အခန်း ၃၇ — အရိုက်ခံရသောကျောက်

 အခန်း  ၃၇ — အရိုက်ခံရသောကျောက်

 Chapter 37—The Smitten Rock

 ဤအခန်းသည် တောလည်ရာ ၂၀:၁-၁၃ အပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ 

This chapter is based on Numbers 20:1-13.

ကျမ်းချက်များ ၃၇-၃၉။

Verses 37-39.

ဟောရေဘ၌ ထိုးခဲ့သော ကျောက်ဆောင်မှ ပထမဆုံး စီးဆင်းခဲ့သော အသက်ရှင်သော ရေစီးကြောင်းသည် တော၌ ဣသရေလကို လန်းဆန်းစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ လှည့်ပတ်မှုများ တစ်လျှောက်လုံး၊ လိုအပ်ချက် ရှိရာတိုင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာ အံ့ဖွယ်အမှုဖြင့် ရေကို ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ သို့သော် ရေသည် ဟောရေဘမှ ဆက်မစီးခဲ့ပါ။ သူတို့၏ ခရီးစဉ်တွင် ရေ လိုအပ်ရာ၌ သူတို့၏ တပ်ချရာ ဘေးတွင် ကျောက်ဆောင် အက်ကွဲရာမှ ရေ ထွက်လာခဲ့သည်။

From the smitten rock in Horeb frst flowed the living stream that
refreshed Israel in the desert. During all their wanderings, wherever
the need existed, they were supplied with water by a miracle of
God’s mercy. The water did not, however, continue to flow from
Horeb. Wherever in their journeyings they wanted water, there from
the clefts of the rock it gushed out beside their encampment.

ခရစ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် ဣသရေလအတွက် လန်းဆန်းသော ရေစီးကြောင်းကို စီးဆင်းစေခဲ့သည်။ “သူတို့နောက်လိုက်သော ဝိညာဉ်ရေး ကျောက်ဆောင်မှ သောက်ကြသည်။ ထိုကျောက်ဆောင်သည် ခရစ်တော် ဖြစ်သည်။” ကောရိန္သု ပဌမ စောင် ၁၀:၄။ သူသည် ယာယီ ကောင်းချီးများရော ဝိညာဉ်ရေး ကောင်းချီးများရော ရင်းမြစ် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၊ စစ်မှန်သော ကျောက်ဆောင်သည် သူတို့၏ လှည့်ပတ်မှုများတွင် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ “သူ သဲကန္တာရ ဖြတ်သန်း၍ ရေမရှိ၊ ကျောက်ဆောင်ကို ကွဲ၍ ရေ ထွက်စေ၏။ ကျောက်ဆောင်ကို ကွဲ၍ ရေ ထွက်လာ၏။” “ခြောက်သွေ့သော အရပ်တွင် မြစ်ကဲ့သို့ စီးဆင်းခဲ့ကြသည်။” ဟေရှာယ ၄၈:၂၁။ ဆာလံကျမ်း ၁၀၅:၄၁။

It was Christ, by the power of His word, that caused the refreshing stream to flow for Israel. “They drank of that spiritual Rock that
followed them: and that Rock was Christ.” 1 Corinthians 10:4. He
was the source of all temporal as well as spiritual blessings. Christ,
the true Rock, was with them in all their wanderings. “They thirsted
not when He led them through the deserts: He caused the waters to
flow out of the rock for them; He clave the rock also, and the waters
gushed out.” “They ran in the dry places like a river.” Isaiah 48:21;
Psalm 105:41.

ထိုးခဲ့သော ကျောက်ဆောင်သည် ခရစ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌန် ဖြစ်သည်။ နှင့် ဤ သင်္ကေတမှတဆင့် အဖိုးတန်ဆုံး ဝိညာဉ်ရေး အမှန်တရားများကို သင်ကြားခဲ့သည်။ အသက်ပေးသော ရေများ ထိုးခဲ့သော ကျောက်ဆောင်မှ စီးဆင်းခဲ့သကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်ထံ ထိုးနှက်ခံရသော ခရစ်တော်မှ၊ “ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုစရိုက်များကြောင့် ဒဏ်ရာ ရခဲ့သည်။” “ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒုစရိုက်များကြောင့် ရိုက်နှက်ခံရသည်။” (ဟေရှာယ ၅၃:၄၊ ၅)၊ ပျောက်ဆုံးနေသော လူမျိုးအတွက် ကယ်တင်ခြင်း ရေစီးကြောင်း စီးဆင်းသည်။ ကျောက်ဆောင်ကို တစ်ကြိမ် ထိုးခဲ့သကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်သည် “များစွာ၏ အပြစ်များကို ထမ်းဆောင်ရန် တစ်ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။” ဟေဗြဲ ၉:၂၈။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် ဒုတိယအကြိမ် ယဇ်မပူဇော်ရပါ။ နှင့် သူ၏ ကျေးဇူးတော်ကို ရှာဖွေသူများအတွက် ယေရှု၏ နာမတော်ဖြင့် တောင်းဆိုရန် လိုအပ်ပြီး နောင်တရသော ဆုတောင်းခြင်းတွင် နှလုံးဆန္ဒကို လောင်းထုတ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။ ထိုသို့သော ဆုတောင်းခြင်းသည် ယေရှု၏ ဒဏ်ရာများကို အနန္တတန်ခိုးရှင် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဣသရေလအတွက် အသက်ရှင်သော ရေ စီးဆင်းမှုဖြင့် ကိုယ်စားပြုသော အသက်ပေးသော အသွေး အသစ်စီးဆင်းလာမည်ဖြစ်သည်။

The smitten rock was a fgure of Christ, and through this symbol
the most precious spiritual truths are taught. As the life-giving
waters flowed from the smitten rock, so from Christ, “smitten of
God,” “wounded for our transgressions,” “bruised for our iniquities”
(Isaiah 53:4, 5), the stream of salvation flows for a lost race. As
the rock had been once smitten, so Christ was to be “once offered
to bear the sins of many.” Hebrews 9:28. Our Saviour was not to
be sacrifced a second time; and it is only necessary for those who
seek the blessings of His grace to ask in the name of Jesus, pouring
forth the heart’s desire in penitential prayer. Such prayer will bring
before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow
forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the
living water for Israel.

တော၌ ကျောက်ဆောင်မှ ရေ စီးဆင်းမှုကို ကနေရန်တွင် အခြေချပြီးနောက် ဣသရေလများက ကြီးစွာသော ရွှင်လန်းမှုဖြင့် ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ခေတ်တွင် ဤ ချီးမွမ်းပွဲသည် အထင်ကြီးဆုံး အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လူများအားလုံး ယေရုရှလင်မြို့၌ စုဝေးခဲ့သော တဲတော်ပွဲ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ပွဲတော်၏ ခုနစ်ရက်တိုင်း၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဂီတနှင့် လေဝိ တရားဟောဆရာ သံချပ်နှင့်အတူ ရွှေရေခွက်ဖြင့် ရေခပ်ရန် ဆီလောမ ရေတွင်း မှ ထွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို ဝတ်ပြုသူ လူအုပ်စုများက လိုက်ပါခဲ့ပြီး ရေစီးကြောင်းနှင့် နီးကပ်စွာ သောက်သုံးနိုင်သမျှ လိုက်ပါခဲ့သည်၊ ရွှင်လန်းသော သီချင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ “ကယ်တင်ခြင်း ရေတွင်းများမှ ရေကို ဝမ်းမြောက်စွာ ခပ်ယူကြလော့။” ဟေရှာယ ၁၂:၃။ ထို့နောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ခပ်ယူခဲ့သော ရေကို တံပိုးမှုတ်သံ ကြားတွင် တဲတော်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ နှင့် ဘုရားကျောင်း ချီးမွမ်းသီချင်းများကို တံပိုးမှုတ်သံနှင့် ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ရေကို မီးရှို့ရာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ် လောင်းထည့်ခဲ့ပြီး ချီးမွမ်းသီချင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူအုပ်စုသည် ဂီတတူရိယာများနှင့် နက်ရှိုင်းသော တံပိုးများဖြင့် အောင်ပွဲ ချီးမွမ်းသီချင်း တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

