အခန်း ၁၃ — ယုံကြည်ခြင်းကိုစမ်းသပ်ခြင်း

 

အခန်း ၁၃ — ယုံကြည်ခြင်းကိုစမ်းသပ်ခြင်း

Chapter 13—The Test of Faith 

ဤအခန်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၆၊ ၁၇:၁၈-၂၀၊ ၂၁:၁-၁၄၊ ၂၂:၁-၁၉ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Genesis 16; 17:18-20; 21:1-14; 22:1-19.

အာဗြဟံသည် သားရမည့် ကတိတော်ကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ အချိန်နှင့် နည်းလမ်းအတိုင်း ကတိတော် ပြည့်စုံလာသည်အထိ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ဘုရားသခင် တန်ခိုးတော်အပေါ် ယုံကြည်မှုကို စမ်းသပ်ရန် ကြန့်ကြာမှုကို ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ ကျရှုံးခဲ့သည်။ စာရာသည် မိမိ၏ အသက်ကြီးရင့်ချိန်တွင် ကလေးရရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မြင်ကာ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် အစီအစဉ်တစ်ခုအဖြစ် မိမိ၏ အစေခံမတစ်ဦးကို အာဗြဟံက မယားငယ်အဖြစ် ယူရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ မယားအများအပြား ယူဆောင်ခြင်းသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်နေသဖြင့် ယင်းကို အပြစ်ဟု မယူဆကြတော့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး မိသားစုဆက်ဆံရေး၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပျက်စီးစေသော အရာဖြစ်သည်။ အာဗြဟံနှင့် ဟာဂရတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်စုအတွက်သာမက နောင်လာနောက်သားများအတွက်ပါ ဆိုးကျိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

Abraham had accepted without question the promise of a son, but
he did not wait for God to fulfll His word in His own time and way.
A delay was permitted, to test his faith in the power of God; but he
failed to endure the trial. Thinking it impossible that a child should
be given her in her old age, Sarah suggested, as a plan by which
the divine purpose might be fulflled, that one of her handmaidens
should be taken by Abraham as a secondary wife. Polygamy had
become so widespread that it had ceased to be regarded as a sin, but
it was no less a violation of the law of God, and was fatal to the
sacredness and peace of the family relation. Abraham’s marriage
with Hagar resulted in evil, not only to his own household, but to
future generations.

အာဗြဟံ၏ ဇနီးအဖြစ် ရရှိလာသော အဆင့်အတန်းသစ်ကြောင့် ဂုဏ်တက်ကာ၊ အာဗြဟံမှ ဆင်းသက်လာမည့် ကြီးမြတ်သော လူမျိုး၏ မိခင်ဖြစ်လာရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဟာဂရသည် မာနထောင်လွှားပြီး ကြွားဝါလာကာ မိမိ၏ သခင်မကို မထီမဲ့မြင် ပြုမူလာခဲ့သည်။ အပြန်အလှန် မနာလိုမှုများသည် တစ်ချိန်က ပျော်ရွှင်ခဲ့သော အိမ်ထောင်စု၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ ပြစ်တင်ပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရသဖြင့် အာဗြဟံသည် သင့်မြတ်မှုပြန်ရရန် အချည်းနှီး ကြိုးစားခဲ့သည်။ စာရာ၏ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဟာဂရကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ စာရာကပင် သူ့ကို အပြစ်ရှိသူအဖြစ် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ပြိုင်ဘက်ကို နှင်ထုတ်လိုသော်လည်း အာဗြဟံက ယင်းကို ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဟာဂရသည် သူ အလွန်မျှော်လင့်ထားသော ကတိတော်နှင့် ဆိုင်သော သား၏ မိခင်ဖြစ်လာမည်ဟု သူယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် စာရာ၏ အစေခံသာ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို သခင်မ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်၌ပင် ထားရှိခဲ့သည်။ ဟာဂရ၏ မာနကြီးသော စိတ်သည် သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကြောင့် ရရှိလာသော ပြင်းထန်သော ဆက်ဆံမှုကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ “စာရဲသည် သူမကို ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံသောအခါ၊ သူမသည် စာရဲ၏ မျက်မှောက်မှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။”

Flattered with the honor of her new position as Abraham’s wife,
and hoping to be the mother of the great nation to descend from
him, Hagar became proud and boastful, and treated her mistress with
contempt. Mutual jealousies disturbed the peace of the once happy
home. Forced to listen to the complaints of both, Abraham vainly
endeavored to restore harmony. Though it was at Sarah’s earnest
entreaty that he had married Hagar, she now reproached him as the
one at fault. She desired to banish her rival; but Abraham refused to
permit this; for Hagar was to be the mother of his child, as he fondly
hoped, the son of promise. She was Sarah’s servant, however, and
he still left her to the control of her mistress. Hagar’s haughty spirit
would not brook the harshness which her insolence had provoked.
“When Sarai dealt hardly with her, she fled from her face.”

သူမသည် တောကန္တာရသို့ သွားခဲ့ပြီး စမ်းရေတွင်းတစ်ခုအနားတွင် အားကိုးရာမဲ့ တစ်ယောက်တည်း အနားယူနေစဉ်၊ လူ့သဏ္ဌာန်ဆောင်သော ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး သူမထံတွင် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် တာဝန်ကို သတိပေးရန် “စာရဲ၏ အစေခံမ ဟာဂရ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကာ၊ “သင်၏ သခင်မထံသို့ ပြန်သွားပြီး သူမ၏ လက်အောက်တွင် အညံ့ခံနေထိုင်လော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သို့သော် ပြစ်တင်မောင်းမဲမှုနှင့်အတူ နှစ်သိမ့်စကားများလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် သင်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြားတော်မူပြီ။” “ငါသည် သင်၏ အမျိုးအနွယ်ကို များပြားစေမည်ဖြစ်၍ အရေအတွက်အားဖြင့် မရေတွက်နိုင်အောင် ဖြစ်လိမ့်မည်။” ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ကို အစဉ်အမြဲ သတိရစေရန်အတွက် သူမ၏ သားကို “ဘုရားသခင် ကြားတော်မူမည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဣရှမေလဟု အမည်မှည့်ရန် မိန့်ကြားခဲ့သည်။

She made her way to the desert, and as she rested beside a
fountain, lonely and friendless, an angel of the Lord, in human form,
appeared to her. Addressing her as “Hagar, Sarai’s maid,” to remind
her of her position and her duty, he bade her, “Return to thy mistress, [146]
and submit thyself under her hands.” Yet with the reproof there were
123
124 Patriarchs and Prophets
mingled words of comfort. “The Lord hath heard thy affliction.” “I
will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered
for multitude.” And as a perpetual reminder of His mercy, she was
bidden to call her child Ishmael, “God shall hear.”

အာဗြဟံသည် အသက် ၁၀၀ နီးပါး ရှိသောအခါ၊ သားရမည့် ကတိတော်ကို ထပ်မံပေးခဲ့ပြီး ထိုအမွေခံသည် စာရာမှ မွေးဖွားလာမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း အာမခံခဲ့သည်။ သို့သော် အာဗြဟံသည် ကတိတော်ကို နားမလည်သေးပေ။ သူ၏ စိတ်သည် ဣရှမေလထံသို့ ချက်ချင်းရောက်သွားပြီး ဣရှမေလမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ဆိုင်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်စုံလာလိမ့်မည်ဟု ဆက်လက်ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ သားအပေါ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် သူက “ဣရှမေလသည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့တော်၌ အသက်ရှင်ပါစေသော” ဟု လျှောက်ထားခဲ့သည်။ ကတိတော်ကို မှားယွင်းစရာမရှိသော စကားလုံးများဖြင့် ထပ်မံပေးခဲ့သည် - “သင်၏ ဇနီး စာရာသည် သားတစ်ဦးကို အမှန်ပင် ဖွားမြင်လိမ့်မည်။ ထိုသားကို ဣဇက်ဟု အမည်မှည့်ရမည်။ ငါသည် သူနှင့်အတူ ငါ၏ ပဋိညာဉ်ကို ထူထောင်မည်။” သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဖခင်၏ ဆုတောင်းသံကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ “ဣရှမေလနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ငါသည် သင့်ကို ကြားပြီ။ ကြည့်ရှုလော့၊ ငါသည် သူ့ကို ကောင်းချီးပေးပြီ ... ငါသည် သူ့ကို ကြီးမြတ်သော လူမျိုး ဖြစ်စေမည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

When Abraham was nearly one hundred years old, the promise
of a son was repeated to him, with the assurance that the future heir
should be the child of Sarah. But Abraham did not yet understand the
promise. His mind at once turned to Ishmael, clinging to the belief
that through him God’s gracious purposes were to be accomplished.
In his affection for his son he exclaimed, “O that Ishmael might live
before Thee!” Again the promise was given, in words that could
not be mistaken: “Sarah thy wife shall bear thee a son indeed; and
thou shalt call his name Isaac: and I will establish My covenant with
him.” Yet God was not unmindful of the father’s prayer. “As for
Ishmael,” He said, “I have heard thee: Behold, I have blessed him,
... and I will make him a great nation.”

