အခန်း ၁၄—သောဒုံမြို့ကြီးအဖျက်ဆီးခံရခြင်း

 အခန်း ၁၄—သောဒုံမြို့ကြီးအဖျက်ဆီးခံရခြင်း

 Chapter 14—Destruction of Sodom

ဤအခန်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၉ ကို အခြေခံထားပါသည်။

This chapter is based on Genesis 19.

ယော်ဒန်မြစ်ဝှမ်းရှိ မြို့များအနက် အလှပဆုံးမှာ သောဒုံမြို့ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် မြေဆီလွှာကောင်းမွန်မှုနှင့် လှပမှုကြောင့် “ထာဝရဘုရား၏ ဥယျာဉ်ကဲ့သို့” ဖြစ်သော လွင်ပြင်တွင် တည်ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် အပူပိုင်းဒေသ၏ ဝေဆာနေသော အပင်များသည် ရှင်သန်ဖြစ်ထွန်းသည်။ ဤနေရာသည် စွန်ပလွံပင်၊ သံလွင်ပင်နှင့် စပျစ်ပင်တို့၏ နေအိမ်ဖြစ်ပြီး၊ ပန်းရနံ့များသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး မွှေးပျံ့နေသည်။ ကြွယ်ဝသော ရိတ်သိမ်းမှုများသည် လယ်ကွင်းများကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ တိရစ္ဆာန်အုပ်များသည် ဝန်းရံထားသော တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ အနုပညာနှင့် ကုန်သွယ်မှုတို့က ထိုလွင်ပြင်၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်မြို့တော်ကို ကြွယ်ဝစေရန် အကျိုးပြုခဲ့သည်။ အရှေ့တိုင်း၏ ရတနာများသည် သူမ၏ နန်းတော်များကို တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ သဲကန္တာရ၏ ကုလားအုတ်အုပ်များသည် သူမ၏ ကုန်စည်ဒိုင်များသို့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ဘဝ၏ လိုအပ်ချက်တိုင်းကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ရရှိနိုင်ပြီး၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံးသည် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ကျင်းပနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

Fairest among the cities of the Jordan Valley was Sodom, set
in a plain which was “as the garden of the Lord” in its fertility and
beauty. Here the luxuriant vegetation of the tropics flourished. Here
was the home of the palm tree, the olive, and the vine; and flowers
shed their fragrance throughout the year. Rich harvests clothed the
felds, and flocks and herds covered the encircling hills. Art and
commerce contributed to enrich the proud city of the plain. The
treasures of the East adorned her palaces, and the caravans of the
desert brought their stores of precious things to supply her marts
of trade. With little thought or labor, every want of life could be
supplied, and the whole year seemed one round of festivity.

နေရာတိုင်းတွင် စိုးမိုးနေသော ကြွယ်ဝမှုများသည် ဇိမ်ခံခြင်းနှင့် ထောင်လွှားခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ပျင်းရိခြင်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းတို့သည် နွမ်းပါးမှု သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ဘယ်သောအခါမျှ အဖိနှိပ်မခံခဲ့ရဖူးသော စိတ်နှလုံးကို ခက်ထန်စေတတ်သည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် အားလပ်မှုတို့ကြောင့် ပျော်ပါးမှုကို နှစ်သက်ခြင်းသည် ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး၊ လူတို့သည် ကာမဂုဏ်ခံစားခြင်း၌ ကိုယ်ကိုကိုယ် အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ပရောဖက်က “ကြည့်ရှုလော့၊ သင်၏ညီမ သောဒုံ၏ အပြစ်ကား၊ မာနထောင်လွှားခြင်း၊ အစားအစာ ကြွယ်ဝခြင်းနှင့် ပျင်းရိခြင်းတို့သည် သူမနှင့် သူမ၏ သမီးများ၌ ရှိခဲ့၏။ သူမသည် ဆင်းရဲသားနှင့် ငတ်မွတ်သောသူတို့၏ လက်ကိုလည်း မထောက်ပံ့ခဲ့ပါ။ သူတို့သည် ထောင်လွှား၍ ငါ့ရှေ့၌ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အမှုကို ပြုခဲ့ကြသောကြောင့်၊ ငါသည် မြင်တော်မူသည်အတိုင်း သူတို့ကို ဖယ်ရှားခဲ့၏” ဟု ဆိုထားသည်။ ယေဇကျေလ ၁၆:၄၉၊ ၅၀။ လူတို့အကြားတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် အားလပ်မှုတို့ထက် ပို၍အလိုရှိအပ်သော အရာမရှိသော်လည်း၊ ဤအရာများသည်ပင် လွင်ပြင်ရှိမြို့များကို ပျက်စီးစေခဲ့သော အပြစ်များကို မွေးဖွားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အကျိုးမဲ့သော၊ ပျင်းရိသော ဘဝသည် သူတို့ကို စာတန်၏ သွေးဆောင်မှုများတွင် သားကောင်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖျက်ဆီးကာ၊ ဘုရားနှင့်တူမည့်အစား စာတန်နှင့် တူလာခဲ့ကြသည်။ ပျင်းရိခြင်းသည် လူသားအပေါ် ကျရောက်နိုင်သည့် အကြီးမားဆုံးသော ကျိန်ခြင်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဒုစရိုက်နှင့် ရာဇဝတ်မှုများသည် ၎င်း၏နောက်ကွယ်၌ လိုက်ပါလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စိတ်ကို အားနည်းစေသည်၊ နားလည်မှုကို လွဲမှားစေသည်၊ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ယုတ်ညံ့စေသည်။ စာတန်သည် သတိမမူဘဲ နေသူများ၊ သူဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အခွင့်အလမ်းပေးသည့် အားလပ်နေသူများကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ချောင်းမြောင်းနေတတ်သည်။ သူသည် လူတို့၏ အားလပ်ချိန်များတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်ဖြင့် လာသောအခါ အောင်မြင်မှု အရှိဆုံး ဖြစ်သည်။

