည့် ကြီးမြတ်သော မူများကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူ၏ မြင့်မြတ်သော ရာထူးအတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြင်ဆင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

Samuel conducted the stranger to the place of assembly, where
the principal men of the town were gathered. Among them, at the [610]
prophet’s direction, the place of honor was given to Saul, and at the
558 Patriarchs and Prophets
feast the choicest portion was set before him. The services over,
Samuel took his guest to his own home, and there upon the housetop
he communed with him, setting forth the great principles on which
the government of Israel had been established, and thus seeking to
prepare him, in some measure, for his high station.

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော ရှောလု ထွက်ခွာသောအခါ ပရောဖက်သည် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ မြို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် အစေခံကို ရှေ့သို့ အရင်သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှောလုကို ရပ်နေစေပြီး ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော သတင်းစကားကို နားထောင်ရန် ပြောခဲ့သည်။ "ထိုအခါ ရှမွေလသည် ဆီဗူးကို ယူ၍ သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှာ လောင်းပြီးလျှင် နမ်း၍၊ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ အမွေတော်ဖြစ်သော သူတို့ကို အုပ်စိုးစေခြင်းငှါ သင့်ကို ဘိသိက်ပေးတော်မူသည် မဟုတ်လော" ဟု ဆို၏။ ဤအမှုသည် ဘုရားသခင်၏ အာဏာတော်ဖြင့် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေအဖြစ်၊ အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ဖြစ်ပျက်မည့် အဖြစ်အပျက်များကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့ပြီး၊ ရှောလုသည် မိမိရှေ့တွင်ရှိသော တာဝန်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် အရည်အချင်း ပြည့်မီလာမည်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ချစေခဲ့သည်။ "ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သင့်အပေါ်သို့ ဆင်းသက်တော်မူသဖြင့်၊ သင်သည် လူတစ်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထိုနိမိတ်လက္ခဏာတို့သည် သင့်အပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အခွင့်ရသည်အတိုင်း ပြုလော့။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် သင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏" ဟု ပရောဖက်က ဆို၏။

When Saul departed, early next morning, the prophet went forth
with him. Having passed through the town, he directed the servant
to go forward. Then he bade Saul stand still to receive a message
sent him from God. “Then Samuel took a vial of oil, and poured it
upon his head, and kissed him, and said, Is it not because Jehovah
hath anointed thee to be captain over His inheritance?” As evidence
that this was done by divine authority, he foretold the incidents that
would occur on the homeward journey and assured Saul that he
would be qualifed by the Spirit of God for the station awaiting him.
“The Spirit of Jehovah will come upon thee,” said the prophet, and
thou “shalt be turned into another man. And let it be, when these
signs are come unto thee, that thou do as occasion serve thee; for
God is with thee.”

ရှောလု လမ်းခရီးကို ဆက်သောအခါ ပရောဖက်ပြောခဲ့သမျှ အကုန်လုံး ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။ ဗင်္ယာမိန် နယ်စပ်အနီးတွင် ပျောက်ဆုံးနေသော တိရစ္ဆာန်များကို ပြန်တွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကြားရသည်။ တာဗော်လွင်ပြင်တွင် ဗေသလမြို့သို့ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် သွားနေသော လူသုံးယောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ယဇ်ပူဇော်ရန် ဆိတ်သငယ် သုံးကောင်၊ နောက်တစ်ယောက်က မုန့်သုံးလုံး၊ တတိယတစ်ယောက်က ယဇ်ပွဲတော်အတွက် စပျစ်ရည်တစ်ဘူး ဆောင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ရှောလုကို နှုတ်ဆက်ပြီး မုန့်သုံးလုံးထဲမှ နှစ်လုံးကို ပေးခဲ့ကြသည်။ သူ၏မြို့ဖြစ်သော ဂိဗာမြို့သို့ ရောက်သောအခါ၊ "ကုန်းမြင့်" မှ ပြန်လာသော ပရောဖက်တစ်စုသည် ပလွေ၊ စောင်း၊ တယော၊ ပတ်သာ တူရိယာများဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသီချင်း ဆိုနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှောလုသည် သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်သောအခါ ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူ၏အပေါ်သို့လည်း ဆင်းသက်လာသဖြင့်၊ သူသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုကာ ပရောဖက်ပြုလေ၏။ သူသည် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာနှင့် ဉာဏ်ပညာရှိစွာ ပြောဆိုပြီး ဝတ်ပြုခြင်းတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပါဝင်သဖြင့်၊ သူ့ကို သိကျွမ်းသူများက အံ့အားသင့်လျက် "ကိရှ၏သား၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်သနည်း။ ရှောလုသည် ပရောဖက်တို့တွင် ပါသလော" ဟု ရေရွတ်ကြသည်။

As Saul went on his way, all came to pass as the prophet had
said. Near the border of Benjamin he was informed that the lost
animals had been found. In the plain of Tabor he met three men who
were going to worship God at Bethel. One of them carried three kids
for sacrifce, another three loaves of bread, and the third a bottle of
wine, for the sacrifcial feast. They gave Saul the usual salutation
and also presented him with two of the three loaves of bread. At
Gibeah, his own city, a band of prophets returning from “the high
place” were singing the praise of God to the music of the pipe and
the harp, the psaltery and the tabret. As Saul approached them the
Spirit of the Lord came upon him also, and he joined in their song
of praise, and prophesied with them. He spoke with so great fluency
and wisdom, and joined so earnestly in the service, that those who
had known him exclaimed in astonishment, “What is this that is
come unto the son of Kish? Is Saul also among the prophets?”