The flowing of the water from the rock in the desert was cele- [412]
brated by the Israelites, after their establishment in Canaan, with
371
372 Patriarchs and Prophets
demonstrations of great rejoicing. In the time of Christ this celebration had become a most impressive ceremony. It took place on
the occasion of the Feast of Tabernacles, when the people from all
the land were assembled at Jerusalem. On each of the seven days
of the feast the priests went out with music and the choir of Levites
to draw water in a golden vessel from the spring of Siloam. They
were followed by multitudes of the worshipers, as many as could
get near the stream drinking of it, while the jubilant strains arose,
“With joy shall ye draw water out of the wells of salvation.” Isaiah
12:3. Then the water drawn by the priests was borne to the temple
amid the sounding of trumpets and the solemn chant, “Our feet shall
stand within thy gates, O Jerusalem.” Psalm 122:2. The water was
poured out upon the altar of burnt offering, while songs of praise
rang out, the multitudes joining in triumphant chorus with musical
instruments and deep-toned trumpets.

ကယ်တင်ရှင်သည် လူများကို ယူဆောင်လာရန် လာခဲ့သော ကောင်းချီးများကို လူများ၏ စိတ်ကို ညွှန်ကြားရန် ဤ သင်္ကေတဆိုင်ရာ ဝန်ဆောင်မှုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ “ပွဲတော်၏ နောက်ဆုံးနေ့၊ ပွဲတော်၏ ကြီးစွာသော နေ့၌၊” ဘုရားကျောင်း ဝင်း ဖြတ်၍ မြည်ဟီးသော အသံဖြင့် သူ၏ အသံကို ကြားခဲ့သည်၊ “ရေငတ်သော သူမည်သည်ကား ငါ့ထံ လာ၍ သောက်ပါစေ။ ကျမ်းစာလာ ဟောထားသည်အတိုင်း၊ ငါ့ကို ယုံကြည်သော သူ၏ အသည်းအသန်မှ အသက်ရှင်သော ရေ မြစ်များ စီးဆင်းလိမ့်မည်။” “ဤအရာ၊” ယောဟန်က ဆိုသည်၊ “ယုံကြည်သော သူများ ခရစ်တော်ကို ခံယူရမည်ဟု ဟောခဲ့သော ဝိညာဉ်တော်ကို ဟောခဲ့သည်။” ယောဟန် ၇:၃၇-၃၉။ ခြောက်သွေ့သော မြေ၌ ရေလန်းဆန်းမှု၊ တော ပွင့်လန်းမှုကို ဖြစ်စေပြီး ပျက်စီးခြင်းသို့ စီးဆင်းမှုသည် ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်း ပေးနိုင်သော ဘုရားရဲ့ ကျေးဇူးတော်၏ ပုံဆောင်ချက် ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်သော ရေ ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေ၍ လန်းဆန်းစေ၍ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခွန်အားဖြည့်ပေးသည်။ ခရစ်တော်ရှိနေသော သူ၌ ကျေးဇူးတော်နှင့် ခွန်အား၏ မပျက်မကွက်သော ရေတွင်း ရှိသည်။ ယေရှုသည် အမှန်တကယ် ရှာဖွေသော သူများအားလုံး၏ အသက်တာ ကို ရွှင်လန်းစေ၍ လမ်းခရီးကို တောက်ပစေသည်။ နှလုံးသားထဲ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ခံယူခဲ့ပါက ထာဝရ အသက်တာ အတွက် ကောင်းသော အမှုများတွင် ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ နှင့် မှုကို ပေါက်ဖွားရာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကောင်းချီးပေးရုံသာမက အသက်ရှင်သော ရေစီးကြောင်း သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ငတ်မွတ်နေသူများကို လန်းဆန်းစေရန် ဖြောင့်မတ်သော စကားများနှင့် အမှုများတွင် စီးဆင်းမည်ဖြစ်သည်။

The Saviour made use of this symbolic service to direct the
minds of the people to the blessings that He had come to bring them.
“In the last day, that great day of the feast,” His voice was heard in
tones that rang through the temple courts, “If any man thirst, let him
come unto Me, and drink. He that believeth on Me, as the Scripture
hath said, out of his belly shall flow rivers of living water.” “This,”
said John, “spake He of the Spirit, which they that believe on Him
should receive.” John 7:37-39. The refreshing water, welling up
in a parched and barren land, causing the desert place to blossom,
and flowing out to give life to the perishing, is an emblem of the
divine grace which Christ alone can bestow, and which is as the
living water, purifying, refreshing, and invigorating the soul. He in
whom Christ is abiding has within him a never-failing fountain of
grace and strength. Jesus cheers the life and brightens the path of all
who truly seek Him . His love, received into the heart, will spring
up in good works unto eternal life. And not only does it bless the
soul in which it springs, but the living stream will flow out in words
and deeds of righteousness, to refresh the thirsting around him.

ခရစ်တော်သည် ယာကုပ်ရေတွင်း၌ ဆမေရိ အမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် တူညီသော ပုံသဏ္ဌန်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ “ငါ ပေးသော ရေကို သောက်သော သူမည်သည်ကား ငတ်မည်မဟုတ်။ ငါ ပေးသော ရေသည် ထာဝရ အသက်တာ သို့ ထွက်သော ရေတွင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။” ယောဟန် ၄:၁၄။ ခရစ်တော်သည် ပုံနှစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင် ဖြစ်သည်၊ သူသည် အသက်ရှင်သော ရေ ဖြစ်သည်။

The same fgure Christ had employed in His conversation with
the woman of Samaria at Jacob’s well: “Whosoever drinketh of the
[413] water that I shall give him shall never thirst; but the water that I shall
give him shall be in him a well of water springing up into everlasting
Smitten Rock 373
life.” John 4:14. Christ combines the two types. He is the rock, He
is the living water.

တူညီသော လှပပြီး ဖော်ပြချက်ရှိသော ပုံများကို သမ္မာကျမ်းစာ တစ်လျှောက်လုံး ဆောင်ယူခဲ့သည်။ ခရစ်တော် မကြွလာမီ ရာစုနှစ်များက၊ မောရှေသည် သူ့ကို ဣသရေလ၏ ကယ်တင်ခြင်း ကျောက်ဆောင် အဖြစ် ညွှန်ပြခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၃၂:၁၅)။ ဆာလံ ဆရာသည် သူ့ကို “ငါ၏ ရွေးနုတ်ရှင်၊” “ငါ၏ ခွန်အား ကျောက်ဆောင်၊” “ငါထက် မြင့်သော ကျောက်ဆောင်၊” “နေထိုင်ရာ ကျောက်ဆောင်၊” “ငါ၏ နှလုံး ကျောက်ဆောင်၊” “ငါ၏ ခိုလှုံရာ ကျောက်ဆောင်။” ဒါဝိဒ်၏ သီချင်းတွင် သူ၏ ကျေးဇူးတော်ကို စိမ်းလန်းသော ကျက်စားရာ ဘေးတွင် ကောင်းကင် သိုးထိန်း သူ၏ သိုးစုကို ဦးဆောင်သော အေးမြသော “ရေငြိမ်များ” အဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်၊ “နင်တို့ကို ငါ ပေးမယ်၊” ဟု ဆိုသည်၊ “နင်တို့ ပျော်ရွှင်မှု မြစ်မှ သောက်ရမည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရေတွင်း ရှိ၏။” ဆာလံကျမ်း ၁၉:၁၄။ ၆၂:၇။ ဆာလံကျမ်း ၆၁:၂။ ၇၁:၃ (ဘေးတွင်)။ ၇၃:၂၆ (ဘေးတွင်)။ ၉၄:၂၂။ ၂၃:၂။ ၃၆:၈၊ ၉။ နှင့် ပညာရှိ လူက ကြေညာသည်မှာ၊ “ပညာ၏ ရေတွင်း [သည်] စီးဆင်းသော ချောင်း ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။” သုတ္တံကျမ်း ၁၈:၄။ ယေရမိအတွက်၊ ခရစ်တော်သည် “အသက်ရှင်သော ရေ ရေတွင်း” ဖြစ်သည်။ ဇာခရိအတွက်၊ “အပြစ်နှင့် ညစ်ညမ်းမှုအတွက် ... ဖွင့်ထားသော ရေတွင်း။” ယေရမိ ၂:၁၃။ ဇာခရိ ၁၃:၁။

