အခန်း ၁၂— အာဗြဟံကိုခေါ်တော်မူခြင်း

အခန်း ၁၂— အာဗြဟံကိုခေါ်တော်မူခြင်း 

Chapter 12—Abraham in Canaan

ဤအခန်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၃ မှ ၁၅၊ ၁၇:၁-၁၆၊ ၁၈ ကို အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Genesis 13; to 15;; 17: 1-16; 18.

အာဗြဟံသည် “သိုးနွား၊ ငွေ၊ ရွှေနှင့်တကွ အလွန်ကြွယ်ဝလျက်” ခါနနိပြည်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လောတသည် သူနှင့်အတူ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် ဗေသလမြို့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာကာ ယခင်က သူတို့တည်ဆောက်ခဲ့သော ယဇ်ပလ္လင်အနားတွင် တဲနန်းများကို စိုက်ထူကြသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ဒုက္ခများလည်း တိုးပွားလာသည်ကို သူတို့ မကြာမီ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ခက်ခဲမှုများနှင့် စမ်းသပ်မှုများအကြားတွင် သူတို့သည် သဟဇာတဖြစ်စွာ အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာလာသောအခါ၌မူ သူတို့အကြားတွင် ရန်ပွဲများ ဖြစ်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိလာသည်။ စားကျက်မြေသည် နှစ်ဦးစလုံး၏ သိုးနွားအုပ်များအတွက် မလုံလောက်တော့သဖြင့်၊ သိုးထိန်းများအကြားတွင် မကြာခဏဆိုသလို အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဖြေရှင်းရန် အရှင်သခင်များထံ တင်ပြလာကြသည်။ သူတို့ လမ်းခွဲရမည်မှာ ထင်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ အာဗြဟံသည် လောတထက် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူဖြစ်ပြီး ပတ်သက်မှု၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ရာထူးနေရာတို့တွင် ပိုမိုမြင့်မြတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် အစီအစဉ်များကို ပထမဆုံး စတင်အဆိုပြုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တစ်ပြည်လုံးကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် သူ့အား ပေးသနားထားသော်လည်း၊ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

Abraham returned to Canaan “very rich in cattle, in silver, and
in gold.” Lot was still with him, and again they came to Bethel, and
pitched their tents by the altar which they had before erected. They
soon found that increased possessions brought increased trouble. In
the midst of hardships and trials they had dwelt together in harmony,
but in their prosperity there was danger of strife between them. The
pasturage was not suffcient for the flocks and herds of both, and the
frequent disputes among the herdsmen were brought for settlement
to their masters. It was evident that they must separate. Abraham
was Lot’s senior in years, and his superior in relation, in wealth, and
in position; yet he was the frst to propose plans for preserving peace.
Although the whole land had been given him by God Himself, he
courteously waived this right.

သူက “ငါတို့သည် ညီအစ်ကိုချင်းဖြစ်ကြသည်နှင့်အညီ၊ ငါနှင့်သင်၊ ငါ့သိုးထိန်းနှင့် သင့်သိုးထိန်းတို့သည် ရန်မတွေ့ကြပါစေနှင့်။ သင်၏ရှေ့မှာ မြေတစ်ပြင်လုံး မရှိသလော။ ငါနှင့်ခွဲခွာ၍ နေပါလော့။ သင်သည် လက်ဝဲဘက်သို့ သွားလျှင် ငါသည် လက်ယာဘက်သို့ သွားမည်။ သင်သည် လက်ယာဘက်သို့ သွားလျှင် ငါသည် လက်ဝဲဘက်သို့ သွားမည်” ဟု ဆိုသည်။

“Let there be no strife,” he said, “between me and thee, and
between my herdmen and thy herdmen; for we be brethren. Is not
the whole land before thee? separate thyself, I pray thee, from me:
if thou wilt take the left hand, then I will go to the right; or if thou
depart to the right hand, then I will go to the left.”

ဤနေရာ၌ အာဗြဟံ၏ မြင့်မြတ်ပြီး အတ္တကင်းသော စိတ်ဓာတ်ကို တွေ့မြင်ရသည်။ အလားတူ အခြေအနေမျိုးတွင် လူမည်မျှသည် မိမိတို့၏ တစ်ကိုယ်ရည် အခွင့်အရေးနှင့် စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်မှုများကို မည်သည့်နည်းနှင့်မဆို စွဲကိုင်ထားကြမည်နည်း။ ဤသို့သော အကြောင်းကြောင့် အိမ်ထောင်စုပေါင်း မည်မျှ ကွဲအက်ခဲ့ရသနည်း။ အသင်းတော်ပေါင်း မည်မျှ ကွဲပြားခဲ့ရသဖြင့် အမှန်တရား၏အမှုကို လူဆိုးများအကြား ကဲ့ရဲ့ဖွယ်နှင့် အရှက်ရဖွယ် ဖြစ်စေခဲ့သနည်း။ “ငါတို့သည် ညီအစ်ကိုချင်းဖြစ်ကြသည်” ဟု အာဗြဟံက ဆိုခဲ့သည်။ သူတို့သည် သွေးသားတော်စပ်ရုံသာမက စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူများအဖြစ်လည်း ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးရှိ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများသည် မိသားစုတစ်ခုတည်း ဖြစ်ကြပြီး၊ တူညီသော မေတ္တာနှင့် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းသော စိတ်ဓာတ်သည် သူတို့ကို အုပ်စိုးသင့်သည်။ “ညီအစ်ကိုချင်း ချစ်ခြင်း၌ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြလော့။ အချင်းချင်း ဂုဏ်အသရေ ပေးခြင်း၌ အဦးပြုကြလော့” (ရောမ ၁၂:၁၀) ဟူသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ရှင်၏ သွန်သင်ချက်ဖြစ်သည်။ အမြဲတစေ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ခြင်းကို ပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် မိမိကို သူတစ်ပါး ပြုစေလိုသည့်အတိုင်း သူတစ်ပါးကို ပြန်လည်ပြုမူလိုသော စိတ်ဆန္ဒ ရှိခြင်းတို့သည် ဘဝ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ ထက်ဝက်ကျော်ကို ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မည်။ မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်လိုသော စိတ်ဓာတ်သည် စာတန်၏စိတ်ဓာတ် ဖြစ်သော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာကိန်းဝပ်သော နှလုံးသားသည် မိမိအကျိုးကို မရှာတတ်သော မေတ္တာတရားကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မည်။ ထိုသူတို့သည် “လူတိုင်း မိမိအမှုကိုသာ မကြည့်ဘဲ၊ သူတစ်ပါးအမှုကိုလည်း ကြည့်ရှုကြလော့” (ဖိလိပ္ပိ ၂:၄) ဟူသော ဘုရားသခင်၏ မိန့်မှာချက်ကို နာခံကြလိမ့်မည်။

Here the noble, unselfsh spirit of Abraham was displayed. How
many under similar circumstances would, at all hazards, cling to their
individual rights and preferences! How many households have thus
been rent asunder! How many churches have been divided, making
the cause of truth a byword and a reproach among the wicked! “Let
there be no strife between me and thee,” said Abraham, “for we be
brethren;” not only by natural relationship, but as worshipers of the
true God. The children of God the world over are one family, and the
same spirit of love and conciliation should govern them. “Be kindly
[133] affectioned one to another with brotherly love; in honor preferring
one another” (Romans 12:10), is the teaching of our Saviour. The
cultivation of a uniform courtesy, a willingness to do to others as we
110
Abraham in Canaan 111
would wish them to do to us, would annihilate half the ills of life.
The spirit of self-aggrandizement is the spirit of Satan; but the heart
in which the love of Christ is cherished, will possess that charity
which seeketh not her own. Such will heed the divine injunction,
“Look not every man on his own things, but every man also on the
things of others.” Philippians 2:4.

လောတသည် အာဗြဟံနှင့် ဆက်နွှယ်မှုကြောင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာလာခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ကျေးဇူးရှင်အပေါ် ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို မပြသခဲ့ပေ။ ယဉ်ကျေးမှုအရ အာဗြဟံအား ဦးစွာရွေးချယ်ခွင့်ပေးသင့်သော်လည်း ထိုသို့ပြုမည့်အစား သူသည် အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို ရယူရန် အတ္တဆန္ဒဖြင့် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူသည် "မြော်ကြည့်၍ ယော်ဒန်မြစ်နားရှိ မြေပြင်တစ်ပြင်လုံးကို ကြည့်ရှုသောအခါ၊ ထိုအရပ်သည် ထာဝရဘုရား၏ ဥယျာဉ်တော်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အိဂျစ်ပြည် ဇောရာမြို့သို့ သွားရာလမ်းကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အရပ်ရပ်တို့၌ ရေကောင်းသောအရပ်ဖြစ်၏။" ပါလက်စတိုင်းပြည်တွင် မြေဩဇာအကောင်းဆုံးဒေသမှာ ယော်ဒန်မြစ်ဝှမ်းဖြစ်ပြီး မြင်ရသူများအား ဆုံးရှုံးသွားသော ပရဒိသုဘုံကို သတိရစေကာ ၎င်းတို့မကြာသေးမီက ထွက်ခွာလာခဲ့သည့် နိုင်းမြစ်ကြောင့် မြေဩဇာထက်သန်သော လွင်ပြင်များ၏ အလှအပနှင့် ထုတ်ကုန်ဖြစ်ထွန်းမှုတို့ကို ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပေသည်။ ထိုနေရာတွင် စည်ကားလှသော ဈေးတန်းများ၌ အကျိုးအမြတ်များသော ကုန်သွယ်မှုပြုရန် ဖိတ်ခေါ်နေသည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝ၍ လှပသော မြို့ကြီးများလည်း ရှိပေသည်။ လောတသည် လောကီစီးပွားရေး အမြင်များဖြင့် မျက်စိကျိန်းမူးကာ ထိုအရပ်၌ ကြုံတွေ့ရမည့် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆိုးကျိုးများကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ထိုလွင်ပြင်၌ နေထိုင်သူတို့သည် "ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ အလွန်ဆိုးသွမ်းသောသူ၊ အပြစ်ရှိသောသူ" များဖြစ်ကြသော်လည်း သူသည် ဤအချက်ကို မသိနားမလည်ဘဲဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သိလျက်နှင့်ပင် အရေးမထားဘဲဖြစ်စေ နေခဲ့သည်။ သူသည် "ယော်ဒန်မြစ်နားရှိ မြေပြင်တစ်ပြင်လုံးကို ရွေးချယ်၍" "သောဒုံမြို့အနီး၌ တဲဆောက်၍ နေလေ၏။" ထိုအတ္တဆန္ဒပါသော ရွေးချယ်မှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရလဒ်များကို သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ကြိုတင်မမြင်ခဲ့ပေ။

Although Lot owed his prosperity to his connection with Abraham, he manifested no gratitude to his benefactor. Courtesy would
have dictated that he yield the choice to Abraham, but instead of this
he selfshly endeavored to grasp all its advantages. He “lifted up
his eyes, and beheld all the plain of Jordan, that it was well watered
everywhere, ... even as the garden of the Lord, like the land of Egypt,
as thou comest unto Zoar.” The most fertile region in all Palestine
was the Jordan Valley, reminding the beholders of the lost Paradise
and equaling the beauty and productiveness of the Nile-enriched
plains they had so lately left. There were cities also, wealthy and
beautiful, inviting to proftable traffc in their crowded marts. Dazzled with visions of worldly gain, Lot overlooked the moral and
spiritual evils that would be encountered there. The inhabitants of
the plain were “sinners before the Lord exceedingly;” but of this he
was ignorant, or, knowing, gave it but little weight. He “chose him
all the plain of Jordan,” and “pitched his tent toward Sodom.” How
little did he foresee the terrible results of that selfsh choice!