ရှောလုသည် ပရောဖက်များနှင့်အတူ ကိုးကွယ်ခြင်းတွင် ပါဝင်နေစဉ် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကြောင့် သူ၏အတွင်း၌ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ စင်ကြယ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းခြင်း အလင်းတော်သည် သဘာဝနှလုံးသား၏ မှောင်မိုက်ထဲသို့ ထွန်းလင်းလာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိမိ၏ အစစ်အမှန် အခြေအနေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သန့်ရှင်းခြင်း၏ အလှတရားကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူသည် အပြစ်နှင့် စာတန်ကို တိုက်ထုတ်ရန် ခေါ်ယူခြင်း ခံရပြီဖြစ်ပြီး၊ ဤတိုက်ပွဲတွင် သူ၏ခွန်အားသည် ဘုရားသခင်ထံမှသာ လာရမည်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခင်က ဝေဝါးနေခဲ့သော ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်သည် သူ၏ နားလည်မှုတွင် ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ မြင့်မားသော ရာထူးအတွက် သတ္တိနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ပေးသနားတော်မူ၏။ ခွန်အားနှင့် ကျေးဇူးတော်၏ အရင်းအမြစ်ကို သူ့အား ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များနှင့် သူ၏ တာဝန်များကို သိမြင်စေရန် ဉာဏ်အလင်းပေးခဲ့သည်။

As Saul united with the prophets in their worship, a great change
was wrought in him by the Holy Spirit. The light of divine purity
and holiness shone in upon the darkness of the natural heart. He saw
[611] himself as he was before God. He saw the beauty of holiness. He
was now called to begin the warfare against sin and Satan, and he
First King of Israel 559
was made to feel that in this conflict his strength must come wholly
from God. The plan of salvation, which had before seemed dim and
uncertain, was opened to his understanding. The Lord endowed him
with courage and wisdom for his high station. He revealed to him
the Source of strength and grace, and enlightened his understanding
as to the divine claims and his own duty.

ရှောလုကို ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ဘိသိက်ပေးခြင်းကို တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ မသိစေသေးပါ။ ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်မှုကို စာရေးတံချခြင်းဖြင့် လူသိရှင်ကြား ဖော်ပြရမည်ဖြစ်သည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် ရှမွေလသည် လူတို့ကို မိဇပါမြို့တွင် စုဝေးစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုအတွက် ဆုတောင်းခဲ့ကြပြီး၊ ထို့နောက် စာရေးတံချသည့် အခမ်းအနားကို ကျင်းပခဲ့သည်။ စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ရလဒ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ နွယ်စု၊ မိသားစုနှင့် အိမ်ထောင်စုများကို အဆင့်ဆင့် ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကိရှ၏သား ရှောလုသည် ရွေးချယ်ခံရသူအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောလုသည် ထိုအစည်းအဝေးတွင် မရှိပါ။ မိမိအပေါ် ကျရောက်တော့မည့် ကြီးမားသော တာဝန်ကို တွေးတောကာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သူ့ကို ပရိသတ်အလယ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ၊ သူသည် အခြားလူများထက် ပုခုံးကျော်မျှ သာ၍ အရပ်ရှည်ပြီး မင်းသားတစ်ပါး၏ အမူအရာရှိသည်ကို လူတို့က ဂုဏ်ယူကျေနပ်စွာဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ရှမွေလကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကို ပရိသတ်အား မိတ်ဆက်ပေးစဉ် "ထာဝရဘုရား ရွေးကောက်တော်မူသော သူကို ကြည့်ကြလော့။ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးတွင် သူနှင့်တူသောသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိ" ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ များပြားလှသော လူအုပ်ကြီးထံမှ "အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရှည်ပါစေ" ဟူသော ကြွေးကြော်သံကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

The anointing of Saul as king had not been made known to the
nation. The choice of God was to be publicly manifested by lot. For
this purpose Samuel convoked the people at Mizpeh. Prayer was
offered for divine guidance; then followed the solemn ceremony
of casting the lot. In silence the assembled multitude awaited the
issue. The tribe, the family, and the household were successively
designated, and then Saul, the son of Kish, was pointed out as the
individual chosen. But Saul was not in the assembly. Burdened with
a sense of the great responsibility about to fall upon him, he had
secretly withdrawn. He was brought back to the congregation, who
observed with pride and satisfaction that he was of kingly bearing
and noble form, being “higher than any of the people from his
shoulders and upward.” Even Samuel, when presenting him to the
assembly, exclaimed, “See ye him whom the Lord hath chosen, that
there is none like him among all the people?” And in response arose
from the vast throng one long, loud shout of joy, “God save the
king!”