The same beautiful and expressive fgures are carried throughout
the Bible. Centuries before the advent of Christ, Moses pointed
to Him as the rock of Israel’s salvation (Deuteronomy 32:15); the
psalmist sang of Him as “my Redeemer,” “the rock of my strength,”
“the rock that is higher than I,” “a rock of habitation,” “rock of my
heart,” “rock of my refuge.” In David’s song His grace is pictured
also as the cool, “still waters,” amid green pastures, beside which
the heavenly Shepherd leads His flock. Again, “Thou shalt make
them,” he says, “drink of the river of Thy pleasures. For with Thee is
the fountain of life.” Psalm 19:14; 62:7; Psalm 61:2; 71:3 (margin);
73:26 (margin); 94:22; 23:2; 36:8, 9. And the wise man declares,
“The wellspring of wisdom [is] as a flowing brook.” Proverbs 18:4.
To Jeremiah, Christ is “the fountain of living waters;” to Zechariah,
“a fountain opened ... for sin and for uncleanness.” Jeremiah 2:13;
Zechariah 13:1.

ဣရှယ်သည် ကိုယ်တော်ကို “ခေတ်ကုန်တိုင်အောင် ကျောက်ဆောင်” နှင့် “ပင်ပန်းသောပြည်တွင် ကြီးစွာသော ကျောက်ဆောင်၏ အရိပ်” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဣရှယ် ၂၆:၄ (အနားတွင်)၊ ၃၂:၂။ ထို့ပြင် ဣရှယ်သည် ဣသရေလအတွက် စီးဆင်းခဲ့သော အသက်ရှင်သော စမ်းချောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိရစေသော အဖိုးတန်သော ကတိကဝတ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ “ဆင်းရဲသားနှင့် ဆင်းရဲသားတို့သည် ရေကို ရှာကြသော်လည်း မရှိ၊ ရေငတ်သောကြောင့် လျှာခမ်းခြောက်လျက်ရှိ၏။ ငါ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို နားထောင်မည်၊ ငါ ဣသရေလ၏ ဘုရားသည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်။” “ငါသည် ရေငတ်သောသူအပေါ်သို့ ရေလောင်း၍ ခြောက်သွေ့သောမြေ၌ ရေလွှမ်းလိမ့်မည်။” “တော၌ ရေချောင်းတို့ ထွက်လာ၍ သဲကန္တာရတွင် စမ်းချောင်းတို့ စီးဆင်းလိမ့်မည်။” ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ပေးထားသည်။ “ဟေး၊ ရေငတ်သောသူ အပေါင်းတို့၊ ရေဆီသို့ လာကြလော့။” ဣရှယ် ၄၁:၁၇၊ ၄၄:၃၊ ဣရှယ် ၃၅:၆၊ ၅၅:၁။ မြင့်မြတ်သော နှုတ်ကပတ်တော်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာများတွင် ဤဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အသက်ရေ၏ မြစ်သည် “ကြည်လင်သော ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့” ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်နှင့် သိုးသငယ်မှ ထွက်လာသည်။ ကျေးဇူးတော်ရှိသော ခေါ်ဆိုမှုသည် ခေတ်ကုန်တိုင်အောင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ “ဆန္ဒရှိသောသူ မည်သူမဆို အသက်ရှင်ရေ ကို လွတ်လပ်စွာ ယူပါစေ။” ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂၂:၁၇။

Isaiah describes Him as the “rock of ages,” and “the shadow of
a great rock in a weary land.” Isaiah 26:4 (margin); 32:2. And he
records the precious promise, bringing vividly to mind the living
stream that flowed for Israel: “When the poor and needy seek water,
and there is none, and their tongue faileth for thirst, I the Lord will
hear them, I the God of Israel will not forsake them.” “I will pour
water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground;” “in
the wilderness shall waters break out, and streams in the desert.”
The invitation is given, “Ho, every one that thirsteth, come ye to the
waters.” Isaiah 41:17; 44:3; Isaiah 35:6; 55:1. And in the closing
pages of the Sacred Word this invitation is echoed. The river of the
water of life, “clear as crystal,” proceeds from the throne of God and
the Lamb; and the gracious call is ringing down through the ages,
“Whosoever will, let him take the water of life freely.” Revelation
22:17.

ဟေဗြဲ တပ်များသည် ကဒေရှသို့ မရောက်မီ တစ်ချိန်တည်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့၏ စခန်းဘေးတွင် စီးဆင်းခဲ့သော အသက်ရှင်သော စမ်းချောင်းသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လူများကို ထပ်မံ စမ်းသပ်ရန် ထာဝရဘုရား၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူ၏ ပညတ်တော်ကို ယုံကြည်မည်လော၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ ဘိုးဘေးတို့၏ မယုံကြည်မှုကို တုပမည်လော ဟု သက်သေပြမည်ဖြစ်သည်။

Just before the Hebrew host reached Kadesh, the living stream
ceased that for so many years had gushed out beside their encampment. It was the Lord’s purpose again to test His people. He would
prove whether they would trust His providence or imitate the unbelief of their fathers.