လောတနှင့် ခွဲခွာပြီးနောက် အာဗြဟံသည် ထာဝရဘုရားထံမှ ထိုပြည်တစ်ပြည်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဟူသော ကတိတော်ကို တစ်ဖန်ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် မကြာမီ သူသည် ဟေဗြုန်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ မံရေပိတ်ပင်တောအောက်၌ တဲဆောက်၍ နေထိုင်ပြီး ၎င်းဘေးတွင် ထာဝရဘုရားအဖို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ခဲ့သည်။ သံလွင်တောများနှင့် စပျစ်ခြံများ၊ လှိုင်းထနေသော ဂျုံခင်းများ၊ ဝန်းရံလျက်ရှိသော တောင်ကုန်းများပေါ်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော စားကျက်မြေများရှိသည့် ထိုကုန်းမြင့်လွင်ပြင်များ၏ လွတ်လပ်သော လေထုထဲတွင် သူသည် မိမိ၏ ရိုးရှင်းသော ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့၏ ဘဝဖြင့် ကျေနပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သောဒုံချိုင့်ဝှမ်း၏ အန္တရာယ်ရှိသော စည်းစိမ်ချမ်းသာများကိုမူ လောတအတွက် ချန်ထားခဲ့သည်။

After the separation from Lot, Abraham again received from the
Lord a promise of the whole country. Soon after this he removed
to Hebron, pitching his tent under the oaks of Mamre and erecting
beside it an altar to the Lord. In the free air of those upland plains,
with their olive groves and vineyards, their felds of waving grain,
and the wide pasture grounds of the encircling hills, he dwelt, well
content with his simple, patriarchal life, and leaving to Lot the
perilous luxury of the vale of Sodom.

အာဗြဟံကို ဝန်းရံလျက်ရှိသော လူမျိုးစုများက တန်ခိုးကြီးသော မင်းသားတစ်ပါး၊ ပညာရှိ၍ အရည်အချင်းရှိသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဩဇာအာဏာကို အိမ်နီးချင်းများထံမှ ပိတ်ပင်မထားခဲ့ပေ။ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများနှင့် သိသိသာသာကွာခြားသော သူ၏ ဘဝနှင့် စရိုက်လက္ခဏာသည် စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် ထိရောက်သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် သူ၏သစ္စာစောင့်သိမှုသည် မယိမ်းယိုင်ခဲ့သလို၊ သူ၏ ဖော်ရွေပျူငှာမှုနှင့် စေတနာသဒ္ဓါတရားတို့သည် ယုံကြည်မှုနှင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုကင်းသော ကြီးမြတ်မှုသည် လေးစားဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိစေခဲ့သည်။

Abraham was honored by the surrounding nations as a mighty
prince and a wise and able chief. He did not shut away his influence
from his neighbors. His life and character, in their marked contrast
with those of the worshipers of idols, exerted a telling influence in [134]
favor of the true faith. His allegiance to God was unswerving, while
his affability and benevolence inspired confdence and friendship
and his unaffected greatness commanded respect and honor.
112 Patriarchs and Prophets

သူ၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုသည် ပိုင်ဆိုင်သူတစ်ဦးတည်းကသာ အထူးတလည် စောင့်ရှောက်ခံစားရမည့် အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။ စစ်မှန်သော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုသည် ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့သော စိတ်ဓာတ်သည် ဧဝံဂေလိတရားတော်၏ အခြေခံမူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ခရစ်တော်သည် နှလုံးသားထဲတွင် ကိန်းဝပ်နေစဉ် ကိုယ်တော်ရှိနေခြင်း၏ အလင်းတော်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် သို့မဟုတ် ထိုအလင်းတော် မှိန်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ဝိညာဉ်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အတ္တဆန္ဒနှင့် အပြစ်၏ မြူနှင်းများသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနေမင်း၏ တောက်ပသော အလင်းတန်းများကြောင့် ဖယ်ရှားခံရသည်နှင့်အမျှ ထိုအလင်းသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာမည်ဖြစ်သည်။

His religion was not held as a precious treasure to be jealously
guarded and enjoyed solely by the possessor. True religion cannot
be thus held, for such a spirit is contrary to the principles of the
gospel. While Christ is dwelling in the heart it is impossible to
conceal the light of His presence, or for that light to grow dim. On
the contrary, it will grow brighter and brighter as day by day the
mists of selfshness and sin that envelop the soul are dispelled by the
bright beams of the Sun of Righteousness.

ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်ကြပြီး ဤလောက၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ၎င်းတို့အား အလင်းများအဖြစ် ရှိနေစေရန် ကိုယ်တော်ရည်ရွယ်ထားသည်။ တစ်ပြည်လုံးရှိ မြို့ရွာများ၌ ပျံ့နှံ့နေထိုင်ကြသော ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သက်သေများဖြစ်ကြပြီး မယုံကြည်သော လောကသားများထံသို့ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်နှင့် ကျေးဇူးတော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများကို ဆက်သွယ်ပေးမည့် လမ်းကြောင်းများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ကြီးမြတ်သော ကယ်တင်ခြင်းကို ခံစားရသူအားလုံးသည် ကိုယ်တော်အတွက် သာသနာပြုများ ဖြစ်ကြစေရန်မှာ ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်တော်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ ဘုရားတရားကြည်ညိုမှုသည် လောကသားများက ဧဝံဂေလိတရားကို တိုင်းတာရမည့် စံနှုန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ စိတ်ရှည်စွာ သည်းခံသော စမ်းသပ်မှုများ၊ ကျေးဇူးသိတတ်စွာ လက်ခံသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ၊ အမြဲမပြတ် ပြသနေသော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ ကြင်နာမှု၊ ကရုဏာနှင့် မေတ္တာတို့သည် လောကသားများရှေ့တွင် စရိုက်လက္ခဏာထဲမှ ထွန်းလင်းလာသော အလင်းများဖြစ်ကြပြီး ပကတိနှလုံးသား၏ အတ္တဆန္ဒမှလာသော မှောင်မိုက်မှုနှင့် ကွာခြားချက်ကို ဖော်ပြနေပါသည်။

The people of God are His representatives upon the earth, and
He intends that they shall be lights in the moral darkness of this
world. Scattered all over the country, in the towns, cities, and villages, they are God’s witnesses, the channels through which He will
communicate to an unbelieving world the knowledge of His will and
the wonders of His grace. It is His plan that all who are partakers
of the great salvation shall be missionaries for Him. The piety of
the Christian constitutes the standard by which worldlings judge
the gospel. Trials patiently borne, blessings gratefully received,
meekness, kindness, mercy, and love, habitually exhibited, are the
lights that shine forth in the character before the world, revealing
the contrast with the darkness that comes of the selfshness of the
natural heart.

ယုံကြည်ခြင်း၌ ကြွယ်ဝခြင်း၊ ရက်ရောမှု၌ မြင့်မြတ်ခြင်း၊ နာခံမှု၌ မယိမ်းယိုင်ခြင်းနှင့် မိမိ၏ ဧည့်သည်ဘဝ၏ ရိုးရှင်းမှု၌ နှိမ့်ချခြင်းတို့ ရှိသောအာဗြဟံသည် သံတမန်ရေး၌လည်း ပညာရှိပြီး စစ်ရေး၌လည်း ရဲရင့်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘာသာတရားသစ်ကို သွန်သင်သူအဖြစ် လူသိများသော်လည်း သူနေထိုင်ရာ အာမောရိလွင်ပြင်၏ အုပ်စိုးရှင်များဖြစ်ကြသော ညီအစ်ကို မင်းသုံးပါးတို့သည် ပိုမိုလုံခြုံမှုရှိစေရန်အတွက် ၎င်းနှင့် မဟာမိတ်ပြုရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ပြသခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုပြည်သည် အကြမ်းဖက်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မကြာမီ ထိုမဟာမိတ်မှုကို အသုံးပြုရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

Rich in faith, noble in generosity, unfaltering in obedience, and
humble in the simplicity of his pilgrim life, Abraham was also wise
in diplomacy and brave and skillful in war. Notwithstanding he was
known as the teacher of a new religion, three royal brothers, rulers of
the Amorite plains in which he dwelt, manifested their friendship by
inviting him to enter into an alliance with them for greater security;
for the country was flled with violence and oppression. An occasion
soon arose for him to avail himself of this alliance.

ဧလံမင်းကြီး ခေဒေါလောမာသည် လွန်ခဲ့သော ၁၄ နှစ်က ခါနန်ပြည်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို လက်အောက်ခံဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခုအခါ မင်းညီမင်းသားအချို့သည် ပုန်ကန်ကြသဖြင့် ဧလံမင်းကြီးသည် မဟာမိတ် ၄ ပါးနှင့်အတူ ၎င်းတို့ကို နှိမ်နင်းရန် ထိုပြည်သို့ တစ်ဖန် ချီတက်လာခဲ့သည်။ ခါနန်မင်းကြီး ၅ ပါးသည် တပ်ဖွဲ့များပူးပေါင်းကာ သိဒ္ဒိမ်ချိုင့်ဝှမ်း၌ ကျူးကျော်သူများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း လုံးဝရှုံးနိမိတ်ပြခဲ့သည်။ စစ်တပ်၏ အစိတ်အပိုင်း အများအပြားမှာ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခြင်း ခံရပြီး လွတ်မြောက်သူများသည် ဘေးကင်းရာ တောင်ပေါ်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ အောင်နိုင်သူများသည် လွင်ပြင်ရှိ မြို့များကို လုယက်ဖျက်ဆီးပြီးနောက် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများနှင့်အတူ လောတနှင့် သူ၏မိသားစုအပါအဝင် သုံ့ပန်းများစွာကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

Chedorlaomer, king of Elam, had invaded Canaan fourteen years
before, and made it tributary to him. Several of the princes now
revolted, and the Elamite king, with four allies, again marched into
the country to reduce them to submission. Five kings of Canaan
joined their forces and met the invaders in the vale of Siddim, but
[135] only to be completely overthrown. A large part of the army was cut
to pieces, and those who escaped fled for safety to the mountains.
The victors plundered the cities of the plain and departed with rich
spoil and many captives, among whom were Lot and his family.
Abraham in Canaan 113

မံရေပိတ်ပင်တော၌ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေသောအာဗြဟံသည် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသူတစ်ဦးထံမှ တိုက်ပွဲအကြောင်းနှင့် မိမိ၏ တူဖြစ်သူအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော ကပ်ဆိုးအကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။ သူသည် လောတ၏ ကျေးဇူးကန်းမှုကို စိတ်ထဲတွင် အညှိုးမထားခဲ့ပေ။ သူ့အပေါ်ရှိသော သံယောဇဉ်များအားလုံး နိုးကြားလာပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် ရှေးဦးစွာ ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုကို ရှာဖွေပြီးနောက် စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ တဲစခန်းမှ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရန်၊ မိမိ၏ သခင်ကို အလုပ်အကျွေးပြုရန်နှင့် လက်နက်အတတ်ပညာများကို လေ့ကျင့်ထားသော ကျွမ်းကျင်ကျွန် ၃၁၈ ယောက်ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ သူ၏ မဟာမိတ်များဖြစ်သော မံရေ၊ ဧရှကောနှင့် အာနေရတို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ တပ်ဖွဲ့များဖြင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြပြီး ကျူးကျော်သူများကို အတူတကွ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

Abraham, dwelling in peace in the oak groves at Mamre, learned
from one of the fugitives the story of the battle and the calamity that
had befallen his nephew. He had cherished no unkind memory of
Lot’s ingratitude. All his affection for him was awakened, and he
determined that he should be rescued. Seeking, frst of all, divine
counsel, Abraham prepared for war. From his own encampment he
summoned three hundred and eighteen trained servants, men trained
in the fear of God, in the service of their master, and in the practice
of arms. His confederates, Mamre, Eschol, and Aner, joined him
with their bands, and together they started in pursuit of the invaders.