ထို့နောက် ရှမွေလသည် လူတို့အား "နိုင်ငံတော်၏ စည်းကမ်း" ကို တင်ပြခဲ့ပြီး၊ ဘုရင်စနစ်ကို အခြေခံထားသော မူများနှင့် ထိန်းချုပ်ရမည့် စည်းမျဉ်းများကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် အကြွင်းမဲ့အာဏာရှင် မဖြစ်ရဘဲ၊ မိမိ၏ အာဏာကို အမြင့်ဆုံးသော ဘုရား၏ အလိုတော်အောက်တွင် ထားရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ဤမိန့်ခွန်းကို စာစောင်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ မင်းသား၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်များနှင့် လူတို့၏ အခွင့်အရေးများကို ဖော်ပြထားသည်။ လူမျိုးတို့သည် ရှမွေလ၏ သတိပေးချက်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြသော်လည်း၊ သစ္စာရှိသော ပရောဖက်သည် သူတို့၏ ဆန္ဒကို လိုက်လျောပေးခဲ့ရသော်လည်း၊ သူတို့၏ လွတ်လပ်ခွင့်များကို တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

Samuel then set before the people “the manner of the kingdom,”
stating the principles upon which the monarchial government was
based, and by which it should be controlled. The king was not to be
an absolute monarch, but was to hold his power in subjection to the
will of the Most High. This address was recorded in a book, wherein
were set forth the prerogatives of the prince and the rights and
privileges of the people. Though the nation had despised Samuel’s
warning, the faithful prophet, while forced to yield to their desires,
still endeavored, as far as possible, to guard their liberties.

လူအများစုက ရှောလုကို မိမိတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် အသင့်ရှိကြသော်လည်း၊ အတိုက်အခံပြုသော အုပ်စုကြီးတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့သည်။ အသေးငယ်ဆုံးသော ဗင်္ယာမိန်နွယ်စုမှ ဘုရင်ကို ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အကြီးဆုံးနှင့် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သော ယုဒနှင့် ဧဖရိမ်နွယ်စုများကို လျစ်လျူရှုခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆကာ သူတို့ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ရှောလုအပေါ် သစ္စာခံရန် သို့မဟုတ် ထုံးစံအရ လက်ဆောင်များ ဆက်သရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ ရှင်ဘုရင်ကို အပြင်းအထန်ဆုံး တောင်းဆိုခဲ့သူများသည် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသောသူကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံရန် ငြင်းဆန်သူများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဖွဲ့တစ်ခုစီတွင် မိမိတို့ ပလ္လင်ပေါ်တွင် မြင်လိုသော ကိုယ်ပိုင်လူ ရှိနေကြပြီး ခေါင်းဆောင်အချို့မှာလည်း ထိုဂုဏ်ပုဒ်ကို ကိုယ်တိုင်လိုလားနေကြသည်။ များစွာသောသူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် ငြူစူမှုများ လောင်မြိုက်နေခဲ့သည်။ မာနနှင့် ရည်မှန်းချက်များ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် စိတ်ပျက်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

While the people in general were ready to acknowledge Saul as
their king, there was a large party in opposition. For a monarch to
be chosen from Benjamin, the smallest of the tribes of Israel—and
that to the neglect of both Judah and Ephraim, the largest and most
powerful—was a slight which they could not brook. They refused
to profess allegiance to Saul or to bring him the customary presents. [612]
560 Patriarchs and Prophets

Those who had been most urgent in their demand for a king were
the very ones that refused to accept with gratitude the man of God’s
appointment. The members of each faction had their favorite, whom
they wished to see placed on the throne, and several among the
leaders had desired the honor for themselves. Envy and jealousy
burned in the hearts of many. The efforts of pride and ambition had
resulted in disappointment and discontent.

ဤအခြေအနေတွင် ရှောလုသည် ဘုရင့်ဂုဏ်ဒြပ်ကို ချက်ချင်းမရယူခဲ့ပါ။ ရှမွေလအား ယခင်အတိုင်း အုပ်ချုပ်ရေးကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်စေပြီး သူသည် ဂိဗာမြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်မှုကို သိမြင်ပြီး သူ့ကို ထောက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က သူ့ကို ဂုဏ်ပြုလျက် လိုက်ပါပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်ရန် မိမိ၏ အခွင့်အရေးကို အင်အားသုံး၍ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါ။ ဗင်္ယာမိန်တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ မိမိအိမ်တွင် လယ်သမားတစ်ဦး၏ တာဝန်များကို တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နေပြီး၊ မိမိ၏ အာဏာကို တည်ထောင်ခြင်းအား ဘုရားသခင်ထံသို့သာ လုံးလုံးအပ်နှံထားခဲ့သည်။

In this condition of affairs Saul did not see ft to assume the
royal dignity. Leaving Samuel to administer the government as
formerly, he returned to Gibeah. He was honorably escorted thither
by a company, who, seeing the divine choice in his selection, were
determined to sustain him. But he made no attempt to maintain
by force his right to the throne. In his home among the uplands of
Benjamin he quietly occupied himself in the duties of a husbandman,
leaving the establishment of his authority entirely to God.