သူတို့သည် ကာနန်တောင်ကုန်းများကို မြင်တွေ့နေကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်ခရီးဆက်ရုံဖြင့် ကတိတော်ပြည်နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဧသေ၏ ဆွေမျိုးတို့၏ ပိုင်နက်ဖြစ်သော ဧဒုံမှ အနည်းငယ်သာ ဝေးကွာနေခဲ့သည်။ ထိုလမ်းမှ တဆင့် ကာနန်သို့ သွားရန် ချိန်းဆိုထားသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ မောရှေအား ညွှန်ကြားချက်ကို ပေးခဲ့သည်။ “မြောက်ဘက်သို့ လှည့်ပါ။ လူများကို ပညတ်ချက်ပေး၍ သင်တို့သည် ရှေယိရ၌ နေထိုင်သော ဧသေ၏ သားမြေးတို့၏ နယ်ခြားကို ဖြတ်သန်းရမည်။ သူတို့သည် သင်တို့ကို ကြောက်ရွံ့ကြလိမ့်မည်။ ... သင်တို့သည် စားရန်အတွက် ငွေနှင့် အသားကို ဝယ်ရမည်။ သင်တို့ သောက်ရန်အတွက် ငွေနှင့် ရေကိုလည်း ဝယ်ရမည်။” တရားဟောရာ ၂:၃-၆။ ဤ ညွှန်ကြားချက်များသည် သူတို့၏ ရေပေးဝေမှုကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြရန် လုံလောက်သင့်သည်။ သူတို့သည် ကာနန်ပြည်သို့ တိုက်ရိုက်လမ်းကြောင်းတွင် ရေကောင်းရေ ရွှမ်းရေရွှဲ မြေဩဇာ ကြွယ်ဝသော နိုင်ငံကို ဖြတ်သန်းရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ဧဒုံမှ တဆင့် အနှောင်အယှက်မရှိ ဖြတ်သန်းခွင့်ပေး၍ အစားအစာ ဝယ်ယူခွင့်နှင့် တပ်များကို ရေပေးရန် လုံလောက်သော ရေကိုလည်း ကတိပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အံ့ဩဖွယ်ရာ ရေစီးဆင်းမှု ရပ်တန့်ခြင်းသည် တော၌ လှည့်လည်ခြင်း ပြီးဆုံးခဲ့ပြီဟု ရွှင်လန်းမှု ဖြစ်စေသင့်သည်။ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုဖြင့် မျက်စိကန်းမနေခဲ့လျှင် ဤအရာကို နားလည်ခဲ့ကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော် ပြည့်စုံခြင်း၏ သက်သေ ဖြစ်သင့်သော အရာသည် သံသယနှင့် ညည်းညူခြင်း၏ အခွင့်အရေး ဖြစ်ခဲ့သည်။ လူများသည် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ကာနန်ပိုင်ဆိုင်ရန် ယူဆောင်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပုံရပြီး တော၌ ကောင်းချီးများအတွက် အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။

They were now in sight of the hills of Canaan. A few days’ march [414]
374 Patriarchs and Prophets
would bring them to the borders of the Promised Land. They were
but a little distance from Edom, which belonged to the descendants
of Esau, and through which lay the appointed route to Canaan. The
direction had been given to Moses, “Turn you northward. And
command thou the people, saying, Ye are to pass through the coast
of your brethren the children of Esau, which dwell in Seir; and they
shall be afraid of you.... Ye shall buy meat of them for money, that
ye may eat; and ye shall also buy water of them for money, that
ye may drink.” Deuteronomy 2:3-6. These directions should have
been suffcient to explain why their supply of water had been cut
off; they were about to pass through a well-watered, fertile country,
in a direct course to the land of Canaan. God had promised them an
unmolested passage through Edom, and an opportunity to purchase
food, and also water suffcient to supply the host. The cessation of
the miraculous flow of water should therefore have been a cause of
rejoicing, a token that the wilderness wandering was ended. Had
they not been blinded by their unbelief, they would have understood
this. But that which should have been an evidence of the fulfllment
of God’s promise was made the occasion of doubt and murmuring.
The people seemed to have given up all hope that God would bring
them into possession of Canaan, and they clamored for the blessings
of the wilderness.

ကာနန်ပြည်သို့ မဝင်ခွင့်မပြုမီ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ ကတိကို ယုံကြည်ကြောင်း ပြသရမည်။ ရေသည် ဧဒုံသို့ မရောက်မီ ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့အတွက် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့သည်။ ခဏတာ မျက်မှောက်မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လျှောက်လှမ်းရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုသည် သူတို့၏ ဘိုးဘေးတို့ ဖော်ပြခဲ့သော အလားတူ မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်း၊ ကျေးဇူးမဲ့သော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ စခန်းတွင် ရေအတွက် အော်ဟစ်သံ မကြားရမီ သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သော လက်ကို မေ့လျော့ခဲ့ကြပြီး ဘုရားသခင်ထံ အကူအညီ မတောင်းဆိုဘဲ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ “ငါတို့ ညီအစ်ကိုများ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ သေသောအခါ ငါတို့ သေခဲ့လျှင် ကောင်းလေစွ။” (တော၌ ကောရ၏ ပုန်ကန်မှုတွင် ပျက်စီးခဲ့သော အရေအတွက်မှ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကောင်းလေစွ။) ကျမ်းချက် ၂၀:၁-၁၃။

Before God permitted them to enter Canaan, they must show
that they believed His promise. The water ceased before they had
reached Edom. Here was an opportunity for them, for a little time,
to walk by faith instead of sight. But the frst trial developed the
same turbulent, unthankful spirit that had been manifested by their
fathers. No sooner was the cry for water heard in the encampment
than they forgot the hand that had for so many years supplied their
wants, and instead of turning to God for help, they murmured against
Him , in their desperation exclaiming, “Would God that we had died
when our brethren died before the Lord!” (Numbers 20:1-13); that
is, they wished they had been of the number who were destroyed in
the rebellion of Korah.

သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများသည် မောရှေနှင့် အာရုန်ကို ဦးတည်ခဲ့သည်။ “သင်တို့သည် ငါတို့နှင့် ငါတို့၏ တိရစ္ဆာန်များ သေရမည်ဖြစ်သော ဤ တော၌ ထာဝရဘုရား၏ ပရိသတ်ကို အဘယ်ကြောင့် ဆောင်ခဲ့ကြသနည်း။ ငါတို့ကို ဤ ဆိုးရွားသော အရပ်သို့ ဆောင်ခဲ့ရန် အဘယ်ကြောင့် အဲဂုတ္တုမှ ဆင့်ခဲ့ကြသနည်း။ အစေ့၊ သဖန်းသီး၊ စပျစ်နွယ်ပင်၊ စပျစ်သီး မရှိ၊ သောက်ရန် ရေလည်း မရှိ။”

Their cries were directed against Moses and Aaron: “Why have
ye brought up the congregation of the Lord into this wilderness, that
we and our cattle should die there? And wherefore have ye made us
[415] to come up out of Egypt, to bring us in unto this evil place? it is no
[416]
[417]
Smitten Rock 375
place of seed, or of fgs, or of vines, or of pomegranates; neither is
there any water to drink.”

ခေါင်းဆောင်များသည် တဲတော် တံခါးဝသို့ သွားကာ မျက်နှာပေါ် လဲကျခဲ့ကြသည်။ တဖန် “ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော် ထင်ရှားလာ၍” မောရှေကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ “လှံတံကို ယူ၍ ပရိသတ်ကို စုရုံးပါ။ သင်နှင့် သင်၏ ညီ အာရုန်တို့ ရှေ့မှာ ကျောက်ဆောင်ကို စကားပြောပါ။ ရေထွက်လာမည်။ ကျောက်ဆောင်မှ ရေကို ထုတ်ဆောင်ရမည်။”

The leaders went to the door of the tabernacle and fell upon
their faces. Again “the glory of the Lord appeared,” and Moses was
directed, “Take the rod, and gather thou the assembly together, thou
and Aaron thy brother, and speak ye unto the rock before their eyes;
and it shall give forth his water, and thou shalt bring forth to them
water out of the rock.”

ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် လူအများရှေ့တွင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ လှံတံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။ သူတို့သည် ယခု အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော လူများဖြစ်သည်။ ဣသရေလ၏ ပုန်ကန်မှုနှင့် ခေါင်းမာမှုကို အချိန်ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု နောက်ဆုံးတွင် မောရှေ၏ စိတ်ရှည်မှု ပျက်ပြားခဲ့သည်။ “ဟေး ပုန်ကန်သူများ၊ ယခု နားထောင်ပါ။” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ “ငါတို့သည် ဤ ကျောက်ဆောင်မှ ရေကို ဆောင်ရမည်လော။” ဘုရားသခင် ပညတ်ချက်အတိုင်း ကျောက်ဆောင်ကို စကားမပြောဘဲ လှံတံနှင့် နှစ်ချက် ရိုက်ခဲ့သည်။

The two brothers went on before the multitude, Moses with the
rod of God in his hand. They were now aged men. Long had they
borne with the rebellion and obstinacy of Israel; but now, at last,
even the patience of Moses gave way. “Hear now, ye rebels,” he
cried; “must we fetch you water out of this rock?” and instead of
speaking to the rock, as God had commanded him, he smote it twice
with the rod.