ဧလံလူမျိုးများနှင့် ၎င်းတို့၏ မဟာမိတ်များသည် ခါနန်ပြည် မြောက်ဘက်နယ်စပ်ရှိ ဒန်မြို့တွင် စခန်းချထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အောင်ပွဲကြောင့် စိတ်တက်ကြွနေပြီး ရှုံးနိမ့်သွားသော ရန်သူများထံမှ တိုက်ခိုက်မှုလာမည်ကို မကြောက်ဘဲ ပျော်ပါးနေကြသည်။ ဘိုးဘေးအာဗြဟံသည် မိမိ၏ တပ်ဖွဲ့များကို အရပ်မျက်နှာအမျိုးမျိုးမှ ချဉ်းကပ်နိုင်ရန် ခွဲဝေလိုက်ပြီး ညအချိန်တွင် စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပြင်းထန်ပြီး မထင်မှတ်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုသည် လျင်မြန်သော အောင်ပွဲကို ရရှိစေခဲ့သည်။ ဧလံမင်းကြီး အသတ်ခံရပြီး သူ၏ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော တပ်ဖွဲ့များမှာ အလဲလဲအပြိုပြို ထွက်ပြေးကြရသည်။ လောတနှင့် သူ၏ မိသားစု၊ သုံ့ပန်းအားလုံးနှင့် ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး မြောက်မြားစွာသော တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းများကိုလည်း သိမ်းပိုက်ရရှိခဲ့သည်။

The Elamites and their allies had encamped at Dan, on the northern
border of Canaan. Flushed with victory, and having no fear of an
assault from their vanquished foes, they had given themselves up
to reveling. The patriarch divided his force so as to approach from
different directions, and came upon the encampment by night. His
attack, so vigorous and unexpected, resulted in speedy victory. The
king of Elam was slain and his panic-stricken forces were utterly
routed. Lot and his family, with all the prisoners and their goods,
were recovered, and a rich booty fell into the hands of the victors.

ဘုရားသခင်၏ အကူအညီဖြင့် အာဗြဟံသည် ထိုအောင်ပွဲကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေဟောဝါကို ကိုးကွယ်သူသည် ထိုပြည်အတွက် ကြီးမားသော အကျိုးဆောင်မှုကို ပြုခဲ့သည်သာမက၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ကြောက်ရွံ့တတ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်းနှင့် အာဗြဟံ၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုသည် မှန်ကန်သောအရာကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ဖိနှိပ်ခံရသူများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ့အား ရဲရင့်စေခဲ့ကြောင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်သည် ဝန်းရံလျက်ရှိသော လူမျိုးစုများအကြားတွင် ကျယ်ပြန့်သော ဩဇာအာဏာကို ရရှိစေခဲ့သည်။

To Abraham, under God, the triumph was due. The worshiper of
Jehovah had not only rendered a great service to the country, but
had proved himself a man of valor. It was seen that righteousness is
not cowardice, and that Abraham’s religion made him courageous
in maintaining the right and defending the oppressed. His heroic
act gave him a widespread influence among the surrounding tribes.

သူပြန်လာသောအခါ သောဒုံမင်းကြီးသည် အောင်နိုင်သူကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် သူ၏ အခြွေအရံများနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ မင်းကြီးက အာဗြဟံအား သိမ်းဆည်းရမိသော ပစ္စည်းများကို ယူရန် ပြောကြားပြီး ဖမ်းဆီးခံရသူများကိုသာ ပြန်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ စစ်ဥပဒေသအရ သိမ်းဆည်းရမိသော ပစ္စည်းများသည် အောင်နိုင်သူနှင့်သာ ထိုက်တန်သော်လည်း အာဗြဟံသည် ဤစစ်ဆင်ရေးကို အကျိုးအမြတ်အတွက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေသူများအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ မဟာမိတ်များအတွက်သာ ထိုက်တန်သော ဝေစုကို ရရှိစေရန် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။

On his return, the king of Sodom came out with his retinue to
honor the conqueror. He bade him take the goods, begging only
that the prisoners should be restored. By the usage of war, the
spoils belonged to the conquerors; but Abraham had undertaken this
expedition with no purpose of gain, and he refused to take advantage
of the unfortunate, only stipulating that his confederates should
receive the portion to which they were entitled.

ဤကဲ့သို့သော စမ်းသပ်မှုကို ခံရပါက အာဗြဟံကဲ့သို့ မြင့်မြတ်မှုကို ပြသနိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိလိမ့်မည်။ ထိုမျှများပြားသော တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းများကို ရယူလိုသော သွေးဆောင်မှုကို ခုခံနိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ သူ၏ စံနမူနာသည် အတ္တဆန္ဒရှိပြီး ငွေမက်သော စိတ်ဓာတ်များကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေပါသည်။ အာဗြဟံသည် တရားမျှတမှုနှင့် လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်များကို အလေးထားခဲ့သည်။ သူ၏ အပြုအမူသည် "ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်လော့" (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉:၁၈) ဟူသော ဗျာဒိတ်တော်ပါ ဆောင်ပုဒ်ကို ပုံဖော်ပြသနေသည်။ "ကောင်းကင်မြေကြီးကို ပိုင်တော်မူသော အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ငါလက်မြှောက်၍ ကျိန်ဆိုသည်မှာ၊ 'ငါသည် အာဗြဟံကို ကြွယ်ဝစေပြီ' ဟု မင်းကြီးမပြောနိုင်စေရန်၊ အပ်ချည်တစ်မျှင်မှစ၍ ဖိနပ်ကြိုးတိုင်အောင် မင်းကြီး၏ပစ္စည်း တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ ငါမယူ" ဟု သူဆိုခဲ့သည်။ သူသည် စစ်တိုက်ခြင်းမှာ အကျိုးအမြတ်အတွက် ဖြစ်သည်ဟုလည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် မိမိ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမှာ ၎င်းတို့၏ လက်ဆောင် သို့မဟုတ် မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟုလည်းကောင်း ထင်မြင်ယူဆရန် အခွင့်အရေးပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံကို ကောင်းချီးပေးမည်ဟု ကတိပြုထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်အားလုံးကို ကိုယ်တော်ထံ၌သာ ထားရှိရမည်ဖြစ်သည်။

Few, if subjected to such a test, would have shown themselves
as noble as did Abraham. Few would have resisted the temptation
to secure so rich a booty. His example is a rebuke to self-seeking, [136]
mercenary spirits. Abraham regarded the claims of justice and
humanity. His conduct illustrates the inspired maxim, “Thou shalt
love thy neighbor as thyself.” Leviticus 19:18. “I have lifted up my
114 Patriarchs and Prophets
hand,” he said, “unto the Lord, the most high God, the possessor
of heaven and earth, that I will not take from a thread even to a
shoe latchet, and that I will not take anything that is thine, lest thou
shouldest say, I have made Abram rich.” He would give them no
occasion to think that he had engaged in warfare for the sake of gain,
or to attribute his prosperity to their gifts or favor. God had promised
to bless Abraham, and to Him the glory should be ascribed.

အောင်နိုင်သော ဘိုးဘေးအာဗြဟံကို ကြိုဆိုရန် ထွက်လာသူ နောက်တစ်ဦးမှာ ရှာလင်မင်းကြီး မေလခိဇေဒက် ဖြစ်ပြီး သူသည် အာဗြဟံ၏ စစ်တပ်အတွက် စားစရာ မုန့်နှင့် စပျစ်ရည်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် "အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်" ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အာဗြဟံအပေါ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို မြွက်ကြားခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကျွန်အားဖြင့် ကြီးမားသော ကယ်တင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ပေးတော်မူသော ထာဝရဘုရားအား ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ထိုအခါ အာဗြဟံသည် "ပစ္စည်းရှိသမျှတို့မှ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို" သူ့အား ပေးလှူခဲ့သည်။

Another who came out to welcome the victorious patriarch was
Melchizedek, king of Salem, who brought forth bread and wine
for the refreshment of his army. As “priest of the most high God,”
he pronounced a blessing upon Abraham, and gave thanks to the
Lord, who had wrought so great a deliverance by His servant. And
Abraham “gave him tithes of all.”

အာဗြဟံသည် မိမိ၏ တဲနှင့် သိုးအုပ်များရှိရာသို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပူပန်သော အတွေးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ရန်ငြိုးနှင့် ရန်ပွဲများကို ရှောင်ရှားကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်သူဖြစ်သဖြင့် မိမိတွေ့မြင်ခဲ့ရသော သတ်ဖြတ်မှု မြင်ကွင်းများကို ထိတ်လန့်စွာ ပြန်လည်သတိရနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတိုက်ခိုက်အောင်မြင်ခဲ့သော လူမျိုးစုများသည် ခါနန်ပြည်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျူးကျော်လာပြီး သူ့ကို အဓိက လက်စားချေမည့် ပစ်မှတ်အဖြစ် ထားရှိကြပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့ နိုင်ငံအချင်းချင်း ရန်ပွဲများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လာရသဖြင့် သူ၏ ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝမှာ ပျက်စီးသွားပေတော့မည်။ ထို့အပြင် သူသည် ခါနန်ပြည်ကိုလည်း လက်ဝယ်မပိုင်ဆိုင်ရသေးသလို၊ ကတိတော်ကို ဆက်ခံမည့် အမွေခံသားကိုလည်း ရရှိရန် ယခုအချိန်တွင် မျှော်လင့်ချက် မရှိသေးပေ။

Abraham gladly returned to his tents and his flocks, but his mind
was disturbed by harassing thoughts. He had been a man of peace,
so far as possible shunning enmity and strife; and with horror he
recalled the scene of carnage he had witnessed. But the nations
whose forces he had defeated would doubtless renew the invasion
of Canaan, and make him the special object of their vengeance.
Becoming thus involved in national quarrels, the peaceful quiet of
his life would be broken. Furthermore, he had not entered upon the
possession of Canaan, nor could he now hope for an heir, to whom
the promise might be fulflled.