The profusion reigning everywhere gave birth to luxury and
pride. Idleness and riches make the heart hard that has never been
oppressed by want or burdened by sorrow. The love of pleasure was
fostered by wealth and leisure, and the people gave themselves up to
sensual indulgence. “Behold,” says the prophet, “this was the iniquity of thy sister Sodom, pride, fullness of bread, and abundance of
idleness was in her and in her daughters, neither did she strengthen
the hand of the poor and needy. And they were haughty, and committed abomination before Me: therefore I took them away as I saw
good.” Ezekiel 16:49, 50. There is nothing more desired among
men than riches and leisure, and yet these gave birth to the sins that
brought destruction upon the cities of the plain. Their useless, idle
life made them a prey to Satan’s temptations, and they defaced the
image of God, and became satanic rather than divine. Idleness is
the greatest curse that can fall upon man, for vice and crime follow
in its train. It enfeebles the mind, perverts the understanding, and
debases the soul. Satan lies in ambush, ready to destroy those who
[157] are unguarded, whose leisure gives him opportunity to insinuate
132
Destruction of Sodom 133
himself under some attractive disguise. He is never more successful
than when he comes to men in their idle hours.

သောဒုံမြို့တွင် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ၊ စားသောက်ခြင်းနှင့် မူးယဉ်ခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။ ယုတ်ညံ့ပြီး အရိုင်းစိုင်းဆုံးသော စိတ်အလိုရမ္မက်များကို အထိန်းအကွပ်မရှိ ခွင့်ပြုထားခဲ့သည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်ကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြပြီး အကြမ်းဖက်မှုများကို ပြုလုပ်ရာတွင် ပျော်မွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမတိုင်မီက ကမ္ဘာဟောင်း၏ စံနမူနာရှိနေသော်လည်း၊ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်သည် သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်း၌ မည်သို့ထင်ရှားခဲ့သည်ကို သိသော်လည်း၊ သူတို့သည် ထိုဆိုးသွမ်းသော လမ်းစဉ်အတိုင်းပင် လိုက်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။

In Sodom there was mirth and revelry, feasting and drunkenness. The vilest and most brutal passions were unrestrained. The
people openly defed God and His law and delighted in deeds of violence. Though they had before them the example of the antediluvian
world, and knew how the wrath of God had been manifested in their
destruction, yet they followed the same course of wickedness.

လောတ သောဒုံသို့ ပြောင်းရွှေ့သည့် အချိန်တွင်၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုသည် တစ်မြို့လုံးသို့ မပြန့်နှံ့သေးဘဲ၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် စာရိတ္တမှောင်မိုက်နေခြင်းများအကြား အလင်းတန်းများ ထွန်းလင်းရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် ဧလံလူတို့ထံမှ သုံ့ပန်းများကို ကယ်တင်ခဲ့သောအခါ၊ လူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုသည် စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် သောဒုံမြို့သားများအတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါ၊ သူ၏ မမြင်ရသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်မှုသည် သူတို့အကြားတွင် လှောင်ပြောင်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူထက်သာလွန်သော စစ်အင်အားစုအပေါ် သူ၏ အောင်ပွဲရရှိမှုနှင့်၊ သုံ့ပန်းများနှင့် တိုက်ပွဲရ利ပစ္စည်းများအပေါ် သူ၏ မြင့်မြတ်သော သဘောထားတို့သည် အံ့သြချီးကျူးဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိကို ချီးမွမ်းကြစဉ်တွင်၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်က သူ့ကို အောင်နိုင်သူဖြစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို မည်သူမျှ ငြင်းဆန်၍ မရခဲ့ကြပါ။ သောဒုံမြို့ရှိ ကိုယ်ကျိုးရှာသော မြို့သားများနှင့် များစွာကွာခြားလှသော သူ၏ မြင့်မြတ်ပြီး အတ္တကင်းသော စိတ်ဓာတ်သည် သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် သစ္စာရှိမှုတို့ဖြင့် ဂုဏ်ပြုခဲ့သော ဘာသာတရား၏ သာလွန်မှုကို ပြသသော အခြားသက်သေတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

At the time of Lot’s removal to Sodom, corruption had not become universal, and God in His mercy permitted rays of light to
shine amid the moral darkness. When Abraham rescued the captives from the Elamites, the attention of the people was called to
the true faith. Abraham was not a stranger to the people of Sodom,
and his worship of the unseen God had been a matter of ridicule
among them; but his victory over greatly superior forces, and his
magnanimous disposition of the prisoners and spoil, excited wonder
and admiration. While his skill and valor were extolled, none could
avoid the conviction that a divine power had made him conqueror.
And his noble and unselfsh spirit, so foreign to the self-seeking
inhabitants of Sodom, was another evidence of the superiority of the
religion which he had honored by his courage and fdelity.