တစ်သက်တာလုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော ဣဇက်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် သူတို့၏ အလိုလားဆုံးသော မျှော်လင့်ချက် ပြည့်စုံခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အာဗြဟံနှင့် စာရာ၏ တဲနန်းများကို ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဟာဂရအတွက်မူ ဤဖြစ်ရပ်သည် သူမ၏ မြတ်နိုးစွာ ယုံကြည်ခဲ့သော ရည်မှန်းချက်များ ပြိုလဲပျက်စီးခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ဣရှမေလကို စခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းက အာဗြဟံ၏ စည်းစိမ်ကို ဆက်ခံမည့်သူနှင့် ကတိတော်လာ ကောင်းချီးများကို အမွေရမည့်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ ယခုအခါ သူသည် ရုတ်တရက် ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့သည် စာရာ၏ သားကို မုန်းတီးလာကြသည်။ လူအများ၏ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်မှုသည် သူတို့၏ မနာလိုစိတ်ကို ပိုမိုတိုးပွားစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဣရှမေလသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို အမွေခံမည့်သူကို လူသိရှင်ကြား ပြက်ရယ်ပြုရန်ပင် ရဲတင်းလာခဲ့သည်။ ဣရှမေလ၏ ဆိုးသွမ်းသော စိတ်သဘောထားသည် မငြိမ်မသက်မှုများ၏ အမြဲတမ်း အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာမည်ကို စာရာ မြင်တွေ့ခဲ့သဖြင့် ဟာဂရနှင့် ဣရှမေလကို စခန်းမှ နှင်ထုတ်ရန် အာဗြဟံကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုဖခင်ကြီးသည် အလွန်ပင် စိတ်သောကရောက်ခဲ့ရသည်။ မိမိ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော သားဖြစ်သူ ဣရှမေလကို သူ မည်သို့ နှင်ထုတ်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုကို တောင်းခံခဲ့သည်။

The birth of Isaac, bringing, after a lifelong waiting, the fulfllment of their dearest hopes, flled the tents of Abraham and Sarah
with gladness. But to Hagar this event was the overthrow of her
fondly cherished ambitions. Ishmael, now a youth, had been regarded by all in the encampment as the heir of Abraham’s wealth
and the inheritor of the blessings promised to his descendants. Now
he was suddenly set aside; and in their disappointment, mother
and son hated the child of Sarah. The general rejoicing increased
their jealousy, until Ishmael dared openly to mock the heir of God’s
promise. Sarah saw in Ishmael’s turbulent disposition a perpetual
source of discord, and she appealed to Abraham, urging that Hagar
and Ishmael be sent away from the encampment. The patriarch was
thrown into great distress. How could he banish Ishmael his son, still
dearly beloved? In his perplexity he pleaded for divine guidance.

ထာဝရဘုရားသည် သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးမှတစ်ဆင့် စာရာ၏ အလိုဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် သူ့ကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ဣရှမေလ သို့မဟုတ် ဟာဂရအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် လမ်းခရီးကို အဟန့်အတား မဖြစ်သင့်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ဤသို့ပြုမှသာ သူ၏ မိသားစုတွင် သင့်မြတ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန်က ဖခင်၏ အိမ်နှင့် ခွဲခွာသွားရသော်လည်း ဣရှမေလကို ဘုရားသခင် စွန့်ပစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ သူ၏ အသက်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်ဖြစ်ပြီး သူသည် ကြီးမြတ်သော လူမျိုး၏ ဖခင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း နှစ်သိမ့်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် ကောင်းကင်တမန်၏ စကားကို နာခံခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော ခံစားချက်မပါဘဲ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဟာဂရနှင့် သူ၏ သားကို စေလွှတ်လိုက်စဉ်တွင် ဖခင်၏ နှလုံးသားသည် ဖော်မပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် လေးလံနေခဲ့သည်။

The Lord, through a holy angel, directed him to grant Sarah’s desire;
his love for Ishmael or Hagar ought not to stand in the way, for only
thus could he restore harmony and happiness to his family. And the
angel gave him the consoling promise that though separated from
his father’s home, Ishmael should not be forsaken by God; his life
should be preserved, and he should become the father of a great
[147] nation. Abraham obeyed the angel’s word, but it was not without
Test of Faith 125
keen suffering. The father’s heart was heavy with unspoken grief as
he sent away Hagar and his son.

အာဗြဟံအား ပေးသနားတော်မူသော အိမ်ထောင်ရေးသန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်သည် ခေတ်အဆက်ဆက်အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ဤဆက်ဆံရေး၏ အခွင့်အရေးများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ကြီးမားသော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုဖြင့်ပင် ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ရမည်ဟု ၎င်းက ကြေညာထားသည်။ စာရာသည် အာဗြဟံ၏ တစ်ဦးတည်းသော စစ်မှန်သော ဇနီးဖြစ်သည်။ ဇနီးတစ်ယောက်အနေဖြင့်လည်းကောင်း၊ မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့်လည်းကောင်း သူမ၏ အခွင့်အရေးများကို အခြားမည်သူမျှ ခံစားခွင့်မရှိပေ။ သူမသည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို ရိုသေလေးစားခဲ့ပြီး၊ ဤအချက်ကြောင့် သူမကို ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ထိုက်တန်သော စံနမူနာတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် အာဗြဟံ၏ ချစ်ခင်စုံမက်မှုများကို အခြားသူတစ်ဦးအား ပေးဝေရန် သူမ အလိုမရှိခဲ့ပေ၊ သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ကို နှင်ထုတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းအတွက်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သူမကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။ အာဗြဟံနှင့် စာရာ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့ခဲ့ကြပြီး၊ ဤအမှားကပင် ဟာဂရနှင့် လက်ထပ်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။

The instruction given to Abraham touching the sacredness of
the marriage relation was to be a lesson for all ages. It declares that
the rights and happiness of this relation are to be carefully guarded,
even at a great sacrifce. Sarah was the only true wife of Abraham.
Her rights as a wife and mother no other person was entitled to
share. She reverenced her husband, and in this she is presented in
the New Testament as a worthy example. But she was unwilling
that Abraham’s affections should be given to another, and the Lord
did not reprove her for requiring the banishment of her rival. Both
Abraham and Sarah distrusted the power of God, and it was this
error that led to the marriage with Hagar.

ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံကို ယုံကြည်ခြင်း၏အဖ ဖြစ်စေရန် ခေါ်ယူတော်မူခဲ့ပြီး၊ သူ၏အသက်တာသည် နောက်လာနောက်သား မျိုးဆက်များအတွက် ယုံကြည်ခြင်း၏ စံနမူနာအဖြစ် တည်ရှိစေရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ပြည့်စုံမှုမရှိခဲ့ပေ။ စာရာသည် သူ၏ဇနီးဖြစ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်ခဲ့ခြင်းတွင်လည်းကောင်း၊ တစ်ဖန် ဟာဂရနှင့် လက်ထပ်ခြင်းတွင်လည်းကောင်း ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကင်းမဲ့မှုကို သူပြသခဲ့သည်။ သူသည် အမြင့်မားဆုံးသော စံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်စေရန်အတွက်၊ လူသားတစ်ဦး ရင်ဆိုင်ရန် တောင်းဆိုခံရဖူးသမျှတွင် အခက်ခဲဆုံးသော အခြားစမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ဘုရားသခင်သည် သူ့အား ရင်ဆိုင်စေခဲ့သည်။ ညဉ့်ဦးယံ ဗျာဒိတ်တော်တစ်ခုတွင်၊ မောရိပြည်သို့ သွားရောက်ရန်နှင့် ထိုနေရာရှိ သူ့အား ပြသလတ္တံ့သော တောင်ပေါ်၌ သူ၏သားကို မီးရှို့ရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ရန် ညွှန်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

God had called Abraham to be the father of the faithful, and his
life was to stand as an example of faith to succeeding generations.
But his faith had not been perfect. He had shown distrust of God
in concealing the fact that Sarah was his wife, and again in his
marriage with Hagar. That he might reach the highest standard, God
subjected him to another test, the closest which man was ever called
to endure. In a vision of the night he was directed to repair to the
land of Moriah, and there offer up his son as a burnt offering upon a
mountain that should be shown him.

ဤအမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိချိန်တွင်၊ အာဗြဟံသည် အသက် (၁၂၀) နှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မျိုးဆက်တွင်ပင် သူ့ကို လူအိုကြီးတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ သူ၏ ငယ်ရွယ်သော နှစ်များတွင် သူသည် ခက်ခဲပင်ပန်းမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ဘေးအန္တရာယ်များကို ရဲဝံ့စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ၏ နုပျိုသော ဇွဲသန်မှုတို့သည် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သန်စွမ်းသော လူလားမြောက်သည့် အရွယ်တွင် လူတစ်ဦးသည် ရဲစွမ်းသတ္တိဖြင့် အခက်အခဲများနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း၊ ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့ကာ မြေကြီးထဲသို့ ဝင်လုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော ဘဝနှောင်းပိုင်းတွင်မူ ထိုအရာများက စိတ်နှလုံးကို နွမ်းလျစေတတ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံအတွက် ကိုယ်တော်၏ နောက်ဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံးသော စမ်းသပ်မှုကို၊ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများဖြင့် လေးလံနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှ အနားယူရန် တောင့်တနေချိန်အထိ ချန်ထားတော်မူခဲ့သည်။

At the time of receiving this command, Abraham had reached
the age of a hundred and twenty years. He was regarded as an old
man, even in his generation. In his earlier years he had been strong
to endure hardship and to brave danger, but now the ardor of his
youth had passed away. One in the vigor of manhood may with
courage meet diffculties and afflictions that would cause his heart
to fail later in life, when his feet are faltering toward the grave. But
God had reserved His last, most trying test for Abraham until the
burden of years was heavy upon him, and he longed for rest from
anxiety and toil.

ဘိုးဘေးကြီးသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်သရေများ ဝန်းရံလျက် ဗေရရှေဘအရပ်၌ နေထိုင်နေသည်။ သူသည် အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး၊ ထိုပြည်၏ မင်းစိုးရာဇာများက သူ့ကို တန်ခိုးကြီးသော မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုကြသည်။ သူ၏ စခန်းချရာနေရာထက် ကျော်လွန်၍ ဖြန့်ကျက်ထားသော လွင်ပြင်များတွင် သိုးနှင့် နွား ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိသည်။ အရပ်ရပ်တွင် သူ၏ နောက်လိုက်များ၏ တဲများရှိပြီး၊ သစ္စာရှိသော အစေခံ ရာပေါင်းများစွာ၏ အိမ်များရှိသည်။ ဂတိတော်နှင့်ဆိုင်သော သားသည် သူ၏အပါးတွင် လူလားမြောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံသည် ဆိုင်းငံ့ထားသော မျှော်လင့်ချက်ကို စိတ်ရှည်စွာ သည်းခံခဲ့သော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံသည့် ဘဝအပေါ် ၎င်း၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများဖြင့် အထွတ်အထိပ် ရောက်စေခဲ့ပုံရသည်။

The patriarch was dwelling at Beersheba, surrounded by prosperity and honor. He was very rich, and was honored as a mighty prince
by the rulers of the land. Thousands of sheep and cattle covered the
plains that spread out beyond his encampment. On every side were
the tents of his retainers, the home of hundreds of faithful servants.

ယုံကြည်ခြင်း၏ နာခံမှုဖြင့်၊ အာဗြဟံသည် မိမိ၏ ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာခဲ့သည်—မိမိဘိုးဘေးများ၏ သင်္ချိုင်းများနှင့် မိမိဆွေမျိုးသားချင်းများ၏ အိမ်ကို ကျောခိုင်းခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အမွေခံမြေတွင် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ ဂတိထားတော်မူသော အမွေခံသား ဖွားမြင်လာရန် သူသည် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကြောင့် သူသည် မိမိ၏သား ဣရှမေလကို စေလွှတ်ခဲ့ရသည်။ ယခုမူ၊ ကြာမြင့်စွာကပင် တောင့်တခဲ့ရသော ကလေးသည် လူလားမြောက်စပြုလာပြီး၊ ဘိုးဘေးကြီးသည် မိမိ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အသီးအပွင့် ခံစားရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ရချိန်တွင်၊ အခြားသော စမ်းသပ်မှုအားလုံးထက် ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုသည် သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

The son of promise had grown up to manhood by his side. Heaven
126 Patriarchs and Prophets
[148] seemed to have crowned with its blessing a life of sacrifce in patient
endurance of hope deferred.
In the obedience of faith, Abraham had forsaken his native country—had turned away from the graves of his fathers and the home
of his kindred. He had wandered as a stranger in the land of his
inheritance. He had waited long for the birth of the promised heir.

At the command of God he had sent away his son Ishmael. And
now, when the child so long desired was entering upon manhood,
and the patriarch seemed able to discern the fruition of his hopes, a
trial greater than all others was before him.

The command was expressed in words that must have wrung
with anguish that father’s heart: “Take now thy son, thine only son
Isaac, whom thou lovest, ... and offer him there for a burnt offering.”

Isaac was the light of his home, the solace of his old age, above all
else the inheritor of the promised blessing. The loss of such a son
by accident or disease would have been heart rending to the fond
father; it would have bowed down his whitened head with grief; but
he was commanded to shed the blood of that son with his own hand.

ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်က “လူအသက်ကို မသတ်ရ” ဟု မိန့်ဆိုထားပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ တားမြစ်ထားသောအရာကို ပြန်လည်တောင်းဆိုမည်မဟုတ်ဟု စာတန်သည် အနီးအပါးမှနေ၍ သူသည် လှည့်ဖြားခံရခြင်းဖြစ်မည်ဟု သွေးဆောင်နေခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် သူ၏တဲအပြင်သို့ထွက်၍ ကြည်လင်တောက်ပသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို မော့ကြည့်ကာ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း (၅၀) နီးပါးခန့်က သူ၏အမျိုးအနွယ်သည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလိမ့်မည်ဟူသော ကတိတော်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့မိသည်။ အကယ်၍ ဤကတိတော်သည် ဣဇာက်အားဖြင့် ပြည့်စုံရမည်ဆိုလျှင်၊ သူ့ကို မည်ကဲ့သို့ အသတ်ခံစေနိုင်မည်နည်း။ အာဗြဟံသည် မိမိကိုယ်မိမိ မိစ္ဆာအမြင်တစ်ခုအောက်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ဟု ယုံကြည်ရန် သွေးဆောင်ခြင်းခံရသည်။ သူ၏သံသယနှင့် ပြင်းစွာသောသောကကြားတွင် သူသည် မြေကြီးပေါ်၌ ပျပ်ဝပ်လျက်၊ ဤကြောက်မက်ဖွယ် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည်ဆိုလျှင် ထိုအမိန့်တော်အတွက် အတည်ပြုချက်တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိရန် ယခင်က မဆုတောင်းဖူးသကဲ့သို့ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ သောဒုံမြို့ကို ဖျက်ဆီးမည့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရပြီး ဤသား ဣဇာက်ကိုရမည့် ကတိတော်ကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်များကို သူသတိရမိသည်။ သူသည် ထိုကောင်းကင်တမန်များနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော နေရာသို့ သူတို့ကို တစ်ဖန်ပြန်တွေ့ရနိုး၊ နောက်ထပ် လမ်းညွှန်ချက်များ ရရှိရနိုးဖြင့် သွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အကူအညီမျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။ အမှောင်ထုသည် သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ “သင်ချစ်သော သင်၏တစ်ဦးတည်းသောသား ဣဇာက်ကို ယခုယူလော့” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်သည် သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ထိုအမိန့်တော်ကို နာခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် မနှောင့်နှေးဝံ့ပေ။ မိုးလင်းတော့မည်ဖြစ်၍ သူသည် ခရီးစတင်ရတော့မည်။

It seemed to him a fearful impossibility.

