အခန်း ၁၁ — အာဗြဟံကိုခေါ်တော်မူခြင်း

 အခန်း ၁၁ — အာဗြဟံကိုခေါ်တော်မူခြင်း

Chapter 11—The Call of Abraham 

ဗာဗုလုန်မှ ကွဲလွင့်သွားပြီးနောက် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသည် တစ်ဖန် တစ်လောကလုံးနီးပါး ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ထာဝရဘုရားသည် ခေါင်းမာသော ပြစ်မှားသူတို့ကို သူတို့၏ ဆိုးသွမ်းသော လမ်းစဉ်များအတိုင်း လိုက်လျှောက်ရန် ပစ်ထားတော်မူခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ရှေမ၏ မျိုးနွယ်စုမှ အာဗြဟံကို ရွေးချယ်၍ နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များအတွက် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် အယူသီးမှုနှင့် အယူမှားမှုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော သူ၏ အဖေ၏ အိမ်ထောင်စုပင်လျှင် သူတို့ကို ဝန်းရံထားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လွှမ်းမိုးမှုများအောက်တွင် အရှုံးပေးကာ ယေဟောဝါမှတစ်ပါး "အခြားသော ဘုရားတို့ကို ဝတ်ပြု" ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် ကွယ်ပျောက်သွားရမည်မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ဝတ်ပြုရန် ကျန်ကြွင်းသောသူတို့ကို အစဉ်အမြဲ စောင့်ရှောက်တော်မူခဲ့သည်။ အာဒံ၊ သေတ၊ ဧနောက်၊ မသုရှလ၊ နောဧ၊ ရှေမတို့သည် အဆက်မပြတ်သော မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ဆိုင်ရာ တန်ဖိုးရှိသော ဗျာဒိတ်တော်များကို ခေတ်အဆက်ဆက် ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ကြသည်။ တေရ၏သားသည် ဤသန့်ရှင်းသော ယုံကြည်အပ်နှံမှုကို အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသည် သူ့ကို အရပ်ရပ်မှ ဖိတ်ခေါ်နေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူတို့ကြားတွင် သစ္စာရှိသူအဖြစ်၊ ပျံ့နှံ့နေသော ဘာသာဖောက်ပြန်မှုဒဏ်မှ ကင်းစင်လျက်၊ သူသည် တစ်ဆူတည်းသော စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်း၌ မြဲမြံစွာ စွဲကိုင်ခဲ့သည်။ "ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်ကို ပန်ကြားသောသူ၊ သစ္စာနှင့်တကွ ပန်ကြားသောသူ အပေါင်းတို့၏ အနီးအပါး၌ ရှိတော်မူ၏။" ဆာလံ ၁၄၅:၁၈။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အလိုတော်ကို အာဗြဟံအား ဆက်သွယ်အသိပေးတော်မူခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော် လိုအပ်ချက်များနှင့် ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြီးမြောက်မည့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ထင်ရှားသော အသိပညာကို သူ့အား ပေးတော်မူခဲ့သည်။

After the dispersion from Babel idolatry again became wellnigh universal, and the Lord fnally left the hardened transgressors to
follow their evil ways, while He chose Abraham, of the line of Shem,
and made him the keeper of His law for future generations. Abraham
had grown up in the midst of superstition and heathenism. Even
his father’s household, by whom the knowledge of God had been
preserved, were yielding to the seductive influences surrounding
them, and they “served other gods” than Jehovah. But the true
faith was not to become extinct. God has ever preserved a remnant
to serve Him. Adam, Seth, Enoch, Methuselah, Noah, Shem, in
unbroken line, had preserved from age to age the precious revealings
of His will. The son of Terah became the inheritor of this holy
trust. Idolatry invited him on every side, but in vain. Faithful among
the faithless, uncorrupted by the prevailing apostasy, he steadfastly
adhered to the worship of the one true God. “The Lord is nigh
unto all them that call upon Him, to all that call upon Him in truth.”
Psalm 145:18. He communicated His will to Abraham, and gave
him a distinct knowledge of the requirements of His law and of the
salvation that would be accomplished through Christ.

အာဗြဟံအား ထိုခေတ်က လူတို့အတွက် အထူးတန်ဖိုးရှိသော ကတိတော်ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ မြောက်မြားစွာသော သားမြေးများနှင့် အမျိုးသားရေး ကြီးမြတ်မှုဖြစ်သည်- "ငါသည် သင့်ကို ကြီးစွာသော လူမျိုးဖြစ်စေမည်။ သင့်ကို ကောင်းချီးပေး၍ သင်၏နာမကို ကြီးမြတ်စေမည်။ သင်သည်လည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်လိမ့်မည်။" ဤအရာနှင့်အတူ ယုံကြည်ခြင်းကို အမွေဆက်ခံသူအတွက် အခြားအရာအားလုံးထက် ပို၍တန်ဖိုးရှိသော ကတိဝန်ခံချက်ကို ထပ်လောင်းပေးခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ မျိုးနွယ်မှတစ်ဆင့် လောက၏ ကယ်တင်ရှင် ကြွလာမည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်- "မြေကြီးပေါ်မှာ ရှိသမျှသော လူမျိုးတို့သည် သင့်အားဖြင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံရကြလိမ့်မည်။" သို့သော်လည်း ကတိတော်ပြည့်စုံရန်အတွက် ပထမဆုံးသော အခြေအနေအနေဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ခြင်း ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတစ်ခုကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်စကားသည် အာဗြဟံထံသို့ ရောက်လာသည်မှာ၊ "သင်၏ပြည်နှင့် ပေါက်ဖော်များထဲကလည်းကောင်း၊ အဘ၏အိမ်ကလည်းကောင်း ထွက်၍ ငါပြလတ္တံ့သော ပြည်သို့သွားလော့။" ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို သန့်ရှင်းသော ဗျာဒိတ်တော်များကို ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် သူ၏ ကြီးမြတ်သော အမှုအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီစေရန်၊ အာဗြဟံသည် သူ၏ ဘဝအစက ပတ်ဝန်းကျင်ဆက်ဆံရေးများမှ ခွဲထွက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဆွေးမျိုးသားချင်းများနှင့် သူငယ်ချင်းများ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ဘုရားသခင်က သူ၏ အစေခံအား ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော လေ့ကျင့်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ယခုတွင် အာဗြဟံသည် ထူးခြားသော နည်းလမ်းဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသဖြင့်၊ သူသည် သူစိမ်းများကြားတွင် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် တစ်လောကလုံးနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားနေရမည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်မှု လမ်းစဉ်ကို သူ၏ သူငယ်ချင်းများ နားလည်စေရန်ပင် သူ ရှင်းပြနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှုအရာများကို ဝိညာဉ်ရေးဖြင့်သာ ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်ပြီး၊ သူ၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော ဆွေမျိုးများက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို နားမလည်နိုင်ကြချေ။