မေလခိဇဒေကသည် အာဗြဟံအား ကောင်းချီးပေးရာတွင် ယေဟောဝါသည် သူ၏ ခွန်အား၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အောင်ပွဲ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်- “ကောင်းကင်မြေကြီးကို ပိုင်သတော်မူသော အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်သည် အာဗြံအား ကောင်းချီးပေးတော်မူစေသတည်း။ သင်၏ ရန်သူတို့ကို သင်၏လက်သို့ အပ်နှံတော်မူသော အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်သည် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း။” ကမ္ဘာဦး ၁၄:၁၉၊ ၂၀။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ပြုပြင်ဖန်တီးမှုများဖြင့် ထိုလူတို့အား စကားပြောနေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံး အလင်းတန်းကိုပင် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ပယ်ချခဲ့ကြသည်။

Melchizedek, in bestowing the benediction upon Abraham, had
acknowledged Jehovah as the source of his strength and the author
of the victory: “Blessed be Abram of the most high God, possessor
of heaven and earth: and blessed be the most high God, which hath
delivered thine enemies into thy hand.” Genesis 14:19, 20. God was
speaking to that people by His providence, but the last ray of light
was rejected as all before had been.

မေလခိဇဒေကသည် အာဗြဟံအား ကောင်းချီးပေးရာတွင် ယေဟောဝါသည် သူ၏ ခွန်အား၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အောင်ပွဲ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်- “ကောင်းကင်မြေကြီးကို ပိုင်သတော်မူသော အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်သည် အာဗြံအား ကောင်းချီးပေးတော်မူစေသတည်း။ သင်၏ ရန်သူတို့ကို သင်၏လက်သို့ အပ်နှံတော်မူသော အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်သည် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း။” ကမ္ဘာဦး ၁၄:၁၉၊ ၂၀။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ပြုပြင်ဖန်တီးမှုများဖြင့် ထိုလူတို့အား စကားပြောနေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံး အလင်းတန်းကိုပင် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ပယ်ချခဲ့ကြသည်။

And now the last night of Sodom was approaching. Already the
clouds of vengeance cast their shadows over the devoted city. But
men perceived it not. While angels drew near on their mission of
destruction, men were dreaming of prosperity and pleasure. The last
day was like every other that had come and gone. Evening fell upon
a scene of loveliness and security. A landscape of unrivaled beauty
was bathed in the rays of the declining sun. The coolness of eventide
had called forth the inhabitants of the city, and the pleasure-seeking [158]
throngs were passing to and fro, intent upon the enjoyment of the
hour.

မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် သူစိမ်းနှစ်ဦးသည် မြို့တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ညအိပ်ရန် လာသော ခရီးသွားများအသွင်ရှိသည်။ ထိုနှိမ့်ချသော ခရီးသွားများတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို သယ်ဆောင်လာသော တန်ခိုးကြီးသော တမန်များဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ကြပါ။ ထို့ပြင် ထိုပျော်ပါးနေသော၊ ဂရုမစိုက်သော လူအုပ်ကြီးသည် ထိုညတွင် ထိုကောင်းကင်တမန်များအပေါ် သူတို့ ပြုမူဆက်ဆံမည့် ပုံစံသည် သူတို့၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်မြို့ကို ပျက်စီးစေမည့် အပြစ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ကြပါ။ သို့သော် ထိုသူစိမ်းများကို ကြင်နာစွာ အာရုံစိုက်ပြီး မိမိ၏ အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်သောသူ တစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ လောတသည် သူတို့၏ စစ်မှန်သော မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မသိခဲ့သော်လည်း၊ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုနှင့် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုတို့သည် သူ၏ အလေ့အထဖြစ်သည်—၎င်းတို့သည် အာဗြဟံ၏ စံနမူနာထံမှ သူသင်ယူခဲ့သော သူ၏ ဘာသာတရား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော စိတ်ဓာတ်ကို မမွေးမြူခဲ့ပါက၊ သူသည် ကျန်ရှိသော သောဒုံမြို့သားများနှင့်အတူ ပျက်စီးရန် ချန်လှပ်ထားခြင်း ခံရနိုင်ပါသည်။ အိမ်ထောင်စုများစွာသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို တံခါးပိတ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ကောင်းချီး၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာပေးမည့် ဘုရားသခင်၏ တမန်ကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့ကြပြီ။

134 Patriarchs and Prophets
In the twilight two strangers drew near to the city gate. They
were apparently travelers coming in to tarry for the night. None
could discern in those humble wayfarers the mighty heralds of divine
judgment, and little dreamed the gay, careless multitude that in their
treatment of these heavenly messengers that very night they would
reach the climax of the guilt which doomed their proud city. But
there was one man who manifested kindly attention toward the
strangers and invited them to his home. Lot did not know their true
character, but politeness and hospitality were habitual with him; they
were a part of his religion—lessons that he had learned from the
example of Abraham. Had he not cultivated a spirit of courtesy,
he might have been left to perish with the rest of Sodom. Many a
household, in closing its doors against a stranger, has shut out God’s
messenger, who would have brought blessing and hope and peace.