ရေသည် တပ်များကို ကျေနပ်စေရန် ပေါများစွာ စီးဆင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ကြီးစွာသော မှားယွင်းမှု ပြုခဲ့သည်။ မောရှေသည် ဒေါသဖြင့် စကားပြောခဲ့သည်။ သူ၏ စကားများသည် ဘုရားသခင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော အမျက်ထွက်မှုထက် လူ့စိတ်ဆန္ဒ ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ “ဟေး ပုန်ကန်သူများ၊ ယခု နားထောင်ပါ။” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤ စွပ်စွဲချက်သည် မှန်ကန်သော်လည်း မှန်ကန်မှုပင်လျှင် စိတ်ဆန္ဒ သို့မဟုတ် စိတ်မရှည်မှုဖြင့် မပြောသင့်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေအား ဣသရေလကို သူတို့၏ ပုန်ကန်မှုဖြင့် စွဲချက်တင်ရန် ပညတ်ချက်ပေးခဲ့သောအခါ စကားများသည် သူ့ကို နာကျင်စေခဲ့ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သတင်းစကားကို ပေးပို့ရန် သူ့ကို ထောက်မခဲ့သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် သူတို့ကို စွပ်စွဲရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သောအခါ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို ဝမ်းနည်းစေခဲ့ပြီး လူများကို အန္တရာယ်သာ ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ရှည်မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု ချို့တဲ့မှုသည် ထင်ရှားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူများသည် သူ၏ အတိတ်က လုပ်ဆောင်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ရှိခဲ့မှုကို မေးခွန်းထုတ်ရန်နှင့် သူတို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။ မောရှေ အပါအဝင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့သည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်သည် ပထမမှ ဝေဖန်မှုနှင့် ဆုံးမမှုကို ဖွင့်ဟခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။ ယခု သူတို့သည် ဘုရားသခင်က သူ၏ ကျွန်မှ တဆင့် ပေးပို့ခဲ့သော ဆုံးမမှုများကို ငြင်းပယ်ရန် ဆင်ခြေ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

The water gushed forth in abundance to satisfy the host. But
a great wrong had been done. Moses had spoken from irritated
feeling; his words were an expression of human passion rather than
of holy indignation because God had been dishonored. “Hear now,
ye rebels,” he said. This accusation was true, but even truth is not to
be spoken in passion or impatience. When God had bidden Moses to
charge upon Israel their rebellion, the words had been painful to him,
and hard for them to bear, yet God had sustained him in delivering
the message. But when he took it upon himself to accuse them, he
grieved the Spirit of God and wrought only harm to the people. His
lack of patience and self-control was evident. Thus the people were
given occasion to question whether his past course had been under
the direction of God, and to excuse their own sins. Moses, as well
as they, had offended God. His course, they said, had from the frst
been open to criticism and censure. They had now found the pretext
which they desired for rejecting all the reproofs that God had sent
them through His servant.

မောရှေသည် ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်မှု ဖော်ပြခဲ့သည်။ “ငါတို့ ရေကို ဆောင်ရမည်လော။” ဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကတိမပြည့်စုံမည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ “သင်တို့ ငါ့ကို မယုံကြည်ခဲ့။” ဟု ထာဝရဘုရားသည် ညီအစ်ကို နှစ်ဦးကို ကြေညာခဲ့သည်။ “ဣသရေလ သားတို့ ရှေ့မှာ ငါ့ကို မြင့်မြတ်စေရန်။” ရေ ပျက်ခဲ့သောအချိန်တွင် လူများ၏ ညည်းညူမှုနှင့် ပုန်ကန်မှုက ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်အပေါ် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း ချိုးဖျက်ခဲ့သည်။ ပထမမျိုးဆက်သည် သူတို့၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် တော၌ ပျက်စီးရန် အပြစ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ သားသမီးများတွင် အလားတူ စိတ်ဓာတ် ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ ဤသူများလည်း ကတိကို မရရှိနိုင်ဘူးလော။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ခဲ့သော မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် လူများရှေ့တွင် ကိစ္စကို တင်ပြရန် ကြိုးပမ်းမှု မရှိခဲ့ပါ။ ဤ စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် အလင်းရောင်ဖြင့် တင်ပြနိုင်ခဲ့လျှင် ဘုရားသခင်အပေါ် မပျက်ပြယ်သော ယုံကြည်ခြင်း ဖော်ပြခဲ့ကြမည်ဖြစ်သည်။ တရားသူကြီးများအဖြစ် သူတို့၌ ရင်းနှီးခဲ့သော အာဏာကို ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချ အသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ညည်းညူမှုကို ငြိမ်သက်စေနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို အလုပ်အတွက် မတောင်းဆိုမီ အရာများကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေ ဖြစ်စေရန် သူတို့၏ စွမ်းအားရှိ ကြိုးပမ်းမှု အားလုံးကို ထုတ်ပေးရန် သူတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ ကဒေရှတွင် ညည်းညူမှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ခဲ့လျှင် ဆိုးရွားမှု အစီအရီ မည်မျှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့မည်နည်း။

Moses manifested distrust of God. “Shall we bring water?” he
questioned, as if the Lord would not do what He promised. “Ye
believed Me not,” the Lord declared to the two brothers, “to sanctify
Me in the eyes of the children of Israel.” At the time when the water
failed, their own faith in the fulfllment of God’s promise had been
shaken by the murmuring and rebellion of the people. The frst gen
376 Patriarchs and Prophets
[418] eration had been condemned to perish in the wilderness because of
their unbelief, yet the same spirit appeared in their children. Would
these also fail of receiving the promise? Wearied and disheartened,
Moses and Aaron had made no effort to stem the current of popular
feeling. Had they themselves manifested unwavering faith in God,
they might have set the matter before the people in such a light as
would have enabled them to bear this test. By prompt, decisive exercise of the authority vested in them as magistrates, they might have
quelled the murmuring. It was their duty to put forth every effort
in their power to bring about a better state of things before asking
God to do the work for them. Had the murmuring at Kadesh been
promptly checked, what a train of evil might have been prevented!

မောရှေ၏ လျင်မြန်သော လုပ်ရပ်ဖြင့် ဘုရားသခင်သည် သင်ခန်းစာ သင်ကြားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော ခွန်အားကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ ကျောက်ဆောင်သည် ခရစ်တော်၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်ကို တစ်ကြိမ်သာ ပူဇော်ရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်သာ ရိုက်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်တွင် ကျောက်ဆောင်ကို စကားပြောရန်သာ လိုအပ်သည်။ ယေရှု၏ နာမတော်ဖြင့် ကောင်းချီးများကို တောင်းဆိုရန်သာ ရှိသည်။ ကျောက်ဆောင်ကို ဒုတိယအကြိမ် ရိုက်ခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်၏ လှပသော ပုံဆောင်ချက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

By his rash act Moses took away the force of the lesson that God
purposed to teach. The rock, being a symbol of Christ, had been
once smitten, as Christ was to be once offered. The second time it
was needful only to speak to the rock, as we have only to ask for
blessings in the name of Jesus. By the second smiting of the rock
the signifcance of this beautiful fgure of Christ was destroyed.

