အခန်း ၃၈—ဧဒုံခရီးစဉ်

 

အခန်း ၃၈—ဧဒုံခရီးစဉ်

 Chapter 38—The Journey Around Edom

ဤအခန်းသည် တောလည်ရာကျမ်း ၂၀:၁၄-၂၉ နှင့် ၂၁:၁-၉ ကို အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Numbers 20:14-29; 21:1-9.

ကာဒေရှအရပ်ရှိ ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ စခန်းချရာနေရာသည် ဧဒုံပြည်၏ နယ်စပ်နှင့် အကွာအဝေး အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး မောရှေနှင့် လူမျိုးတော်တို့သည် ဤနိုင်ငံကို ဖြတ်၍ ကတိထားရာပြည်သို့ သွားလိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင် ညွှန်ကြားတော်မူသည့်အတိုင်း ဧဒုံမင်းကြီးထံသို့ သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့ကြသည်မှာ—

The encampment of Israel at Kadesh was but a short distance
from the borders of Edom, and both Moses and the people greatly
desired to follow the route through this country to the Promised
Land; accordingly they sent a message, as God had directed them,
to the Edomite king—

"ကိုယ်တော်၏ညီ ဣသရေလက ဤသို့ဆိုပါ၏။ ကျွန်ုပ်တို့၌ ရောက်ရှိလာသမျှသော ဆင်းရဲဒုက္ခအပေါင်းကို ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ဆင်းသွား၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြကြောင်း၊ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးတို့ကို ညှဉ်းဆဲခဲ့ကြကြောင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရဘုရားအား အော်ဟစ်သောအခါ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အသံကို နားညောင်း၍ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို စေလွှတ်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ နှုတ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း၊ ယခုတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ နယ်စပ်အစွန်ဆုံးရှိ မြို့ဖြစ်သော ကာဒေရှအရပ်၌ ရှိနေပါကြောင်း သိတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်၏ ပြည်ကို ဖြတ်သွားခွင့်ပြုပါရန် တောင်းပန်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လယ်ကွက်များ သို့မဟုတ် စပျစ်ဥယျာဉ်များကို ဖြတ်၍ မသွားပါ။ ရေတွင်းများမှ ရေကိုလည်း မသောက်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မင်းကြီး၏ လမ်းမတော်အတိုင်းသာ သွားပါမည်။ ကိုယ်တော်၏ နယ်စပ်ကို မကျော်မချင်း လက်ယာဘက်သို့ ဖြစ်စေ၊ လက်ဝဲဘက်သို့ ဖြစ်စေ လွှဲမည်မဟုတ်ပါ။"

“Thus saith thy brother Israel, Thou knowest all the travail that
hath befallen us: how our fathers went down into Egypt, and we
have dwelt in Egypt a long time; and the Egyptians vexed us, and our
fathers: and when we cried unto the Lord, He heard our voice, and
sent an Angel, and hath brought us forth out of Egypt: and, behold,
we are in Kadesh, a city in the uttermost of thy border. Let us pass,
I pray thee, through thy country: we will not pass through the felds,
or through the vineyards, neither will we drink of the water of the
wells: we will go by the king’s highway, we will not turn to the right
hand nor to the left, until we have passed thy borders.”

ဤယဉ်ကျေးသော တောင်းဆိုမှုကို ခြိမ်းခြောက်သည့် ငြင်းပယ်မှုဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်မှာ—

"သင်သည် ငါ့ပြည်ကို ဖြတ်၍ မသွားရ။ သွားပါက ငါသည် သင့်ကို ဓားဖြင့် ထွက်၍ တိုက်ခိုက်မည်။"

ဤသို့ ငြင်းပယ်ခံရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသော ဣသရေလ ခေါင်းဆောင်များသည် "ကျွန်ုပ်တို့သည် လမ်းမကြီးအတိုင်း သွားပါမည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ တိရစ္ဆာန်များသည် ကိုယ်တော်၏ ရေကို သောက်လျှင် ထိုအတွက် အဖိုးအခ ပေးပါမည်။ အခြားဘာမျှ မလုပ်ဘဲ ကျွန်ုပ်၏ ခြေကျင်ဖြင့်သာ ဖြတ်သွားပါမည်" ဟု ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ အသနားခံခဲ့ကြသည်။

To this courteous request a threatening refusal was returned:
“Thou shalt not pass by me, lest I come out against thee with the
sword.”
Surprised at this repulse, the leaders of Israel sent a second
appeal to the king, with the promise, “We will go by the highway:
and if I and my cattle drink of thy water, then I will pay for it: I will
only, without doing anything else, go through on my feet.”

"သင် ဖြတ်မသွားရ" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။ လက်နက်ကိုင်ထားသော ဧဒုံတပ်ဖွဲ့များသည် ခက်ခဲသော လမ်းကြောင်းများတွင် နေရာယူထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ ရှေ့ဆက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ဟေဗြဲလူမျိုးများသည် အင်အားသုံးခြင်းကို တားမြစ်ခြင်း ခံရသည်။ သူတို့သည် ဧဒုံပြည်ကို ပတ်၍ ရှည်လျားသော ခရီးကို သွားကြရမည် ဖြစ်သည်။

“Thou shalt not go through,” was the answer. Armed bands of
Edomites were already posted at the diffcult passes, so that any
peaceful advance in that direction was impossible, and the Hebrews
were forbidden to resort to force. They must make the long journey
around the land of Edom.

လူမျိုးတော်သည် စမ်းသပ်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့ပါက၊ ထာဝရဘုရား၏ ဗိုလ်ခြေတပ်မှူးသည် သူတို့ကို ဧဒုံပြည်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်ပြီး ထိုပြည်သူပြည်သားတို့သည် ရန်လိုမည့်အစား ဣသရေလတို့ကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် သူတို့ကို မျက်နှာသာ ပေးကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း ချက်ချင်း မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြဘဲ သူတို့သည် မြည်တမ်းလျက် ညည်းညူနေစဉ်အတွင်း ရွှေရောင်အခွင့်အရေးသည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းကြီးထံ တောင်းဆိုရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်၌ ငြင်းပယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာကတည်းက စာတန်သည် သူတို့ ခါနန်ပြည်ကို အမွေမခံရစေရန် လမ်းတွင် အတားအဆီးများနှင့် သွေးဆောင်မှုများကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆန့်ကျင်ရန် စာတန်အတွက် တံခါးကို အကြိမ်ကြိမ် ဖွင့်ပေးခဲ့ကြသည်။

Had the people, when brought into trial, trusted in God, the
[423] Captain of the Lord’s host would have led them through Edom, and
the fear of them would have rested upon the inhabitants of the land,
380
Journey Around Edom 381
so that, instead of manifesting hostility, they would have shown them
favor. But the Israelites did not act promptly upon God’s word, and
while they were complaining and murmuring, the golden opportunity
passed. When they were at last ready to present their request to the
king, it was refused. Ever since they left Egypt, Satan had been
steadily at work to throw hindrances and temptations in their way,
that they might not inherit Canaan. And by their own unbelief they
had repeatedly opened the door for him to resist the purpose of God.

ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များက ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ပြီး ချက်ချင်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် အရေးကြီးပါသည်။ ဆိုးညစ်သော ကောင်းကင်တမန်များသည် ရှေ့သို့ တိုးလှမ်းသည့် ခြေလှမ်းတိုင်းကို တားဆီးရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကံကြမ္မာစီမံချက်က ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများကို ရှေ့သို့သွားရန် မိန့်ကြားသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် ကြီးမြတ်သောအရာများကို လုပ်ဆောင်ပေးရန် အသင့်ရှိနေသောအခါတွင်၊ စာတန်သည် သူတို့ကို တုံ့ဆိုင်းစေခြင်းနှင့် နှောင့်နှေးစေခြင်းဖြင့် ထာဝရဘုရား၏ စိတ်တော်ကို မနှစ်မြို့စေရန် သွေးဆောင်တတ်သည်။ သူသည် ရန်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို နှိုးဆော်ရန် သို့မဟုတ် မြည်တမ်းခြင်းနှင့် မယုံကြည်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် ကြိုးစားပြီး ဤနည်းဖြင့် ဘုရားသခင် ပေးသနားလိုသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ဆုံးရှုံးစေရန် ပြုလုပ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည် ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှု အခွင့်အရေး ပေးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမြန်ဆုံး ရွှေ့လျားနိုင်ရန် အမြဲအသင့်ရှိနေသော "မိနစ်တိုင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေသူများ" ဖြစ်သင့်သည်။ သူတို့ဘက်မှ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုသည် စာတန်အား သူတို့ကို နှောင့်ယှက်ဖျက်စီးရန် အချိန်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

It is important to believe God’s word and act upon it promptly,
while His angels are waiting to work for us. Evil angels are ready to
contest every step of advance. And when God’s providence bids His
children go forward, when He is ready to do great things for them,
Satan tempts them to displease the Lord by hesitation and delay; he
seeks to kindle a spirit of strife or to arouse murmuring or unbelief,
and thus deprive them of the blessings that God desired to bestow.
God’s servants should be minutemen, ever ready to move as fast as
His providence opens the way. And delay on their part gives time
for Satan to work to defeat them.