ဘဝ၏ သေးငယ်သော လုပ်ဆောင်မှုတိုင်းသည် ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ သက်ရောက်မှု ရှိသည်။ အလွန်သေးငယ်သည်ဟု ထင်ရသော တာဝန်များကို သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်းတို့သည် ဘဝ၏ အချမ်းသာဆုံးသော ကောင်းချီးများ သို့မဟုတ် အကြီးမားဆုံးသော ဘေးဒုက္ခများအတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးနိုင်သည်။ သေးငယ်သော အရာများကသာ လူ၏ စရိုက်ကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည်လင်ဝမ်းမြောက်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ပြုလုပ်သော၊ ဟန်ဆောင်မှုကင်းသော နေ့စဉ် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း အမှုများကိုသာ ဘုရားသခင်သည် နှစ်သက်တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ သူတစ်ပါးအတွက် အသက်ရှင်ရမည် ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့ခြင်းအားဖြင့်၊ မေတ္တာရှိပြီး ကူညီတတ်သော စိတ်ဓာတ်ကို မွေးမြူခြင်းအားဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝကို ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်စေနိုင်သည်။ သေးငယ်သော ဂရုစိုက်မှုများ၊ ရိုးရှင်းသော ယဉ်ကျေးမှုလေးများသည် ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖန်တီးပေးပြီး၊ ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် လူသားတို့၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွင် များစွာ ပါဝင်နေပါသည်။

Every act of life, however small, has its bearing for good or for
evil. Faithfulness or neglect in what are apparently the smallest
duties may open the door for life’s richest blessings or its greatest
calamities. It is little things that test the character. It is the unpretending acts of daily self-denial, performed with a cheerful, willing
heart, that God smiles upon. We are not to live for self, but for others.
And it is only by self-forgetfulness, by cherishing a loving, helpful
spirit, that we can make our life a blessing. The little attentions,
the small, simple courtesies, go far to make up the sum of life’s
happiness, and the neglect of these constitutes no small share of
human wretchedness.

သောဒုံမြို့၌ သူစိမ်းများ ကြုံတွေ့နေရသည့် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လောတသည် ၎င်းတို့ကို မိမိ၏အိမ်၌ ဧည့်ခံကျွေးမွေးခြင်းဖြင့် မြို့ဝင်ပေါက်တွင် စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုရန် မိမိ၏တာဝန်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ခရီးသွားများ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် သူသည် မြို့တံခါးဝ၌ ထိုင်နေပြီး ၎င်းတို့ကို မြင်သောအခါ နေရာမှထ၍ ကြိုဆိုကာ ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွတ်လျက် “အရှင်တို့၊ ယခု ကြွလာကြပါ၊ ကိုယ်တော်၏ အစေခံအိမ်သို့ ဝင်၍ တစ်ညဉ့်လုံး တည်းခိုကြပါ” ဟု ဆို၏။ ၎င်းတို့က “မဟုတ်ပါ၊ ငါတို့သည် လမ်းပေါ်၌သာ အိပ်ပါမည်” ဟု ဆိုကာ သူ၏ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို ငြင်းပယ်ဟန်ရှိကြသည်။ ဤသို့ ပြန်လည်ဖြေကြားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နှစ်မျိုးရှိသည်—လောတ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် သောဒုံမြို့သားတို့၏ စရိုက်ကို မသိနားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ ညအခါ၌ လမ်းပေါ်တွင် နေထိုင်ခြင်းသည် ဘေးကင်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေသည့်အလား ပြုမူရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အဖြေစကားကြောင့် လောတသည် ၎င်းတို့ကို လူမိုက်များ၏လက်သို့ မအပ်နှံရန် ပို၍ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ သဘောတူညီသည်အထိ တောင်းပန်တိုက်တွန်းပြီးနောက် မိမိ၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

Seeing the abuse to which strangers were exposed in Sodom, Lot
made it one of his duties to guard them at their entrance, by offering
them entertainment at his own house. He was sitting at the gate as
the travelers approached, and upon observing them, he rose from
his place to meet them, and bowing courteously, said, “Behold now,
my lords, turn in, I pray you, into your servant’s house, and tarry all
night.” They seemed to decline his hospitality, saying, “Nay; but we
will abide in the street.” Their object in this answer was twofold—to
test the sincerity of Lot and also to appear ignorant of the character
of the men of Sodom, as if they supposed it safe to remain in the
[159] street at night. Their answer made Lot the more determined not to
leave them to the mercy of the rabble. He pressed his invitation until
they yielded, and accompanied him to his house.
Destruction of Sodom 135