There was given to Abraham the promise, especially dear to the
people of that age, of a numerous posterity and of national greatness:
“I will make of thee a great nation, and I will bless thee, and make
thy name great; and thou shalt be a blessing.” And to this was added
the assurance, precious above every other to the inheritor of faith,
that of his line the Redeemer of the world should come: “In thee
shall all families of the earth be blessed.” Yet, as the frst condition of
fulfllment, there was to be a test of faith; a sacrifce was demanded.
The message of God came to Abraham, “Get thee out of thy [126]
country, and from thy kindred, and from thy father’s house, unto a
land that I will show thee.” In order that God might qualify him for
his great work as the keeper of the sacred oracles, Abraham must be
separated from the associations of his early life. The influence of
103
104 Patriarchs and Prophets
kindred and friends would interfere with the training which the Lord
purposed to give His servant. Now that Abraham was, in a special
sense, connected with heaven, he must dwell among strangers. His
character must be peculiar, differing from all the world. He could
not even explain his course of action so as to be understood by his
friends. Spiritual things are spiritually discerned, and his motives
and actions were not comprehended by his idolatrous kindred.

"အာဗြဟံသည် အမွေခံရလတ္တံ့သော အရပ်သို့ ထွက်သွားမည်အကြောင်း ခေါ်တော်မူခြင်းကို ခံရသောအခါ၊ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် နားထောင်၍၊ မိမိသွားရမည်သော အရပ်ကို မသိဘဲ ထွက်သွားလေ၏။" ဟေဗြဲ ၁၁:၈။ အာဗြဟံ၏ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိဘဲ နားထောင်မှုသည် သမ္မာကျမ်းစာ တစ်အုပ်လုံးတွင် တွေ့ရသည့် ယုံကြည်ခြင်း၏ အထင်ရှားဆုံးသော သက်သေများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ "မြော်လင့်သောအရာတို့ကို မျက်မှောက်ပြုခြင်းဖြစ်၍၊ မမြင်သောအရာတို့ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်၏။" အပိုဒ် ၁။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို ကိုးစားလျက်၊ ၎င်းပြည့်စုံမည်ဟူသော ပြင်ပမှ အာမခံချက် အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ မိမိ၏ အိမ်၊ ဆွေမျိုးနှင့် မိခင်နိုင်ငံကို စွန့်ခွာကာ၊ ဘုရားသခင် လမ်းပြရာသို့ လိုက်လျှောက်ရန် သူဘယ်ကို သွားနေသည်ကို မသိဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ "ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ကတိထားတော်မူသော ပြည်၌ သူတစ်ပါးပြည်၌ နေသကဲ့သို့ ဧည့်သည်ဖြစ်၍ နေလေ၏။ ထိုကတိတော်ကို အတူအမွေခံရသော ဣဇာတ်၊ ယာကုပ်တို့နှင့်အတူ တဲ၌နေလေ၏။" ဟေဗြဲ ၁၁:၉။

“By faith Abraham, when he was called to go out into a place
which he should after receive for an inheritance, obeyed; and he
went out, not knowing whither he went.” Hebrews 11:8. Abraham’s
unquestioning obedience is one of the most striking evidences of
faith to be found in all the Bible. To him, faith was “the substance of
things hoped for, the evidence of things not seen.” Verse 1. Relying
upon the divine promise, without the least outward assurance of its
fulfllment, he abandoned home and kindred and native land, and
went forth, he knew not whither, to follow where God should lead.
“By faith he became a sojourner in the land of promise, as in a land
not his own, dwelling in tents, with Isaac and Jacob, the heirs with
him of the same promise.” Hebrews 11:9, R.V.

ဤသည်မှာ အာဗြဟံအတွက် သေးငယ်သော စမ်းသပ်မှု မဟုတ်သကဲ့သို့၊ သူ့ထံမှ တောင်းဆိုခဲ့သော စွန့်လွှတ်မှုမှာလည်း သေးငယ်လှသည်မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို သူ၏နိုင်ငံ၊ ဆွေမျိုးနှင့် အိမ်တို့နှင့် ချည်နှောင်ထားသော ခိုင်မာသော သံယောဇဉ်များ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုခေါ်ယူမှုကို နားထောင်ရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ ကတိထားသောပြည်နှင့် ပတ်သက်၍—မြေဆီလွှာ ကောင်းမွန်ခြင်း ရှိမရှိ၊ ရာသီဥတု ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်ခြင်း ရှိမရှိ၊ ပတ်ဝန်းကျင်က သာယာပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာ စုဆောင်းရန် အခွင့်အလမ်းများ ပေးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ—စသည့် မေးခွန်းများကို သူ မမေးခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူပြီဖြစ်၍ ကိုယ်တော်၏ အစေခံသည် နားထောင်ရမည်ဖြစ်သည်၊ မြေကြီးပေါ်တွင် သူ့အတွက် အပျော်ရွှင်ဆုံးနေရာသည် ဘုရားသခင် သူ့ကို ရှိစေလိုသော နေရာသာလျှင် ဖြစ်သည်။

It was no light test that was thus brought upon Abraham, no
small sacrifce that was required of him. There were strong ties
to bind him to his country, his kindred, and his home. But he did
not hesitate to obey the call. He had no question to ask concerning
the land of promise—whether the soil was fertile and the climate
healthful; whether the country afforded agreeable surroundings and
would afford opportunities for amassing wealth. God has spoken,
and His servant must obey; the happiest place on earth for him was
the place where God would have him to be.