ရှောလုကို ခန့်အပ်ပြီး မကြာမီမှာပင်၊ အမ္မုန်မင်း နာဟတ်သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ နွယ်စုများ၏ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ပြီး ယာဗက်ဂိလဒ်မြို့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ မြို့သူမြို့သားတို့သည် အမ္မုန်လူတို့အား အခွန်ဆက်သခြင်းဖြင့် ငြိမ်းချမ်းရေးစာချုပ်ချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ထိုရက်စက်သော မင်းကြီးသည် လူတိုင်း၏ ညာဘက်မျက်စိကို ဖောက်ထုတ်ရမည်ဟူသော အခြေအနေဖြင့်သာ သဘောတူမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ တန်ခိုးအာဏာကို အမြဲတစေ သက်သေပြရန် ဖြစ်သည်။

Soon after Saul’s appointment the Ammonites, under their king,
Nahash, invaded the territory of the tribes east of Jordan and threatened the city of Jabesh-gilead. The inhabitants tried to secure terms
of peace by offering to become tributary to the Ammonites. To this
the cruel king would not consent but on condition that he might put
out the right eye of every one of them, thus making them abiding
witnesses to his power.

ဝိုင်းရံခံထားရသော မြို့သူမြို့သားတို့သည် (၇) ရက်မျှ အချိန်ဆိုင်းပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။ အမ္မုန်လူတို့သည် မိမိတို့ ရရှိတော့မည့် အောင်ပွဲ၏ ဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ရန် တွေးတောကာ သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ယာဗက်မြို့မှ တမန်များကို ယော်ဒန်မြစ် အနောက်ဘက်ရှိ နွယ်စုများထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် ချက်ချင်း စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဂိဗာမြို့သို့ ထိုသတင်းကို ဆောင်ယူလာသောအခါ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ရှောလုသည် ညနေပိုင်းတွင် လယ်ထဲမှ နွားနောက်သို့ လိုက်၍ ပြန်လာသောအခါ ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း သိစေသည့် ငိုကြွေးသံများကို ကြားရသည်။ "လူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ငိုကြသနည်း" ဟု သူက မေးသည်။ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ သူ၏ အတွင်းမှ စွမ်းအားအားလုံး နိုးကြားလာခဲ့သည်။ "ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ရှောလုအပေါ်သို့ ဆင်းသက်တော်မူသဖြင့်... သူသည် နွားတစ်ရှဉ်းကို ယူ၍ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပြီးလျှင်၊ ဣသရေလ နယ်စပ်တစ်လျှောက် တမန်များဖြင့် စေလွှတ်၍၊ ရှောလုနှင့် ရှမွေလနောက်သို့ မလိုက်သောသူ မည်သူမဆို၊ သူ၏ နွားများကိုလည်း ဤသို့ ပြုလိမ့်မည်" ဟု အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည်။

The people of the besieged city begged a respite of seven days.
To this the Ammonites consented, thinking thus to heighten the
honor of their expected triumph. Messengers were at once dispatched
from Jabesh, to seek help from the tribes west of Jordan. They
carried the tidings to Gibeah, creating widespread terror. Saul,
returning at night from following the oxen in the feld, heard the
loud wail that told of some great calamity. He said, “What aileth
the people that they weep?” When the shameful story was repeated,
all his dormant powers were roused. “The Spirit of God came upon
Saul.... And he took a yoke of oxen, and hewed them in pieces,
and sent them throughout all the coasts of Israel by the hands of
messengers, saying, Whosoever cometh not forth after Saul and after
Samuel, so shall it be done unto his oxen.”

ရှောလု၏ လက်အောက်တွင် လူပေါင်း (၃၃၀,၀၀၀) (သုံးသိန်းသုံးသောင်း) သည် ဗေဇက်လွင်ပြင်တွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ဝိုင်းရံခံထားရသော မြို့သို့ တမန်များကို ချက်ချင်း စေလွှတ်၍ အမ္မုန်လူတို့ထံ အရှုံးပေးရမည့်နေ့ဖြစ်သော မနက်ဖြန်တွင် အကူအညီ ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ချစေခဲ့သည်။ ရှောလုနှင့် သူ၏ စစ်တပ်သည် ညတွင်းချင်း အမြန်ချီတက်ကာ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး "မိုးသောက်ယံ" အချိန်တွင် ယာဗက်မြို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဂိဒေါင်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ တပ်ကို သုံးဖွဲ့ခွဲ၍ ဘေးအန္တရာယ် မရှိဟု ထင်နေကြသော အမ္မုန်တပ်စခန်းကို အစောကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်သွားသော အမ္မုန်လူတို့သည် အကြီးအကျယ် သေကြေပျက်စီးကာ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြရသည်။ "ကျန်ရစ်သောသူတို့သည်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူဘဲ ကွဲပြားသွားကြ၏။"