Satan was at hand to suggest that he must be deceived, for the
divine law commands, “Thou shalt not kill,” and God would not
require what He had once forbidden. Going outside his tent, Abraham looked up to the calm brightness of the unclouded heavens,
and recalled the promise made nearly ffty years before, that his
seed should be innumerable as the stars. If this promise was to be
fulflled through Isaac, how could he be put to death? Abraham
was tempted to believe that he might be under a delusion. In his
doubt and anguish he bowed upon the earth, and prayed, as he had
never prayed before, for some confrmation of the command if he
must perform this terrible duty. He remembered the angels sent to
reveal to him God’s purpose to destroy Sodom, and who bore to him
the promise of this same son Isaac, and he went to the place where
he had several times met the heavenly messengers, hoping to meet
them again, and receive some further direction; but none came to
his relief. Darkness seemed to shut him in; but the command of God
was sounding in his ears, “Take now thy son, thine only son Isaac,
whom thou lovest.” That command must be obeyed, and he dared
not delay. Day was approaching, and he must be on his journey.
Test of Faith 127
Returning to his tent, he went to the place where Isaac lay sleeping the deep, untroubled sleep of youth and innocence. For a moment [149]
[150]
[151]
the father looked upon the dear face of his son, then turned tremblingly away. He went to the side of Sarah, who was also sleeping.

သူ၏တဲသို့ ပြန်လာပြီးနောက်၊ ဣဇာက်သည် လူငယ်တို့၏ အပြစ်ကင်းစင်ကာ အနှောင့်အယှက်ကင်းမဲ့စွာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော နေရာသို့ သူသွားခဲ့သည်။ ခဏမျှ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သား၏ချစ်ဖွယ်မျက်နှာကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အိပ်ပျော်နေသော စာရာ၏ ဘေးနားသို့ သွားခဲ့သည်။ စာရာသည် သူမ၏ကလေးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပွေ့ဖက်နိုင်ရန် သူမကို နှိုးသင့်သလား။ ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်ကို သူမအား ပြောပြသင့်သလား။ သူသည် မိမိ၏နှလုံးသားကို ဖွင့်ဟဝန်ချပြီး ဤကြောက်မက်ဖွယ် တာဝန်ကို သူမနှင့်အတူ မျှဝေခံစားလိုသော်လည်း၊ သူမသည် သူ့ကို ဟန့်တားလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ဣဇာက်သည် သူမ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်ယူခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ အသက်သည် သူနှင့်အတူ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားသောကြောင့် မိခင်၏မေတ္တာသည် ထိုယဇ်ပူဇော်မှုကို ငြင်းပယ်ပေလိမ့်မည်။

Should he awaken her, that she might once more embrace her child?
Should he tell her of God’s requirement? He longed to unburden his
heart to her, and share with her this terrible responsibility; but he
was restrained by the fear that she might hinder him. Isaac was her
joy and pride; her life was bound up in him, and the mother’s love
might refuse the sacrifce.

နောက်ဆုံးတွင် အာဗြဟံသည် သူ၏သားကို ခေါ်ယူပြီး ဝေးလံသော တောင်ပေါ်၌ ယဇ်ပူဇော်ရန် အမိန့်တော်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဣဇာက်သည် သူ၏ဖခင်နှင့်အတူ သူတို့၏ လှည့်လည်သွားလာရာ နေရာအနှံ့ရှိ ယဇ်ပလ္လင်များတွင် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရန် မကြာခဏ လိုက်ပါဖူးသောကြောင့် ဤခေါ်ယူမှုသည် အံ့သြစရာ မရှိခဲ့ပေ။ ခရီးစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများကို လျင်မြန်စွာ အပြီးသတ်ခဲ့သည်။ ထင်းများကို အဆင်သင့်ပြင်၍ မြည်းပေါ်တွင် တင်ဆောင်ပြီးနောက် အစေခံနှစ်ယောက်နှင့်အတူ သူတို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

Abraham at last summoned his son, telling him of the command
to offer sacrifce upon a distant mountain. Isaac had often gone with
his father to worship at some one of the various altars that marked his
wanderings, and this summons excited no surprise. The preparations
for the journey were quickly completed. The wood was made ready
and put upon the ass, and with two menservants they set forth.

ဖခင်နှင့် သားသည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။ မိမိ၏ လေးလံသောလျှို့ဝှက်ချက်ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသော ဘိုးဘေးအာဗြဟံသည် စကားပြောရန် စိတ်မပါခဲ့ပေ။ သူ၏ အတွေးများသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတတ်သော ချစ်ခင်မြတ်နိုးလှသော မိခင်အကြောင်းနှင့် သူတစ်ဦးတည်း အိမ်သို့ ပြန်လာရမည့်နေ့ အကြောင်းများသာ ဖြစ်နေသည်။ သား၏ အသက်ကို နှုတ်ယူမည့် ဓားသည် မိခင်၏ နှလုံးသားကိုပါ ထိုးဖောက်သွားမည်ကို သူကောင်းစွာ သိထားသည်။

Side by side the father and the son journeyed in silence. The
patriarch, pondering his heavy secret, had no heart for words. His
thoughts were of the proud, fond mother, and the day when he should
return to her alone. Well he knew that the knife would pierce her
heart when it took the life of her son.

ထိုနေ့သည် အာဗြဟံ ကြုံတွေ့ဖူးသမျှတွင် အရှည်လျားဆုံးသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ၏သားနှင့် အစေခံလူငယ်များ အိပ်ပျော်နေစဉ်၊ သူသည် စမ်းသပ်မှုမှာ လုံလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုလူငယ်သည် သူ၏မိခင်ထံသို့ အထိအခိုက်မရှိ ပြန်သွားနိုင်ကြောင်း ပြောကြားရန် ကောင်းကင်တမန် တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တစ်ညလုံး ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ညှဉ်းပန်းခံနေရသော ဝိညာဉ်အတွက် မည်သည့် သက်သာရာမျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။ နောက်ထပ် ရှည်လျားသောနေ့တစ်နေ့၊ နောက်ထပ် နှိမ့်ချစွာ ဆုတောင်းရသော ညတစ်ည ကုန်လွန်သွားသော်လည်း၊ သူ့ကို သားမဲ့ဖြစ်စေမည့် အမိန့်တော်သည် သူ၏နားထဲတွင် မြည်ဟည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စာရာသည် သံသယနှင့် မယုံကြည်မှုများကို တိုးတိုးလေးပြောဆိုရန် အနီးအပါးတွင် ရှိနေသော်လည်း အာဗြဟံသည် သူ၏သွေးဆောင်မှုများကို ခုခံခဲ့သည်။ သူတို့ တတိယမြောက်နေ့ ခရီးစဉ်ကို စတင်တော့မည့်အချိန်တွင်၊ ဘိုးဘေးအာဗြဟံသည် မြောက်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်ရာ မောရိတောင်ပေါ်၌ ကတိတော်ထားရာ နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သော ဘုန်းတော်တိမ်တိုက် ဝန်းရံနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မိမိကို စကားပြောခဲ့သော အသံသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိသွားသည်။

That day—the longest that Abraham had ever experienced—
dragged slowly to its close. While his son and the young men
were sleeping, he spent the night in prayer, still hoping that some
heavenly messenger might come to say that the trial was enough, that
the youth might return unharmed to his mother. But no relief came to
his tortured soul. Another long day, another night of humiliation and
prayer, while ever the command that was to leave him childless was
ringing in his ears. Satan was near to whisper doubts and unbelief,
but Abraham resisted his suggestions. As they were about to begin
the journey of the third day, the patriarch, looking northward, saw
the promised sign, a cloud of glory hovering over Mount Moriah, and
he knew that the voice which had spoken to him was from heaven.