အများစုသည် အာဗြဟံကဲ့သို့ စမ်းသပ်ခြင်း ခံနေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကောင်းကင်မှ တိုက်ရိုက် မကြားရသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ နှုတ်ကပတ်တော် သွန်သင်ချက်များနှင့် မိမိ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု ဖြစ်ရပ်များဖြင့် သူတို့ကို ခေါ်ယူတော်မူသည်။ သူတို့သည် စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်အသရေကို ပေးစွမ်းနိုင်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းကို စွန့်လွှတ်ရန်၊ ရင်းနှီးပြီး အကျိုးရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်များမှ ထွက်ခွာရန်နှင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် ခွဲခွာရန် လိုအပ်နိုင်ပြီး၊ ကိုယ်တိုင် ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ခက်ခဲခြင်းနှင့် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခြင်း လမ်းစဉ်ဟု ထင်ရသော လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လိုအပ်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် အမှုတော်တစ်ခု ရှိသည်၊ သို့သော် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝနှင့် သူငယ်ချင်း၊ ဆွေမျိုးများ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ထိုအမှုကို ပြီးမြောက်ရန် လိုအပ်သော စရိုက်လက္ခဏာများ ဖွံ့ဖြိုးမှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို လူသားတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုနှင့် အကူအညီများမှ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အကူအညီ လိုအပ်မှုကို ခံစားရစေရန်နှင့် ကိုယ်တော်ကိုသာ အားကိုးတတ်စေရန် လမ်းပြတော်မူသည်၊ သို့မှသာ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှု ခေါ်ယူသောအခါတွင် မိမိတို့ တန်ဖိုးထားသော အစီအစဉ်များနှင့် ရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်များကို စွန့်လွှတ်ရန် မည်သူ အသင့်ရှိသနည်း။ တာဝန်သစ်များကို မည်သူ လက်ခံမည်နည်း၊ မစမ်းသပ်ရသေးသော နယ်ပယ်များသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဘုရားသခင်၏ အမှုကို မြဲမြံပြီး လိုလားသော စိတ်နှလုံးဖြင့် လုပ်ဆောင်၍ ခရစ်တော်အတွက်ကြောင့် မိမိ၏ ဆုံးရှုံးမှုများကို အမြတ်အဖြစ် မည်သူ သတ်မှတ်မည်နည်း။ ဤသို့ ပြုလုပ်သောသူသည် အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်းမျိုး ရှိသူဖြစ်ပြီး၊ "ယခုခံရသော ဆင်းရဲဒုက္ခသည် နောင်အခါ၌ ငါတို့၌ ထင်ရှားလတ္တံ့သော ဘုန်းအသရေနှင့် မနှိုင်းယှဉ်ထိုက်" ဟူသော "အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမြတ်၍ ထာဝရတည်သော ဘုန်းအသရေ" ကို သူနှင့်အတူ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ၂ ကောရိန္သု ၄:၁၇၊ ရောမ ၈:၁၈။

Many are still tested as was Abraham. They do not hear the
voice of God speaking directly from the heavens, but He calls them
by the teachings of His word and the events of His providence. They
may be required to abandon a career that promises wealth and honor,
[127] to leave congenial and proftable associations and separate from
kindred, to enter upon what appears to be only a path of self-denial,
hardship, and sacrifce. God has a work for them to do; but a life
of ease and the influence of friends and kindred would hinder the
development of the very traits essential for its accomplishment. He
calls them away from human influences and aid, and leads them to
Call of Abraham 105
feel the need of His help, and to depend upon Him alone, that He
may reveal Himself to them. Who is ready at the call of Providence
to renounce cherished plans and familiar associations? Who will
accept new duties and enter untried felds, doing God’s work with
frm and willing heart, for Christ’s sake counting his losses gain? He
who will do this has the faith of Abraham, and will share with him
that “far more exceeding and eternal weight of glory,” with which
“the sufferings of this present time are not worthy to be compared.”
2 Corinthians 4:17; Romans 8:18.

ကောင်းကင်မှ ခေါ်ယူခြင်းသည် အာဗြဟံ "ခါလဒဲပြည်၊ ဥရမြို့" တွင် နေထိုင်စဉ် ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို နားထောင်သောအားဖြင့် သူသည် ဟာရန်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ဤနေရာအထိ သူ၏ ဖခင်မိသားစုသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့်အတူ စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းကို ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တေရ သေဆုံးချိန်အထိ အာဗြဟံသည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဖခင်၏ သင်္ချိုင်းမှနေ၍ ဘုရားသခင်၏ အသံတော်သည် သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သူ၏ ညီ နာခေါ်နှင့် သူ၏ အိမ်ထောင်စုသည် သူတို့၏ အိမ်နှင့် ရုပ်တုများကိုသာ ဖက်တွယ်ထားခဲ့ကြသည်။ အာဗြဟံ၏ ဇနီး စာရာမှလွဲ၍ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ဟာရန်၏သား လောတတစ်ဦးတည်းသာလျှင် အမျိုးအနွယ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော အာဗြဟံ၏ ဘုရားဖူးဘဝကို မျှဝေခံစားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မက်ဆိုပိုတေးမီးယားမှ ထွက်ခွာလာသော အဖွဲ့မှာ ကြီးမားသော အဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်သည်။ အာဗြဟံသည် အရှေ့တိုင်း၏ စည်းစိမ်များဖြစ်သော မြောက်မြားစွာသော သိုးအုပ်၊ နွားအုပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ များပြားလှသော အစေခံများနှင့် နောက်လိုက်များ ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။ သူသည် သူ၏ ဘိုးဘေးတို့၏ မြေမှ ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်မလာတော့ရန် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး၊ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး၊ "သူတို့ စုဆောင်းခဲ့သော ဥစ္စာပစ္စည်းများနှင့် ဟာရန်မြို့တွင် ရရှိခဲ့သော လူများ" အားလုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူတို့ထဲတွင် အစေခံခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားထက် ပိုမိုမြင့်မားသော ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုများကြောင့် လိုက်ပါလာသူ အများအပြား ပါဝင်သည်။ ဟာရန်မြို့တွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း အာဗြဟံနှင့် စာရာတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အခြားသူများကို စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်အား ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုခြင်းသို့ လမ်းပြခဲ့ကြသည်။ ထိုသူတို့သည် အာဗြဟံ၏ အိမ်ထောင်စုတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်ကြပြီး ကတိထားရာပြည်သို့ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ "သူတို့သည် ခါနာန်ပြည်သို့ သွားရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြရာ၊ ခါနာန်ပြည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။"