Three hundred and thirty thousand men gathered on the plain of
[613] Bezek, under the command of Saul. Messengers were immediately
sent to the besieged city with the assurance that they might expect
First King of Israel 561
help on the morrow, the very day on which they were to submit to
the Ammonites. By a rapid night march Saul and his army crossed
the Jordan and arrived before Jabesh in “the morning watch.” Like
Gideon, dividing his force into three companies, he fell upon the
Ammonite camp at that early hour, when, not suspecting danger,
they were least secure. In the panic that followed they were routed
with great slaughter. And “they which remained were scattered, so
that two of them were not left together.”

ရှောလု၏ လျင်မြန်မှု၊ သတ္တိနှင့် ဤမျှကြီးမားသော စစ်တပ်ကို အောင်မြင်စွာ ဦးဆောင်နိုင်သော စစ်ရေးကျွမ်းကျင်မှုများသည် အခြားနိုင်ငံများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် ဣသရေလတို့ ရှင်ဘုရင်ထံတွင် လိုလားခဲ့သော အရည်အချင်းများ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် သူ့ကို မိမိတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် ကြိုဆိုကြပြီး၊ အောင်ပွဲ၏ ဂုဏ်ကို လူ၏ စွမ်းဆောင်မှုကြောင့်ဟု ယူဆကာ ဘုရားသခင်၏ အထူးကောင်းချီးမရှိဘဲ သူတို့၏ ကြိုးစားမှုအားလုံးမှာ အချည်းနှီးဖြစ်မည်ကို မေ့လျော့နေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အချို့က ရှောလု၏ အာဏာကို အစောပိုင်းတွင် ငြင်းဆန်ခဲ့သူများကို သတ်ပစ်ရန် အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်က "ဤနေ့၌ တစ်ယောက်မျှ မသေရ။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည် ယနေ့ ဣသရေလ အမျိုး၌ ကယ်တင်ခြင်းကို ပြုတော်မူပြီ" ဟု ဆိုကာ တားမြစ်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ရှောလုသည် မိမိ၏ စရိုက် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူသည် ဂုဏ်ကို မိမိအတွက် မယူဘဲ ဘုရားသခင်အား ပေးခဲ့သည်။ ကဲ့ရဲ့သူများကို ကလဲ့စားချေလိုစိတ် မရှိဘဲ သနားခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း စိတ်ဓာတ်ကို ပြသခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းဝပ်နေကြောင်း ငြင်းမရသော သက်သေဖြစ်သည်။

The promptness and bravery of Saul, as well as the generalship
shown in the successful conduct of so large a force, were qualities
which the people of Israel had desired in a monarch, that they might
be able to cope with other nations. They now greeted him as their
king, attributing the honor of the victory to human agencies and
forgetting that without God’s special blessing all their efforts would
have been in vain. In their enthusiasm some proposed to put to death
those who had at frst refused to acknowledge the authority of Saul.
But the king interfered, saying, “There shall not a man be put to
death this day: for today the Lord hath wrought salvation in Israel.”
Here Saul gave evidence of the change that had taken place in his
character. Instead of taking honor to himself, he gave the glory to
God. Instead of showing a desire for revenge, he manifested a spirit
of compassion and forgiveness. This is unmistakable evidence that
the grace of God dwells in the heart.

ယခုအခါ ရှမွေလက ဂိလဂါလမြို့တွင် တစ်မျိုးသားလုံး အစည်းအဝေး ခေါ်ယူရန်နှင့် ထိုနေရာတွင် နိုင်ငံတော်ကို ရှောလုအား လူသိရှင်ကြား အပ်နှံရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး "ထိုနေရာတွင် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ မိဿဟာယယဇ်ကို ပူဇော်ကြ၍၊ ရှောလုနှင့် ဣသရေလ လူအပေါင်းတို့သည် အလွန် ဝမ်းမြောက်ကြ၏။"

Samuel now proposed that a national assembly should be convoked at Gilgal, that the kingdom might there be publicly confrmed
to Saul. It was done; “and there they sacrifced sacrifces of peace
offerings before the Lord; and there Saul and all the men of Israel
rejoiced greatly.”