ထို့အပြင် မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းတွင်သာ ရှိသော အာဏာကို ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဘုရားဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု လိုအပ်ချက်သည် အခါသမယ်ကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဣသရေလ၏ ခေါင်းဆောင်များသည် လူများကို ဘုရားသခင်အပေါ် ရိုသေမှုနှင့် သူ၏ တန်ခိုးနှင့် ကောင်းမြတ်မှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ခိုင်ခံ့စေရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့သည်။ သူတို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့သောအခါ “ငါတို့ ဤ ကျောက်ဆောင်မှ ရေကို ဆောင်ရမည်လော။” သူတို့သည် လူ့ ချို့ယွင်းချက်နှင့် စိတ်ဆန္ဒ ရှိသော လူများကဲ့သို့ တန်ခိုးသည် သူတို့နှင့် ရှိနေသည်ဟု ဘုရားသခင်၏ နေရာတွင် မိမိကိုယ်ကို ထားခဲ့ကြသည်။ လူများ၏ အဆက်မပြတ် ညည်းညူမှုနှင့် ပုန်ကန်မှုဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခဲ့သော မောရှေသည် သူ၏ ထာဝရ ကူညီသူကို မေ့လျော့ခဲ့ပြီး ဘုရားတန်ခိုးမရှိဘဲ လူ့ အားနည်းချက် ပြသမှုဖြင့် သူ၏ မှတ်တမ်းကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ အလုပ် ပြီးဆုံးချိန်အထိ သန့်ရှင်း၊ ခိုင်မြဲ၊ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော လူသည် နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ရခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလ ပရိသတ်ရှေ့တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သောအခါ ချီးမြှောက်ခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။

More than this, Moses and Aaron had assumed power that belongs only to God. The necessity for divine interposition made the
occasion one of great solemnity, and the leaders of Israel should
have improved it to impress the people with reverence for God and
to strengthen their faith in His power and goodness. When they
angrily cried, “Must we fetch you water out of this rock?” they put
themselves in God’s place, as though the power lay with themselves,
men possessing human frailties and passions. Wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, Moses had lost sight
of his Almighty Helper, and without the divine strength he had been
left to mar his record by an exhibition of human weakness. The man
who might have stood pure, frm, and unselfsh to the close of his
work had been overcome at last. God had been dishonored before
the congregation of Israel, when He should have been magnifed and
exalted.

ဘုရားသခင်သည် ဤ အခါသမယ်တွင် မောရှေနှင့် အာရုန်ကို အလွန်အမင်း လှုံ့ဆော်ခဲ့သော ဆိုးရွားသော လုပ်ရပ်ရှိသူများအပေါ် တရားစီရင်မှု မချမှတ်ခဲ့ပါ။ ဆုံးမမှု အားလုံးသည် ခေါင်းဆောင်များအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သော သူများသည် သူ့ကို မရိုသေခဲ့ကြပါ။ မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို နစ်နာခဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြပြီး လူများ၏ ဘုရားရှေ့တွင် သူတို့၏ ကြီးစွာသော အပြစ်ကို မတင်ပြခဲ့ဘဲ မိမိတို့၏ စာနာမှုကို ဆွဲဆောင်ခြင်းဖြင့် အပြစ်သို့ မသိမသာ ကျရောက်ခဲ့သည်။

God did not on this occasion pronounce judgments upon those
whose wicked course had so provoked Moses and Aaron. All the
reproof fell upon the leaders. Those who stood as God’s representatives had not honored Him . Moses and Aaron had felt themselves
aggrieved, losing sight of the fact that the murmuring of the people
Smitten Rock 377
was not against them but against God. It was by looking to them- [419]
selves, appealing to their own sympathies, that they unconsciously
fell into sin, and failed to set before the people their great guilt before
God.

ချက်ချင်း ချမှတ်ခဲ့သော တရားစီရင်မှုသည် ခါးသီးပြီး အလွန်ရှက်ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် မောရှေနှင့် အာရုန်အား မိန့်တော်မူ၏။ သင်တို့သည် ငါ့ကို မယုံကြည်ခဲ့၊ ဣသရေလ သားတို့ ရှေ့မှာ ငါ့ကို မြင့်မြတ်စေရန် မလုပ်ခဲ့၍ သင်တို့သည် ဤ ပရိသတ်ကို ငါ ပေးသော ပြည်သို့ မဆောင်ရမည်။” ပုန်ကန်သော ဣသရေလနှင့်အတူ ယော်ဒန်မြစ်ကို မဖြတ်မီ သေရမည်ဖြစ်သည်။ မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ သတိပေးမှုနှင့် ဆုံးမမှုရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို လေးစားမှု ချစ်မြတ်နိုးခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့လျှင် သူတို့၏ အပြစ်သည် ပိုမို ကြီးမားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် တမင်တကာ သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိ အပြစ်ဖြင့် စွဲချက်တင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ သူတို့သည် ရုတ်တရက် သွေးဆောင်မှုဖြင့် အနိုင်ရခဲ့ပြီး သူတို့၏ နောင်တရမှုသည် ချက်ချင်းနှင့် နှလုံးသားမှ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ နောင်တကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ အပြစ်က လူများကြားတွင် ထိခိုက်မှု ရှိနိုင်သောကြောင့် ပြစ်ဒဏ်ကို ချေဖျက်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါ။

Bitter and deeply humiliating was the judgment immediately
pronounced. “The Lord spake unto Moses and Aaron, Because ye
believed Me not, to sanctify Me in the eyes of the children of Israel,
therefore ye shall not bring this congregation into the land which I
have given them.” With rebellious Israel they must die before the
crossing of the Jordan. Had Moses and Aaron been cherishing selfesteem or indulging a passionate spirit in the face of divine warning
and reproof, their guilt would have been far greater. But they were
not chargeable with willful or deliberate sin; they had been overcome
by a sudden temptation, and their contrition was immediate and
heartfelt. The Lord accepted their repentance, though because of the
harm their sin might do among the people, He could not remit its
punishment.

မောရှေသည် သူ၏ ပြစ်ဒဏ်ကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ဘဲ ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းတော် မပေးခဲ့သောကြောင့် ကတိတော်ပြည်သို့ မဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း လူများကို ပြောခဲ့သည်။ သူ့ကို ချမှတ်ခဲ့သော ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို မှတ်သားရန် ပညတ်ချက်ပေးခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ အပြစ်များဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ခံစားခဲ့ရသော တရားစီရင်မှုများကို လူတစ်ဦးတည်းအပေါ် စွဲချက်တင်ရန် ညည်းညူမှုများကို မည်သို့ ရှုမြင်ရမည်ကို စဉ်းစားရန် ပညတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ ပြစ်ဒဏ်ကို ချေဖျက်ရန် ဘုရားသခင်ကို တောင်းပန်ခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့ပြီး ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့ ကြောင့် ငါ့ကို အမျက်ထွက်တော်မူ၏။ ငါ့ကို မနားထောင်ခဲ့။” တရားဟောရာ ၃:၂၆။

Moses did not conceal his sentence, but told the people that since
he had failed to ascribe glory to God, he could not lead them into the
Promised Land. He bade them mark the severe punishment visited
upon him, and then consider how God must regard their murmurings
in charging upon a mere man the judgments which they had by their
sins brought upon themselves. He told them how he had pleaded
with God for a remission of the sentence, and had been refused.
“The Lord was wroth with me for your sakes,” he said, “and would
not hear me.” Deuteronomy 3:26.