ညအချိန် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံတစ်ခုတွင် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို တစ်ဖန်ကြားရပြန်သည်။ မင်းကြီးတကာတို့၏ မင်းကြီးက "အာဗြဟံ၊ မစိုးရိမ်နှင့်၊ ငါသည် သင်၏ဒိုင်းလွှားဖြစ်၏၊ သင်၏အကျိုးကျေးဇူးသည်လည်း အလွန်ကြီးလှပေလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ကတိတော်ကို ယခင်ကကဲ့သို့ မယုံမသင်္ကာကင်းစွာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုကတိတော် ပြည့်စုံလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသော သက်သေအထောက်အထားကို သူဆုတောင်းတောင်းခံခဲ့သည်။ သားတစ်ယောက်ကို ပေးသနားခြင်း မရှိဘဲ ပဋိညာဉ်ကတိတော်မှာ မည်သို့ ပြည့်စုံလာနိုင်မည်နည်း။ "အကျွန်ုပ်သည် သားမရှိဘဲ သွားရပါ၏၊ အကျွန်ုပ်အိမ်၌ မွေးသော ဧလျာဇာသည် အကျွန်ုပ်၏ အမွေခံဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်အား အဘယ်သို့ ပေးသနားတော်မူမည်နည်း" ဟု လျှောက်ထားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ သစ္စာရှိသော အစေခံ ဧလျာဇာကို သားအဖြစ် မွေးစားကာ မိမိ၏ ပစ္စည်းများကို ဆက်ခံစေရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်၏ သားချင်းဖြစ်သော ကလေးတစ်ဦးသာလျှင် သူ၏ အမွေခံဖြစ်လာမည်ဟု အာမခံချက် ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို တဲအပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ကောင်းကင်၌ တောက်ပနေသော မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်များကို ကြည့်ခိုင်းပြီးနောက် "သင်၏ အမျိုးအနွယ်သည် ထိုနည်းတူ ဖြစ်လိမ့်မည်" ဟူသော စကားတော်ကို မြွက်ကြားခဲ့သည်။ "အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သဖြင့်၊ ထိုယုံကြည်ခြင်းကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းဟု မှတ်တော်မူ၏။" (ရောမ ၄:၃)။

In a vision of the night the divine Voice was again heard. “Fear
not, Abram,” were the words of the Prince of princes; “I am thy
shield, and thy exceeding great reward.” But his mind was so oppressed by forebodings that he could not now grasp the promise with
unquestioning confdence as heretofore. He prayed for some tangible evidence that it would be fulflled. And how was the covenant
promise to be realized, while the gift of a son was withheld? “What
wilt Thou give me,” he said, “seeing I go childless?” “And, lo, one
born in my house is mine heir.” He proposed to make his trusty servant Eliezer his son by adoption, and the inheritor of his possessions.
[137] But he was assured that a child of his own was to be his heir. Then
he was led outside his tent, and told to look up to the unnumbered
stars glittering in the heavens; and as he did so, the words were
spoken, “So shall thy seed be.” “Abraham believed God, and it was
counted unto him for righteousness.” Romans 4:3.

ခါနာန်ပြည်ရှိ အာဗြဟံ ၁၁၅

သို့သော်လည်း ဘိုးဘေးအာဗြဟံသည် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အတည်ပြုချက်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့်ပြည့်စုံသော ရည်ရွယ်ချက်များသည် နောင်လာနောက်သားများအပေါ် ပြည့်စုံလာမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေအဖြစ်လည်းကောင်း မြင်သာသောလက္ခဏာတစ်ခုကို တောင်းခံခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ကျွန်နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုရန် လူတို့အကြား အလေးအမြတ်ပြုသော ကတိကဝတ်များတွင် ထုံးစံရှိသည့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပေးရန် သဘောတူညီခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အာဗြဟံသည် သုံးနှစ်အရွယ်ရှိသော နွားမတမ်းတစ်ကောင်၊ မိတ်ဆွေမတစ်ကောင်နှင့် သိုးထီးတစ်ကောင်တို့ကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာများကို အလယ်ကခွဲ၍ အပိုင်းအစများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အနည်းငယ်စီခွာ၍ ထားလေသည်။ ထို့ပြင် ချိုးတစ်ကောင်နှင့် ခိုကလေးတစ်ကောင်ကိုလည်း ထည့်သွင်းသော်လည်း ထိုငှက်တို့ကိုမူ မခွဲခြားဘဲထား၏။ ဤသို့ပြုပြီးနောက် သူသည် ထာဝရဘုရားအား ထာဝစဉ်နာခံပါမည်ဟု အလေးအမြတ်ပြု၍ ကတိသစ္စာပြုလျက် ထိုယဇ်ကောင်အပိုင်းအစများကြားမှ ရိုသေစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် နိုးကြားထက်သန်စွာဖြင့် ထိုအသေကောင်များကို သားရဲတိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်များ မဖျက်ဆီးနိုင်စေရန် နေဝင်သည်အထိ စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်ခန့်တွင် သူသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားပြီး “ကြီးစွာသော မှောင်မိုက်နှင့် ကြောက်လန့်ခြင်းသည် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လေသည်။” ထိုအခါ ဘုရားသခင်၏အသံတော်ကို ကြားရပြီး ကတိထားရာပြည်ကို ချက်ချင်းရရှိရန် မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ခါနာန်ပြည်တွင် မအခြေချမီ သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်တို့ ခံစားရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ရှေ့သို့မျှော်ကြည့်ရန် မိန့်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် ရွေးနှုတ်ခြင်းအစီအစဉ်ဖြစ်သော ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းတည်းဟူသော ကြီးမြတ်သောယဇ်ပူဇော်မှုနှင့် ဘုန်းတော်နှင့်တကွ ကြွလာတော်မူခြင်းတို့ကို သူ့အား ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် ကတိတော်၏ နောက်ဆုံးနှင့် အပြည့်စုံဆုံးသော ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် သူ၏ထာဝရအမွေအနှစ်အဖြစ် ပေးအပ်မည့် ဧဒင်ဥယျာဉ်ကဲ့သို့ လှပသော ကမ္ဘာမြေကို ပြန်လည်ရရှိသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

Abraham in Canaan 115
Still the patriarch begged for some visible token as a confrmation of his faith and as an evidence to after-generations that God’s
gracious purposes toward them would be accomplished. The Lord
condescended to enter into a covenant with His servant, employing
such forms as were customary among men for the ratifcation of
a solemn engagement. By divine direction, Abraham sacrifced a
heifer, a she-goat, and a ram, each three years old, dividing the
bodies and laying the pieces a little distance apart. To these he added
a turtledove and a young pigeon, which, however, were not divided.
This being done, he reverently passed between the parts of the sacrifce, making a solemn vow to God of perpetual obedience. Watchful
and steadfast, he remained beside the carcasses till the going down
of the sun, to guard them from being defled or devoured by birds
of prey. About sunset he sank into a deep sleep; and, “lo, a horror
of great darkness fell upon him.” And the voice of God was heard,
bidding him not to expect immediate possession of the Promised
Land, and pointing forward to the sufferings of his posterity before
their establishment in Canaan. The plan of redemption was here
opened to him, in the death of Christ, the great sacrifce, and His
coming in glory. Abraham saw also the earth restored to its Eden
beauty, to be given him for an everlasting possession, as the fnal
and complete fulfllment of the promise.

လူတို့နှင့်ပြုသော ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်အတည်ပြုချက်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်ကို ကိုယ်စားပြုသော မီးခိုးထွက်သောမီးဖိုနှင့် တောက်လောင်နေသော ဆီမီးသည် ထိုခွဲထားသော ယဇ်ကောင်များကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ၎င်းတို့ကို လုံးဝလောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို တစ်ဖန်ကြားရပြန်ပြီး ခါနာန်ပြည်ကို သူ၏သားမြေးများအား “အိဂျစ်မြစ်မှသည် ဥဖရတ်မြစ်ကြီးတိုင်အောင်” ပေးသနားတော်မူကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။

As a pledge of this covenant of God with men, a smoking furnace
and a burning lamp, symbols of the divine presence, passed between
the severed victims, totally consuming them. And again a voice was
heard by Abraham, confrming the gift of the land of Canaan to his
descendants, “from the river of Egypt unto the great river, the river
Euphrates.”

အာဗြဟံသည် ခါနာန်ပြည်တွင် ၂၅ နှစ်ခန့် နေထိုင်ပြီးနောက် ထာဝရဘုရားသည် သူ့အား ထင်ရှားပြ၍ “ငါသည် အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်ဖြစ်၏။ ငါ့ရှေ့၌ လျှောက်လှမ်း၍ စုံလင်ခြင်းရှိလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဘိုးဘေးအာဗြဟံသည် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာဖြင့် မြေပေါ်၌ ပျပ်ဝပ်လျက်နေစဉ် ဗျာဒိတ်တော်က ဆက်လက်၍ “ကြည့်ရှုလော့၊ ငါ၏ပဋိညာဉ်သည် သင်နှင့်အတူရှိ၏၊ သင်သည် လူမျိုးအပေါင်းတို့၏ အဘဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။ ဤပဋိညာဉ်တော် ပြည့်စုံခြင်း၏ လက္ခဏာအဖြစ် ယခင်က အာဗြံဟုခေါ်သော သူ၏အမည်ကို “လူအများ၏အဘ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အာဗြဟံဟူ၍ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ စာရဲ၏အမည်ကိုလည်း “မင်းသမီး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော စာရာဟူ၍ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်က “သူမသည် လူမျိုးတို့၏ မိခင်ဖြစ်လိမ့်မည်၊ လူမျိုးတို့၏ ရှင်ဘုရင်တို့သည် သူမထံမှ ဆင်းသက်လာလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ [၁၃၈]

When Abraham had been nearly twenty-fve years in Canaan,
the Lord appeared unto him, and said, “I am the Almighty God;
walk before Me, and be thou perfect.” In awe, the patriarch fell upon
his face, and the message continued: “Behold, My covenant is with
thee, and thou shalt be a father of many nations.” In token of the [138]
fulfllment of this covenant, his name, heretofore called Abram, was
changed to Abraham, which signifes, “father of a great multitude.”
Sarai’s name became Sarah—“princess;” for, said the divine Voice,
“she shall be a mother of nations; kings of people shall be of her.”