ဂိလဂါလသည် ကတိထားရာပြည်တွင် ဣသရေလတို့ ပထမဆုံး စခန်းချခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယောရှုသည် ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ယော်ဒန်မြစ်ကို အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ခြင်းကို အမှတ်ရစေရန် ကျောက် (၁၂) လုံးကို အမှတ်တရ တည်ထားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အရေဖျားဖြတ်ခြင်း မင်္ဂလာကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကာဒေရှမြို့တွင် အပြစ်ပြုပြီး တော၌ လှည့်လည်ခဲ့ပြီးနောက် ပထမဆုံး ပသခါပွဲကို ဤနေရာတွင် ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် မန္နမုန့်ကျခြင်း ရပ်ဆိုင်းခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ထာဝရဘုရား၏ ဗိုလ်ခြေမင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဣသရေလ စစ်တပ်၏ အထွဋ်အထိပ်အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤနေရာမှနေ၍ သူတို့သည် ယေရိခေါမြို့ကို ဖြိုဖျက်ရန်နှင့် အာဣမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် အာခန်သည် မိမိအပြစ်အတွက် ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ ဤနေရာတွင်ပင် ဘုရားသခင်ထံ အကြံဉာဏ်မတောင်းခဲ့သည့်အတွက် ဣသရေလတို့ အပြစ်ပေးခံရသည့် ဂိဗောင်လူတို့နှင့် ချုပ်ဆိုသော စာချုပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အမှတ်တရများစွာနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ဤလွင်ပြင်ပေါ်တွင် ရှမွေလနှင့် ရှောလုတို့ ရပ်နေကြသည်။ ရှင်ဘုရင်အား ကြိုဆိုသော ကြွေးကြော်သံများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ အသက်ကြီးသော ပရောဖက်သည် နိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ပြောကြားခဲ့သည်။

Gilgal had been the place of Israel’s frst encampment in the
Promised Land. It was here that Joshua, by divine direction, set up
the pillar of twelve stones to commemorate the miraculous passage
of the Jordan. Here circumcision had been renewed. Here they
had kept the frst Passover after the sin at Kadesh and the desert
sojourn. Here the manna ceased. Here the Captain of the Lord’s host
had revealed Himself as chief in command of the armies of Israel.
From this place they marched to the overthrow of Jericho and the
conquest of Ai. Here Achan met the penalty of his sin, and here [614]
was made that treaty with the Gibeonites which punished Israel’s
562 Patriarchs and Prophets
neglect to ask counsel of God. Upon this plain, linked with so many
thrilling associations, stood Samuel and Saul; and when the shouts
of welcome to the king had died away, the aged prophet gave his
parting words as ruler of the nation.

"ကြည့်ရှုလော့၊ သင်တို့ ပြောဆိုသမျှသော စကားကို ငါနားထောင်၍ သင်တို့အပေါ်မှာ ရှင်ဘုရင်ကို ခန့်ထားပြီ။ ယခုမှာ ရှင်ဘုရင်သည် သင်တို့ရှေ့မှာ သွားလာလျက် ရှိ၏။ ငါမူကား အသက်ကြီး၍ ဆံပင်ဖြူပြီ... ငါသည် ငယ်သောအရွယ်မှစ၍ ယနေ့တိုင်အောင် သင်တို့ရှေ့မှာ သွားလာပြီ။ ဤမှာ ငါရှိ၏။ ငါသည် မည်သူ၏ နွားကို ယူသနည်း။ မည်သူ၏ မြည်းကို ယူသနည်း။ မည်သူ့ကို ညှဉ်းဆဲသနည်း။ မည်သူ့ကို နှိပ်စက်သနည်း။ မည်သူ၏ လက်မှ တံစိုးကို ယူ၍ မျက်စိမှိတ်သနည်း။ ထာဝရဘုရားရှေ့၌၎င်း၊ ဘိသိက်ပေးတော်မူသော မင်းရှေ့၌၎င်း ငါ့တစ်ဖက်၌ သက်သေခံကြလော့။ ထိုသို့ ပြုမိလျှင် ငါပြန်ပေးမည်" ဟု ဆို၏။

“Behold,” he said, “I have hearkened unto your voice in all that
ye said unto me, and have made a king over you. And now, behold,
the king walketh before you: and I am old and gray-headed; ...
and I have walked before you from my childhood unto this day.
Behold, here I am: witness against me before the Lord, and before
His anointed: whose ox have I taken? or whose ass have I taken? or
whom have I defrauded? whom have I oppressed? or of whose hand
have I received any bribe to blind mine eyes therewith? and I will
restore it you.”

လူအပေါင်းတို့က "ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မညှဉ်းဆဲပါ၊ မနှိပ်စက်ပါ၊ မည်သူ၏ လက်မှ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မယူပါ" ဟု တစ်သံတည်း ပြန်ပြောကြသည်။

With one voice the people answered, “Thou hast not defrauded
us, nor oppressed us, neither hast thou taken ought of any man’s
hand.”

ရှမွေလသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဖြောင့်မတ်ကြောင်း သက်သေပြရန်သာ ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူသည် ရှင်ဘုရင်နှင့် လူတို့ လိုက်နာရမည့် မူများကို ယခင်က တင်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်၍၊ ထိုစကားများကို မိမိ၏ ပုံသက်သေဖြင့် ပို၍ အလေးအနက် ဖြစ်စေလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကလေးဘဝကတည်းက ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်နှင့် ဆက်နွှယ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ရှည်လျားသော ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိခဲ့သည်—ယင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် ဣသရေလတို့၏ အကောင်းဆုံးသော အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။

Samuel was not seeking merely to justify his own course. He
had previously set forth the principles that should govern both the
king and the people, and he desired to add to his words the weight
of his own example. From childhood he had been connected with
the work of God, and during his long life one object had been ever
before him—the glory of God and the highest good of Israel.