ဧဒုံပြည်ကို ဖြတ်သန်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မောရှေအား ဦးစွာပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်များတွင် ဧဒုံလူမျိုးများသည် ဣသရေလတို့ကို ကြောက်ရွံ့လိမ့်မည်ဟု မိန့်ကြားပြီးနောက် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ သူတို့ကို မတိုက်ခိုက်ရန် ထာဝရဘုရား တားမြစ်တော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် ဣသရေလတို့ဘက်တွင် ရှိနေပြီး ဧဒုံလူမျိုးများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူတို့သည် လွယ်ကူသော သားကောင်ဖြစ်နေသော်လည်း ဟေဗြဲလူမျိုးများသည် သူတို့ကို မဖျက်ဆီးရပါ။ သူတို့ကို ပေးထားသော မိန့်မှာချက်မှာ "သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် သတိပြုကြလော့။ သူတို့နှင့် မရန်ဘက်ကြနှင့်။ သူတို့၏ မြေကို ခြေဖဝါးတစ်ဖက်စာမျှပင် ငါမပေး။ အကြောင်းမူကား စိရတောင်ကို ဧသောအား ငါအပိုင်ပေးပြီ" (တရားဟောရာကျမ်း ၂:၄၊ ၅) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဧဒုံလူမျိုးများသည် အာဗြဟံနှင့် ဣဇာတ်တို့၏ သားမြေးများ ဖြစ်ကြပြီး ဤအစေခံများအတွက်ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ဧသော၏ သားမြေးများကို မျက်နှာသာ ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို စိရတောင်ကို အပိုင်ပေးထားသဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်နှင့် ဝေးကွာမသွားမချင်း သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ရပါ။ ဟေဗြဲလူမျိုးများသည် အပြစ်ဒုစရိုက် ပြည့်လျှံနေသော ခါနန်ပြည်သားများကိုသာ နှင်ထုတ်၍ လုံးဝ ဖျက်ဆီးရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဧဒုံလူမျိုးများသည် စမ်းသပ်ခံနေရဆဲ ကာလတွင် ရှိနေသေးသဖြင့် သူတို့ကို ကရုဏာဖြင့် ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာထားခြင်းကို နှစ်သက်တော်မူပြီး စီရင်ချက်မချမီ ကိုယ်တော်၏ သနားကြင်နာမှုကို ပြသတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ခါနန်ပြည်သားများကို ဖျက်ဆီးရန် မခိုင်းစေမီ ဧဒုံလူမျိုးများကို ချမ်းသာပေးရန် ဣသရေလတို့ကို သွန်သင်ခဲ့သည်။

In the directions frst given to Moses concerning their passage
through Edom, after declaring that the Edomites should be afraid
of Israel, the Lord had forbidden His people to make use of this
advantage against them. Because the power of God was engaged for
Israel, and the fears of the Edomites would make them an easy prey,
the Hebrews were not therefore to prey upon them. The command
given them was, “Take ye good heed unto yourselves therefore:
meddle not with them; for I will not give you of their land, no, not
so much as a foot breadth; because I have given Mount Seir unto
Esau for a possession.” Deuteronomy 2:4, 5. The Edomites were
descendants of Abraham and Isaac, and for the sake of these His
servants, God had shown favor to the children of Esau. He had given
them Mount Seir for a possession, and they were not to be disturbed
unless by their sins they should place themselves beyond the reach
of His mercy. The Hebrews were to dispossess and utterly destroy
the inhabitants of Canaan, who had flled up the measure of their
iniquity but the Edomites were still probationers, and as such were
to be mercifully dealt with. God delights in mercy, and He manifests
His compassion before He inflicts His judgments. He teaches Israel [424]
382 Patriarchs and Prophets
to spare the people of Edom, before requiring them to destroy the
inhabitants of Canaan.

ဧဒုံအမျိုးသားများနှင့် ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ ဘိုးဘေးများသည် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် သူတို့အကြားတွင် ညီအစ်ကိုရင်းချာကဲ့သို့သော ကြင်နာမှုနှင့် ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုတို့ ရှိသင့်ပေသည်။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ထိုစဉ်ကသော်လည်းကောင်း၊ နောင်အနာဂတ်ကာလ၌သော်လည်းကောင်း၊ မိမိတို့အား ပြည်တွင်းသို့ ဖြတ်သန်းခွင့်မပြုဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့သည့် စော်ကားမှုအတွက် လက်စားမချေရန် တားမြစ်ခြင်းခံရသည်။ သူတို့သည် ဧဒုံပြည်၏ မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းကိုမျှ ပိုင်ဆိုင်ရန် မမျှော်လင့်ရပေ။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ခြင်းခံရသော အထူးအခွင့်အရေးရသည့် လူမျိုးဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင် ချမှတ်ထားသော ကန့်သတ်ချက်များကို လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ကောင်းမြတ်သော အမွေအနှစ်ကို ပေးမည်ဟု ဂတိပြုထားသော်လည်း၊ မိမိတို့တစ်ဦးတည်းသာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အခွင့်အရေးရှိသည်ဟု မယူဆအပ်သလို အခြားသူများကိုလည်း တွန်းထုတ်ရန် မကြိုးစားသင့်ပေ။ သူတို့သည် ဧဒုံအမျိုးသားများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် မတရားမှုမပြုမိစေရန် သတိထားဖို့ ညွှန်ကြားခြင်းခံရသည်။ လိုအပ်သော ရိက္ခာများကို ဝယ်ယူခြင်းဖြင့် ကုန်သွယ်မှုပြုရမည်ဖြစ်ပြီး ရရှိသမျှအတွက် ချက်ချင်းငွေချေရမည်ဖြစ်သည်။

The ancestors of Edom and Israel were brothers, and brotherly
kindness and courtesy should exist between them. The Israelites
were forbidden, either then or at any future time, to revenge the
affront given them in the refusal of passage through the land. They
must not expect to possess any part of the land of Edom. While the
Israelites were the chosen and favored people of God, they must
heed the restrictions which He placed upon them. God had promised
them a goodly inheritance; but they were not to feel that they alone
had any rights in the earth, and seek to crowd out all others. They
were directed, in all their intercourse with the Edomites, to beware
of doing them injustice. They were to trade with them, buying such
supplies as were needed, and promptly paying for all they received.

ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ကိုးစားပြီး ကိုယ်တော်၏စကားတော်ကို နားထောင်ရန် တိုက်တွန်းချက်အနေဖြင့် “သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် သင့်အား ကောင်းချီးပေးတော်မူပြီ။... သင်၌ တစ်စုံတစ်ခုမျှ မလိုမရှိ” ဟု တရားဟောရာကျမ်း ၂:၇ တွင် သတိပေးထားသည်။ သူတို့တွင် အရင်းအမြစ်ကြွယ်ဝသော ဘုရားသခင်ရှိသောကြောင့် ဧဒုံအမျိုးသားများအပေါ် မှီခိုနေစရာမလိုပေ။ သူတို့သည် အင်အားသုံး၍သော်လည်းကောင်း၊ လှည့်ဖြား၍သော်လည်းကောင်း သူတစ်ပါးပိုင်ဆိုင်မှုကို ရယူရန်မကြိုးစားရဘဲ၊ ဆက်ဆံရေးတိုင်းတွင် “ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်လော့” ဟူသော မြင့်မြတ်သောပညတ်တော်၏ မူဝါဒကို ပုံသက်သေပြရမည်ဖြစ်သည်။

As an encouragement to Israel to trust in God and obey His word
they were reminded, “The Lord thy God hath blessed thee; ... thou
hast lacked nothing.” Deuteronomy 2:7. They were not dependent
upon the Edomites, for they had a God rich in resources. They must
not by force or fraud seek to obtain anything pertaining to them; but
in all their intercourse they should exemplify the principle of the
divine law, “Thou shalt love thy neighbor as thyself.”

ဘုရားသခင် ရည်ရွယ်တော်မူသည့်အတိုင်း သူတို့သည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် ဧဒုံပြည်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပါက ထိုခရီးစဉ်သည် မိမိတို့အတွက်သာမက ထိုပြည်၌ နေထိုင်သူများအတွက်ပါ ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်နှင့် ကိုးကွယ်မှုအကြောင်းကို သိကျွမ်းခွင့်ရမည့်အပြင်၊ ယာကုပ်၏ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ချစ်ကြောက်ရိုသေသူများကို မည်သို့ကောင်းစားစေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ရှိရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဣသရေလတို့၏ မယုံကြည်မှုက ဤအရာအားလုံးကို တားဆီးခဲ့သည်။ လူတို့၏ အော်ဟစ်တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ရေကိုပေးသော်လည်း၊ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုအတွက် အပြစ်ဒဏ်ကိုမူ ခံစားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် တောကန္တာရထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်လှည့်လည်ရပြန်ပြီး၊ အကယ်၍သာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့ပါက မလိုအပ်တော့မည့် အံ့ဖွယ်စမ်းရေတွင်းမှ ရေကို သောက်သုံးခဲ့ရသည်။

Had they in this manner passed through Edom, as God had
purposed, the passage would have proved a blessing, not only to
themselves, but to the inhabitants of the land; for it would have
given them an opportunity to become acquainted with God’s people
and His worship and to witness how the God of Jacob prospered
those who loved and feared Him . But all this the unbelief of Israel
had prevented. God had given the people water in answer to their
clamors, but He permitted their unbelief to work out its punishment.
Again they must traverse the desert and quench their thirst from the
miraculous spring, which, had they but trusted in Him , they would
no longer have needed.