သူသည် ဧည့်သည်များကို လမ်းကွေ့များမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းဖြင့် မြို့တံခါးရှိ အပျင်းထူသူများ မမြင်အောင် ဖုံးကွယ်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ တုံ့ဆိုင်းနှောင့်နှေးမှုနှင့် သူ၏ ဇွတ်အတင်းတိုက်တွန်းမှုများကြောင့် လူမြင်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ မအိပ်စက်မီမှာပင် လူရမ်းကားတစ်စုသည် အိမ်ရှေ့တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုအုပ်စုသည် အလွန်ကြီးမားပြီး လူငယ်လူကြီးမရွေး ယုတ်ညံ့သော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် လောင်မြိုက်နေကြသည်။ ဧည့်သည်များသည် မြို့၏အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းနေကြပြီး လောတကလည်း ထိုညတွင် အပြင်သို့ မထွက်ရန် သတိပေးနေစဉ်မှာပင် လူအုပ်၏ အော်ဟစ်လှောင်ပြောင်သံများနှင့် ထိုသူတို့ကို အပြင်သို့ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

He had hoped to conceal his intention from the idlers at the gate
by bringing the strangers to his home by a circuitous route; but their
hesitation and delay, and his persistent urging, caused them to be
observed, and before they had retired for the night, a lawless crowd
gathered about the house. It was an immense company, youth and
aged men alike inflamed by the vilest passions. The strangers had
been making inquiry in regard to the character of the city, and Lot
had warned them not to venture out of his door that night, when the
hooting and jeers of the mob were heard, demanding that the men
be brought out to them.

အကယ်၍ အကြမ်းဖက်ရန် လှုံ့ဆော်မိပါက ၎င်းတို့သည် အိမ်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် လောတသည် ၎င်းတို့ကို ဖျောင်းဖျရန် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ “ညီအစ်ကိုတို့၊ ဤမျှလောက် မိုက်မဲသော အမှုကို မပြုကြပါနှင့်ဟု ကျွန်ုပ်တောင်းပန်ပါသည်” ဟု ဆိုရာတွင် “ညီအစ်ကို” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို အိမ်နီးချင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သုံးနှုန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အား စည်းရုံးရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ ယုတ်ညံ့သော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ရှက်ရွံ့လာစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စကားများသည် မီးလောင်ရာလေပင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အမျက်ဒေါသသည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် လောတအား မိမိတို့အပေါ် တရားသူကြီးလုပ်သည်ဟု လှောင်ပြောင်ကြပြီး ဧည့်သည်များထက် သူ့ကို ပို၍ဆိုးရွားစွာ ပြုမူမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လောတအပေါ်သို့ အတင်းဝင်ရောက်လုံးထွေးကြပြီး ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များက မကယ်တင်ခဲ့ပါက သူ့ကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်းကင်တမန်များသည် “မိမိတို့လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လောတကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။” ထို့နောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည် သူဧည့်ခံခဲ့သော ဧည့်သည်များ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ “အိမ်တံခါးဝ၌ ရှိသော လူကြီးလူငယ် အပေါင်းတို့ကို မျက်စိကွယ်စေတော်မူသဖြင့်၊ သူတို့သည် တံခါးကို ရှာ၍ မတွေ့နိုင်အောင် ပင်ပန်းကြ၏။” ၎င်းတို့သည် စိတ်နှလုံး ခက်ထန်မာကြောခြင်းတည်းဟူသော နှစ်ထပ်ကွမ်း မျက်စိကွယ်ခြင်းကို မခံရပါက ဘုရားသခင်၏ ဒဏ်ခတ်မှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ပြီး သူတို့၏ မကောင်းသော အမှုမှ ရပ်တန့်သွားကြပေလိမ့်မည်။ ထိုနောက်ဆုံးညသည် ယခင်ညများထက် ပို၍ဆိုးရွားသော အပြစ်များကို ပြုခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ကြာရှည်စွာ လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသော ကရုဏာတော်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သောဒုံမြို့သားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သည်းခံခြင်းအတိုင်းအတာ—“ဘုရားသခင်၏ စိတ်ရှည်ခြင်းနှင့် အမျက်ဒေါသအကြားရှိ ဝှက်ထားသော နယ်နိမိတ်” ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ စစ်ဒိမ်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ကိုယ်တော်၏ အမျက်တော်မီးသည် တောက်လောင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

Knowing that if provoked to violence they could easily break
into his house, Lot went out to try the effect of persuasion upon them.
“I pray you, brethren,” he said, “do not so wickedly,” using the term
“brethren” in the sense of neighbors, and hoping to conciliate them
and make them ashamed of their vile purposes. But his words were
like oil upon the flames. Their rage became like the roaring of a
tempest. They mocked Lot as making himself a judge over them, and
threatened to deal worse with him than they had purposed toward
his guests. They rushed upon him, and would have torn him in
pieces had he not been rescued by the angels of God. The heavenly
messengers “put forth their hand, and pulled Lot into the house to
them, and shut to the door.” The events that followed, revealed the
character of the guests he had entertained. “They smote the men that
were at the door of the house with blindness, both small and great:
so that they wearied themselves to fnd the door.” Had they not been
visited with double blindness, being given up to hardness of heart,
the stroke of God upon them would have caused them to fear, and to
desist from their evil work. That last night was marked by no greater
sins than many others before it; but mercy, so long slighted, had at
last ceased its pleading. The inhabitants of Sodom had passed the
limits of divine forbearance—“the hidden boundary between God’s
patience and His wrath.” The fres of His vengeance were about to
be kindled in the vale of Siddim.