ဣသရေလတို့ ကြီးပွားချမ်းသာရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိမီ၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် နောင်တရရန် လိုအပ်သည်။ အပြစ်ကြောင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ပျောက်ဆုံးခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်နိုင်သော ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးနှင့် ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ ကိုယ်တော်၏ အမှုကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကိုလည်း ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခဲ့သည်။ သူတို့ စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို မတွေ့ရှိမီ၊ မိမိတို့ ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်ကို မြင်တွေ့ပြီး ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရှင်ဘုရင်ကို တောင်းဆိုရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ "ကျွန်ုပ်တို့ ရှင်ဘုရင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို တရားစီရင်၍၊ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့မှာ ထွက်သွားလျက်၊ ကျွန်ုပ်တို့ စစ်တိုက်ခြင်းအမှုကို ဆောင်ရွက်ရမည်" ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ရှမွေလသည် ဘုရားသခင် သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ နှုတ်ဆောင်ခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ ဣသရေလ သမိုင်းကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။ ဘုရင်တကာတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်သော ယေဟောဝါသည် သူတို့ရှေ့မှ ထွက်သွား၍ သူတို့အတွက် စစ်တိုက်ပေးခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် သူတို့၏ အပြစ်များက သူတို့အား ရန်သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်စေခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် ဆိုးယုတ်သော လမ်းမှ ပြန်လှည့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်က ကယ်တင်ရှင်ကို ပေါ်ထွန်းစေခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဂိဒေါင်နှင့် ဗာရက်၊ "ယေဖသနှင့် ရှမွေလတို့ကို စေလွှတ်၍၊ သင်တို့သည် လုံခြုံစွာ နေရမည်အကြောင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိသော ရန်သူတို့လက်မှ ကယ်လွှတ်တော်မူပြီ။" သို့သော် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံသောအခါ "ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့၏ ရှင်ဘုရင် ဖြစ်တော်မူသော်လည်း၊ ရှင်ဘုရင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အုပ်စိုးရမည်" ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။

Before there could be any hope of prosperity for Israel they must
be led to repentance before God. In consequence of sin they had lost
their faith in God and their discernment of His power and wisdom
to rule the nation—lost their confdence in His ability to vindicate
His cause. Before they could fnd true peace they must be led to see
and confess the very sin of which they had been guilty. They had
declared the object of the demand for a king to be, “That our king
may judge us, and go out before us, and fght our battles.” Samuel
recounted the history of Israel, from the day when God brought them
from Egypt. Jehovah, the King of kings, had gone out before them
and had fought their battles. Often their sins had sold them into the
power of their enemies, but no sooner did they turn from their evil
ways than God’s mercy raised up a deliverer. The Lord sent Gideon
[615] and Barak, and “Jephthah, and Samuel, and delivered you out of the
hand of your enemies on every side, and ye dwelt safe.” Yet when
First King of Israel 563
threatened with danger they had declared, “A king shall reign over
us,” when, said the prophet, “Jehovah your God was your King.”

"ယခုမှာ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့မျက်မှောက်၌ ပြုတော်မူမည့် ဤအမှုကြီးကို ရပ်၍ ကြည့်ကြလော့။ ယနေ့သည် ဂျုံစပါးရိတ်သောနေ့ (Wheat harvest) မဟုတ်လော။ သင်တို့သည် ရှင်ဘုရင်ကို တောင်းသောအခါ ထာဝရဘုရားရှေ့မှာ အလွန် ပြစ်မှားကြောင်းကို သိမြင်နားလည်စေခြင်းငှါ၊ ထာဝရဘုရားထံ၌ ငါဆုတောင်းသဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိုးချုန်းခြင်းနှင့် မိုးရွာခြင်းကို ပေးတော်မူလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ရှမွေလသည် ထာဝရဘုရားထံ၌ ဆုတောင်းသဖြင့်၊ ထိုနေ့၌ ထာဝရဘုရားသည် မိုးချုန်းခြင်းနှင့် မိုးရွာခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။" မေလနှင့် ဇွန်လရှိ ဂျုံစပါးရိတ်သိမ်းချိန်တွင် အရှေ့တိုင်း၌ မိုးမရွာတတ်ပါ။ ကောင်းကင်သည် တိမ်ကင်းစင်ပြီး လေထုသည် ကြည်လင်အေးမြနေတတ်သည်။ ဤရာသီတွင် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

“Now therefore,” continued Samuel, “stand and see this great
thing, which the Lord will do before your eyes. Is it not wheat
harvest today? I will call unto the Lord, and He shall send thunder
and rain; that ye may perceive and see that your wickedness is great,
which ye have done in the sight of the Lord, in asking you a king.
So Samuel called unto the Lord; and the Lord sent thunder and
rain that day.” At the time of wheat harvest, in May and June, no
rain fell in the East. The sky was cloudless, and the air serene and
mild. So violent a storm at this season flled all hearts with fear.