ထို့ကြောင့် ဣသရေလဗိုလ်ခြေတို့သည် တောင်ဘက်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လှည့်လာကြပြီး၊ ဧဒုံပြည်၏ တောင်ကုန်းတောင်ကြားများကြားရှိ စိမ်းလန်းသော နေရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် သာ၍ပင် ခြောက်သွေ့နေပုံရသည့် မြေရိုင်းများတစ်လျှောက် ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ ဤမှောင်မိုက်သော တောကန္တာရကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသော တောင်တန်းကြီးထဲမှ ဟောရတောင်သည် မြင့်တက်နေပြီး ထိုတောင်ထိပ်သည် အာရုန် ကွယ်လွန်သင်္ဂြိုဟ်မည့် နေရာဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့ ထိုတောင်သို့ ရောက်သောအခါ မောရှေအား မြင့်မြတ်သော မိန့်တော်မူချက် ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ —

Accordingly the hosts of Israel again turned toward the south,
and made their way over sterile wastes, that seemed even more
dreary after a glimpse of the green spots among the hills and valleys
of Edom. From the mountain range overlooking this gloomy desert,
rises Mount Hor, whose summit was to be the place of Aaron’s death
Journey Around Edom 383
and burial. When the Israelites came to this mountain, the divine
command was addressed to Moses—

“အာရုန်နှင့် သူ၏သား ဧလာဇာကိုခေါ်၍ ဟောရတောင်ပေါ်သို့ တက်လော့။ အာရုန်၏ အဝတ်တန်ဆာတို့ကို ချွတ်၍ သူ၏သား ဧလာဇာကို ဝတ်စေလော့။ အာရုန်သည် မိမိလူမျိုးထံသို့ သိမ်းဆည်းခြင်းကိုခံရ၍ ထိုအရပ်၌ သေရမည်။”

“Take Aaron and Eleazar his son, and bring them up unto Mount [425]
Hor: and strip Aaron of his garments, and put them upon Eleazar
his son: and Aaron shall be gathered unto his people, and shall die
there.”

အသက်ကြီးရင့်သူ နှစ်ဦးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးတို့သည် တောင်မြင့်ပေါ်သို့ အတူတကွ ပင်ပင်ပန်းပန်း တက်ခဲ့ကြသည်။ မောရှေနှင့် အာရုန်တို့၏ ဦးခေါင်းများသည် ဆောင်းရာသီပေါင်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်၏ ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရှည်လျားပြီး ထူးခြားသော ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူသားတို့ ကြုံတွေ့ဖူးသမျှသော အနက်ရှိုင်းဆုံးသော စမ်းသပ်မှုများနှင့် အကြီးမြတ်ဆုံးသော ဂုဏ်အသရေများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ထူးခြားသော သဘာဝစွမ်းရည်ရှိသူများဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရဘုရားသခင်နှင့် မိသဟာယဖွဲ့ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားအားလုံးသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ကာ မြင့်မြတ်ထူးခြားလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ဘဝကို ဘုရားသခင်နှင့် လူသားများအတွက် ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ အလုပ်အကျွေးပြုရင်း ကုန်လွန်စေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များသည် ကြီးမားသော ဉာဏ်ပညာစွမ်းအား၊ ခိုင်မာပြီး မြင့်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်နှင့် ခိုင်မြဲသော မေတ္တာတရားတို့၏ သက်သေအထောက်အထားများကို ပြသနေသည်။

Together these two aged men and the younger one toiled up the
mountain height. The heads of Moses and Aaron were white with
the snows of sixscore winters. Their long and eventful lives had
been marked with the deepest trials and the greatest honors that had
ever fallen to the lot of man. They were men of great natural ability,
and all their powers had been developed, exalted, and dignifed by
communion with the Infnite One. Their life had been spent in
unselfsh labor for God and their fellow men; their countenances
gave evidence of great intellectual power, frmness and nobility of
purpose, and strong affections.

မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် တာဝန်နှင့် လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်များကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ ထူးခြားသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကိုလည်း အတူတကွ ခံစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့ ခွဲခွာရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတူရှိနေရသည့် မိနစ်တိုင်းသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသောကြောင့် သူတို့သည် အလွန်နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားခဲ့ကြသည်။ တောင်တက်လမ်းသည် မတ်စောက်ပြီး ပင်ပန်းလှသည်။ သူတို့ ခေတ္တနားနေကြစဉ် အတိတ်နှင့် အနာဂတ်အကြောင်းများကို အတူတကွ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်တွေ့နေရသည်မှာ သူတို့၏ တောကန္တာရအတွင်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော မြင်ကွင်းများဖြစ်သည်။ အောက်ဘက် မြေပြန့်တွင်မူ ဤရွေးကောက်ခံပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ မိမိတို့ဘဝ၏ အကောင်းဆုံးအချိန်များကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသော၊ သူတို့၏ သုခချမ်းသာအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်တစားရှိပြီး ကြီးစွာသော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုများ ပြုခဲ့ရသော ဣသရေလဗိုလ်ခြေအုပ်စုကြီး တပ်စခန်းချထားသည်။ ဧဒုံတောင်တန်းများ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကတိထားရာပြည်သို့ ဦးတည်သော လမ်းရှိသော်လည်း ထိုပြည်၏ ကောင်းချီးများကို မောရှေနှင့် အာရုန်တို့ ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ပုန်ကန်လိုသောစိတ်များ မရှိသလို၊ နှုတ်မှလည်း ညည်းညူသံများ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သို့သော် မိမိတို့အား ဘိုးဘေးတို့၏ အမွေအနှစ်ကို ခံစားခွင့်မရအောင် တားဆီးခဲ့သည့်အရာကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ သူတို့၏မျက်နှာတွင် ခန့်ညားသော ဝမ်းနည်းမှုရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

Many years Moses and Aaron had stood side by side in their
cares and labors. Together they had breasted unnumbered dangers,
and had shared together the signal blessing of God; but the time
was at hand when they must be separated. They moved on very
slowly, for every moment in each other’s society was precious. The
ascent was steep and toilsome; and as they often paused to rest,
they communed together of the past and the future. Before them, as
far as the eye could reach, was spread out the scene of their desert
wanderings. In the plain below were encamped the vast hosts of
Israel, for whom these chosen men had spent the best portion of their
lives; for whose welfare they had felt so deep an interest, and made
so great sacrifces. Somewhere beyond the mountains of Edom was
the path leading to the Promised Land—that land whose blessings
Moses and Aaron were not to enjoy. No rebellious feelings found
a place in their hearts, no expression of murmuring escaped their
lips; yet a solemn sadness rested upon their countenances as they
remembered what had debarred them from the inheritance of their
fathers.

ဣသရေလလူမျိုးတို့အတွက် အာရုန်၏အလုပ် ပြီးဆုံးလေပြီ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း လေးဆယ်က အာရုန် အသက် ရှစ်ဆယ်သုံး နှစ်အရွယ်တွင် ဘုရားသခင်သည် မောရှေနှင့်အတူ အရေးကြီးသော မစ်ရှင်တွင် ပါဝင်ရန် သူ့ကို ခေါ်ယူတော်မူခဲ့သည်။ သူသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်ရာတွင် မိမိညီနှင့်အတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဟေဗြဲဗိုလ်ခြေများ အာမလက်လူမျိုးနှင့် တိုက်ပွဲဝင်စဉ်တွင် သူသည် ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ လက်များကို မတင်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် သိနာတောင်ပေါ်သို့ တက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်မှောက်သို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို ဖူးမြင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် အာရုန်၏မိသားစုအား ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာကို အပ်နှင်းခဲ့ပြီး၊ သူ့အား ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် သန့်ရှင်းသော ဘိသိက်ပေးခြင်းဖြင့် ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ကောရနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စီရင်ချက်များအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် သူ့အား သန့်ရှင်းသော ရာထူးတွင် တည်မြဲစေခဲ့သည်။ အာရုန်၏ တောင်းပန်ပန်ကြားမှုကြောင့်သာ ဘေးဥပဒ် ရပ်တန့်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏သားနှစ်ဦး ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို ဖောက်ဖျက်သောကြောင့် ကွပ်မျက်ခံရသောအခါ၌ပင် သူသည် ပုန်ကန်ခြင်း သို့မဟုတ် ညည်းညူခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ မြင့်မြတ်သောဘဝမှတ်တမ်းတွင် အစွန်းအထင်းတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ အာရုန်သည် သိနာတောင်တွင် လူတို့၏ အော်ဟစ်တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောပြီး နွားသငယ်ရွှေရုပ်ကို လုပ်ခဲ့စဉ်ကလည်းကောင်း၊ မိရိအံနှင့် ပူးပေါင်း၍ မောရှေကို မနာလိုဖြစ်ကာ ပြစ်တင်ပြောဆိုခဲ့စဉ်ကလည်းကောင်း ကြီးလေးသောအပြစ်ကို ပြုခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကာဒေရှအရပ်၌ ကျောက်ဆောင်ကို ရေထွက်စေရန် စကားပြောပါဟူသော အမိန့်တော်ကို မနာခံဘဲ မောရှေနှင့်အတူ ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားခဲ့ကြသည်။