The call from heaven frst came to Abraham while he dwelt in
“Ur of the Chaldees” and in obedience to it he removed to Haran.
Thus far his father’s family accompanied him, for with their idolatry
they united the worship of the true God. Here Abraham remained
till the death of Terah. But from his father’s grave the divine Voice
bade him go forward. His brother Nahor with his household clung
to their home and their idols. Besides Sarah, the wife of Abraham,
only Lot, the son of Haran long since dead, chose to share the
patriarch’s, pilgrim life. Yet it was a large company that set out from
Mesopotamia. Abraham already possessed extensive flocks and
herds, the riches of the East, and he was surrounded by a numerous
body of servants and retainers. He was departing from the land of his
fathers, never to return, and he took with him all that he had, “their
substance that they had gathered, and the souls that they had gotten in
Haran.” Among these were many led by higher considerations than
those of service and self-interest. During their stay in Haran, both
Abraham and Sarah had led others to the worship and service of the
true God. These attached themselves to the patriarch’s household,
and accompanied him to the land of promise. “And they went forth
to go into the land of Canaan; and into the land of Canaan they
came.”

သူတို့ ပထမဆုံး ခေတ္တရပ်နားခဲ့သော နေရာမှာ ရှေခင်မြို့ ဖြစ်သည်။ မောရေသပိတ်ပင်များ၏ အရိပ်အောက်၊ စိမ်းလန်းပြီး ကျယ်ဝန်းသော ချိုင့်ဝမ်းတစ်ခုတွင်၊ သပိတ်ပင်တောများနှင့် စမ်းရေတွင်းများ ရှိပြီး၊ တစ်ဖက်တွင် ဧဗလတောင်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ဂေရဇိမ်တောင်တို့၏ ကြားတွင် အာဗြဟံသည် သူ၏ စခန်းကို ချခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထိုအမျိုးအနွယ်ခေါင်းဆောင် ဝင်ရောက်ခဲ့သော လှပပြီး ကောင်းမွန်သော ပြည်တစ်ခုဖြစ်သည်— "စမ်းရေတွင်း၊ အိုင်နှင့် ပြည့်စုံသောပြည်၊ တောင်ကြား၊ တောင်ရိုးတို့၌ ရေစီးသောပြည်၊ ဂျုံ၊ မုယော၊ စပျစ်ပင်၊ သင်္ဘောသဖန်းပင်၊ သလဲပင်တို့နှင့် ပြည့်စုံသောပြည်၊ သံလွင်ဆီနှင့် ပျားရည်နှင့် ပြည့်စုံသောပြည်" ဖြစ်သည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၈:၇၊ ၈။ သို့သော် ယေဟောဝါကို ကိုးကွယ်သူအတွက်မူ၊ သစ်တောထူထပ်သော တောင်ကုန်းနှင့် အသီးအနှံဖြစ်ထွန်းသော လွင်ပြင်တို့အပေါ်တွင် လေးလံသော အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်နေသည်။ "ထိုအခါ ခါနာန်လူတို့သည် ထိုပြည်၌ ရှိနေကြ၏။" အာဗြဟံသည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုပြည်ကို သူစိမ်းမျိုးနွယ်စုများက သိမ်းပိုက်ထားပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုများ ပြန့်နှံ့နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ တောအုပ်များထဲတွင် နတ်ဘုရားအတုအယောင်များအတွက် ယဇ်ပလ္လင်များကို တည်ဆောက်ထားကြပြီး၊ အနီးအနားရှိ တောင်ကုန်းမြင့်များပေါ်တွင် လူကို ယဇ်ပူဇော်မှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို စွဲကိုင်ထားသော်လည်း၊ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သော စိတ်မကင်းဘဲ သူ၏ တဲကို ထိုးခဲ့သည်။ ထိုအခါ "ထာဝရဘုရားသည် အာဗြဟံအား ထင်ရှား၍၊ သင်၏ အမျိုးအနွယ်အား ဤပြည်ကို ငါပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။" ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်သည် သူနှင့်အတူ ရှိနေကြောင်းနှင့် သူ့ကို ဆိုးသွမ်းသူတို့၏ လက်ထဲတွင် ပစ်ထားမည်မဟုတ်ကြောင်း ဤကတိဝန်ခံချက်ကြောင့် သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ "ထိုအခါ မိမိအား ထင်ရှားတော်မူသော ထာဝရဘုရားအဖို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်လေ၏။" ခရီးသွား ဧည့်သည်အဖြစ် ရှိနေသေးသော သူသည် မကြာမီ ဗေသလမြို့အနီးရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး၊ တစ်ဖန် ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ကာ ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို ပန်ကြားခဲ့သည်။