နိမ့်ချသောစိတ်ဖြင့် လူတို့သည် ယခုအခါ မိမိတို့ ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့ကြသည်- "ကျွန်ုပ်တို့သည် မသေရမည်အကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ အစေခံတို့အဖို့ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားထံ၌ ဆုတောင်းပေးတော်မူပါ။ အကြောင်းမူကား၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြုမိသမျှသော အပြစ်တို့အပေါ်မှာ ရှင်ဘုရင်ကို တောင်းသော အပြစ်ကို ထပ်၍ ပြုမိကြပါပြီ။"

In humiliation the people now confessed their sin—the very sin of
which they had been guilty: “Pray for thy servants unto the Lord thy
God, that we die not: for we have added unto all our sins this evil,
to ask us a king.”

ရှမွေလသည် လူတို့အား စိတ်ဓာတ်ကျသော အခြေအနေတွင် ပစ်မထားခဲ့ပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝအတွက် ကြိုးစားမှုကို တားဆီးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် သူတို့အား ဘုရားသခင်သည် ပြင်းထန်ပြီး ခွင့်မလွှတ်တတ်သော အရှင်အဖြစ် မြင်အောင် လှည့်ဖြားလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော သွေးဆောင်မှုများကို ခံရပါလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာကြီး၍ ခွင့်လွှတ်တတ်သော အရှင်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိလူမျိုးသည် ကိုယ်တော်၏ စကားကို နားထောင်သောအခါ အမြဲတစေ မျက်နှာသာပေးလိုသော အရှင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံမှတစ်ဆင့် "မကြောက်ကြနှင့်။ သင်တို့သည် ဤဒုစရိုက်ကို ပြုမိကြပြီ။ သို့သော်လည်း ထာဝရဘုရားနောက်တော်သို့ လိုက်ခြင်းမှ မလွဲဘဲ၊ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုကြလော့။ အကျိုးမပေး၊ မကယ်တင်နိုင်သော အချည်းနှီးသောအရာတို့နောက်သို့ မလိုက်ကြနှင့်။ ထိုအရာတို့သည် အချည်းနှီး ဖြစ်ကြ၏။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိလူမျိုးကို စွန့်ပစ်တော်မူမည်မဟုတ်" ဟူသော သတင်းစကားကို ပေးခဲ့သည်။

Samuel did not leave the people in a state of discouragement, for
this would have prevented all effort for a better life. Satan would
lead them to look upon God as severe and unforgiving, and they
would thus be exposed to manifold temptations. God is merciful
and forgiving, ever desiring to show favor to His people when they
will obey His voice. “Fear not,” was the message of God by His
servant: “ye have done all this wickedness: yet turn not aside from
following the Lord, but serve the Lord with all your heart; and turn
ye not aside: for then should ye go after vain things, which cannot
proft nor deliver; for they are vain. For the Lord will not forsake
His people.”

ရှမွေလသည် မိမိအပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ခြင်းအကြောင်း ဘာမှမပြောခဲ့ပါ၊ ဣသရေလတို့သည် သူ၏ တစ်သက်တာ ဆက်ကပ်မှုကို ကျေးဇူးကန်းစွာဖြင့် ပြန်ဆပ်ခဲ့ခြင်းအတွက်လည်း မည်သည့်ကဲ့ရဲ့စကားမျှ မဆိုခဲ့ပါ။ သို့သော် သူတို့အပေါ် အမြဲမပြတ် စိတ်ဝင်စားမှုရှိကြောင်းကိုမူ ဤသို့ စိတ်ချစေခဲ့သည်- "ငါသည် သင်တို့အဖို့ ဆုမတောင်းဘဲ နေသဖြင့် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားသော အပြစ်သည် ငါနှင့် ဝေးပါစေ။ ကောင်းသောလမ်း၊ ဖြောင့်မတ်သောလမ်းကို သင်တို့အား ငါပြမည်။ ထာဝရဘုရားကိုသာ ကြောက်ရွံ့၍၊ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ သစ္စာနှင့်အညီ ဝတ်ပြုကြလော့။ ကိုယ်တော်သည် သင်တို့အဖို့ မည်မျှကြီးမားသော အမှုတို့ကို ပြုတော်မူသည်ကို ဆင်ခြင်ကြလော့။ သို့မဟုတ် သင်တို့သည် ဆိုးယုတ်စွာ ပြုမြဲပြုလျှင်၊ သင်တို့နှင့် သင်တို့၏ ရှင်ဘုရင်သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။"

Samuel said nothing of the slight which had been put upon himself; he uttered no reproach for the ingratitude with which Israel had
repaid his lifelong devotion; but he assured them of his unceasing
interest for them: “God forbid that I should sin against the Lord in
ceasing to pray for you: but I will teach you the good and the right
way: only fear the Lord, and serve Him in truth with all your heart:
for consider how great things He hath done for you. But if ye shall
still do wickedly, ye shall be consumed, both ye and your king.”