ကောင်းကင်တမန်များသည် လောတအား ၎င်းတို့၏ မစ်ရှင်ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်- “ဤအရပ်သားတို့၏ အော်ဟစ်သံသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ကြီးလှသည်ဖြစ်၍၊ ဤအရပ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းငှာ ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့ကို စေလွှတ်တော်မူပြီ။” လောတ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော ထိုသူစိမ်းများသည် ယခုအခါ လောတကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ဆိုးရွားသော ထိုမြို့မှ လွတ်မြောက်မည့် သူ၏ မိသားစုဝင်အားလုံးကိုလည်း ကယ်တင်ရန် ကတိပေးခဲ့ကြသည်။ လူအုပ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ထွက်ခွာသွားကြပြီး လောတသည် မိမိ၏ သားသမီးများကို သတိပေးရန် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်တမန်များ၏ စကားကို ထပ်ဆင့်၍ “ထကြ၊ ဤအရပ်မှ ထွက်သွားကြ၊ ထာဝရဘုရားသည် ဤမြို့ကို ဖျက်ဆီးတော့မည်” ဟု ဆို၏။ သို့သော် သူ၏စကားသည် ၎င်းတို့အဖို့ ပြက်ရယ်ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ အယူသီးသော ကြောက်ရွံ့မှုကို လှောင်ပြောင်ကြသည်။ သူ၏ သမီးများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ခင်ပွန်းများ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ရှိနေရာတွင်ပင် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေကြရသည်။ မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ် လက္ခဏာကိုမျှ မမြင်ကြရပေ။ အရာအားလုံးသည် ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့တွင် များစွာသော ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိနေသဖြင့် လှပသော သောဒုံမြို့ကြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ကြချေ။

The angels revealed to Lot the object of their mission: “We will
destroy this place, because the cry of them is waxen great before
the face of the Lord; and the Lord hath sent us to destroy it.” The [160]
strangers whom Lot had endeavored to protect, now promised to
protect him, and to save also all the members of his family who
136 Patriarchs and Prophets
would flee with him from the wicked city. The mob had wearied
themselves out and departed, and Lot went out to warn his children.
He repeated the words of the angels, “Up, get you out of this place;
for the Lord will destroy this city.” But he seemed to them as one that
mocked. They laughed at what they called his superstitious fears.

လောတသည် မိမိ၏ ကျရှုံးမှုဇာတ်လမ်းကို စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာပြီး ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကောင်းကင်တမန်များက သူ့ကိုထ၍ သူ၏ဇနီးနှင့် အိမ်တွင်ကျန်ရှိနေသော သမီးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့မှထွက်ခွာရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် လောတသည် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရ၍ စိတ်သောကရောက်နေရသော်လည်း၊ ထိုယုတ်ညံ့သော မြို့၌ ကျင့်သုံးနေသည့် ယုတ်ညံ့ညစ်ညမ်းသော ဒုစရိုက်မှုများ၏ အတိုင်းအတာကို သူ အမှန်တကယ် နားမလည်ခဲ့ပေ။ အပြစ်တရားကို တားဆီးရန် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်သည် မည်မျှအထိ လိုအပ်နေသည်ကို သူ သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ သားသမီးအချို့သည် သောဒုံမြို့ကို တွယ်ကပ်နေကြပြီး၊ သူ၏ဇနီးသည်လည်း ၎င်းတို့မပါဘဲ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူအချစ်ရဆုံးသော သူများကို ထားရစ်ခဲ့ရမည်ဟူသော အတွေးသည် သူ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ထက် ပိုနေခဲ့သည်။ သူ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာရှိသော အိမ်နှင့် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသော ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ ဘာမျှမရှိသော လေလွင့်သူအဖြစ် ထွက်ခွာသွားရရန် ခက်ခဲလှသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် ထုံထိုင်းလျက် သူသည် မထွက်ခွာလိုဘဲ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များသာ မရှိပါက ၎င်းတို့အားလုံးသည် သောဒုံမြို့၏ ပျက်စီးခြင်းထဲတွင် ဆုံးပါးသွားကြပေလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် သူနှင့် သူ၏ဇနီး၊ သမီးများကို လက်မှဆွဲ၍ မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ကြသည်။

His daughters were influenced by their husbands. They were well
enough off where they were. They could see no evidence of danger.
Everything was just as it had been. They had great possessions, and
they could not believe it possible that beautiful Sodom would be
destroyed.
Lot returned sorrowfully to his home and told the story of his
failure. Then the angels bade him arise and take his wife and the
two daughters who were yet in his house and leave the city. But Lot
delayed. Though daily distressed at beholding deeds of violence,
he had no true conception of the debasing and abominable iniquity
practiced in that vile city. He did not realize the terrible necessity
for God’s judgments to put a check on sin. Some of his children
clung to Sodom, and his wife refused to depart without them. The
thought of leaving those whom he held dearest on earth seemed
more than he could bear. It was hard to forsake his luxurious home
and all the wealth acquired by the labors of his whole life, to go
forth a destitute wanderer. Stupefed with sorrow, he lingered, loath
to depart. But for the angels of God, they would all have perished in
the ruin of Sodom. The heavenly messengers took him and his wife
and daughters by the hand and led them out of the city.

ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်တမန်များသည် ၎င်းတို့ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းအမှုကို ဆောင်ရွက်ရန် သောဒုံသို့ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။ အာဗြဟံ အသနားခံခဲ့သော အခြားတစ်ဦး—ကိုယ်တော်တိုင် လောတ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ လွင်ပြင်ရှိ မြို့များအားလုံးတွင် ဖြောင့်မတ်သူ တစ်ဆယ်ဦးပင် မရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဘိုးဘေးအာဗြဟံ၏ ဆုတောင်းချက်ကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော တစ်ဦးတည်းသောသူသည် ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။ အမိန့်တော်ကို ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ဖြင့် ပေးခဲ့သည်- “မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းငှာ ပြေးလော့၊ နောက်သို့ မကြည့်နှင့်၊ လွင်ပြင်တစ်လျှောက်လုံးတွင် မရပ်နှင့်၊ ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်စေရန် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးလော့။” ယခုအချိန်တွင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း သို့မဟုတ် နှောင့်နှေးနေခြင်းသည် အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ပျက်စီးတော့မည့် မြို့ကို တမြည့်မြည့် ပြန်ကြည့်မိရန် သို့မဟုတ် လှပသော အိမ်ဂေဟာကို စွန့်ခွာရသည့်အတွက် စိုးစဉ်းမျှ နှောင့်နှေးနေမိရန်မှာ ၎င်းတို့၏ အသက်ကို ပေးရပေလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်တော်မူသော မုန်တိုင်းသည် ဤဒုက္ခသည်များ လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက်သာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Here the angels left them, and turned back to Sodom to accomplish their work of destruction. Another—He with whom Abraham
had pleaded—drew near to Lot. In all the cities of the plain, even ten
righteous persons had not been found; but in answer to the patriarch’s
prayer, the one man who feared God was snatched from destruction.
The command was given with startling vehemence: “Escape for thy
life; look not behind thee, neither stay thou in all the plain; escape
to the mountain, lest thou be consumed.” Hesitancy or delay now
would be fatal. To cast one lingering look upon the devoted city,
to tarry for one moment from regret to leave so beautiful a home,
[161] would have cost their life. The storm of divine judgment was only
waiting that these poor fugitives might make their escape.
Destruction of Sodom 137

သို့သော် လောတသည် စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ ကြောက်လန့်လျက်၊ ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံတွေ့၍ သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခိုင်းစေသည့်အတိုင်း မပြုနိုင်ကြောင်း အသနားခံခဲ့သည်။ ထိုသို့သော မယုံကြည်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဆိုးညစ်သော မြို့၌ နေထိုင်ခြင်းကြောင့် သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် မှေးမှိန်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်မင်းသားသည် သူ၏နံဘေးတွင် ရှိနေသော်လည်း၊ သူ့အပေါ် ဂရုစိုက်မှုနှင့် မေတ္တာကို ထင်ရှားစွာ ပြသခဲ့သော ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ဆက်လက် စောင့်ရှောက်မည် မဟုတ်သည့်အလား သူ၏ အသက်အတွက် အသနားခံခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းကင်တမန်၏ လက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား အပ်နှံပြီး သံသယ သို့မဟုတ် မေးခွန်းမရှိဘဲ သူ၏ အလိုတော်နှင့် အသက်ကို ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ထဲသို့ ထည့်သင့်သည်။ သို့သော် အခြားသော သူများစွာကဲ့သို့ပင် သူသည် မိမိဘာသာ အစီအစဉ်ဆွဲရန် ကြိုးစားခဲ့သည်- “ကြည့်ပါဦး၊ ဤမြို့သည် ပြေးရန် နီးပါသည်၊ မြို့ငယ်လေးလည်း ဖြစ်ပါသည်၊ ကျွန်ုပ်ကို ထိုအရပ်သို့ ပြေးခွင့်ပြုပါ (မြို့ငယ်လေး မဟုတ်ပါလား)၊ သို့မှသာ ကျွန်ုပ်၏ အသက် ရှင်ပါလိမ့်မည်။” ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော မြို့မှာ ဗေလမြို့ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဇောရှမြို့ဟု ခေါ်တွင်သည်။ ၎င်းသည် သောဒုံမြို့နှင့် မိုင်အနည်းငယ်သာ ဝေးကွာပြီး၊ သောဒုံကဲ့သို့ပင် ယိုယွင်းပျက်စီးကာ ပျက်စီးရန် သတ်မှတ်ထားသော မြို့ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတောင်းဆိုချက်သည် သေးငယ်သော အရာဖြစ်ကြောင်း လောတက အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုသဖြင့် ၎င်းကို ချန်လှပ်ထားရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားက သူ့အား အာမခံခဲ့သည်- “ဤအမှု၌လည်း သင့်စကားကို ငါနားထောင်မည်၊ သင်ပြောသော ထိုမြို့ကို ငါမဖျက်ဆီးဘဲ ထားမည်။” အို၊ မှားယွင်းတတ်သော သတ္တဝါတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်သည် မည်မျှ ကြီးမားလှသနည်း။