ထိုအချိန်တွင်ပင် သူသည် ဘုရားသခင်ကို မမြည်တမ်းဘဲ၊ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်းဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများကို စဉ်းစားခြင်းဖြင့် မိမိ၏ဝိညာဉ်ကို ခွန်အားပေးခဲ့သည်။ ဤသားကို မမျှော်လင့်ဘဲ ပေးသနားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ အဖိုးတန်သော လက်ဆောင်ကို ပေးသနားတော်မူသော အရှင်သည် မိမိပိုင်ဆိုင်သောအရာကို ပြန်လည်ရယူပိုင်ခွင့် မရှိပေဘူးလား။ ထို့နောက် ယုံကြည်ခြင်းသည် “ဣဇာက်၌ သင်၏အမျိုးအနွယ်ကို ခေါ်ရမည်” ဟူသော ကတိတော်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ရွတ်ဆိုမိသည်။ ၎င်းသည် ကမ်းခြေရှိ သဲပွင့်များကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးအနွယ် ဖြစ်သည်။ ဣဇာက်သည် အံ့ဖွယ်တန်ခိုးဖြင့် ရရှိသောကလေးဖြစ်ရာ၊ သူ့အား အသက်ပေးခဲ့သော တန်ခိုးတော်သည် သူ့ကို ပြန်လည်အသက်ရှင်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

Even now he did not murmur against God, but strengthened his
soul by dwelling upon the evidences of the Lord’s goodness and
faithfulness. This son had been unexpectedly given; and had not He
who bestowed the precious gift a right to recall His own? Then faith
repeated the promise, “In Isaac shall thy seed be called”—a seed
128 Patriarchs and Prophets
numberless as the grains of sand upon the shore. Isaac was the child
[152] of a miracle, and could not the power that gave him life restore it?

မြင်တွေ့ရသောအရာထက် ကျော်လွန်၍ ကြည့်ရှုလျက်၊ အာဗြဟံသည် “ဘုရားသခင်သည် သေခြင်းမှ ထမြောက်စေနိုင်သည်ဟု မှတ်ယူလျက်” ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ (ဟေဗြဲ ၁၁:၁၉)။

Looking beyond that which was seen, Abraham grasped the divine
word, “accounting that God was able to raise him up, even from the
dead.” Hebrews 11:19.

သို့သော် မိမိ၏သားကို သေခြင်းသို့ ပေးအပ်ခြင်းတွင် ဖခင်၏ယဇ်ပူဇော်မှု မည်မျှကြီးမားသည်ကို ဘုရားသခင်မှတစ်ပါး မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ပေ။ အာဗြဟံသည် ခွဲခွာရသော မြင်ကွင်းကို ဘုရားသခင်မှတစ်ပါး မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်စေလိုပေ။ သူသည် သူ၏အစေခံများကို “ငါနှင့် လုလင်သည် ထိုအရပ်သို့သွား၍ ကိုးကွယ်ပြီးလျှင် သင်တို့ထံသို့ ပြန်လာဦးမည်” ဟု ဆိုကာ နောက်၌နေရန် ခိုင်းခဲ့သည်။ ပူဇော်ခြင်းခံရမည့်သူ ဣဇာက်အပေါ်တွင် ထင်းများကို တင်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဖခင်သည် ဓားနှင့် မီးကိုယူကာ၊ တောင်ထိပ်သို့ အတူတူ တက်သွားခဲ့ကြသည်။ လူငယ်လေးသည် သိုးအုပ်များ၊ ဆိတ်အုပ်များနှင့် ဝေးရာအရပ်တွင် ယဇ်ကောင်သည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမည်နည်းဟု တိတ်ဆိတ်စွာ အံ့သြနေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက “ကျွန်ုပ်၏ဖခင်”၊ “မီးနှင့် ထင်းရှိပါပြီ၊ မီးရှို့ရာယဇ်ဖို့ သိုးသငယ်သည် အဘယ်မှာရှိသနည်း” ဟု မေးခဲ့သည်။ အို၊ ဤသည်မှာ မည်မျှကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုပါနည်း။ “ကျွန်ုပ်၏ဖခင်” ဟူသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ် စကားလုံးများသည် အာဗြဟံ၏ နှလုံးသားကို မည်မျှအထိ ထိုးဖောက်သွားသနည်း။ မပြောသေး—သူသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို မပြောနိုင်သေးပေ။ “ငါ့သား၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိအဖို့ မီးရှို့ရာယဇ်ဖို့ သိုးသငယ်ကို ပြင်ဆင်တော်မူလိမ့်မည်” ဟု သူပြောခဲ့သည်။

Yet none but God could understand how great was the father’s
sacrifce in yielding up his son to death; Abraham desired that none
but God should witness the parting scene. He bade his servants
remain behind, saying, “I and the lad will go yonder and worship,
and come again to you.” The wood was laid upon Isaac, the one
to be offered, the father took the knife and the fre, and together
they ascended toward the mountain summit, the young man silently
wondering whence, so far from folds and flocks, the offering was to
come. At last he spoke, “My father,” “behold the fre and the wood:
but where is the lamb for a burnt offering?” Oh, what a test was this!
How the endearing words, “my father,” pierced Abraham’s heart!
Not yet—he could not tell him now. “My son,” he said, “God will
provide Himself a lamb for a burnt offering.”

သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ပြီး ထင်းများကို အပေါ်၌ တင်ထားကြသည်။ ထို့နောက် အာဗြဟံသည် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် သူ၏သားအား ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကားကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ဣဇာက်သည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို သိရှိရသောအခါ ထိတ်လန့်အံ့သြသွားသော်လည်း မည်သည့်ခုခံမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ သူအလိုရှိပါက သူ၏သေဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထို (၃) ရက်တာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုန်းကန်မှုကြောင့် အင်အားကုန်ခန်းနေသော အိုမင်းလှသော အဖိုးအိုသည် ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံသော လူငယ်၏ အလိုကို မဆန့်ကျင်နိုင်ပေ။ သို့သော် ဣဇာက်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အဆင်သင့်ရှိသော၊ ယုံကြည်အားကိုးသော နာခံမှုဖြင့် လေ့ကျင့်ပေးခြင်း ခံထားရသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ၏ရှေ့တွင် ဖွင့်ပြသောအခါ သူသည် ကြည်ဖြူစွာဖြင့် အလျှော့ပေး နာခံခဲ့သည်။ သူသည် အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဝေမျှခံစားရသူဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ထံ ယဇ်ပူဇော်ရန် မိမိ၏အသက်ကို ပေးလှူရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် ဖခင်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို သက်သာစေရန် ကြင်နာစွာ ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို ယဇ်ပလ္လင်၌ ချည်နှောင်မည့် အားအင်ချည့်နဲ့နေသော ဖခင်၏လက်များကို အားပေးခဲ့သည်။

At the appointed place they built the altar and laid the wood upon
it. Then, with trembling voice, Abraham unfolded to his son the
divine message. It was with terror and amazement that Isaac learned
his fate, but he offered no resistance. He could have escaped his
doom, had he chosen to do so; the grief-stricken old man, exhausted
with the struggle of those three terrible days, could not have opposed
the will of the vigorous youth. But Isaac had been trained from
childhood to ready, trusting obedience, and as the purpose of God
was opened before him, he yielded a willing submission. He was a
sharer in Abraham’s faith, and he felt that he was honored in being
called to give his life as an offering to God. He tenderly seeks to
lighten the father’s grief, and encourages his nerveless hands to bind
the cords that confne him to the altar.