The place where they frst tarried was Shechem. Under the
shade of the oaks of Moreh, in a wide, grassy valley, with its olive
groves and gushing springs, between Mount Ebal on the one side [128]
and Mount Gerizim on the other, Abraham made his encampment.
It was a fair and goodly country that the patriarch had entered—“a
land of brooks of water, of fountains and depths that spring out of
valleys and hills; a land of wheat, and barley, and vines, and fg trees,
and pomegranates; a land of oil olive, and honey.” Deuteronomy
106 Patriarchs and Prophets
8:7, 8. But to the worshiper of Jehovah, a heavy shadow rested
upon wooded hill and fruitful plain. “The Canaanite was then in
the land.” Abraham had reached the goal of his hopes to fnd a
country occupied by an alien race and overspread with idolatry. In
the groves were set up the altars of false gods, and human sacrifces
were offered upon the neighboring heights. While he clung to the
divine promise, it was not without distressful forebodings that he
pitched his tent. Then “the Lord appeared unto Abram, and said,
Unto thy seed will I give this land.” His faith was strengthened by
this assurance that the divine presence was with him, that he was
not left to the mercy of the wicked. “And there builded he an altar
unto the Lord, who appeared unto him.” Still a wayfarer, he soon
removed to a spot near Bethel, and again erected an altar, and called
upon the name of the Lord.

ဘုရားသခင်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သော အာဗြဟံသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထိုက်တန်သော စံနမူနာတစ်ခုကို ထားရှိခဲ့ပါသည်။ သူ၏ဘဝသည် ဆုတောင်းခြင်းဘဝ ဖြစ်ပါသည်။ သူသည် မည်သည့်နေရာတွင် တဲနန်းကို စိုက်ထူသည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်း၏ဘေးတွင် ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်လေ့ရှိပြီး သူ၏စခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို နံနက်နှင့် ညနေပိုင်း ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၌ ပါဝင်ရန် ခေါ်ယူလေ့ရှိသည်။ သူ၏တဲကို ရွှေ့ပြောင်းသွားသောအခါ၌ပင် ယဇ်ပလ္လင်သည် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နောင်နှစ်များတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ခါနနိလူတို့အထဲ၌ အာဗြဟံထံမှ သွန်သင်မှုကို ခံယူခဲ့သူများ ရှိခဲ့သည်။ ထိုသူတို့အထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုယဇ်ပလ္လင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မိမိမတိုင်မီ မည်သူရှိခဲ့သည်ကို သိရှိနားလည်ကြသည်။ သူသည် မိမိ၏တဲကို စိုက်ထူပြီးသောအခါ ထိုယဇ်ပလ္လင်ကို ပြုပြင်ပြီးလျှင် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ထိုနေရာ၌ ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုလေ့ရှိသည်။

Abraham, “the friend of God,” set us a worthy example. His was
a life of prayer. Wherever he pitched his tent, close beside it was set
up his altar, calling all within his encampment to the morning and
evening sacrifce. When his tent was removed, the altar remained. In
following years, there were those among the roving Canaanites who
received instruction from Abraham; and whenever one of these came
to that altar, he knew who had been there before him; and when he
had pitched his tent, he repaired the altar, and there worshiped the
living God.

အာဗြဟံသည် တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ခရီးပြုခဲ့ပြီး သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြန်သည်။ ကောင်းကင်ယံသည် မိုးရေကို ဆီးတားထားသဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းများရှိ စမ်းချောင်းများ စီးဆင်းခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး လွင်ပြင်ရှိ မြက်ပင်များ ညှိုးနွမ်းကုန်သည်။ သိုးနွားအုပ်များအတွက် စားကျက်မရှိတော့ဘဲ စခန်းတစ်ခုလုံး ငတ်မွတ်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးအာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုကို သံသယဝင်ခဲ့ပါသလား။ ခါလဒဲလွင်ပြင်၏ ဝပြောမှုများကို တမ်းတစွာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ပါသလား။ အခက်အခဲများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်လာချိန်တွင် အာဗြဟံ မည်သို့ပြုမူမည်ကို လူအားလုံးက စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူ၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုသည် မတုန်မလှုပ် ရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏မိတ်ဆွေဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို ဆက်လက်လမ်းပြနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူတို့ယုံကြည်စိတ်ချကြသည်။

Abraham continued to journey southward, and again his faith
was tested. The heavens withheld their rain, the brooks ceased to
flow in the valleys, and the grass withered on the plains. The flocks
and herds found no pasture, and starvation threatened the whole
encampment. Did not the patriarch now question the leadings of
Providence? Did he not look back with longing to the plenty of the
Chaldean plains? All were eagerly watching to see what Abraham
would do, as trouble after trouble came upon him. So long as his
confdence appeared unshaken, they felt that there was hope; they
were assured that God was his Friend, and that He was still guiding
him.

[၁၂၉] အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်၏ စီမံလမ်းပြမှုများကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့သော်လည်း “ငါသည် သင့်ကို ကောင်းချီးပေးမည်၊ သင်၏နာမကို ကြီးမြတ်စေမည်၊ သင်သည်လည်း ကောင်းချီးဖြစ်စေမည်” ဟူသော ကတိတော်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏လူများနှင့် သိုးနွားတိရစ္ဆာန်များ၏ အသက်ကို မည်သို့ထိန်းသိမ်းရမည်ကို အားသွန်ခွန်စိုက် ဆုတောင်းလျက် စဉ်းစားဆင်ခြင်ခဲ့သော်လည်း၊ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို အပျက်အစီး မခံခဲ့ပေ။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် သူသည် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ခါနနိပြည်ကို စွန့်ပစ်ခြင်း သို့မဟုတ် အစာအာဟာရ မရှားပါးသော သူထွက်ခွာလာခဲ့သည့် ခါလဒဲပြည်သို့ အစွန်းရောက်သော အခြေအနေကြောင့် ပြန်လှည့်သွားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင် သူ့ကို ထားရှိခဲ့သောနေရာသို့ မကြာမီ ပြန်လာရန် ရည်ရွယ်လျက်၊ ကတိတော်ထားရာပြည်နှင့် အနီးဆုံးနေရာ၌ ခေတ္တခိုလှုံခွင့်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

[129] Abraham could not explain the leadings of Providence; he had
not realized his expectations; but he held fast the promise, “I will
bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing.”
With earnest prayer he considered how to preserve the life of his
Call of Abraham 107
people and his flocks, but he would not allow circumstances to shake
his faith in God’s word. To escape the famine he went down into
Egypt. He did not forsake Canaan, or in his extremity turn back to
the Chaldean land from which he came, where there was no scarcity
of bread; but he sought a temporary refuge as near as possible to the
Land of Promise, intending shortly to return where God had placed
him.

ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏စီမံခန့်ခွဲမှုဖြင့် အာဗြဟံအား နာခံခြင်း၊ သည်းခံခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာများကို သင်ကြားပေးရန် ဤစမ်းသပ်မှုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသင်ခန်းစာများသည် နောင်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရမည့်သူ အပေါင်းတို့၏ အကျိုးအတွက် မှတ်တမ်းတင်ထားရန် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများကို သူတို့မသိသော လမ်းဖြင့် ပို့ဆောင်တော်မူသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို ကိုးစားသောသူတို့ကို မေ့လျော့ခြင်း သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ခြင်း မပြုပေ။ ကိုယ်တော်သည် ယောဘအပေါ် ဆင်းရဲဒုက္ခ ကျရောက်ခြင်းကို ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း သူ့ကို စွန့်ပစ်တော်မမူခဲ့ပါ။ ချစ်လှစွာသော ယောဟန်ကို လူသူကင်းမဲ့သော ပတ်မုကျွန်းသို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံရရန် ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ထိုနေရာ၌ သူ့ကို တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူ၏စိတ်အာရုံကို ထာဝရဘုန်းအသရေနှင့် ပြည့်စုံသော မြင်ကွင်းများဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူများအား စမ်းသပ်မှုများ ကျရောက်ရန် ခွင့်ပြုခြင်းမှာ၊ သူတို့၏ တည်ကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြွယ်ဝလာစေရန်နှင့် သူတို့၏ စံနမူနာသည် အခြားသူများအတွက် ခွန်အားဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ “သင်တို့အဖို့ ငါကြံစည်သော အကြံအစည်တို့ကို ငါသိ၏။ ထိုအကြံအစည်တို့သည် သင်တို့၌ ဘေးဥပဒ်ကို ဖြစ်စေသော အကြံအစည်မဟုတ်၊ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖြစ်စေ၍ နောင်ကာလ၌ မြော်လင့်စရာ အကြောင်းကို ပေးသော အကြံအစည်ဖြစ်သည်ဟု ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။” ယေရမိ ၂၉:၁၁။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အပြင်းထန်ဆုံး စမ်းသပ်ပြီး ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ရစေသော စမ်းသပ်မှုများသည်ပင်လျှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးအားလုံးကို ခရစ်တော်၏ခြေတော်ရင်း၌ ချထားရန်နှင့် ကိုယ်တော်ပေးသနားမည့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရရှိစေရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စေဖို့ ဖြစ်သည်။

The Lord in His providence had brought this trial upon Abraham
to teach him lessons of submission, patience, and faith—lessons
that were to be placed on record for the beneft of all who should
afterward be called to endure affliction. God leads His children by a
way that they know not, but He does not forget or cast off those who
put their trust in Him. He permitted affliction to come upon Job, but
He did not forsake him. He allowed the beloved John to be exiled
to lonely Patmos, but the Son of God met him there, and his vision
was flled with scenes of immortal glory. God permits trials to assail
His people, that by their constancy and obedience they themselves
may be spiritually enriched, and that their example may be a source
of strength to others. “I know the thoughts that I think toward you,
saith the Lord, thoughts of peace, and not of evil.” Jeremiah 29:11.
The very trials that task our faith most severely and make it seem
that God has forsaken us, are to lead us closer to Christ, that we may
lay all our burdens at His feet and experience the peace which He
will give us in exchange.

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူများကို ဆင်းရဲဒုက္ခတည်းဟူသော မီးဖို၌ အမြဲတမ်း စမ်းသပ်တော်မူသည်။ မီးဖို၏ အပူရှိန်၌သာ ခရစ်ယာန် စရိုက်လက္ခဏာတည်းဟူသော စစ်မှန်သော ရွှေမှ အညစ်အကြေးများကို ခွဲထုတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို စောင့်ကြည့်နေတော်မူသည်။ အဖိုးတန်သော သတ္တုသည် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်ရောင်ခြည်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နိုင်စေရန် စင်ကြယ်စေဖို့ မည်သို့လိုအပ်သည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ အစေခံများကို တင်းကျပ်သော စမ်းသပ်မှုများဖြင့် ဆုံးမသွန်သင်တော်မူသည်။ အချို့သောသူများတွင် ကိုယ်တော်၏အမှုတော် တိုးတက်ရေးအတွက် အသုံးပြုနိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်တော်မူသဖြင့် ထိုသူတို့ကို စမ်းသပ်မှုထဲသို့ ထည့်သွင်းတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ စီမံမှုဖြင့် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာကို စမ်းသပ်နိုင်မည့် နေရာများသို့ ပို့ဆောင်ပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် မသိရှိဘဲ ဝှက်ထားသော ချို့ယွင်းချက်များနှင့် အားနည်းချက်များကို ထင်ရှားစေတော်မူသည်။ ထိုချို့ယွင်းချက်များကို ပြုပြင်ရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် သင့်တော်သူများဖြစ်ရန် သူတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးတော်မူသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အားနည်းမှုကို သိစေပြီး ကိုယ်တော်အပေါ် မှီခိုရန် သင်ကြားပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည်သာလျှင် သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော အကူအညီနှင့် ဘေးကင်းရာ ခိုလှုံရာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စေသည်။ သူတို့သည် ပညာသင်ကြားခြင်း၊ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ဆုံးမခြင်းတို့ကို ခံရပြီး၊ သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ပေးသနားရခြင်း၏ ကြီးမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေရန် ပြင်ဆင်ခြင်း ခံရသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို လုပ်ဆောင်ရန် ခေါ်ယူသောအခါ၊ သူတို့သည် အသင့်ရှိနေကြပြီး ကောင်းကင်တမန်များသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ပြီးမြောက်ရမည့် အမှုတော်၌ သူတို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းနိုင်ကြသည်။