Aaron’s work for Israel was done. Forty years before, at the
age of eighty-three, God had called him to unite with Moses in his
great and important mission. He had co-operated with his brother
in leading the children of Israel from Egypt. He had held up the
384 Patriarchs and Prophets
great leader’s hands when the Hebrew hosts gave battle to Amalek.
He had been permitted to ascend Mount Sinai, to approach into the
presence of God, and to behold the divine glory. The Lord had
[426] conferred upon the family of Aaron the offce of the priesthood, and
had honored him with the sacred consecration of high priest. He
had sustained him in the holy offce by the terrible manifestations of
divine judgment in the destruction of Korah and his company. It was
through Aaron’s intercession that the plague was stayed. When his
two sons were slain for disregarding God’s express command, he did
not rebel or even murmur. Yet the record of his noble life had been
marred. Aaron committed a grievous sin when he yielded to the
clamors of the people and made the golden calf at Sinai; and again,
when he united with Miriam in envy and murmuring against Moses.

ဘုရားသခင်သည် ဤခေါင်းဆောင်ကြီးများကို ခရစ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်တော်မူခဲ့သည်။ အာရုန်သည် ဣသရေလတို့၏ အမည်များကို မိမိ၏ ရင်လွှမ်းတန်ဆာပေါ်တွင် ဆောင်ထားသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လူတို့အား ပြန်လည်ကြားပြောပေးသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဣသရေလတစ်မျိုးလုံးအတွက် ဖျန်ဖြေပေးသူအဖြစ် အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် “အသွေးမပါဘဲ” အသန့်ရှင်းဆုံးသော ဌာနသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအမှုတော်ဆောင်ပြီးနောက် ပရိသတ်ကို ကောင်းချီးပေးရန် ထွက်လာသကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်သည်လည်း မိမိလူမျိုးအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းအမှုကို အဆုံးသတ်သောအခါ စောင့်မျှော်နေသော သူတို့ကို ကောင်းချီးပေးရန် ကြွလာတော်မူလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် မြင့်မြတ်သော ရာထူးဂုဏ်သရရှိသောကြောင့် ကာဒေရှအရပ်၌ အာရုန်ပြုခဲ့သော အပြစ်သည် ထိုမျှလောက် ကြီးလေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

And he, with Moses, offended the Lord at Kadesh by disobeying the
command to speak to the rock that it might give forth its water.
God intended that these great leaders of His people should be
representatives of Christ. Aaron bore the names of Israel upon his
breast. He communicated to the people the will of God. He entered
the most holy place on the Day of Atonement, “not without blood,”
as a mediator for all Israel. He came forth from that work to bless
the congregation, as Christ will come forth to bless His waiting
people when His work of atonement in their behalf shall be ended.
It was the exalted character of that sacred offce as representative of
our great High Priest that made Aaron’s sin at Kadesh of so great
magnitude.

မောရှေသည် လေးနက်သော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် အာရုန်ထံမှ သန့်ရှင်းသော ဝတ်လုံတော်များကို ချွတ်ယူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ ခန့်အပ်မှုအရ ဆက်ခံသူဖြစ်လာသော ဧလာဇာအား ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ကာဒေရှ၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်ကြောင့် အာရုန်သည် ခါနန်ပြည်တွင် ဘုရားသခင်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် အမှုထမ်းဆောင်ခွင့်၊ ထိုကောင်းမြတ်သောပြည်တွင် ပထမဦးဆုံးသော ယဇ်ပူဇော်ခွင့်နှင့် ဣသရေလတို့၏ အမွေအနှစ်ကို သန့်ရှင်းစေခွင့်တို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ မောရှေသည် လူတို့ကို ခါနန်ပြည်၏ နယ်စပ်အထိ ဆက်လက်ဦးဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကတိထားရာပြည်ကို မြင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုပြည်သို့ ဝင်ခွင့်ရမည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဤဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည် ကာဒေရှရှိ ကျောက်ဆောင်ရှေ့တွင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော စမ်းသပ်မှုကို မညည်းမညူဘဲ ကျော်လွှားခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူတို့၏ အနာဂတ်သည် မည်မျှ ကွဲပြားခြားနားသွားမည်နည်း။ မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်ပြင်၍မရနိုင်ပေ။ တစ်သက်တာလုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အမှုသည်ပင် ခေတ္တခဏ သွေးဆောင်ခံရမှု သို့မဟုတ် သတိလက်လွတ်ဖြစ်မှုကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားသောအရာကို ပြန်လည်ရယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

With deep sorrow Moses removed from Aaron the holy vestments, and placed them upon Eleazar, who thus became his successor
by divine appointment. For his sin at Kadesh, Aaron was denied
the privilege of offciating as God’s high priest in Canaan—of offering the frst sacrifce in the goodly land, and thus consecrating the
inheritance of Israel. Moses was to continue to bear his burden in
leading the people to the very borders of Canaan. He was to come
within sight of the Promised Land, but was not to enter it. Had these
servants of God, when they stood before the rock at Kadesh, borne
unmurmuringly the test there brought upon them, how different
would have been their future! A wrong act can never be undone. It
may be that the work of a lifetime will not recover what has been
lost in a single moment of temptation or even thoughtlessness.
Journey Around Edom 385

ခေါင်းဆောင်ကြီး နှစ်ဦး စခန်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့် အာရုန်၏ ရာထူးကို ဆက်ခံမည့်သူအဖြစ် လူသိများသော ဧလာဇာလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခြင်းတို့သည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး၊ သူတို့ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်ခဲ့ကြသည်။ လူတို့သည် မိမိတို့၏ များပြားလှသော လူအုပ်ကြီးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကြသောအခါ၊ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသော လူကြီးအားလုံးနီးပါး တောကန္တာရထဲ၌ သေဆုံးကုန်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ မောရှေနှင့် အာရုန်အပေါ် ချမှတ်ထားသော စီရင်ချက်ကို အမှတ်ရကြသဖြင့် အားလုံးက မကောင်းသော ရှေ့ပြေးနိမိတ်ကို ခံစားနေရသည်။ အချို့မှာ ဟောရတောင်ထိပ်သို့ သွားရသည့် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိကြပြီး၊ ခါးသီးသော အမှတ်ရမှုများနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများကြောင့် ခေါင်းဆောင်များအတွက် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် သာ၍ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

The absence from the camp of the two great leaders, and the
fact that they had been accompanied by Eleazar, who, it was well
known, was to be Aaron’s successor in holy offce, awakened a
feeling of apprehension, and their return was anxiously awaited. As [427]
the people looked about them, upon their vast congregation, they
saw that nearly all the adults who left Egypt had perished in the
wilderness. All felt a foreboding of evil as they remembered the
sentence pronounced against Moses and Aaron. Some were aware
of the object of that mysterious journey to the summit of Mount
Hor, and their solicitude for their leaders was heightened by bitter
memories and self-accusings.

နောက်ဆုံးတွင် မောရှေနှင့် ဧလာဇာတို့သည် တောင်စောင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း အာရုန်သည် သူတို့နှင့်အတူ ပါမလာခဲ့ပေ။ ဧလာဇာသည် ယဇ်ပုရောဟိတ် အဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူသည် ဖခင်၏ သန့်ရှင်းသောရာထူးကို ဆက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ လူတို့သည် ကြေကွဲသောနှလုံးသားဖြင့် မိမိတို့ခေါင်းဆောင်၏ ထံသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသောအခါ၊ မောရှေက အာရုန်သည် ဟောရတောင်ပေါ်တွင် သူ၏ရင်ခွင်၌ ကွယ်လွန်သွားကြောင်းနှင့် ထိုအရပ်၌ပင် သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ အာရုန်ကို အမြဲတမ်း စိတ်မကောင်းဖြစ်အောင် ပြုခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံးက သူ့ကို ချစ်ကြသောကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြသည်။ “ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် အာရုန်အတွက် ရက်ပေါင်း သုံးဆယ် ပတ်လုံး ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြ၏။”

The forms of Moses and Eleazar were at last discerned, slowly
descending the mountainside, but Aaron was not with them. Upon
Eleazar were the sacerdotal garments, showing that he had succeeded
his father in the sacred offce. As the people with heavy hearts
gathered about their leader, Moses told them that Aaron had died
in his arms upon Mount Hor, and that they there buried him. The
congregation broke forth in mourning and lamentation, for they all
loved Aaron, though they had so often caused him sorrow. “They
mourned for Aaron thirty days, even all the house of Israel.”

ဣသရေလတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကျမ်းစာတွင် “ထိုအရပ်၌ အာရုန်သည်သေ၍ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကိုခံရ၏” ဟု တရားဟောရာကျမ်း ၁၀:၆ တွင် ရိုးရှင်းစွာသာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ တိကျသော အမိန့်တော်အတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော ဤသင်္ဂြိုဟ်ခြင်းသည် ယနေ့ခေတ် ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် မည်မျှပင် ကွာခြားလှသနည်း။ ခေတ်သစ်ကာလတွင် ရာထူးကြီးမြင့်သူတစ်ဦး၏ နာရေးအခမ်းအနားကို များသောအားဖြင့် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်နှင့် အလွန်အမင်း ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထင်ရှားဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် အာရုန် ကွယ်လွန်သောအခါတွင်မူ သူ၏ သေဆုံးမှုနှင့် သင်္ဂြိုဟ်မှုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိသူမှာ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း နှစ်ဦး သာ ရှိသည်။ ထို့အပြင် ဟောရတောင်ပေါ်ရှိ ထိုအထီးကျန်သော ဂူသင်္ချိုင်းသည် ဣသရေလတို့၏ အမြင်မှ ထာဝရ ကွယ်ပျောက်ခဲ့သည်။ လူသေများအတွက် ပြုလုပ်လေ့ရှိသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ပြသမှုများနှင့် ရုပ်ကလာပ်များကို မြေမြှုပ်ရာတွင် အလွန်အမင်း ကုန်ကျခံမှုများအပေါ် ဘုရားသခင်သည် ဂုဏ်ပြုခြင်းမရှိပေ။

Concerning the burial of Israel’s high priest, the Scriptures give
only the simple record, “There Aaron died, and there he was buried.”
Deuteronomy 10:6. In what striking contrast to the customs of
the present day was this burial, conducted according to the express
command of God. In modern times the funeral services of a man
of high position are often made the occasion of ostentatious and
extravagant display. When Aaron died, one of the most illustrious
men that ever lived, there were only two of his nearest friends to
witness his death and to attend his burial. And that lonely grave
upon Mount Hor was forever hidden from the sight of Israel. God is
not honored in the great display so often made over the dead, and the
extravagant expense incurred in returning their bodies to the dust.

လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး အာရုန်အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် မောရှေကဲ့သို့ ထိုဆုံးရှုံးမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။ အာရုန်၏သေဆုံးမှုသည် မောရှေအား မိမိ၏နောက်ဆုံးအချိန်သည်လည်း နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူကျန်ရှိနေမည့်အချိန်သည် တိုတောင်းလှသော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ၏ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို အတူတကွ မျှဝေခံစားခဲ့သည့် သူ၏ အမြဲတမ်းဖော်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းကို သူ လေးနက်စွာ ခံစားရသည်။ မောရှေသည် ယခုအခါ အမှုတော်ကို တစ်ဦးတည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူ၏အဆွေခင်ပွန်းဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိပြီး ကိုယ်တော်ကိုသာ သာ၍ မှီခိုအားထားလေတော့သည်။

The whole congregation sorrowed for Aaron, yet they could not
feel the loss so keenly as did Moses. The death of Aaron forcibly
reminded Moses that his own end was near; but short as the time
of his stay on earth must be, he deeply felt the loss of his constant
companion—the one who had shared his joys and sorrows, his hopes
and fears, for so many long years. Moses must now continue the
386 Patriarchs and Prophets
work alone; but he knew that God was his friend, and upon Him he
leaned more heavily.

[၄၂၈] ဟောရတောင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မကြာမီတွင် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ခါနန်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သော အာရဒ်နှင့် စစ်ခင်းရာ၌ ရှုံးနိမ့ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံ စိတ်အားထက်သန်စွာ အကူအညီတောင်းခံသောအခါ ဘုရားသခင်၏မစမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး ရန်သူများကို အောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအောင်ပွဲသည် သူတို့အား ကျေးဇူးသိတတ်စေခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို အမှီပြုရန် လိုအပ်ကြောင်း ခံစားမိစေမည့်အစား သူတို့ကို ဝါကြွားစေပြီး မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်စိတ်လွန်ကဲစေခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် မြည်တမ်းတတ်သော အကျင့်ဟောင်းသို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း (၄၀) နီးပါးခန့်က သူလျှိုများ၏အစီရင်ခံစာကြောင့် ပုန်ကန်ခဲ့ပြီးနောက် ခါနန်ပြည်သို့ ချက်ချင်းချီတက်ခွင့်မရခဲ့သည့်အတွက် ယခုအခါ သူတို့သည် မကျေမနပ်ဖြစ်လာကြသည်။ တောကန္တာရထဲတွင် ဤမျှကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းမှာ မလိုအပ်ဘဲ ကြန့်ကြာနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူတို့က ဆိုကြပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ပင် ထိုစဉ်ကလည်း ရန်သူများကို လွယ်ကူစွာ အောင်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု ဆင်ခြေပေးကြသည်။

[428] Soon after leaving Mount Hor the Israelites suffered defeat in
an engagement with Arad, one of the Canaanite kings. But as they
earnestly sought help from God, divine aid was granted them, and
their enemies were routed. This victory, instead of inspiring gratitude
and leading the people to feel their dependence upon God, made
them boastful and self-confdent. Soon they fell into the old habit of
murmuring. They were now dissatisfed because the armies of Israel
had not been permitted to advance upon Canaan immediately after
their rebellion at the report of the spies nearly forty years before.
They pronounced their long sojourn in the wilderness an unnecessary
delay, reasoning that they might have conquered their enemies as
easily heretofore as now.

သူတို့သည် တောင်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ရာတွင် သူတို့၏လမ်းကြောင်းမှာ အရိပ်နှင့် အပင်ကင်းမဲ့ပြီး ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော သဲထူထပ်သည့် ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်သန်းရသည်။ လမ်းမှာ ရှည်လျားခက်ခဲပုံပေါက်ပြီး သူတို့သည် မောပန်းခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းတို့ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ တစ်ဖန် သူတို့သည် မိမိတို့၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်းကို စမ်းသပ်ရာတွင် ကျရှုံးခဲ့ကြပြန်သည်။ မိမိတို့ကြုံတွေ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများ၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းကိုသာ အစဉ်တစိုက် အာရုံစိုက်နေခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့ကြသည်။ ကာဒေရှအရပ်တွင် ရေပြတ်လပ်စဉ်က သူတို့သာ မြည်တမ်းခြင်းမပြုခဲ့ပါက ဧဒုံပြည်ကို ပတ်၍သွားရသော ဤခရီးကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို သူတို့ မေ့လျော့သွားကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် ပို၍ကောင်းသောအရာများကို ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏အပြစ်ကို အနည်းငယ်သာ အပြစ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ကျေးဇူးသိတတ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသင့်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်မည့်အစား ဘုရားသခင်နှင့် မောရှေတို့သာ ကြားဝင်မနှောက်ယှက်ခဲ့လျှင် သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ဂတိတော်ထားရာပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်နေလောက်ပြီဟု မိမိကိုယ်ကို မြှောက်ပင့်တွေးတောခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့ဘာသာ ဒုက္ခရှာခဲ့ပြီး ဘုရားသခင် ရည်ရွယ်ထားသည်ထက် ပို၍ခက်ခဲသောဘဝကို ဖန်တီးခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သည် မိမိတို့၏ကံဆိုးမှုအားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်ကို အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုများနှင့်ပတ်သက်၍ ခါးသီးသောအတွေးများကို မွေးမြူခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရာရာကို မကျေမနပ်ဖြစ်လာကြသည်။ အီဂျစ်ပြည်သည် လွတ်လပ်မှုနှင့် ဘုရားသခင်ပို့ဆောင်နေသောပြည်ထက် ပို၍သာယာပြီး ပို၍နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။

As they continued their journey toward the south, their route lay
through a hot, sandy valley, destitute of shade or vegetation. The
way seemed long and diffcult, and they suffered from weariness and
thirst. Again they failed to endure the test of their faith and patience.
By continually dwelling on the dark side of their experiences, they
separated themselves farther and farther from God. They lost sight
of the fact that but for their murmuring when the water ceased at
Kadesh, they would have been spared the journey around Edom.
God had purposed better things for them. Their hearts should have
been flled with gratitude to Him that He had punished their sin so
lightly. But instead of this, they flattered themselves that if God and
Moses had not interfered, they might now have been in possession of
the Promised Land. After bringing trouble upon themselves, making
their lot altogether harder than God designed, they charged all their
misfortunes upon Him. Thus they cherished bitter thoughts concerning His dealings with them, and fnally they became discontented
with everything. Egypt looked brighter and more desirable than
liberty and the land to which God was leading them.

ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် မကျေနပ်သောစိတ်ကို မွေးမြူခဲ့ကြသဖြင့် မိမိတို့ရရှိထားသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကိုပင် အပြစ်ရှာလာကြသည်။ “လူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် မောရှေကို ဆန့်ကျင်၍ စကားပြောဆိုကြသည်မှာ၊ အဘယ်ကြောင့် ငါတို့ကို အီဂျစ်ပြည်မှ ထုတ်ဆောင်ခဲ့သနည်း။ ဤတောကန္တာရထဲတွင် သေစေရန်လော။ အကြောင်းမူကား မုန့်လည်းမရှိ၊ ရေလည်းမရှိ။ ဤပေါ့ပျက်ပျက်မုန့်ကိုလည်း ငါတို့၏စိတ်နှလုံး ရွံရှာလှပြီ” ဟု ဆိုကြသည်။ (ဧဒုံပြည်ပတ်လည် ခရီးစဉ် ၃၈၇) မောရှေသည် လူတို့၏ ကြီးစွာသောအပြစ်ကို သစ္စာရှိစွာ ချပြခဲ့သည်။ “မီးမြွေ၊ ကင်းမြီးကောက်နှင့် ရေမရှိသော ခြောက်သွေ့သည့် အရပ်ဖြစ်သော ထိုကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောကန္တာရ” ထဲတွင် သူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၈:၁၅။ [၄၂၉] သူတို့၏ခရီးစဉ်အတွင်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်အံ့ဖွယ်ကြောင့် ဘေးကင်းခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင် ပို့ဆောင်သောလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရေငတ်သူများအတွက် လန်းဆန်းစေသောရေ၊ ဆာလောင်မှုကို ပြေပျောက်စေသော ကောင်းကင်မုန့်၊ နေ့အခါတွင် အရိပ်ပေးသော မိုးတိမ်တိုင်နှင့် ညအခါတွင် မီးတိုင်အောက်၌ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် လုံခြုံခြင်းတို့ကို သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကျောက်ထူထပ်သော တောင်မြင့်များကို တက်ရသောအခါ သို့မဟုတ် တောကန္တာရ၏ ကြမ်းတမ်းသော လမ်းကျဉ်းများကို ဖြတ်သန်းရသောအခါတွင် ကောင်းကင်တမန်များက သူတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ခံစားခဲ့ရသော ခက်ခဲပင်ပန်းမှုများ ရှိသော်လည်း သူတို့၏တပ်ခွဲများထဲတွင် မကျန်းမာသူ တစ်ဦးမျှမရှိခဲ့ပါ။ သူတို့၏ ရှည်လျားသောခရီးစဉ်များတွင် ခြေထောက်များ ရောင်ရမ်းခြင်းမရှိခဲ့သလို၊ သူတို့၏အဝတ်အစားများလည်း ဟောင်းနွမ်းသွားခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ရှေ့တွင် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် တောကန္တာရရှိ အဆိပ်ပြင်းသော တွားသွားသတ္တဝါများကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်အထိမ်းအမှတ်များ ဤမျှရှိနေပါလျက် လူတို့သည် မြည်တမ်းမြဲမြည်တမ်းနေပါက၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ရှိသော စောင့်ရှောက်မှုကို တန်ဖိုးထားတတ်လာပြီး နောင်တရကာ နှိမ့်ချသောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လာသည်အထိ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကာကွယ်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပေမည်။

As the Israelites indulged the spirit of discontent, they were
disposed to fnd fault even with their blessings. “And the people
spake against God, and against Moses, Wherefore have ye brought
us up out of Egypt to die in the wilderness? for there is no bread,
neither is there any water; and our soul loatheth this light bread.”
Journey Around Edom 387
Moses faithfully set before the people their great sin. It was
God’s power alone that had preserved them in “that great and terrible
wilderness, wherein were fery serpents, and scorpions, and drought, [429]
where there was no water.” Deuteronomy 8:15. Every day of their
travels they had been kept by a miracle of divine mercy. In all the
way of God’s leading they had found water to refresh the thirsty,
bread from heaven to satisfy their hunger, and peace and safety under
the shadowy cloud by day and the pillar of fre by night. Angels had
ministered to them as they climbed the rocky heights or threaded
the rugged paths of the wilderness. Notwithstanding the hardships
they had endured, there was not a feeble one in all their ranks. Their
feet had not swollen in their long journeys, neither had their clothes
grown old. God had subdued before them the ferce beasts of prey
and the venomous reptiles of the forest and the desert. If with all
these tokens of His love the people still continued to complain, the
Lord would withdraw His protection until they should be led to
appreciate His merciful care, and return to Him with repentance and
humiliation.

သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ကာကွယ်ထားခြင်းခံရသောကြောင့် မိမိတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အမြဲရှိနေသော မရေမတွက်နိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်များကို သတိမပြုမိခဲ့ကြပါ။ သူတို့၏ ကျေးဇူးမသိတတ်မှုနှင့် မယုံကြည်မှုတို့တွင် သူတို့သည် သေခြင်းကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြပြီး၊ ယခုအခါ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အပေါ်သို့ သေခြင်းကို ကျရောက်စေခဲ့သည်။ တောကန္တာရထဲတွင် ကျက်စားနေသော အဆိပ်ပြင်းသည့် မြွေများကို မီးမြွေဟု ခေါ်ကြခြင်းမှာ ၎င်းတို့အကိုက်ခံရပါက ပြင်းထန်သော ရောင်ရမ်းမှုကို ဖြစ်စေပြီး လျင်မြန်စွာ သေဆုံးစေနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်သောလက်တော်ကို ဣသရေလလူမျိုးတို့ထံမှ ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ၊ များစွာသော လူတို့သည် ထိုအဆိပ်ပြင်းသော သတ္တဝါများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

Because they had been shielded by divine power they had not
realized the countless dangers by which they were continually surrounded. In their ingratitude and unbelief they had anticipated death,
and now the Lord permitted death to come upon them. The poisonous serpents that infested the wilderness were called fery serpents, on account of the terrible effects produced by their sting, it
causing violent inflammation and speedy death. As the protecting
hand of God was removed from Israel, great numbers of the people
were attacked by these venomous creatures.

ယခုအခါ တစ်တပ်စခန်းလုံးတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ တဲတိုင်းလိုလိုတွင် သေအံ့ဆဲဆဲလူများ သို့မဟုတ် သေဆုံးနေသူများ ရှိနေသည်။ မည်သူမျှ ဘေးမကင်းကြပါ။ တိတ်ဆိတ်သောညဥ့်အချိန်သည်ပင်လျှင် သားကောင်အသစ်များ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကြောင့် ခဏခဏ ပျက်ပြားနေရသည်။ အားလုံးသည် ဝေဒနာခံစားနေရသူများကို ပြုစုပေးခြင်း သို့မဟုတ် မထိခိုက်သေးသူများကို အပြင်းအထန် ကာကွယ်ပေးရန် ကြိုးစားခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့၏နှုတ်မှ မြည်တမ်းသံများ ထွက်မလာတော့ပါ။ ယခုကြုံတွေ့နေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် သူတို့၏ ယခင်အခက်အခဲများနှင့် စမ်းသပ်မှုများသည် ထည့်တွေးရန်ပင် မထိုက်တန်တော့ဟု ထင်ရသည်။

Now there was terror and confusion throughout the encampment.
In almost every tent were the dying or the dead. None were secure.
Often the silence of night was broken by piercing cries that told
of fresh victims. All were busy in ministering to the sufferers, or
with agonizing care endeavoring to protect those who were not yet
stricken. No murmuring now escaped their lips. When compared
with the present suffering, their former diffculties and trials seemed
unworthy of a thought.

လူတို့သည် ယခုအခါ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချကြသည်။ သူတို့သည် ဝန်ခံခြင်းနှင့် အသနားခံခြင်းများဖြင့် မောရှေထံသို့ လာကြသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရဘုရားနှင့် ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်၍ စကားပြောမိသောကြောင့် အပြစ်ရှိပါပြီ” ဟု ဆိုကြသည်။ (၃၈၈ ပေတြိအာ့နှင့် ပရောဖက်များ) မကြာသေးမီကပင် သူတို့သည် မောရှေအား သူတို့၏ အဆိုးဆုံးရန်သူ၊ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို ဖြစ်စေသူဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုစကားများ သူတို့၏နှုတ်ဖျား၌ ရှိနေစဉ်မှာပင် ထိုစွပ်စွဲချက်သည် မှားယွင်းကြောင်း သူတို့သိကြသည်။ အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်လာသောအခါတွင်မူ [၄၃၀] သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်ထံ ကြားဝင်တောင်းပန်ပေးနိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူအဖြစ် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ “မြွေများကို ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ ဖယ်ရှားပေးပါမည့်အကြောင်း ထာဝရဘုရားထံ ဆုတောင်းပေးပါ” ဟု သူတို့ အော်ဟစ်အသနားခံကြသည်။

The people now humbled themselves before God. They came to
Moses with their confessions and entreaties. “We have sinned,” they
said, “for we have spoken against the Lord, and against thee.” Only
388 Patriarchs and Prophets
a little before, they had accused him of being their worst enemy, the
cause of all their distress and afflictions. But even when the words
were upon their lips, they knew that the charge was false; and as
[430] soon as real trouble came they fled to him as the only one who could
intercede with God for them. “Pray unto the Lord,” was their cry,
“that He take away the serpents from us.”