၁၁၆ ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များ

ထိုအချိန်တွင် အရေဖျားလှီးခြင်းမင်္ဂလာကို အာဗြဟံအား “သူသည် အရေဖျားမလှီးမီကပင် ရရှိထားသော ယုံကြည်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ တံဆိပ်” အဖြစ် ပေးသနားခဲ့သည်။ ရောမ ၄:၁၁။ ၎င်းကို ဘိုးဘေးအာဗြဟံနှင့် သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်တို့က ဘုရားသခင်အား ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသူများဖြစ်ကြောင်း၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများနှင့် သီးခြားခွဲထွက်နေသူများဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို မိမိ၏ အထူးရတနာအဖြစ် လက်ခံတော်မူကြောင်း ပြသသည့် လက္ခဏာအဖြစ် စောင့်ထိန်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဤမင်္ဂလာအားဖြင့် သူတို့သည် အာဗြဟံနှင့်ပြုသော ပဋိညာဉ်တော်ပါ စည်းကမ်းချက်များကို သူတို့ဘက်မှ လိုက်နာရန် ကတိပြုကြရသည်။ သူတို့သည် ဘုရားမဲ့လူမျိုးများနှင့် အိမ်ထောင်မပြုရပါ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းသောပညတ်တော်အပေါ် ရိုသေလေးမြတ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်ပြီး အခြားလူမျိုးတို့၏ အပြစ်ရှိသောအကျင့်များကို ပြုမိရန် သွေးဆောင်ခံရကာ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

116 Patriarchs and Prophets
At this time the rite of circumcision was given to Abraham
as “a seal of the righteousness of the faith which he had yet being
uncircumcised.” Romans 4:11. It was to be observed by the patriarch
and his descendants as a token that they were devoted to the service
of God and thus separated from idolaters, and that God accepted
them as His peculiar treasure. By this rite they were pledged to fulfll,
on their part, the conditions of the covenant made with Abraham.
They were not to contract marriages with the heathen; for by so
doing they would lose their reverence for God and His holy law;
they would be tempted to engage in the sinful practices of other
nations, and would be seduced into idolatry.

ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံအား ကြီးမြတ်သောဂုဏ်သရေကို ပေးသနားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် မိတ်ဆွေအချင်းချင်းကဲ့သို့ သူနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်၍ စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သောဒုံမြို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်း ကျရောက်တော့မည့်အချက်ကို သူ့ထံမှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ဘဲ သူသည် အပြစ်သားများအတွက် ဘုရားသခင်ထံ ကြားဝင်တောင်းပန်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များနှင့် သူ၏တွေ့ဆုံမှုသည် ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း၏ လှပသောစံနမူနာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

God conferred great honor upon Abraham. Angels of heaven
walked and talked with him as friend with friend. When judgments
were about to be visited upon Sodom, the fact was not hidden from
him, and he became an intercessor with God for sinners. His interview with the angels presents also a beautiful example of hospitality.

ပူပြင်းသော နွေရာသီ မွန်းတည့်အချိန်တွင် ဘိုးဘေးအာဗြဟံသည် တိတ်ဆိတ်သော ရှုခင်းကိုကြည့်လျက် မိမိတဲတံခါးဝ၌ ထိုင်နေစဉ် အဝေးမှ ခရီးသည်သုံးဦး လာနေသည်ကို မြင်လေသည်။ သူ၏တဲသို့ မရောက်မီ ထိုသူစိမ်းတို့သည် လမ်းခရီးအတွက် တိုင်ပင်နေသကဲ့သို့ ရပ်တန့်နေကြသည်။ အာဗြဟံသည် သူတို့က အကူအညီတောင်းသည်ကို မစောင့်ဘဲ ချက်ချင်းထ၍ သူတို့သည် အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားတော့မည့်ပုံပေါ်သဖြင့် သူတို့နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားကာ အစားအစာဖြင့် အပန်းဖြေရန် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ခရီးသွားလာခြင်းကြောင့် ပေကျံနေသော ခြေဖဝါးမှ ဖုန်များကို ဆေးကြောနိုင်ရန် သူကိုယ်တိုင် ရေကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် အစားအစာကို ရွေးချယ်ပေးပြီး သူတို့သည် အေးမြသောအရိပ်အောက်တွင် အနားယူနေစဉ် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကာ သူတို့စားသောက်နေစဉ် သူသည် သူတို့အနီးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ဤယဉ်ကျေးသော အပြုအမူကို ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်တွင် မှတ်တမ်းတင်ရလောက်အောင် အရေးကြီးသည်ဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အကြာတွင် မှုတ်သွင်းခြင်းခံရသော တမန်တော်တစ်ဦးက ဤသို့ ရည်ညွှန်းခဲ့သည်- “ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းကို မမေ့ကြနှင့်။ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် အချို့သောသူတို့သည် မိမိတို့မသိဘဲ ကောင်းကင်တမန်တို့ကို ဧည့်ဝတ်ပြုမိကြပြီ။” ဟေဗြဲ ၁၃:၂။

In the hot summer noontide the patriarch was sitting in his tent
door, looking out over the quiet landscape, when he saw in the
distance three travelers approaching. Before reaching his tent, the
strangers halted, as if consulting as to their course. Without waiting
for them to solicit favors, Abraham rose quickly, and as they were
apparently turning in another direction, he hastened after them, and
with the utmost courtesy urged them to honor him by tarrying for
refreshment. With his own hands he brought water that they might
wash the dust of travel from their feet. He himself selected their food,
and while they were at rest under the cooling shade, an entertainment
was made ready, and he stood respectfully beside them while they
partook of his hospitality. This act of courtesy God regarded of
suffcient importance to record in His word; and a thousand years
later it was referred to by an inspired apostle: “Be not forgetful
to entertain strangers: for thereby some have entertained angels
unawares.” Hebrews 13:2.

[၁၃၉] အာဗြဟံသည် သူ၏ဧည့်သည်များကို ပင်ပန်းနေသော ခရီးသည်သုံးဦးအဖြစ်သာ မြင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုသူတို့အထဲတွင် အပြစ်မရှိဘဲ ကိုးကွယ်နိုင်သော အရှင်တစ်ပါး ပါဝင်နေသည်ကို အနည်းငယ်မျှ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုကောင်းကင်တမန်တို့၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို ဖွင့်ပြခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အပြစ်စီရင်မည့် အမှုဆောင်များအဖြစ် လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၏လူသား အာဗြဟံအား ဦးစွာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများအကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဒုစရိုက်ကို တိကျစွာ မှတ်သား၍ ပြစ်မှားခြင်းကို အပြစ်ပေးတော်မူသော်လည်း၊ လက်စားချေခြင်း၌ မွေ့လျော်တော်မမူပါ။ ဖျက်ဆီးခြင်းအလုပ်သည် အတိုင်းအဆမရှိသော မေတ္တာရှင်အတွက် “ထူးဆန်းသော အလုပ်” သာ ဖြစ်သည်။

[139] Abraham had seen in his guests only three tired wayfarers, little
thinking that among them was One whom he might worship without
sin. But the true character of the heavenly messengers was now
revealed. Though they were on their way as ministers of wrath, yet
to Abraham, the man of faith, they spoke frst of blessings. Though
God is strict to mark iniquity and to punish transgression, He takes
Abraham in Canaan 117
no delight in vengeance. The work of destruction is a “strange work”
to Him who is infnite in love.

“ထာဝရဘုရား၏ လျှို့ဝှက်ချက်သည် ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့နှင့်အတူ ရှိ၏။” ဆာလံ ၂၅:၁၄။ အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ပြုခဲ့သဖြင့် ထာဝရဘုရားသည်လည်း သူ့အား ဂုဏ်ပြုကာ ကိုယ်တော်၏ တိုင်ပင်ဖော်တိုင်ပင်ဖက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ “ငါပြုမည့်အမှုကို အာဗြဟံထံမှ ငါဖုံးကွယ်ထားမည်လော” ဟု ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။ “သောဒုံနှင့် ဂေါမောရမြို့တို့၏ အော်ဟစ်သံသည် ကြီးလှ၏၊ သူတို့၏အပြစ်သည် အလွန်လေးလှ၏။ ငါသည် ယခုဆင်းသွား၍ ထိုသူတို့သည် ငါ့ထံသို့ရောက်လာသော အော်ဟစ်သံနှင့်အညီ အမှန်တကယ် ပြုမပြု ကြည့်ရှုမည်။ မပြုလျှင်လည်း ငါသိမည်။” သောဒုံမြို့၏ အပြစ်ပမာဏကို ဘုရားသခင် ကောင်းစွာ သိရှိသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ တရားမျှတသော ဆောင်ရွက်မှုများကို လူတို့နားလည်နိုင်စေရန် လူတို့၏ ပြောဆိုပုံအတိုင်း မိန့်ဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြစ်မှားသူများအပေါ် တရားမစီရင်မီ ကိုယ်တော်တိုင် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို စစ်ဆေးရန် သွားရောက်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော် အကန့်အသတ်ကို မကျော်လွန်သေးပါက နောင်တရရန် အခွင့်အရေး ပေးဦးမည်ဖြစ်သည်။

“The secret of the Lord is with them that fear Him.” Psalm 25:14.
Abraham had honored God, and the Lord honored him, taking him
into His counsels, and revealing to him His purposes. “Shall I
hide from Abraham that thing which I do?” said the Lord. “The
cry of Sodom and Gomorrah is great, and because their sin is very
grievous, I will go down now, and see whether they have done
altogether according to the cry of it, which is come unto me; and if
not, I will know.” God knew well the measure of Sodom’s guilt; but
He expressed Himself after the manner of men, that the justice of
His dealings might be understood. Before bringing judgment upon
the transgressors He would go Himself, to institute an examination
of their course; if they had not passed the limits of divine mercy, He
would still grant them space for repentance.

ကောင်းကင်တမန် နှစ်ပါးသည် ထွက်ခွာသွားကြပြီး အာဗြဟံသည် ယခုအခါ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိသော အရှင်နှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ယုံကြည်ခြင်း၏လူသားသည် သောဒုံမြို့သားတို့အတွက် အသနားခံခဲ့သည်။ တစ်ခါက သူသည် သူတို့ကို မိမိ၏ဓားဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုတွင် သူသည် ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ လောတနှင့် သူ၏မိသားစုသည် ထိုမြို့၌ နေထိုင်ဆဲဖြစ်သည်၊ အာဗြဟံအား ဧလံလူမျိုးများလက်မှ လောတတို့ကို ကယ်တင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော ကိုယ်ကျိုးမဖက်သည့် မေတ္တာသည်ပင်လျှင် ယခုအခါ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ရှိပါက ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းမုန်တိုင်းမှ ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Two of the heavenly messengers departed, leaving Abraham
alone with Him whom he now knew to be the Son of God. And
the man of faith pleaded for the inhabitants of Sodom. Once he had
saved them by his sword, now he endeavored to save them by prayer.
Lot and his household were still dwellers there; and the unselfsh
love that prompted Abraham to their rescue from the Elamites, now
sought to save them, if it were God’s will, from the storm of divine
judgment.