God has always tried His people in the furnace of affliction. It is
in the heat of the furnace that the dross is separated from the true
gold of the Christian character. Jesus watches the test; He knows
what is needed to purify the precious metal, that it may reflect the
radiance of His love. It is by close, testing trials that God disciplines
His servants. He sees that some have powers which may be used
in the advancement of His work, and He puts these persons upon
trial; in His providence He brings them into positions that test their
character and reveal defects and weaknesses that have been hidden
from their own knowledge. He gives them opportunity to correct [130]
these defects and to ft themselves for His service. He shows them
their own weakness, and teaches them to lean upon Him; for He is
their only help and safeguard. Thus His object is attained. They
are educated, trained, and disciplined, prepared to fulfll the grand
108 Patriarchs and Prophets
purpose for which their powers were given them. When God calls
them to action, they are ready, and heavenly angels can unite with
them in the work to be accomplished on the earth.

အဲဂုတ္တုပြည်၌ နေထိုင်စဉ်အတွင်း အာဗြဟံသည် မိမိ၌ လူသားတို့၏ အားနည်းချက်နှင့် မပြည့်စုံမှုများမှ ကင်းလွတ်ခြင်း မရှိကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ စာရာသည် မိမိ၏ဇနီးဖြစ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်ထားခြင်းအားဖြင့် သူသည် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ယုံကြည်ကိုးစားမှု ကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် သူ၏ဘဝတွင် မကြာခဏဆိုသလို မြင့်မြတ်စွာ စံနမူနာပြခဲ့သော ထိုကြီးမြတ်သော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သတ္တိမျိုး လိုအပ်နေခြင်းကို ပြသခဲ့သည်။ စာရာသည် အဆင်းလှသောကြောင့် အသားညိုသော အဲဂုတ္တုလူတို့သည် လှပသော ဧည့်သည်ကို အလိုရှိကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမကို ရရှိရန်အတွက် သူမ၏ခင်ပွန်းကို သတ်ရန် ဝန်လေးကြမည်မဟုတ်ဟု သူ သံသယဝင်ခဲ့သည်။ စာရာသည် မိမိ၏မိခင် တစ်ဦးတည်းမှ မွေးဖွားသူမဟုတ်သော်လည်း မိမိဖခင်၏ သမီးဖြစ်သောကြောင့် သူမကို မိမိ၏နှမအဖြစ် ပြောဆိုခြင်းသည် မုသားပြောခြင်း မဟုတ်ဟု သူ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့အကြားရှိ စစ်မှန်သော ပတ်သက်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသည် လှည့်ဖြားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တိကျသော ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခြင်းမှ မည်သည့် လွှဲဖယ်မှုမျိုးကိုမဆို ဘုရားသခင်သည် နှစ်သက်တော်မမူပါ။ အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့မှုကြောင့် စာရာသည် ကြီးစွာသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အဲဂုတ္တုဘုရင်သည် သူမ၏ အလှအပအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ၊ သူမကို မိမိ၏ဇနီးအဖြစ် ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်လျက် နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ ကြီးမားသော ကရုဏာတော်ဖြင့် မင်းကြီး၏ အိမ်ထောင်စုအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းများ ပေးပို့ခြင်းအားဖြင့် စာရာကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် မင်းကြီးသည် အမှန်တရားကို သိရှိသွားပြီး မိမိအပေါ် လှည့်ဖြားခဲ့ခြင်းအတွက် အမျက်ထွက်ကာ အာဗြဟံကို ပြစ်တင်မောင်းမဲပြီး သူ၏ဇနီးကို ပြန်ပေးကာ ဤသို့ဆိုသည်- “သင်သည် ငါ့၌ အဘယ်သို့ ပြုသနည်း။ ... သူသည် ငါ့နှမဖြစ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ဆိုသနည်း။ ငါသည် သူ့ကို မယားအရာ၌ ယူမိပြီ။ ယခုမှာ သင်၏မယားကို ယူ၍ သွားလော့။”

During his stay in Egypt, Abraham gave evidence that he was
not free from human weakness and imperfection. In concealing the
fact that Sarah was his wife, he betrayed a distrust of the divine care,
a lack of that lofty faith and courage so often and nobly exemplifed
in his life. Sarah was fair to look upon, and he doubted not that
the dusky Egyptians would covet the beautiful stranger, and that in
order to secure her, they would not scruple to slay her husband. He
reasoned that he was not guilty of falsehood in representing Sarah
as his sister, for she was the daughter of his father, though not of
his mother. But this concealment of the real relation between them
was deception. No deviation from strict integrity can meet God’s
approval. Through Abraham’s lack of faith, Sarah was placed in
great peril. The king of Egypt, being informed of her beauty, caused
her to be taken to his palace, intending to make her his wife. But
the Lord, in His great mercy, protected Sarah by sending judgments
upon the royal household. By this means the monarch learned the
truth in the matter, and, indignant at the deception practiced upon
him, he reproved Abraham and restored to him his wife, saying,
“What is this that thou hast done unto me? ... Why saidst thou, She
is my sister? So I might have taken her to me to wife. Now therefore
behold thy wife, take her, and go thy way.”