မောရှေသည် အသက်ရှင်သောမြွေများနှင့်တူသော ကြေးဝါမြွေတစ်ကောင်ကို လုပ်၍ လူတို့အလယ်တွင် မြှင့်တင်ထားရန် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို ရရှိခဲ့သည်။ မြွေကိုက်ခံရသူတိုင်းသည် ဤကြေးဝါမြွေကို ကြည့်ရှုရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ကြည့်ရှုပါက သက်သာရာရကြလိမ့်မည်။ မောရှေသည် ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ မြွေကိုက်ခံရသူတိုင်းသည် ကြေးဝါမြွေကို ကြည့်ရုံဖြင့် အသက်ချမ်းသာရာရနိုင်သည်ဟူသော ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သတင်းသည် တစ်တပ်စခန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး၊ မောရှေသည် တိုင်ပေါ်၌ မြွေကို မြှင့်တင်လိုက်သောအခါ အချို့က ထိုသတ္တုရုပ်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မိမိတို့ ပျောက်ကင်းလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ကြဘဲ ထိုမယုံကြည်မှုဖြင့်ပင် ပျက်စီးသွားကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင် ပြင်ဆင်ပေးထားသောအရာကို ယုံကြည်သူ များစွာရှိခဲ့သည်။ ဖခင်များ၊ မိခင်များ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမများသည် သူတို့၏ ဝေဒနာခံစားနေရသော၊ သေအံ့ဆဲဆဲဖြစ်နေသော သူငယ်ချင်းများကို သူတို့၏ အားနည်းနေသောမျက်လုံးများဖြင့် မြွေကို စိုက်ကြည့်နိုင်ရန် စိုးရိမ်တကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ထိုသူတို့သည် မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ကြိမ်မျှ ကြည့်ရှုနိုင်ပါက သူတို့သည် လုံးဝပြန်လည်ကျန်းမာလာကြသည်။

Moses was divinely commanded to make a serpent of brass
resembling the living ones, and to elevate it among the people. To
this, all who had been bitten were to look, and they would fnd
relief. He did so, and the joyful news was sounded throughout
the encampment that all who had been bitten might look upon the
brazen serpent and live. Many had already died, and when Moses
raised the serpent upon the pole, some would not believe that merely
gazing upon that metallic image would heal them; these perished in
their unbelief. Yet there were many who had faith in the provision
which God had made. Fathers, mothers, brothers, and sisters were
anxiously engaged in helping their suffering, dying friends to fx
their languid eyes upon the serpent. If these, though faint and dying,
could only once look, they were perfectly restored.

ထိုကြေးဝါမြွေကို ကြည့်ရှုသူများတွင် ထိုသို့သော ပြောင်းလဲမှုဖြစ်စေရန် ကြေးဝါမြွေ၌ တန်ခိုးမရှိကြောင်း လူတို့ ကောင်းစွာသိကြသည်။ ကုသခြင်းတန်ခိုးသည် ဘုရားသခင်ထံတော်မှသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဉာဏ်ပညာတော်ဖြင့် ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးကို ပြသရန် ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းအားဖြင့် ဤဆင်းရဲဒုက္ခသည် သူတို့၏အပြစ်များကြောင့် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူတို့အား သိရှိစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်ကို နာခံနေသရွေ့ သူတို့တွင် ကြောက်ရွံ့စရာ အကြောင်းမရှိကြောင်း၊ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ချစေခဲ့သည်။

The people well knew that there was no power in the serpent
of brass to cause such a change in those who looked upon it. The
healing virtue was from God alone. In His wisdom He chose this
way of displaying His power. By this simple means the people were
made to realize that this affliction had been brought upon them by
their sins. They were also assured that while obeying God they had
no reason to fear, for He would preserve them.

ကြေးဝါမြွေကို မြှင့်တင်ခြင်းသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့အား အရေးကြီးသော သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ကြားပေးရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ဒဏ်ရာများတွင်ရှိသော အဆိပ်၏ သေစေနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မိမိတို့ကိုယ်ကို မကယ်တင်နိုင်ကြပါ။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာလျှင် သူတို့ကို ကုသပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဘုရားသခင် ပြင်ဆင်ပေးထားသောအရာအပေါ် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ပြသရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့သည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် ကြည့်ရှုရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင် လက်ခံသောအရာမှာ သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မြွေကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ မြွေကိုယ်တိုင်၌ မည်သည့်စွမ်းအားမျှမရှိကြောင်း သူတို့သိကြသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ခရစ်တော်၏ ပုံပမာဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းရှိရန် လိုအပ်ကြောင်းကို သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။ ယခင်က လူများစွာသည် ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်သက္ကာများကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြပြီး၊ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် သူတို့၏အပြစ်များအတွက် လုံလောက်သော အပြစ်ဖြေရာ ရရှိပြီဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကြွလာမည့် ကယ်တင်ရှင်ကို အားမကိုးခဲ့ကြဘဲ ထိုပူဇော်သက္ကာများသည် ကိုယ်တော်၏ ပုံဆောင်ချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ (ဧဒုံပြည်ပတ်လည် ခရီးစဉ် ၃၈၉) ယခုအခါ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား သူတို့၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများသည် ၎င်းတို့ဘာသာအားဖြင့် ကြေးဝါမြွေကဲ့သို့ပင် မည်သည့်တန်ခိုး သို့မဟုတ် စွမ်းအားမျှ မရှိကြောင်းနှင့်၊ ထိုအရာများသည် ကြီးမြတ်သော အပြစ်ဖြေရာယဇ်ဖြစ်သည့် ခရစ်တော်ထံသို့ သူတို့၏စိတ်ကို ပို့ဆောင်ပေးရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားပေးမည်ဖြစ်သည်။

The lifting up of the brazen serpent was to teach Israel an important lesson. They could not save themselves from the fatal effect of
the poison in their wounds. God alone was able to heal them. Yet
they were required to show their faith in the provision which He had
made. They must look in order to live. It was their faith that was
acceptable with God, and by looking upon the serpent their faith
was shown. They knew that there was no virtue in the serpent itself,
but it was a symbol of Christ; and the necessity of faith in His merits
was thus presented to their minds. Heretofore many had brought
their offerings to God, and had felt that in so doing they made ample
atonement for their sins. They did not rely upon the Redeemer to
come, of whom these offerings were only a type. The Lord would
Journey Around Edom 389
now teach them that their sacrifces, in themselves, had no more
power or virtue than the serpent of brass, but were, like that, to lead
their minds to Christ, the great sin offering.

“မောရှေသည် တောကန္တာရ၌ မြွေကို မြှောက်ထားသကဲ့သို့”၊ လူသားသည်လည်း [၄၃၁] “မိမိကို ယုံကြည်သောသူ အပေါင်းတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့မရောက်၊ ထာဝရအသက်ကို ရစေခြင်းငှာ မြှောက်ထားခြင်းကို ခံရမည်။” ယောဟန် ၃:၁၄၊ ၁၅။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူတိုင်းသည် “စာတန်မာရ်နတ်ဟု ခေါ်ဝေါ်သော ရှေးမြွေဟောင်း” ၏ သေစေနိုင်သော အကိုက်အခဲကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ ဗျာဒိတ် ၁၂:၉။ အပြစ်၏ သေစေနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ဘုရားသခင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော နည်းလမ်းဖြင့်သာ ဖယ်ရှားနိုင်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် မြှင့်တင်ထားသော မြွေကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ကြည့်ရှုခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ပြီး သူတို့ပြန်လည်ကျန်းမာလာရန် ပြင်ဆင်ပေးထားသော နည်းလမ်းကို ကိုးစားသောကြောင့် အသက်ရှင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အတူ အပြစ်သားသည် ခရစ်တော်ကို မျှော်ကြည့်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်သည်။ သူသည် အပြစ်ဖြေရာယဇ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိသည်။ သက်မဲ့ပုံဆောင်ချက်နှင့် မတူဘဲ ခရစ်တော်သည် နောင်တရသော အပြစ်သားကို ကုသရန်အတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တန်ခိုးနှင့် ဂုဏ်ကျေးဇူး ရှိတော်မူသည်။

“As Moses lifted up the serpent in the wilderness,” even so was [431]
the Son of man “lifted up: that whosoever believeth in Him should
not perish, but have eternal life.” John 3:14, 15. All who have ever
lived upon the earth have felt the deadly sting of “that old serpent,
called the devil, and Satan.” Revelation 12:9. The fatal effects of
sin can be removed only by the provision that God has made. The
Israelites saved their lives by looking upon the uplifted serpent. That
look implied faith. They lived because they believed God’s word,
and trusted in the means provided for their recovery. So the sinner
may look to Christ, and live. He receives pardon through faith in the
atoning sacrifce. Unlike the inert and lifeless symbol, Christ has
power and virtue in Himself to heal the repenting sinner.

အပြစ်သားသည် မိမိကိုယ်ကို မကယ်တင်နိုင်သော်လည်း၊ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိရန်အတွက် သူလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ ရှိပါသေးသည်။ “ငါ့ထံသို့ လာသောသူကို ငါသည် အလျှင်းပယ်မည်မဟုတ်” ဟု ခရစ်တော် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၆:၃၇။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ လာရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များအတွက် နောင်တရသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လက်ခံ၍ ခွင့်လွှတ်တော်မူသည်ဟု ယုံကြည်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်သော စွမ်းအားမှာ ကျွန်ုပ်တို့၌ ရှိသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်က ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ကရုဏာတော် ကမ်းလှမ်းချက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဖြစ်သည်။

While the sinner cannot save himself, he still has something to
do to secure salvation. “Him that cometh to Me,” says Christ, “I will
in no wise cast out.” John 6:37. But we must come to Him ; and
when we repent of our sins, we must believe that He accepts and
pardons us. Faith is the gift of God, but the power to exercise it is
ours. Faith is the hand by which the soul takes hold upon the divine
offers of grace and mercy.

ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမှတပါး မည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်ပါ။ ကျေးဇူးတော် ပဋိညာဉ်၏ ကောင်းချီးများထဲမှ တစ်ခုကို ရရှိခွင့် မရှိပါ။ များစွာ ရှိခဲ့ကြသည်။ ဤ ကောင်းချီးများကို ရှည်လျားစွာ လိုချင်ခဲ့ကြသည်။ ရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရရှိခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ကိုယ်သူတို့ ထိုက်တန်စေရန် တစ်ခုခု ပြုနိုင်သည်ဟု အတွေး တန်ဖိုးထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ကိုယ်မှ ဝေးရာ မကြည့်ခဲ့ကြပါ။ ယေရှု အားလုံး လုံလောက်သော ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် ဂုဏ်ရည်များဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်မည်ဟု မတွေးရပါ။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ “ကောင်းကင်အောက်တွင် လူတို့ကြားတွင် ပေးထားသော အခြား နာမည် မရှိ။ ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။” တမန်တော်များကျမ်း ၄:၁၂။

Nothing but the righteousness of Christ can entitle us to one of
the blessings of the covenant of grace. There are many who have
long desired and tried to obtain these blessings, but have not received
them, because they have cherished the idea that they could do something to make themselves worthy of them. They have not looked
away from self, believing that Jesus is an all-suffcient Saviour. We
must not think that our own merits will save us; Christ is our only
hope of salvation. “For there is none other name under heaven given
among men, whereby we must be saved.” Acts 4:12.

ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားရှင်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ချိန်တွင် ယေရှု၏ ဂုဏ်ရည်များကို အပြစ်ခွင့်လွှတ်သော ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် အားကိုးချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ လိုချင်သော အကူအညီ အားလုံးကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ကိုယ်မှ ကြည့်ရှုရမည် မဟုတ်ပါ။ သူတို့ ကိုယ်သူတို့ ကယ်တင်ရန် တန်ခိုး ရှိသည်ဟု ထင်ရသည်။ ယေရှု ကျွန်ုပ်တို့ ဤ အရာကို မတတ်နိုင်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သေခဲ့သည်။ သူတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ တရားမျှတမှု၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ရှိမှုကို မြင်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု မရှိရပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ရှင် မရှိ၊ သို့မဟုတ် သူ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကရုဏာ အတွေး မရှိကြောင်း ကြောက်ရွံ့မှု မရှိရပါ။ ဤ အချိန်တွင်ပင် သူ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖိတ်ခေါ်နေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကူအညီ မဲ့မှုတွင် သူ့ထံ လာရန်နှင့် ကယ်တင်ခံရရန်ဖြစ်သည်။

When we trust God fully, when we rely upon the merits of Jesus
as a sin-pardoning Saviour, we shall receive all the help that we
can desire. Let none look to self, as though they had power to save
themselves. Jesus died for us because we were helpless to do this.
In Him is our hope, our justifcation, our righteousness. When we
see our sinfulness we should not despond and fear that we have no
Saviour, or that He has no thoughts of mercy toward us. At this very

၃၉၀ ရှေးဦးခရစ်ယာန်များနှင့် ပရောဖက်များ ဣသရေလလူမျိုးများစွာ ကောင်းကင် ခန့်အပ်ခဲ့သော ကုထုံးတွင် အကူအညီ မရှိကြောင်း မြင်ခဲ့ကြသည်။ သေဆုံးနေသော နှင့် သေဆုံးနေသော လူများ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်၏ အကူအညီ မရှိလျှင် သူတို့၏ ကံကြမ္မာ သေချာကြောင်း သိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ဆက်လက် ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများ၊ သူတို့၏ နာကျင်မှုများ၊ သူတို့၏ သေဆုံးမှု သေချာချိန်တွင် သူတို့၏ ခွန်အား ပျောက်ဆုံးချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်စိများ မှုန်ဝါးချိန်တွင် ခံစားခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော် မရှိလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကူအညီ မဲ့ အခြေအနေကို သိရှိချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မခံစားရပါ။ ခရစ်တော်၏ ဂုဏ်ရည်များကို အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အသေခံ ပြန်ထမြောက်သော ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရှု၍ အသက်ရှင်ပါ။ ယေရှု သူ၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကတိပေးခဲ့သည်။ သူ သူ၏ ဂုဏ်ရည်များတွင် ယုံကြည်သော သူများအားလုံးကို ကယ်တင်မည်ဖြစ်သည်။ ကုသရန် လိုအပ်သော မီလီယံ များစွာ သူ၏ ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ကရုဏာကို ငြင်းပယ်မည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဂုဏ်ရည်များတွင် ယုံကြည်သော တစ်ဦး ပျက်စီးရန် ချန်ထားခံရမည် မဟုတ်ပါ။

390 Patriarchs and Prophets
time He is inviting us to come to Him in our helplessness and be
saved.
[432] Many of the Israelites saw no help in the remedy which Heaven
had appointed. The dead and dying were all around them, and
they knew that, without divine aid, their own fate was certain; but
they continued to lament their wounds, their pains, their sure death,
until their strength was gone, and their eyes were glazed, when they
might have had instant healing. If we are conscious of our needs,
we should not devote all our powers to mourning over them. While
we realize our helpless condition without Christ, we are not to yield
to discouragement, but rely upon the merits of a crucifed and risen
Saviour. Look and live. Jesus has pledged His word; He will save
all who come unto Him. Though millions who need to be healed
will reject His offered mercy, not one who trusts in His merits will
be left to perish.

ခရစ်တော်ကို လက်ခံရန် များစွာသောသူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလုံးကို သူတို့အား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖော်ပြမချင်း မလိုလားကြ။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြည့်ရှုခြင်း၏ ထိရောက်မှုကို ခံစားခဲ့ကြသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူတို့ ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်ကို မြင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်း၏ ကြည့်ရှုခြင်းကို ငြင်းဆန်ကြ၏။ များစွာသောသူတို့သည် ဘုရားသခင်က ပေးအပ်ရန် နှစ်သက်ခဲ့သော သက်သေအထောက်အထားကို ငြင်းပယ်ရင်း သူတို့ ဘယ်တော့မှ မတွေ့နိုင်သော အကြောင်းပြချက်များနှင့် သက်သေအထောက်အထားများကို ရှာဖွေရင်း ဒဿနိကဗေဒ၏ မှောက်မှားသော လမ်းကြောင်းများတွင် လျှောက်လှမ်းကြ၏။ သူတို့သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ နေမင်း၏ အလင်းတွင် လျှောက်လှမ်းရန် ငြင်းဆန်ကြပြီး ထိုနေမင်း၏ တောက်ပခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မရှင်းပြမချင်း ဖြစ်သည်။ ဤလမ်းကြောင်းတွင် ဇွဲနပဲရှိသော သူအပေါင်းတို့သည် အမှန်တရားကို သိရှိလာရန် ပျက်ကွက်ကြလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် သံသယအတွက် အခွင့်အရေးတိုင်းကို ဘယ်တော့မှ မဖယ်ရှားမည်မဟုတ်။ ယုံကြည်ခြင်း၏ အခြေခံအတွက် လုံလောက်သော သက်သေအထောက်အထားကို ပေးတော်မူ၏၊ အကယ်၍ ဤအရာကို လက်မခံပါက စိတ်ဝိညာဉ်သည် မှောင်မိုက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ဆရာ့တို့၏ ကိုက်ခဲခြင်းခံရသော သူတို့သည် ကြည့်ရှုရန် သဘောတူမချင်း သံသယနှင့် မေးခွန်းထုတ်ရန် ရပ်တန့်ခဲ့ပါက သူတို့ သေဆုံးခဲ့ကြမည်။ ပထမဦးစွာ ကြည့်ရှုရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်း၏ ကြည့်ရှုခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား အသက်ပေးလိမ့်မည်။

Many are unwilling to accept of Christ until the whole mystery
of the plan of salvation shall be made plain to them. They refuse the
look of faith, although they see that thousands have looked, and have
felt the effcacy of looking, to the cross of Christ. Many wander in
the mazes of philosophy, in search of reasons and evidence which
they will never fnd, while they reject the evidence which God has
been pleased to give. They refuse to walk in the light of the Sun of
Righteousness, until the reason of its shining shall be explained. All
who persist in this course will fail to come to a knowledge of the
truth. God will never remove every occasion for doubt. He gives
suffcient evidence on which to base faith, and if this is not accepted,
the mind is left in darkness. If those who were bitten by the serpents
had stopped to doubt and question before they would consent to
look, they would have perished. It is our duty, frst, to look; and the
look of faith will give us life.