သူသည် အလွန်ရိုသေနှိမ့်ချစွာဖြင့် သူ၏အသနားခံမှုကို တင်ပြခဲ့သည်- “မြေမှုန့်နှင့် ပြာမျှသာဖြစ်သော အကျွန်ုပ်သည် ထာဝရဘုရားအား စကားပြောရန် ဝံ့ဝံ့စားစား ပြုမိပါပြီ။” သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်စိတ်ချခြင်း သို့မဟုတ် မိမိ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကြွားဝါခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သူသည် မိမိ၏ နာခံမှု သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရာ၌ ပြုခဲ့သော ယဇ်ပူဇော်မှုများအပေါ် အခြေခံ၍ မျက်နှာသာပေးရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ မိမိကိုယ်တိုင် အပြစ်သားတစ်ဦးဖြစ်လျက် အပြစ်သားများအတွက် အသနားခံခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်သူတိုင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်ရှိသင့်သည်။ သို့သော် အာဗြဟံသည် ချစ်လှစွာသော ဖခင်ထံ အသနားခံသည့် ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ပြသခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်တမန်နှင့် နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်ပြီး ထက်သန်စွာ အသနားခံခဲ့သည်။ လောတသည် သောဒုံမြို့၌ နေထိုင်သူဖြစ်သော်လည်း ထိုမြို့သားတို့၏ ဒုစရိုက်၌ မပါဝင်ခဲ့ပေ။ ထိုလူဦးရေ ထူထပ်သောမြို့တွင် စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူ အခြားသူများလည်း ရှိရမည်ဟု အာဗြဟံ တွေးတောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက “ထိုသို့ပြုခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်သောသူကို မတရားသောသူနှင့်အတူ သတ်ခြင်းအမှုကို ကိုယ်တော်သည် ဝေးတော်မူစေသတည်း။ ... ထိုသို့သောအမှုသည် ကိုယ်တော်နှင့် ဝေးတော်မူစေသတည်း။ လောကတစ်ခွင်လုံးကို စီရင်တော်မူသောအရှင်သည် တရားသဖြင့် မစီရင်သင့်သလော” ဟု အသနားခံခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် တစ်ကြိမ်တည်းတင်မကဘဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ၏တောင်းဆိုမှုများ ခွင့်ပြုချက်ရရှိလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ပို၍ ရဲရင့်လာကာ အကယ်၍ ဖြောင့်မတ်သောသူ ၁၀ ဦးမျှ ရှိလျှင်ပင် ထိုမြို့ကို ချမ်းသာပေးမည်ဟူသော အတည်ပြုချက် ရရှိသည်အထိ ဆက်လက်တောင်းဆိုခဲ့သည်။

With deep reverence and humility he urged his plea: “I have
taken upon me to speak unto the Lord, which am but dust and ashes.”
There was no self-confdence, no boasting of his own righteousness.
He did not claim favor on the ground of his obedience, or of the sacrifces he had made in doing God’s will. Himself a sinner, he pleaded
in the sinner’s behalf. Such a spirit all who approach God should
possess. Yet Abraham manifested the confdence of a child pleading
with a loved father. He came close to the heavenly Messenger, and
fervently urged his petition. Though Lot had become a dweller in
Sodom, he did not partake in the iniquity of its inhabitants. Abraham
thought that in that populous city there must be other worshipers
of the true God. And in view of this he pleaded, “That be far from [140]
Thee, to do after this manner, to slay the righteous with the wicked:
... that be far from Thee: Shall not the Judge of all the earth do
right?” Abraham asked not once merely, but many times. Waxing
118 Patriarchs and Prophets
bolder as his requests were granted, he continued until he gained the
assurance that if even ten righteous persons could be found in it, the
city would be spared.

ပျက်စီးတော့မည့် ဝိညာဉ်များအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာသည် အာဗြဟံ၏ ဆုတောင်းခြင်းကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ထိုဖောက်ပြန်သော မြို့၏အပြစ်များကို ရွံရှာသော်လည်း အပြစ်သားများကို ကယ်တင်ခြင်း ခံစေလိုသည်။ သောဒုံမြို့အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဝင်စားမှုသည် နောင်တမရသော သူတို့အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားရမည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပြသနေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ကို မုန်းတီးရမည်ဖြစ်သော်လည်း အပြစ်သားအပေါ် သနားကရုဏာနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မွေးမြူရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်များစွာတို့သည် သောဒုံမြို့ကဲ့သို့ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ နေ့တိုင်း လူအချို့၏ စမ်းသပ်ကာလသည် ကုန်ဆုံးနေသည်။ နာရီတိုင်းတွင် လူအချို့သည် ကရုဏာတော်၏ အလှမ်းဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကံကြမ္မာမှ ပြေးထွက်ရန် အပြစ်သားကို သတိပေး နှိုးဆော်သံများသည် အဘယ်မှာနည်း။ သေခြင်းမှ ဆွဲထုတ်ရန် ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်များသည် အဘယ်မှာနည်း။ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် မဆုတ်မနစ်သော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်ထံ အသနားခံနေသူများသည် အဘယ်မှာနည်း။

Love for perishing souls inspired Abraham’s prayer. While he
loathed the sins of that corrupt city, he desired that the sinners might
be saved. His deep interest for Sodom shows the anxiety that we
should feel for the impenitent. We should cherish hatred of sin, but
pity and love for the sinner. All around us are souls going down
to ruin as hopeless, as terrible, as that which befell Sodom. Every
day the probation of some is closing. Every hour some are passing
beyond the reach of mercy. And where are the voices of warning
and entreaty to bid the sinner flee from this fearful doom? Where
are the hands stretched out to draw him back from death? Where
are those who with humility and persevering faith are pleading with
God for him?

အာဗြဟံ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ခရစ်တော်၏ စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကိုယ်တိုင်သည် အပြစ်သားများအတွက် ကြီးမြတ်သော ကြားဝင်အသနားခံသူ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကို ရွေးနှုတ်ရန်အတွက် တန်ဖိုးပေးဆပ်ခဲ့သော အရှင်သည် လူ့ဝိညာဉ်၏ တန်ဖိုးကို သိရှိတော်မူသည်။ စင်ကြယ်သော သဘာဝမှသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သော မကောင်းမှုကို ဆန့်ကျင်သည့် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ခရစ်တော်သည် အပြစ်သားအပေါ် အတိုင်းအဆမရှိသော ကောင်းမြတ်ခြင်းမှသာ ပေါ်ထွက်နိုင်သည့် မေတ္တာကို ပြသခဲ့သည်။ ကားတိုင်ပေါ်တွင် ဝေဒနာခံစားနေရစဉ်၊ လောကတစ်ခုလုံး၏ အပြစ်ဝန်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးထားရသည့်တိုင် ကိုယ်တော်သည် မိမိအား ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသူများနှင့် သတ်ဖြတ်သူများအတွက် “အဘ၊ သူတို့၏အပြစ်ကို လွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ပြုသောအမှုကို မသိကြပါ” ဟု ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ လုကာ ၂၃:၃၄။

The spirit of Abraham was the spirit of Christ. The Son of
God is Himself the great Intercessor in the sinner’s behalf. He
who has paid the price for its redemption knows the worth of the
human soul. With an antagonism to evil such as can exist only in a
nature spotlessly pure, Christ manifested toward the sinner a love
which infnite goodness alone could conceive. In the agonies of the
crucifxion, Himself burdened with the awful weight of the sins of
the whole world, He prayed for His revilers and murderers, “Father,
forgive them; for they know not what they do.” Luke 23:34.

အာဗြဟံနှင့်ပတ်သက်၍ “သူသည် ဘုရားသခင်၏ မိတ်ဆွေဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို ခံရ၏” နှင့် “ယုံကြည်သောသူအပေါင်းတို့၏ အဘ” ဟု ရေးသားထားသည်။ ယာကုပ် ၂:၂၃၊ ရောမ ၄:၁၁။ ဤသစ္စာရှိသော ဘိုးဘေးနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ သက်သေခံချက်မှာ “အာဗြဟံသည် ငါ့စကားကို နားထောင်၍ ငါပေးသောတာဝန်၊ ငါ့ပညတ်၊ ငါ့ထုံးစံနှင့် ငါ့တရားတို့ကို စောင့်ရှောက်လေပြီ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖန် “သူသည် မိမိ၏ သားမြေးနှင့် မိသားစုတို့အား ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးကို စောင့်ရှောက်၍ တရားသဖြင့် ကျင့်ကြရန် မှာကြားမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ငါသိ၏။ ထိုသို့ဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် အာဗြဟံအား ကတိပြုထားသည့်အရာများကို ပြည့်စုံစေတော်မူမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်၏ သမ္မာတရားကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းမည့် လူမျိုး၏ဖခင်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ကတိထားရာ မေရှိယအားဖြင့် လောကရှိ လူမျိုးအပေါင်းတို့သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ခံစားရမည့် လူမျိုး၏ဖခင်အဖြစ်လည်းကောင်း ခေါ်ယူခြင်းခံရသည်မှာ ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်သရေဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘိုးဘေးအာဗြဟံကို ခေါ်ယူသော အရှင်သည် သူ့အား ထိုက်တန်သူအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဘုရားသခင် မိန့်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွေးအကြံကို အဝေးကပင် သိမြင်ပြီး လူတို့ကို မှန်ကန်စွာ အကဲဖြတ်သောအရှင်က “ငါသိ၏” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အာဗြဟံသည် မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် သမ္မာတရားကို ဖောက်ဖျက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပညတ်တော်ကို စောင့်ရှောက်၍ တရားသဖြင့်နှင့် ဖြောင့်မတ်စွာ ကျင့်ကြံမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထာဝရဘုရားကို မိမိကိုယ်တိုင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေရုံသာမက မိမိ၏အိမ်ထောင်တွင်လည်း ဘာသာတရားကို ပြုစုပျိုးထောင်မည်ဖြစ်သည်။ သူ၏မိသားစုကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရား၌ သွန်သင်မည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် သူ၏အိမ်ထောင်၏ စည်းကမ်းဖြစ်လိမ့်မည်။

Of Abraham it is written that “he was called the friend of God,”
“the father of all them that believe.” James 2:23; Romans 4:11. The
testimony of God concerning this faithful patriarch is, “Abraham
obeyed My voice, and kept My charge, My commandments, My
statutes, and My laws.” And again, “I know him, that he will command his children and his household after him, and they shall keep
the way of the Lord, to do justice and judgment; that the Lord may
bring upon Abraham that which he hath spoken of him.” It was a
high honor to which Abraham was called, that of being the father
of the people who for centuries were the guardians and preservers
[141] of the truth of God for the world—of that people through whom
all the nations of the earth should be blessed in the advent of the
promised Messiah. But He who called the patriarch judged him worthy. It is God that speaks. He who understands the thoughts afar off,
Abraham in Canaan 119
and places the right estimate upon men, says, “I know him.” There
would be on the part of Abraham no betraying of the truth for selfsh
purposes. He would keep the law and deal justly and righteously.
And he would not only fear the Lord himself, but would cultivate
religion in his home. He would instruct his family in righteousness.
The law of God would be the rule in his household.

အာဗြဟံ၏ အိမ်ထောင်စုတွင် လူပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ပါဝင်သည်။ သူ၏သွန်သင်မှုကြောင့် တစ်ဆူတည်းသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်လာသူများသည် သူ၏စခန်းတွင် ခိုလှုံရာရရှိကြပြီး၊ ဤနေရာတွင် ကျောင်းတော်၌ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသူများဖြစ်လာစေရန် လိုအပ်သော သွန်သင်မှုများကို ခံယူကြရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏အပေါ်တွင် ကြီးမားသော တာဝန်ရှိနေသည်။ သူသည် မိသားစုအကြီးအကဲများကို လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ အုပ်ချုပ်ပုံနည်းစနစ်များကို သူတို့အုပ်ချုပ်မည့် မိသားစုများတွင်လည်း ဆက်လက်ကျင့်သုံးကြမည်ဖြစ်သည်။

Abraham’s household comprised more than a thousand souls.
Those who were led by his teachings to worship the one God, found
a home in his encampment; and here, as in a school, they received
such instruction as would prepare them to be representatives of the
true faith. Thus a great responsibility rested upon him. He was
training heads of families, and his methods of government would be
carried out in the households over which they should preside.