အာဗြဟံသည် မင်းကြီး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို များစွာရရှိခဲ့သည်။ ယခုအချိန်၌ပင် ဖာရောဘုရင်သည် သူ့ကို သော်လည်းကောင်း၊ သူ၏လူစုကို သော်လည်းကောင်း ထိခိုက်နစ်နာမှု မရှိစေရန် ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ နယ်မြေအတွင်းမှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ရန် စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အစောင့်အရှပ်များကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဲဂုတ္တုလူတို့သည် တိုင်းတစ်ပါးမှ သိုးထိန်းများနှင့် အတူစားခြင်း၊ အတူသောက်ခြင်းကဲ့သို့သော ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေးမျိုး မပြုလုပ်ရန် တားမြစ်ထားသော ဥပဒေများ ရှိခဲ့သည်။ ဖာရောဘုရင်က အာဗြဟံကို နှုတ်ဆက်လွှတ်ခြင်းသည် ကြင်နာပြီး ရက်ရောမှုရှိသော်လည်း၊ အာဗြဟံကို ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့် မပေးရဲသဖြင့် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာရန် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သူသည် မသိနားမလည်ဘဲ အာဗြဟံအား ပြင်းထန်သော ထိခိုက်နစ်နာမှုကို ပြုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဘုရားသခင် ကြားဝင်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီး၊ မင်းကြီးအား ထိုကဲ့သို့သော ကြီးလေးသည့် အပြစ်ကို မကျူးလွန်မိစေရန် ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ဖာရောဘုရင်သည် ဤသူစိမ်းကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်က ဂုဏ်ပြုသောသူအဖြစ် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ထင်ရှားစွာ ရရှိထားသူတစ်ဦး မိမိ၏နိုင်ငံအတွင်း ရှိနေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ အကယ်၍ အာဗြဟံသည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ဆက်လက်နေထိုင်ပါက၊ သူ၏ တိုးပွားလာသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်အသရေသည် အဲဂုတ္တုလူတို့၏ မနာလိုမှု သို့မဟုတ် လောဘကို နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ အာဗြဟံအား တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်နစ်နာစေပါက မင်းကြီးတွင် တာဝန်ရှိလာမည်ဖြစ်ကာ တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းများ ထပ်မံကျရောက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

Abraham had been greatly favored by the king; even now
Pharaoh would permit no harm to be done him or his company,
but ordered a guard to conduct them in safety out of his dominions.
At this time laws were made prohibiting the Egyptians from intercourse with foreign shepherds in any such familiarity as eating or
drinking with them. Pharaoh’s dismissal of Abraham was kind and
generous; but he bade him leave Egypt, for he dared not permit him
to remain. He had ignorantly been about to do him a serious injury,
[131] but God had interposed, and saved the monarch from committing
so great a sin. Pharaoh saw in this stranger a man whom the God of
heaven honored, and he feared to have in his kingdom one who was
so evidently under divine favor. Should Abraham remain in Egypt,
his increasing wealth and honor would be likely to excite the envy
or covetousness of the Egyptians, and some injury might be done
Call of Abraham 109
him, for which the monarch would be held responsible, and which
might again bring judgments upon the royal house.

ဖာရောဘုရင်ထံ ပေးခဲ့သော သတိပေးချက်သည် နောင်အခါတွင် အာဗြဟံနှင့် တပါးအမျိုးသားများအကြား ဆက်ဆံရေး၌ အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအကြောင်းအရာသည် လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် မရှိနိုင်တော့ဘဲ၊ အာဗြဟံကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ အစေခံကို ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ့ကို ပြုသမျှသော ထိခိုက်နစ်နာမှုများကို လက်စားချေ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက သိမြင်ခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုရင်၏ သားသမီးတစ်ဦးကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော အမှုဖြစ်သည်။ ဆာလံဆရာက အာဗြဟံ၏ ဤအတွေ့အကြုံကို ရည်ညွှန်း၍ ရွေးကောက်တော်မူသော လူမျိုးတို့အကြောင်း ပြောဆိုရာတွင် “အဦး၌ ဘိသိက်ပေးသောသူတို့ကို မထိကြနှင့်။ ငါ၏ပရောဖက်တို့အား မပြစ်မှားကြနှင့်ဟု မိန့်တော်မူလျက်၊ ထိုသူတို့အတွက်ကြောင့် ရှင်ဘုရင်တို့ကို ဆုံးမတော်မူ၏” ဟု ဆိုထားသည်။ ဆာလံ ၁၀၅:၁၄၊ ၁၅။

The warning that had been given to Pharaoh proved a protection
to Abraham in his after-intercourse with heathen peoples; for the
matter could not be kept secret, and it was seen that the God whom
Abraham worshiped would protect His servant, and that any injury
done him would be avenged. It is a dangerous thing to wrong one
of the children of the King of heaven. The psalmist refers to this
chapter in Abraham’s experience when he says, in speaking of the
chosen people, that God “reproved kings for their sakes; saying,
Touch not Mine anointed, and do My prophets no harm.” Psalm
105:14, 15.

အာဗြဟံ၏ အဲဂုတ္တုပြည် အတွေ့အကြုံနှင့် ရာစုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် သူ၏သားမြေးများ ကြုံတွေ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများအကြား စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဆင်တူယိုးမှားမှုများ ရှိနေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ဆင်းသွားခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာ၌ ခေတ္တနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများ ထင်ရှားလာမှုကြောင့် အဲဂုတ္တုလူတို့သည် သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့လာခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် တပါးအမျိုးသားများ၏ လက်ဆောင်များဖြင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာလာပြီးလျှင် ကြီးစွာသော ပစ္စည်းဥစ္စာများနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

There is an interesting similarity between Abraham’s experience in Egypt and that of his posterity, centuries later. Both went
down into Egypt on account of a famine, and both sojourned there.
Through the manifestation of divine judgments in their behalf, the
fear of them fell upon the Egyptians; and, enriched by the gifts of
the heathen, they went out with great substance.