ယခုတွင် နောက်ဆုံး ချစ်စကားများကို ပြောဆိုပြီး၊ နောက်ဆုံး မျက်ရည်များကို သွန်းလောင်းကာ၊ နောက်ဆုံး ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဖခင်သည် မိမိသားကို သတ်ရန် ဓားကို ချီမြှောက်လိုက်သောအခါ၊ ရုတ်တရက် သူ၏လက်မောင်းသည် တားဆီးခြင်း ခံရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးသည် ကောင်းကင်ဘုံမှနေ၍ “အာဗြဟံ၊ အာဗြဟံ” ဟု ထိုဘိုးဘေးအား ခေါ်လိုက်သည်။ သူက “ကျွန်ုပ် ဤမှာရှိပါသည်” ဟု လျင်မြန်စွာ ပြန်ထူးခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ထိုအသံကို ကြားရသည်မှာ၊ “ထိုလုလင်ကို မထိနှင့်၊ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မပြုနှင့်။ သင်၏သား၊ သင်၏တစ်ဦးတည်းသောသားကို ငါ့အဖို့ မနှမြောသောကြောင့်၊ သင်သည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သည်ဟု ယခု ငါသိ၏။”

And now the last words of love are spoken, the last tears are
shed, the last embrace is given. The father lifts the knife to slay his
son, when suddenly his arm is stayed. An angel of God calls to the
patriarch out of heaven, “Abraham, Abraham!” He quickly answers,
“Here am I,” And again the voice is heard, “Lay not thine hand upon
the lad, neither do thou any thing unto him: for now I know that
Test of Faith 129
thou fearest God, seeing thou hast not withheld thy son, thine only
son, from Me.”

ထိုအခါ အာဗြဟံသည် “ချုံ၌ ချိုညိနေသော သိုးထီး” တစ်ကောင်ကို မြင်သဖြင့်၊ ထိုယဇ်ကောင်အသစ်ကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်လာကာ “မိမိသားကိုယ်စား” ပူဇော်ခဲ့သည်။

Then Abraham saw “a ram caught in a thicket,” and quickly [153]
bringing the new victim, he offered it “in the stead of his son.”

သူ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကြားတွင် အာဗြဟံသည် ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာကို “ယေဟောဝါယိရေ” သို့မဟုတ် “ထာဝရဘုရား ပြင်ဆင်တော်မူလိမ့်မည်” ဟု အမည်သစ် ပေးခဲ့သည်။

In his joy and gratitude Abraham gave a new name to the sacred
spot—“Jehovah-jireh,” “the Lord will provide.”

မောရိတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ပဋိညာဉ်ကို တစ်ဖန် အသစ်ပြုပြင်ခဲ့ပြီး၊ အာဗြဟံနှင့် သူ၏အမျိုးအနွယ်များအတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို လာလတ္တံ့သော မျိုးဆက်အားလုံးတိုင်အောင် တည်ကြည်သော ကျိန်ဆိုချက်ဖြင့် အတည်ပြုခဲ့သည်မှာ၊ “ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်သည် ဤအမှုကိုပြု၍ သင်၏သား၊ သင်၏တစ်ဦးတည်းသောသားကို မနှမြောဘဲ နေသောကြောင့်၊ ငါသည် ကိုယ်ကိုတိုင် ကျိန်ဆို၏။ ငါသည် သင့်အား အမှန်ကောင်းချီးပေးမည်။ သင်၏အမျိုးအနွယ်ကိုလည်း ကောင်းကင်ကြယ်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သမုဒ္ဒရာသဲလုံးကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အမှန်ပွားများစေမည်။ သင်၏အမျိုးအနွယ်သည်လည်း ရန်သူတို့၏ တံခါးကို ပိုင်ရလိမ့်မည်။ သင်သည် ငါ့စကားကို နာခံသောကြောင့်၊ သင်၏အမျိုးအနွယ်အားဖြင့် လူမျိုးအပေါင်းတို့သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံရကြလိမ့်မည်။”

On Mount Moriah, God again renewed His covenant, confrming
with a solemn oath the blessing to Abraham and to his seed through
all coming generations: “By myself have I sworn, saith Jehovah, for
because thou hast done this thing, and hast not withheld thy son,
thine only son, that in blessing I will bless thee, and in multiplying
I will multiply thy seed as the stars of the heaven, and as the sand
which is upon the seashore; and thy seed shall possess the gate of his
enemies; and in thy seed shall all the nations of the earth be blessed;
because thou hast obeyed My voice.”

အာဗြဟံ၏ ကြီးမြတ်သော ယုံကြည်ခြင်း လုပ်ရပ်သည် အစဉ်အဆက်သော ဘုရားသခင်၏ အစေခံများ၏ လမ်းခရီးကို ထွန်းလင်းပေးသော အလင်းတိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်တည်နေသည်။ အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်းမှ ရှောင်လွှဲရန် အကြောင်းပြချက် မရှာခဲ့ပေ။ ထို (၃) ရက်တာ ခရီးစဉ်အတွင်း သူသည် ဆင်ခြင်ရန်နှင့် အကယ်၍ သူသည် သံသယရှိလိုလျှင် ဘုရားသခင်ကို သံသယဝင်ရန် လုံလောက်သော အချိန်ရခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏သားကို သတ်ခြင်းသည် မိမိအား ဒုတိယမြောက် ကာဣနကဲ့သို့ လူသတ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ခံရစေလိမ့်မည်ဟုလည်းကောင်း၊ ၎င်းသည် မိမိ၏ သွန်သင်ချက်များကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း ခံရစေလိမ့်မည်ဟုလည်းကောင်း၊ ထို့ကြောင့် လူသားများအပေါ် ကောင်းကျိုးပြုနိုင်သော မိမိ၏စွမ်းအားကို ပျက်စီးစေလိမ့်မည်ဟုလည်းကောင်း ဆင်ခြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ခြင်းက နာခံမှုမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးသင့်သည်ဟုလည်း အကြောင်းပြနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဘိုးဘေးသည် ဤအကြောင်းပြချက်များတွင် ခိုလှုံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အာဗြဟံသည် လူသားတစ်ဦးဖြစ်သည်၊ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒများနှင့် သံယောဇဉ်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဣဇာက်သည် အသတ်ခံရမည်ဆိုလျှင် ကတိတော် မည်သို့ပြည့်စုံနိုင်မည်နည်းဟု သူသည် မေးခွန်းထုတ်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ နာကျင်နေသော နှလုံးသားဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်မနေခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်အားလုံးတွင် တရားမျှတပြီး ဖြောင့်မတ်တော်မူကြောင်း သူသိရှိပြီး၊ အမိန့်တော်ကို စာလုံးတိုင်းအတိုင်း နာခံခဲ့သည်။

Abraham’s great act of faith stands like a pillar of light, illuminating the pathway of God’s servants in all succeeding ages. Abraham
did not seek to excuse himself from doing the will of God. During
that three days’ journey he had suffcient time to reason, and to
doubt God, if he was disposed to doubt. He might have reasoned
that the slaying of his son would cause him to be looked upon as
a murderer, a second Cain; that it would cause his teaching to be
rejected and despised; and thus destroy his power to do good to his
fellow men. He might have pleaded that age should excuse him
from obedience. But the patriarch did not take refuge in any of these
excuses. Abraham was human; his passions and attachments were
like ours; but he did not stop to question how the promise could
be fulflled if Isaac should be slain. He did not stay to reason with
his aching heart. He knew that God is just and righteous in all His
requirements, and he obeyed the command to the very letter.

“အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သည်ဖြစ်၍၊ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းဟု မှတ်တော်မူ၏။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အဆွေဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို ခံရ၏။” (ယာကုပ် ၂:၂၃)။ ထို့ပြင် ပေါလုကလည်း “ယုံကြည်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သောသူတို့သည် အာဗြဟံ၏သား ဖြစ်ကြသည်ဟု သိမှတ်ကြလော့” (ဂလာတိ ၃:၇) ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ၏ အကျင့်အားဖြင့် ထင်ရှားခဲ့သည်။ “ငါတို့အဘ အာဗြဟံသည် မိမိသား ဣဇာက်ကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ ပူဇော်သောအခါ၊ အကျင့်အားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်သည်မဟုတ်လော။ ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ၏အကျင့်နှင့်အတူ ပြုပြင်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ အကျင့်အားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းသည် စုံလင်ခြင်းသို့ ရောက်သည်ကိုလည်းကောင်း သင်သည် မြင်ရ၏။” (ယာကုပ် ၂:၂၁၊ ၂၂)။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အကျင့်တို့၏ ဆက်စပ်မှုကို နားမလည်သူ အများအပြား ရှိသည်။ သူတို့က “ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ရုံမျှနှင့် သင်ဘေးကင်းပြီ။ ပညတ်တော်ကို စောင့်ရှောက်ရန် သင်ဘာမျှ လုပ်ဆောင်စရာမလိုပါ” ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် နာခံမှုတွင် ထင်ရှားလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်သည် မယုံကြည်သော ယုဒလူမျိုးတို့အား “သင်တို့သည် အာဗြဟံ၏ သားဖြစ်လျှင်၊ အာဗြဟံ၏ အကျင့်ကို ကျင့်ကြလိမ့်မည်” (ယောဟန် ၈:၃၉) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ယုံကြည်ခြင်း၏ အဖဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်၍ ထာဝရဘုရားက “အာဗြဟံသည် ငါ့စကားကို နားထောင်၍ ငါပေးသောတာဝန်၊ ငါ့ပညတ်၊ ငါ့ထုံးစံ၊ ငါ့တရားတို့ကို စောင့်ရှောက်လေပြီ” (ကမ္ဘာဦး ၂၆:၅) ဟု မိန့်ဆိုထားသည်။ တမန်တော် ယာကုပ်ကလည်း “ထိုနည်းတူ၊ ယုံကြည်ခြင်းသည် အကျင့်နှင့်ကင်းလျှင် မိမိအလိုအလျောက် သေလျက်ရှိ၏” ဟု ဆိုထားပါသည်။

“Abraham believed God, and it was imputed unto him for righteousness: and he was called the friend of God.” James 2:23. And
Paul says, “They which are of faith, the same are the children of
Abraham.” Galatians 3:7. But Abraham’s faith was made manifest
by his works. “Was not Abraham our father justifed by works, when
he had offered Isaac his son upon the altar? Seest thou how faith
wrought with his works, and by works was faith made perfect?”
James 2:21, 22. There are many who fail to understand the relation
130 Patriarchs and Prophets
of faith and works. They say, “Only believe in Christ, and you are
[154] safe. You have nothing to do with keeping the law.” But genuine
faith will be manifest in obedience. Said Christ to the unbelieving
Jews, “If ye were Abraham’s children, ye would do the works of
Abraham.” John 8:39. And concerning the father of the faithful the
Lord declares, “Abraham obeyed My voice, and kept My charge,
My commandments, My statutes, and My laws.” Genesis 26:5. Says
the apostle James, “Faith, if it hath not works, is dead, being alone.”

ယာကုပ် ၂:၁၇။ ထို့ပြင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်းကို အပြည့်အဝဖော်ပြခဲ့သော ယောဟန်ကလည်း “ဘုရားသခင်ကိုချစ်ခြင်းဟူသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ရှောက်ခြင်းဖြစ်သည်” ဟု ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားထားပါသည်။ ၁ ယောဟန် ၅:၃။

James 2:17. And John, who dwells so fully upon love, tells us, “This
is the love of God, that we keep His commandments.” 1 John 5:3.

ပုံဆောင်ချက်နှင့် ကတိတော်များအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် “အာဗြဟံအား ဧဝံဂေလိတရားကို ကြိုတင်ဟောပြောတော်မူ၏။” ဂလာတိ ၃:၈။ ထို့ပြင် ထိုဘိုးဘေးကြီး၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကြွလာမည့် ကယ်တင်ရှင်အပေါ်တွင် မြဲမြံစွာတည်ရှိခဲ့သည်။ ခရစ်တော်က ယုဒလူတို့အား “သင်တို့အဘ အာဗြဟံသည် ငါ၏နေ့ရက်ကို မြင်ရမည်ဟု ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခဲ့၏။ သူသည် မြင်ရ၍ ဝမ်းမြောက်ခဲ့၏” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၈:၅၆။ ဣဇက်၏ကိုယ်စား ပူဇော်ခဲ့သော သိုးထီးသည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်စား အသေခံတော်မူမည့် ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ကိုယ်စားပြုပါသည်။ လူသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်သဖြင့် သေဒဏ်စီရင်ခြင်းခံရသောအခါ၊ ခမည်းတော်သည် သားတော်ကို ကြည့်ရှုလျက် အပြစ်သားအား “အသက်ရှင်လော့၊ ငါသည် ရွေးနုတ်ဖိုးကို တွေ့ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

Through type and promise God “preached before the gospel
unto Abraham.” Galatians 3:8. And the patriarch’s faith was fxed
upon the Redeemer to come. Said Christ to the Jews. “Your father
Abraham rejoiced that he should see My day; and he saw it, and was
glad.” John 8:56, R.V., margin. The ram offered in the place of Isaac
represented the Son of God, who was to be sacrifced in our stead.
When man was doomed to death by transgression of the law of God,
the Father, looking upon His Son, said to the sinner, “Live: I have
found a ransom.”

အာဗြဟံအား မိမိ၏သားကို သတ်ရန် ဘုရားသခင် မိန့်မှာခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ရန်သာမက၊ ဧဝံဂေလိတရား၏ အရှိတရားကို အာဗြဟံ၏စိတ်တွင် စွဲထင်စေရန်အတွက်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စမ်းသပ်မှုအတွင်း ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာမှာ လူသားတို့အား ရွေးနုတ်ရန်အတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော ဘုရားသခင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု၏ ကြီးမြတ်ပုံကို သူကိုယ်တိုင်၏ အတွေ့အကြုံမှတစ်ဆင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်နိုင်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မိမိ၏သားကို ပူဇော်ရခြင်းကဲ့သို့သော အခြားမည်သည့်စမ်းသပ်မှုကမျှ အာဗြဟံအား ထိုမျှလောက် စိတ်နှလုံးနာကျင်မှုကို မပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သားတော်ကို ပြင်းထန်သောဝေဒနာနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းဖြစ်သော သေခြင်းသို့ အပ်နှံတော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော် ခံစားခဲ့ရသော နှိမ့်ချမှုနှင့် စိတ်နှလုံးဝေဒနာကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကောင်းကင်တမန်များသည် ဣဇက်၏ဖြစ်ရပ်မှာကဲ့သို့ ကြားဝင်တားဆီးခွင့် မရခဲ့ကြပါ။ “တော်ပြီ” ဟု ဟစ်အော်ပြောဆိုမည့် အသံလည်း မရှိခဲ့ပါ။ ပျက်စီးနေသော လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဘုန်းကြီးသောဘုရင်သည် မိမိ၏အသက်ကို စွန့်လွှတ်တော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အတိုင်းအဆမရှိသော ကရုဏာနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ဤထက်ပို၍ ခိုင်မာသော သက်သေအထောက်အထား မည်သည့်အရာ ရှိနိုင်ပါဦးမည်နည်း။ “မိမိ၏သားတော်ကိုပင် နှမြောတော်မမူဘဲ ငါတို့ရှိသမျှအတွက် အပ်နှံတော်မူသောသူသည်၊ ထိုသားတော်နှင့်အတူ ငါတို့အား ခပ်သိမ်းသော အရာတို့ကို အခမဲ့ပေးတော်မမူဘဲ အဘယ်သို့ နေမည်နည်း။” ရောမ ၈:၃၂။

It was to impress Abraham’s mind with the reality of the gospel,
as well as to test his faith, that God commanded him to slay his son.
The agony which he endured during the dark days of that fearful trial
was permitted that he might understand from his own experience
something of the greatness of the sacrifce made by the infnite God
for man’s redemption. No other test could have caused Abraham
such torture of soul as did the offering of his son. God gave His
Son to a death of agony and shame. The angels who witnessed the
humiliation and soul anguish of the Son of God were not permitted
to interpose, as in the case of Isaac. There was no voice to cry, “It is
enough.” To save the fallen race, the King of glory yielded up His
life. What stronger proof can be given of the infnite compassion
and love of God? “He that spared not His own Son, but delivered
Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all
things?” Romans 8:32.