အခက်အခဲ သို့မဟုတ် စမ်းသပ်မှု အခါတိုင်း ဣသရေလ လူများသည် ဘုရားသခင်သည် ကိစ္စတွင် ကိုယ်စားလှယ် မရှိခဲ့သကဲ့သို့ အဲဂုတ္တုမှ ဆောင်ခဲ့သော မောရှေကို စွဲချက်တင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခရီးဆောင်မှုတစ်လျှောက် လမ်းတွင် အခက်အခဲများကို ညည်းညူခဲ့ကြသကဲ့သို့ ခေါင်းဆောင်များကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍ မောရှေသည် သူတို့ကို ပြောခဲ့သည်။ “သင်တို့၏ ညည်းညူမှုများသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါ မဟုတ်ဘဲ သင်တို့၏ လွတ်မြောက်မှုတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်။” သို့သော် ကျောက်ဆောင်ရှေ့တွင် သူ၏ အလျင်စလို စကားများဖြစ်သော “ငါတို့ ရေကို ဆောင်ရမည်လော။” သည် သူတို့၏ စွဲချက်ကို တရားဝင် ဝန်ခံချက်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မယုံကြည်မှုတွင် သူတို့ကို အတည်ပြုခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ညည်းညူမှုများကို တရားမျှတစေခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဤ အထင်အမြင်ကို သူတို့၏ စိတ်ထဲမှ ထာဝရ ဖယ်ရှားရန် မောရှေကို ကတိတော်ပြည်သို့ ဝင်ရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်သည် မောရှေ မဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားသည် ပြောခဲ့သော တန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန် ဖြစ်ကြောင်း မမှားနိုင်သော သက်သေ ရှိခဲ့သည်။ “ကြည့်ပါ၊ ငါ သင့်ရှေ့၌ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး စေလွှတ်သည်။ လမ်းတွင် သင့်ကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ငါ ပြင်ဆင်ထားသော နေရာသို့ ဆောင်ခဲ့ရန်ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သတိပြုပါ၊ သူ၏ အသံကို နားထောင်ပါ။ ... ငါ့နာမတော်သည် သူ၌ ရှိ၏။” ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၂၀၊ ၂၁။

On every occasion of diffculty or trial the Israelites had been
ready to charge Moses with having led them from Egypt, as though
God had had no agency in the matter. Throughout their journeyings,
as they had complained of the diffculties in the way, and murmured
against their leaders, Moses had told them, “Your murmurings are
against God. It is not I, but God, who has wrought in your deliverance.” But his hasty words before the rock, “shall we bring water?”
were a virtual admission of their charge, and would thus confrm
them in their unbelief and justify their murmurings. The Lord would
remove this impression forever from their minds, by forbidding
Moses to enter the Promised Land. Here was unmistakable evidence
that their leader was not Moses, but the mighty Angel of whom the
378 Patriarchs and Prophets
Lord had said, “Behold, I send an Angel before thee, to keep thee
in the way, and to bring thee into the place which I have prepared.
Beware of Him , and obey His voice: ... for My name is in Him .”
Exodus 23:20, 21.

[၄၂၀] “ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့ကြောင့် ငါ့ကို အမျက်တော်ထွက်တော်မူ၏” ဟု မောရှေက ဆိုခဲ့သည်။ ဣသရေလအမျိုးသားအားလုံး၏ မျက်စိများသည် မောရှေအပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ အပြစ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ့လူများအတွက် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုချိုးဖောက်မှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်သော လူများအားလုံး သိရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုအရာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လွန်မြောက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ကြီးစွာသော လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းနှင့် စိတ်ရှည်မှုမရှိခြင်းကို တာဝန်ရှိသော ရာထူးများတွင်ရှိသော သူများတွင် ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်ဟု အထင်အမြင်ကို ပေးခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုတစ်ခုတည်းသော အပြစ်ကြောင့် မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် ခါနန်ပြည်သို့ မဝင်ရန် ကြေညာခဲ့သည့်အခါ၊ လူများသည် ဘုရားသခင်သည် လူများကို မခွဲခြားဘဲ လေးစားသူ မရှိကြောင်း၊ ချိုးဖောက်သူကို အမှန်တကယ် အပြစ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။

[420] “The Lord was wroth with me for your sakes,” said Moses. The
eyes of all Israel were upon Moses, and his sin cast a reflection
upon God, who had chosen him as the leader of His people. The
transgression was known to the whole congregation; and had it been
passed by lightly, the impression would have been given that unbelief
and impatience under great provocation might be excused in those
in responsible positions. But when it was declared that because of
that one sin Moses and Aaron were not to enter Canaan, the people
knew that God is no respecter of persons, and that He will surely
punish the transgressor.

ဣသရေလ၏ သမိုင်းကို လမ်းညွှန်မှုနှင့် သတိပေးချက်အတွက် လာမည့်မျိုးဆက်များအတွက် မှတ်တမ်းတင်ရန် ရှိခဲ့သည်။ လူများအားလုံး၏ အနာဂတ်အချိန်များတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်ကို မတရားမှုမရှိသော အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အပြစ်ကို မည်သည့်အခါမျှ တရားမျှတမှုမရှိဘဲ မဖန်တီးခဲ့။ သို့ရာတွင် အပြစ်၏ အလွန်အမင်း အပြစ်ရှိမှုကို နားလည်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ လူများသည် ချိုးဖောက်သူကို အပြစ်ပေးရန် ဘုရားသခင်သည် ကောင်းမွန်လွန်းသည်ဟု မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးကြသည်။ သို့ရာတွင် သမ္မာကျမ်းစာ သမိုင်း၏ အလင်းရောင်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမွန်မှုနှင့် သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် စကြဝဠာ၏ ငြိမ်သက်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ဆိုးရွားသော ဆိုးရွားမှုအဖြစ် အပြစ်နှင့် ဆက်ဆံရန် သူ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

The history of Israel was to be placed on record for the instruction
and warning of coming generations. Men of all future time must see
the God of heaven as an impartial ruler, in no case justifying sin. But
few realize the exceeding sinfulness of sin. Men flatter themselves
that God is too good to punish the transgressor. But in the light of
Bible history it is evident that God’s goodness and His love engage
Him to deal with sin as an evil fatal to the peace and happiness of
the universe.

မောရှေ၏ ဖြူစင်မှုနှင့် သစ္စာရှိမှုပင်လျှင် သူ၏ ချိုးမှု၏ လက်စားချေမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် လူများကို ပိုမိုကြီးမားသော ချိုးဖောက်မှုများကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ခေါင်းဆောင်များတွင် အပြစ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့သော သူများတွင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံနိုင်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် မောရှေကို ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အခြားလူတိုင်းထက် ချီးမြှောက်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဘုန်းတော်ကို သူ့အား ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ သူ့မှတဆင့် သူသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့အား သူ၏ ပညတ်တော်များကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ မောရှေသည် အလွန်ကြီးမားသော အလင်းရောင်နှင့် အသိပညာကို ခံစားခဲ့ရသည်မှာ သူ၏ အပြစ်ကို ပိုမိုဆိုးရွားစေခဲ့သည်။ အတိတ်က သစ္စာရှိမှုသည် တစ်ခုတည်းသော မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်အတွက် ပြစ်ဒဏ်မချနိုင်ပေ။ လူသားအား ခွင့်ပြုချက်ပေးသော အလင်းရောင်နှင့် အခွင့်အရေးများ ပိုများလေ၊ သူ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများ ပိုများလေ၊ သူ၏ ကျရှုံးမှု ပိုမိုဆိုးရွားလေ၊ သူ၏ အပြစ်ဒဏ်များ ပိုမိုလေးလံလေလေ ဖြစ်သည်။

Not even the integrity and faithfulness of Moses could avert
the retribution of his fault. God had forgiven the people greater
transgressions, but He could not deal with sin in the leaders as in
those who were led. He had honored Moses above every other man
upon the earth. He had revealed to him His glory, and through him
He had communicated His statutes to Israel. The fact that Moses had
enjoyed so great light and knowledge made his sin more grievous.
Past faithfulness will not atone for one wrong act. The greater the
light and privileges granted to man, the greater is his responsibility,
the more aggravated his failure, and the heavier his punishment.