ရှေးခေတ်ကာလတွင် ဖခင်သည် မိမိမိသားစု၏ အုပ်ချုပ်သူနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏သားသမီးများတွင် ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများ ရှိလာသည့်တိုင်အောင် သူတို့အပေါ် အာဏာရှိသည်။ သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်တို့သည် ဘာသာရေးနှင့် လောကရေးရာ နှစ်ရပ်လုံးတွင် သူ့ကို သူတို့၏ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ကြည့်ရှုရန် သွန်သင်ခြင်း ခံရသည်။ ဤဘိုးဘေးအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်သည် ဘုရားသခင်ကို သိရှိခြင်းအား ထိန်းသိမ်းရာ၌ အထောက်အကူပြုသောကြောင့် အာဗြဟံသည် ၎င်းကို တည်တံ့စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပျံ့နှံ့၍ အမြစ်တွယ်နေသော ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို တားဆီးရန်အတွက် မိသားစုဝင်များကို စည်းလုံးစွာ နှောင်ဖွဲ့ထားရန် လိုအပ်သည်။ အာဗြဟံသည် မိမိစခန်းရှိ လူများအား ဘုရားမဲ့လူမျိုးများနှင့် ရောနှောခြင်းနှင့် သူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုများကို မြင်တွေ့ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် မိမိတတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ မကောင်းမှုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းသည် အခြေခံမူများကို မသိမသာ ပျက်စီးစေနိုင်ကြောင်း သူသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မှားယွင်းသော ဘာသာတရားပုံစံအားလုံးကို ပယ်ထုတ်ရန်နှင့် စစ်မှန်သော ကိုးကွယ်ရာအဖြစ် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်မှုနှင့် ဘုန်းတော်ကို စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်စေရန် အထူးဂရုစိုက် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

In early times the father was the ruler and priest of his own family,
and he exercised authority over his children, even after they had
families of their own. His descendants were taught to look up to him
as their head, in both religious and secular matters. This patriarchal
system of government Abraham endeavored to perpetuate, as it
tended to preserve the knowledge of God. It was necessary to bind
the members of the household together, in order to build up a barrier
against the idolatry that had become so widespread and so deepseated. Abraham sought by every means in his power to guard the
inmates of his encampment against mingling with the heathen and
witnessing their idolatrous practices, for he knew that familiarity
with evil would insensibly corrupt the principles. The greatest care
was exercised to shut out every form of false religion and to impress
the mind with the majesty and glory of the living God as the true
object of worship.

ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ပြုလုပ်တော်မူခဲ့သော ထိုစီစဉ်မှုမှာ ပညာသတိနှင့် ပြည့်စုံလှပေသည်။ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ကို တစ်ပါးအမျိုးသားများနှင့် ဆက်သွယ်မှုမှ တတ်နိုင်သမျှ ဖြတ်တောက်ထားကာ၊ သူတို့ကို သီးခြားနေထိုင်သော လူမျိုးတစ်မျိုးဖြစ်စေပြီး လူမျိုးတကာတို့အလယ်တွင် ရေတွက်ခြင်းမခံရစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မက်ဆိုပိုတေးမီးယားပြည်တွင် ဝန်းရံလျက်ရှိသော သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုများမှ ဝေးကွာရာတွင် မျိုးနွယ်စုဖခင်ကြီးသည် မိမိ၏ မိသားစုကို လေ့ကျင့်ပညာပေးနိုင်ရန်နှင့် စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းတရားသည် သားစဉ်မြေးဆက်တစ်လျှောက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ တည်ရှိနေစေရန်အတွက် ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံကို သူ၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ဆွေမျိုးများထံမှ ခွဲထုတ်ခဲ့သည်။

It was a wise arrangement, which God Himself had made, to
cut off His people, so far as possible, from connection with the
heathen, making them a people dwelling alone, and not reckoned
among the nations. He had separated Abraham from his idolatrous
kindred, that the patriarch might train and educate his family apart
from the seductive influences which would have surrounded them in [142]
Mesopotamia, and that the true faith might be preserved in its purity
by his descendants from generation to generation.

မိမိ၏ သားသမီးများနှင့် အိမ်ထောင်စုအပေါ်ထားရှိသော အာဗြဟံ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သူတို့၏ ဘာသာရေးယုံကြည်မှုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို အသိပညာပေးရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့မှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာလောကသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်မည့် အဖိုးတန်ဆုံးသော အမွေအနှစ်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိကြောင်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ မိဘများဖက်မှ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း မရှိစေရ၊ သားသမီးများဖက်မှလည်း နာခံမှုမရှိခြင်း မရှိစေရပေ။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် လူတိုင်းအတွက် တာဝန်များကို သတ်မှတ်ပေးထားပြီး၊ ထိုပညတ်ကို လိုက်နာခြင်းအားဖြင့်သာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

Abraham’s affection for his children and his household led him
to guard their religious faith, to impart to them a knowledge of the
120 Patriarchs and Prophets
divine statutes, as the most precious legacy he could transmit to
them, and through them to the world. All were taught that they were
under the rule of the God of heaven. There was to be no oppression
on the part of parents and no disobedience on the part of children.
God’s law had appointed to each his duties, and only in obedience
to it could any secure happiness or prosperity.

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စံနမူနာနှင့် နေ့စဉ်ဘဝ၏ တိတ်ဆိတ်သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုတို့သည် အစဉ်အမြဲ သင်ခန်းစာဖြစ်စေခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်တို့၏ ချီးကျူးမှုကို ခံယူရရှိခဲ့သော မယိမ်းမယိုင်သော သမာဓိရှိမှု၊ ကရုဏာစိတ်နှင့် အတ္တကင်းသော ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုတို့ကို အိမ်တွင်း၌ ပြသခဲ့သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် မွှေးပျံ့သောရနံ့၊ မြင့်မြတ်မှုနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော စရိုက်လက္ခဏာများရှိပြီး သူသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ဆက်သွယ်နေသူဖြစ်ကြောင်း အားလုံးကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ သူသည် အနိမ့်ကျဆုံးသော အစေခံ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ သူ၏ အိမ်ထောင်စုတွင် သခင်အတွက် ဥပဒေတစ်မျိုး၊ အစေခံအတွက် တစ်မျိုးဟူ၍ မရှိခဲ့ပါ။ ချမ်းသာသူအတွက် လမ်းတစ်မျိုး၊ ဆင်းရဲသူအတွက် တစ်မျိုးဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။ အားလုံးကို တရားမျှတမှု၊ သနားကြင်နာမှုတို့ဖြင့် အသက်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အတူတကွ ဆက်ခံမည့်သူများအဖြစ် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

His own example, the silent influence of his daily life, was a
constant lesson. The unswerving integrity, the benevolence and
unselfsh courtesy, which had won the admiration of kings, were
displayed in the home. There was a fragrance about the life, a
nobility and loveliness of character, which revealed to all that he was
connected with Heaven. He did not neglect the soul of the humblest
servant. In his household there was not one law for the master and
another for the servant; a royal way for the rich and another for the
poor. All were treated with justice and compassion, as inheritors
with him of the grace of life.

“သူသည် မိမိအိမ်ထောင်စုကို စီရင်လိမ့်မည်။” သူသည် မိမိ၏ သားသမီးများ၌ရှိသော ဆိုးသွမ်းသော အလားအလာများကို ဟန့်တားရန် ပျက်ကွက်ခြင်း၊ အားနည်းပြီး ပညာမဲ့သော၊ အလိုလိုက်လွန်းသော မျက်နှာလိုက်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ မှားယွင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် မိမိ၏ တာဝန်အပေါ် ယုံကြည်ချက်ကို လျှော့ချခြင်းတို့ ပြုလုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အာဗြဟံသည် မှန်ကန်သော သွန်သင်ချက်ကို ပေးရုံသာမက တရားမျှတပြီး ဖြောင့်မတ်သော ဥပဒေများ၏ အာဏာကိုလည်း တည်တံ့အောင် ပြုလုပ်လိမ့်မည်။

“He will command his ... household.” There would be no sinful
neglect to restrain the evil propensities of his children, no weak,
unwise, indulgent favoritism; no yielding of his conviction of duty
to the claims of mistaken affection. Abraham would not only give
right instruction, but he would maintain the authority of just and
righteous laws.

ယနေ့ခေတ်တွင် ဤစံနမူနာကို လိုက်နာသူ မည်မျှနည်းပါးလှသနည်း။ မိဘအများအပြားတွင် မိုက်မဲပြီး အတ္တဆန်သော စိတ်ကစားမှုများ ရှိနေကြကာ ယင်းကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟု မှားယွင်းစွာ ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်။ ထိုအရာသည် ဆုံးဖြတ်ချက်မမှန်ကန်သေးသော၊ စိတ်အလိုကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးသော သားသမီးများကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အလိုအတိုင်း လွှတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လူငယ်များအပေါ် အကြီးမားဆုံးသော ရက်စက်မှုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာလောကအတွက် အလွန်မှားယွင်းသော အရာဖြစ်သည်။ မိဘများ၏ အလိုလိုက်မှုသည် မိသားစုနှင့် လူမှုအဖွဲ့အစည်းအတွင်း ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုကို ဖြစ်စေသည်။ ၎င်းသည် လူငယ်များကို ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များကို နာခံမည့်အစား မိမိအလိုဆန္ဒနောက်သို့ လိုက်လိုသော စိတ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရန် ငြင်းဆန်သော နှလုံးသားဖြင့် ကြီးပြင်းလာကြပြီး၊ သူတို့၏ ဘာသာတရားမဲ့သော၊ နာခံမှုမရှိသော စိတ်ဓာတ်ကို သူတို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်များထံ လက်ဆင့်ကမ်းကြသည်။ အာဗြဟံကဲ့သို့ပင် မိဘများသည် သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ အိမ်ထောင်စုများကို စီရင်သင့်သည်။ မိဘ၏ အာဏာကို နာခံရန် သင်ကြားပေးခြင်းနှင့် အတင်းအကျပ် လိုက်နာစေခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ အာဏာကို နာခံရန် ပထမခြေလှမ်းအဖြစ် သင်ကြားပေးသင့်သည်။

How few there are in our day who follow this example! On the
part of too many parents there is a blind and selfsh sentimentalism, miscalled love, which is manifested in leaving children, with
their unformed judgment and undisciplined passions, to the control of their own will. This is the veriest cruelty to the youth and
a great wrong to the world. Parental indulgence causes disorder
in families and in society. It confrms in the young the desire to
follow inclination, instead of submitting to the divine requirements.

ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို အထင်သေးစွာ သဘောထားခြင်းသည် ကြီးမားသော ဆိုးကျိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ စီရင်ထုံးများသည် လူသားတို့အပေါ် ဆက်လက်တည်မြဲခြင်း မရှိတော့ပါဟု ကျယ်ပြန့်စွာ သွန်သင်နေခြင်းမှာ လူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားအပေါ် သက်ရောက်မှုအရ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ထပ်တူပင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားသူများသည် မိသားစုနှင့် နိုင်ငံတော် အုပ်ချုပ်ရေး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တိုက်ရိုက်ထိခိုက်စေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသော မိဘများသည် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ထုံးများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရန် ပျက်ကွက်ပါက၊ သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုကို ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးကို စောင့်ရှောက်ရန် မစီရင်နိုင်ကြပေ။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဘဝ၏ စည်းမျဉ်းအဖြစ် မသတ်မှတ်ကြချေ။ သားသမီးများသည် ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင် ထူထောင်ကြသောအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင် မသင်ယူခဲ့ရသော အရာများကို သူတို့၏ သားသမီးများအား သင်ကြားပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု မခံစားကြရတော့ပေ။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို မကိုးကွယ်သော မိသားစုများစွာ ရှိနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်ပြီး၊ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုများမှာလည်း ဤမျှ နက်ရှိုင်းကျယ်ပြန့်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

Thus they grow up with a heart averse to doing God’s will, and they
transmit their irreligious, insubordinate spirit to their children and
children’s children. Like Abraham, parents should command their
[143] households after them. Let obedience to parental authority be taught
and enforced as the frst step in obedience to the authority of God.
The light esteem in which the law of God is held, even by religious leaders, has been productive of great evil. The teaching which
has become so widespread, that the divine statutes are no longer
Abraham in Canaan 121
binding upon men, is the same as idolatry in its effect upon the
morals of the people. Those who seek to lessen the claims of God’s
holy law are striking directly at the foundation of the government
of families and nations. Religious parents, failing to walk in His
statutes, do not command their household to keep the way of the
Lord. The law of God is not made the rule of life. The children,
as they make homes of their own, feel under no obligation to teach
their children what they themselves have never been taught. And
this is why there are so many godless families; this is why depravity
is so deep and widespread.

မိဘကိုယ်တိုင် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်၌ စုံလင်သော နှလုံးသားဖြင့် လျှောက်လှမ်းခြင်း မရှိသရွေ့ သူတို့၏ သားသမီးများကို မိမိတို့နောက်၌ လိုက်နာရန် စီရင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်ပြန့်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။ မိဘများ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်သည်၊ သာသနာပြုဆရာများ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်သည်၊ သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုများတွင် ဘုရားသခင် လိုအပ်သည်။ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုပါက ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သူတို့၏ မိသားစုထဲသို့ ယူဆောင်လာရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို သူတို့၏ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ထားရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်သည် သူတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပြောကြားသော ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ခြွင်းချက်မရှိ နာခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း သားသမီးများကို သင်ကြားပေးရမည်။ သားသမီးများကို ဘုရားသခင်၏ စိတ်တော်နှင့် တွေ့အောင် မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်၊ ကြင်နာစွာနှင့် မမောမပန်း သင်ကြားပေးသင့်သည်။ ထိုသို့သော အိမ်ထောင်စုမှ သားသမီးများသည် ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့သူတို့၏ လှည့်ဖျားမှုများကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ရှိနေကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် သမ္မာကျမ်းစာကို သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် လက်ခံထားကြပြီး၊ သံသယဒီရေများ မည်မျှပင် တက်လာပါစေ မျောပါမသွားနိုင်သော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိထားကြသူများ ဖြစ်သည်။

Not until parents themselves walk in the law of the Lord with
perfect hearts will they be prepared to command their children after
them. A reformation in this respect is needed—a reformation which
shall be deep and broad. Parents need to reform; ministers need
to reform; they need God in their households. If they would see a
different state of things, they must bring His word into their families
and must make it their counselor. They must teach their children
that it is the voice of God addressed to them, and is to be implicitly
obeyed. They should patiently instruct their children, kindly and
untiringly teach them how to live in order to please God. The
children of such a household are prepared to meet the sophistries
of infdelity. They have accepted the Bible as the basis of their
faith, and they have a foundation that cannot be swept away by the
incoming tide of skepticism.

အိမ်ထောင်စုများစွာတွင် ဆုတောင်းခြင်းကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ မိဘများသည် နံနက်ပိုင်းနှင့် ညနေပိုင်း ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုအတွက် အချိန်မရှိဟု ခံစားကြရသည်။ ဘုရားသခင်၏ များပြားလှသော ကရုဏာတော်များအတွက်၊ အပင်များ ရှင်သန်စေသည့် ကောင်းချီးဖြစ်သော နေရောင်ခြည်နှင့် မိုးရေများအတွက်၊ သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ စောင့်ရှောက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်မျှပင် အချိန်မပေးနိုင်ကြချေ။ ဘုရားသခင်၏ ကူညီမစမှု၊ လမ်းပြမှုနှင့် အိမ်ထောင်စုတွင် ယေရှုရှင်၏ တည်ရှိမှုအတွက် ဆုတောင်းရန် သူတို့၌ အချိန်မရှိကြပါ။ သူတို့သည် နွား သို့မဟုတ် မြင်းများကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်ကို သော်လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံကို သော်လည်းကောင်း တစ်စက်ကလေးမျှ မတွေးတောဘဲ အလုပ်သွားလုပ်ကြသည်။ သူတို့တွင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဝိညာဉ်များ ရှိကြပြီး၊ ထိုဝိညာဉ်များ အဆုံးမရှိ ပျက်စီးသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် မိမိအသက်ကို စတေး၍ ရွေးနှုတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ပျက်စီးတတ်သော တိရစ္ဆာန်များထက်ပင် ကိုယ်တော်၏ ကြီးမားသော ကျေးဇူးတော်ကို တန်ဖိုးထားမှု နည်းပါးနေကြသည်။

In too many households prayer is neglected. Parents feel that they
have no time for morning and evening worship. They cannot spare a
few moments to be spent in thanksgiving to God for His abundant
mercies—for the blessed sunshine and the showers of rain, which
cause vegetation to flourish, and for the guardianship of holy angels.
They have no time to offer prayer for divine help and guidance and
for the abiding presence of Jesus in the household. They go forth
to labor as the ox or the horse goes, without one thought of God or
heaven. They have souls so precious that rather than permit them to
be hopelessly lost, the Son of God gave His life to ransom them; but
they have little more appreciation of His great goodness than have [144]
the beasts that perish.

ရှေးဦးဖခင်ကြီးများကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးသည်ဟု ဝန်ခံသူတိုင်းသည် မိမိတို့ တဲနန်းစိုက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် ထာဝရဘုရားအတွက် ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်သင့်သည်။ အိမ်တိုင်းသည် ဆုတောင်းခြင်းအိမ် ဖြစ်သင့်သော အချိန်ရှိခဲ့လျှင် ယခုအချိန်သည်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖခင်နှင့် မိခင်များသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်နှင့် သားသမီးများအတွက် ဘုရားသခင်ထံတွင် နှိမ့်ချစွာ ဆုတောင်းပန်ထွာခြင်းကို မကြာခဏ ပြုလုပ်သင့်သည်။ ဖခင်သည် အိမ်ထောင်စု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် နံနက်နှင့် ညနေ ယဇ်ကို ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်လှူရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဇနီးနှင့် သားသမီးများက ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်ရမည်။ ထိုသို့သော အိမ်ထောင်စုတွင် ယေရှုရှင်သည် နေထိုင်လိုစိတ် ရှိလိမ့်မည်။

Like the patriarchs of old, those who profess to love God should
erect an altar to the Lord wherever they pitch their tent. If ever
122 Patriarchs and Prophets
there was a time when every house should be a house of prayer,
it is now. Fathers and mothers should often lift up their hearts to
God in humble supplication for themselves and their children. Let
the father, as priest of the household, lay upon the altar of God the
morning and evening sacrifce, while the wife and children unite in
prayer and praise. In such a household Jesus will love to tarry.

ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်တိုင်းမှ သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင်သည် တောက်ပနေသင့်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အပြုအမူအားဖြင့် ထင်ရှားစေသင့်သည်။ ၎င်းသည် အိမ်တွင်းဆက်ဆံရေး အားလုံးတွင်၊ ထောက်ထားညှာတာသော ကြင်နာမှုနှင့် နူးညံ့ပြီး အတ္တကင်းသော ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုတို့တွင် စီးဆင်းနေသင့်သည်။ ဤမူဝါဒကို ကျင့်သုံးနေသော အိမ်များရှိပါသည်၊ ထိုအိမ်များတွင် ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ပြီး စစ်မှန်သော မေတ္တာသည် လွှမ်းမိုးထားသည်။ ထိုအိမ်များမှ နံနက်နှင့် ညနေ ဆုတောင်းသံများသည် မွှေးကြိုင်သော နံ့သာပေါင်းကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ထံသို့ တက်သွားပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများသည် ဆုတောင်းသူများအပေါ် နံနက်ခင်းနှင်းစက်များကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

From every Christian home a holy light should shine forth. Love
should be revealed in action. It should flow out in all home intercourse, showing itself in thoughtful kindness, in gentle, unselfsh
courtesy. There are homes where this principle is carried out—
homes where God is worshiped and truest love reigns. From these
homes morning and evening prayer ascends to God as sweet incense,
and His mercies and blessings descend upon the suppliants like the
morning dew.

စနစ်တကျရှိသော ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်စုတစ်ခုသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ စစ်မှန်မှုကို သက်သေပြသော အားကောင်းသည့် အထောက်အထားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားမဲ့ဝါဒီများပင် ငြင်းချက်မထုတ်နိုင်သော အထောက်အထားဖြစ်သည်။ မိသားစုအတွင်း သားသမီးများအပေါ် သက်ရောက်နေသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု တစ်ခုရှိနေကြောင်းနှင့် အာဗြဟံ၏ ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေကြောင်းကို အားလုံးက မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်ဟု ဝန်ခံသူတို့၏ အိမ်များသည် မှန်ကန်သော ဘာသာရေးပုံစံ ရှိနေပါက၊ သူတို့သည် ကောင်းကျိုးအတွက် ကြီးမားသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ပေးနိုင်လိမ့်မည်။ သူတို့သည် “လောက၏ အလင်း” အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံအား ပြောကြားခဲ့သော စကားများဖြင့် သစ္စာရှိသော မိဘတိုင်းကို ယခုကဲ့သို့ မိန့်တော်မူသည် - “ငါသည် အာဗြဟံကို သိ၏။ သူသည် မိမိသားမြေးများနှင့် အိမ်ထောင်စုကို ထာဝရဘုရား၏ လမ်းခရီးကို စောင့်ရှောက်ရန်၊ တရားမျှတမှုနှင့် စီရင်ချက်ကို ပြုလုပ်ရန် စီရင်လိမ့်မည်။ သို့မှသာ ထာဝရဘုရားသည် အာဗြဟံနှင့် ပတ်သက်၍ မိန့်တော်မူခဲ့သော အရာများကို ပြည့်စုံစေလိမ့်မည်။”

A well-ordered Christian household is a powerful argument in
favor of the reality of the Christian religion—an argument that the
infdel cannot gainsay. All can see that there is an influence at work
in the family that affects the children, and that the God of Abraham is
with them. If the homes of professed Christians had a right religious
mold, they would exert a mighty influence for good. They would
indeed be the “light of the world.” The God of heaven speaks to
every faithful parent in the words addressed to Abraham: “I know
him, that he will command his children and his household after him,
and they shall keep the way of the Lord, to do justice and judgment;
that the Lord may bring upon Abraham that which He hath spoken
of him.”