အာဗြဟံထံမှ တောင်းဆိုခဲ့သော စွန့်လွှတ်မှုမှာ သူတစ်ဦးတည်း၏ ကောင်းကျိုးအတွက်သာမဟုတ်၊ သို့မဟုတ် နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များ၏ အကျိုးအတွက်သာလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံရှိ အပြစ်ကင်းစင်သော သက်ရှိများနှင့် အခြားသော ကမ္ဘာများရှိ သက်ရှိများကို သွန်သင်ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ ခရစ်တော်နှင့် စာတန်တို့အကြား အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပွားရာနယ်ပယ်—ရွေးနုတ်ခြင်းအစီအမံကို လုပ်ဆောင်နေသော ဤနယ်ပယ်—သည် စကြဝဠာကြီး၏ သင်ခန်းစာစာအုပ်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များအပေါ် ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းချက်ကို ပြသခဲ့ဖူးသောကြောင့်၊ စာတန်သည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်မှောက်တွင် အာဗြဟံသည် ပဋိညာဉ်၏ စည်းကမ်းချက်များကို လိုက်နာရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ကောင်းချီးများကို ရယူရန် မထိုက်တန်ကြောင်း စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိမိ၏အစေခံ၏ သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြရန်၊ ပြည့်ဝသော နာခံမှုမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သရုပ်ပြရန်နှင့် ကယ်တင်ခြင်းအစီအမံကို သူတို့ရှေ့တွင် ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဖွင့်ပြရန် အလိုရှိတော်မူခဲ့သည်။

The sacrifce required of Abraham was not alone for his own
good, nor solely for the beneft of succeeding generations; but it was
also for the instruction of the sinless intelligences of heaven and
of other worlds. The feld of the controversy between Christ and
Test of Faith 131
Satan—the feld on which the plan of redemption is wrought out—is
the lesson book of the universe. Because Abraham had shown a lack [155]
of faith in God’s promises, Satan had accused him before the angels
and before God of having failed to comply with the conditions of the
covenant, and as unworthy of its blessings. God desired to prove the
loyalty of His servant before all heaven, to demonstrate that nothing
less than perfect obedience can be accepted, and to open more fully
before them the plan of salvation.

အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဣဇက်၏ ဝတ်စုံခြင်း (လိုက်နာခြင်း) ကို စမ်းသပ်ခဲ့သည့် ထိုမြင်ကွင်းအား ကောင်းကင်သားများက မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဤစမ်းသပ်မှုသည် အာဒံအပေါ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော စမ်းသပ်မှုထက် များစွာပိုမို ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကနဦးမိဘများအပေါ် ချမှတ်ခဲ့သော တားမြစ်ချက်ကို လိုက်နာခြင်းသည် မည်သည့်ဆင်းရဲဒုက္ခမျှ မပါဝင်သော်လည်း၊ အာဗြဟံအား ပေးခဲ့သော အမိန့်မှာ အပြင်းထန်ဆုံးသော စွန့်လွှတ်မှုကို တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးသည် အာဗြဟံ၏ မတုန်မလှုပ် နာခံမှုကို အံ့သြချီးကျူးစွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးက သူ၏သစ္စာရှိမှုကို လက်ခုပ်တီး ချီးမြှောက်ခဲ့ကြသည်။ စာတန်၏ စွပ်စွဲချက်များသည် မှားယွင်းကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က မိမိ၏အစေခံအား “သင်သည် သင်၏သား၊ သင်၏တစ်ဦးတည်းသောသားကို ငါ့ထံမှ မနှမြောသောကြောင့်၊ သင်သည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြောင်း [စာတန်၏စွပ်စွဲချက်များ ရှိလင့်ကစား] ယခု ငါသိပြီ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ အခြားကမ္ဘာများမှ သက်ရှိများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျိန်ဆိုခြင်းအားဖြင့် အာဗြဟံအား အတည်ပြုပေးခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်တော်သည် နာခံမှုအတွက် ဆုလာဘ်ရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့ပါသည်။

Heavenly beings were witnesses of the scene as the faith of Abraham and the submission of Isaac were tested. The trial was far more
severe than that which had been brought upon Adam. Compliance
with the prohibition laid upon our frst parents involved no suffering, but the command to Abraham demanded the most agonizing
sacrifce. All heaven beheld with wonder and admiration Abraham’s
unfaltering obedience. All heaven applauded his fdelity. Satan’s accusations were shown to be false. God declared to His servant, “Now
I know that thou fearest God [notwithstanding Satan’s charges], seeing thou hast not withheld thy son, thine only son from Me.” God’s
covenant, confrmed to Abraham by an oath before the intelligences
of other worlds, testifed that obedience will be rewarded.

ကောင်းကင်တမန်များအတွက်ပင်လျှင် ရွေးနုတ်ခြင်း၏ နက်နဲမှုကို နားလည်ရန်—ကောင်းကင်ဘုံ၏ အုပ်ချုပ်သူ၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် အပြစ်ရှိသောလူသားအတွက် သေရမည်ဆိုသည်ကို နားလည်ရန်—ခက်ခဲခဲ့သည်။ အာဗြဟံအား သူ၏သားကို ပူဇော်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သောအခါ၊ ကောင်းကင်သားအားလုံး၏ စိတ်ဝင်တစားရှိမှုသည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုအမိန့်တော် ပြည့်စုံလာသည့် အဆင့်တိုင်းကို ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ “မီးရှို့ရာယဇ်အတွက် သိုးသငယ်သည် အဘယ်မှာရှိသနည်း” ဟူသော ဣဇက်၏ မေးခွန်းကို အာဗြဟံက “ဘုရားသခင်သည် မိမိအတွက် သိုးသငယ်ကို ပြင်ဆင်တော်မူလိမ့်မည်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည့်အခါ၊ ထို့ပြင် ဖခင်ဖြစ်သူက မိမိ၏သားကို သတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေစဉ်တွင် သူ၏လက်ကို တားဆီးခဲ့ပြီး ဘုရားသခင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော သိုးထီးကို ဣဇက်၏ကိုယ်စား ပူဇော်ခဲ့သည့်အခါတွင်—ရွေးနုတ်ခြင်း၏ နက်နဲမှုအပေါ်သို့ အလင်းတရား ကျရောက်ခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်တမန်များပင်လျှင် လူသားများကို ကယ်တင်ရန် ဘုရားသခင် ပြုလုပ်ပေးထားသော အံ့သြဖွယ် ပြင်ဆင်မှုကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ၁ ပေတရု ၁:၁၂။

It had been diffcult even for the angels to grasp the mystery of
redemption—to comprehend that the Commander of heaven, the
Son of God, must die for guilty man. When the command was given
to Abraham to offer up his son, the interest of all heavenly beings
was enlisted. With intense earnestness they watched each step in the
fulfllment of this command. When to Isaac’s question, “Where is
the lamb for a burnt offering?” Abraham made answer, “God will
provide Himself a lamb;” and when the father’s hand was stayed as
he was about to slay his son, and the ram which God had provided
was offered in the place of Isaac—then light was shed upon the
mystery of redemption, and even the angels understood more clearly
the wonderful provision that God had made for man’s salvation. 1
Peter 1:12.