မောရှေသည် ကြီးစွာသော ရာဇ၀တ်မှုကို မကျူးလွန်ခဲ့ပေ။ လူများသည် ကိစ္စကို ကြည့်ရှုမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အပြစ်သည် ဘုံတွင်ရှိသော တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆာလံဆရာက “သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် မဆင်မခြင် ပြောဆိုခဲ့သည်” ဟု ဆိုသည်။ ဆာလံကျမ်း ၁၀၆:၃၃။ လူ့တရားစီရင်မှုအတွက် ဤအရာသည် ပေါ့ပါးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ အလွန်သစ္စာရှိဆုံး နှင့် ချီးကျူးခဲ့သော ကျွန်တွင် ဤအပြစ်ကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့လျှင်၊ သူသည် အခြားသူများတွင် ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တိုင်ချီးမြှောက်မှု၏ ဝိညာဉ်တော်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ညီအစ်ကိုများကို ဆုံးမရန် စိတ်ဆန္ဒ ရှိမှုသည် ဘုရားသခင်ကို မနှစ်သက်ပေ။ ဤဆိုးရွားမှုများတွင် ပျော်ရွှင်သော သူများသည် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်အပေါ် သံသယ ဖန်တီးကြသည်။ သံသယရှိသော သူများကို သူတို့၏ ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းအတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးကြသည်။ တစ်ဦး၏ ရာထူးမှာ အရေးကြီးလေ၊ သူ၏ လွှမ်းမိုးမှု ပိုများလေ၊ သူသည် စိတ်ရှည်မှုနှင့် နှိမ့်ချမှုကို မွေးမြူရန် လိုအပ်မှု ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။

Moses was not guilty of a great crime, as men would view the
matter; his sin was one of common occurrence. The psalmist says
that “he spake unadvisedly with his lips.” Psalm 106:33. To human
judgment this may seem a light thing; but if God dealt so severely
with this sin in His most faithful and honored servant, He will not
excuse it in others. The spirit of self-exaltation, the disposition to
Smitten Rock 379
censure our brethren, is displeasing to God. Those who indulge in
these evils cast doubt upon the work of God, and give the skeptical
an excuse for their unbelief. The more important one’s position, and
the greater his influence, the greater is the necessity that he should
cultivate patience and humility.

ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ၊ အထူးသဖြင့် တာဝန်ရှိသော ရာထူးနေရာများတွင် ရှိနေသူများသည် ဘုရားသခင်နှင့်သာ ထိုက်တန်သော ဘုန်းအသရေကို မိမိတို့အတွက် ယူဆောင်ရန် သွေးဆောင်ခြင်း ခံရပါက စာတန်သည် ဝမ်းမြောက်လှဟန်ပြု၏။ သူသည် အောင်ပွဲရရှိသွားလေပြီ။ သူသည် ဤနည်းဖြင့်ပင် ကျရှုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့်ပင် သူသည် အခြားသူများကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေရန် သွေးဆောင်ရာတွင် အအောင်မြင်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သွန်သင်ပေးသည့် သင်ခန်းစာများစွာကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင် ဖော်ပြထားခြင်းမှာ စာတန်၏ လှည့်ဖြားမှုများကို ကျွန်ုပ်တို့ သတိပြုမိစေရန် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဗီဇစိတ်ဆန္ဒတိုင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်တိုင်း သို့မဟုတ် နှလုံးသား၏ တိမ်းညွှတ်မှုတိုင်းသည် အချိန်တိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်က လူသားအား ပေးသနားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြစ်စေ၊ ခွင့်ပြုလိုက်သော စမ်းသပ်မှုဖြစ်စေ ကျွန်ုပ်တို့က စာတန်အား အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှ ပေးလိုက်သည်နှင့် သူသည် ဝိညာဉ်ကို သွေးဆောင်ရန်၊ နှောင့်ယှက်ရန်နှင့် ဖျက်စီးရန်အတွက် ထိုအရာကို အသုံးချမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်း မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ၊ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို မည်မျှပင် ခံစားနေရပါစေ၊ သူသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ အစဉ်အမြဲ နှိမ့်ချစွာ လျှောက်လှမ်းသင့်ပြီး ဘုရားသခင်သည် စိတ်ကူးတိုင်းကို လမ်းညွှန်ရန်နှင့် စိတ်ဆန္ဒတိုင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တောင်းလျှောက်သင့်သည်။

If the children of God, especially those who stand in positions of [421]
responsibility, can be led to take to themselves the glory that is due
to God, Satan exults. He has gained a victory. It was thus that he fell.
Thus he is most successful in tempting others to ruin. It is to place
us on our guard against his devices that God has given in His word
so many lessons teaching the danger of self-exaltation. There is not
an impulse of our nature, not a faculty of the mind or an inclination
of the heart, but needs to be, moment by moment, under the control
of the Spirit of God. There is not a blessing which God bestows
upon man, nor a trial which He permits to befall him, but Satan both
can and will seize upon it to tempt, to harass and destroy the soul,
if we give him the least advantage. Therefore however great one’s
spiritual light, however much he may enjoy of the divine favor and
blessing, he should ever walk humbly before the Lord, pleading in
faith that God will direct every thought and control every impulse.

ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သည်ဟု ဝန်ခံသူအားလုံးသည် မိမိတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို စောင့်ထိန်းရန်နှင့် အကြီးမားဆုံးသော ရန်စမှုများအောက်တွင်ပင် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိရန် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တာဝန်ရှိသည်။ မောရှေအပေါ် တင်ထားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများသည် အလွန်ကြီးမားလှ၏။ သူခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်မှုကို ခံရသူ အနည်းငယ်သာ ရှိလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤအချက်သည် သူ၏ အပြစ်အတွက် ဆင်ခြေပေးရန် အကြောင်းမဖြစ်ခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်အတွက် လုံလောက်သော ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ခွန်အားကို အမှီပြုပါက၊ သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများ၏ ကစားစရာ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ အပြင်းထန်ဆုံးသော သွေးဆောင်မှုသည်ပင် အပြစ်ပြုခြင်းအတွက် ဆင်ခြေမဖြစ်နိုင်ပါ။ ဝိညာဉ်အပေါ် မည်မျှပင် ကြီးမားသော ဖိအားများ သက်ရောက်ပါစေ၊ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ဆောင်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ လောက သို့မဟုတ် ငရဲ၏ တန်ခိုးသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကောင်းမှုပြုရန် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းနိုင်ပါ။ စာတန်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းချက်များကို တိုက်ခိုက်တတ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ ရှုံးနိမ့်ရန် မလိုပါ။ တိုက်ခိုက်မှုသည် မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ သို့မဟုတ် မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာပါစေ၊ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အကူအညီကို ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ကိုယ်တော်၏ ခွန်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ အောင်နိုင်ပါသည်။

All who profess godliness are under the most sacred obligation
to guard the spirit, and to exercise self-control under the greatest
provocation. The burdens placed upon Moses were very great; few
men will ever be so severely tried as he was; yet this was not allowed
to excuse his sin. God has made ample provision for His people; and
if they rely upon His strength, they will never become the sport of
circumstances. The strongest temptation cannot excuse sin. However
great the pressure brought to bear upon the soul, transgression is
our own act. It is not in the power of earth or hell to compel anyone
to do evil. Satan attacks us at our weak points, but we need not
be overcome. However severe or unexpected the assault, God has
provided help for us, and in His strength we may conquer.