But Lot, confused and terrifed, pleaded that he could not do as
he was required lest some evil should overtake him and he should
die. Living in that wicked city, in the midst of unbelief, his faith had
grown dim. The Prince of heaven was by his side, yet he pleaded for
his own life as though God, who had manifested such care and love
for him, would not still preserve him. He should have trusted himself
wholly to the divine Messenger, giving his will and his life into the
Lord’s hands without a doubt or a question. But like so many others,
he endeavored to plan for himself: “Behold now, this city is near
to flee unto, and it is a little one: O, let me escape thither, (is it not
a little one?) and my soul shall live.” The city here mentioned was
Bela, afterward called Zoar. It was but a few miles from Sodom,
and, like it, was corrupt and doomed to destruction. But Lot asked
that it might be spared, urging that this was but a small request; and
his desire was granted. The Lord assured him, “I have accepted thee
concerning this thing also, that I will not overthrow this city, for the
which thou hast spoken.” Oh, how great the mercy of God toward
His erring creatures!

မီးမုန်တိုင်းသည် ခေတ္တမျှသာ ဆိုင်းငံ့မည်ဖြစ်သောကြောင့် မြန်မြန်သွားရန် တင်းကျပ်သော အမိန့်ကို တစ်ဖန် ပေးခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော် ထွက်ပြေးလာသူ တစ်ဦးသည် ပျက်စီးတော့မည့် မြို့ကို နောက်လှည့်ကြည့်ရန် စွန့်စားခဲ့ရာ၊ သူမသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှုဆိုင်ရာ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ လောတကိုယ်တိုင်သာ ကောင်းကင်တမန်၏ သတိပေးချက်ကို နာခံရန် တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ၊ အသနားခံခြင်း သို့မဟုတ် ကန့်ကွက်ခြင်း တစ်ခွန်းမျှ မပြုဘဲ တောင်ပေါ်သို့ အားတက်သရော ပြေးခဲ့ပါက သူ၏ ဇနီးသည်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ စံနမူနာနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုကြောင့် သူမသည် ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လွင်ပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ သူမ၏ နှလုံးသားသည် သောဒုံမြို့တွင် တွယ်ကပ်နေခဲ့သဖြင့် သူမသည် မြို့နှင့်အတူ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှုသည် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် သားသမီးများကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေသောကြောင့် သူမသည် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခဲ့သည်။ ဆိုးညစ်သော မြို့မှ ခေါ်ထုတ်ခြင်း ခံရသဖြင့် ကြီးစွာသော မျက်နှာသာရခဲ့သော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့ရသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ထားရစ်ခဲ့ရသောကြောင့် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မတရား ပြုမူခံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ကယ်တင်ခြင်းကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံမည့်အစား၊ ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော သူများ၏ အသက်ကို တောင့်တလျက် သူမသည် မောက်မာစွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အပြစ်သည် သူမအား အသက်ရှင်ရန် မထိုက်တန်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် မိမိအသက်ကို ဘေးကင်းစေမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စိတ် အလွန်နည်းပါးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Again the solemn command was given to hasten, for the fery
storm would be delayed but little longer. But one of the fugitives
ventured to cast a look backward to the doomed city, and she became
a monument of God’s judgment. If Lot himself had manifested no
hesitancy to obey the angels’ warning, but had earnestly fled toward
the mountains, without one word of pleading or remonstrance, his
wife also would have made her escape. The influence of his example
would have saved her from the sin that sealed her doom. But his
hesitancy and delay caused her to lightly regard the divine warning.
While her body was upon the plain, her heart clung to Sodom, and
she perished with it. She rebelled against God because His judgments
involved her possessions and her children in the ruin. Although so
greatly favored in being called out from the wicked city, she felt
that she was severely dealt with, because the wealth that it had taken
years to accumulate must be left to destruction. Instead of thankfully
accepting deliverance, she presumptuously looked back to desire the
life of those who had rejected the divine warning. Her sin showed
her to be unworthy of life, for the preservation of which she felt so [162]
little gratitude.

ပက်ထရီယာ့ခ်နှင့် ပရောဖက်များ၊ စာမျက်နှာ ၁၃၈

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ပြင်ဆင်ပေးချက်များကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားခြင်းမှ သတိပြုရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။ “ကျွန်ုပ်၏ အဖော်အဖက်နှင့် သားသမီးများ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ကယ်တင်ခြင်းမရလျှင် ကျွန်ုပ်လည်း ကယ်တင်ခြင်း မခံလိုပါ” ဟု ဆိုကြသော ခရစ်ယာန်များ ရှိကြသည်။ သူတို့အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသူများ မရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံသည် ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ ခံစားကြရသည်။ သို့သော် ထိုသို့သော ခံစားချက်ကို မြတ်နိုးသူများသည် သူတို့အပေါ်ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားလှသော ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာတော်ကို ထောက်ရှု၍ ဘုရားသခင်နှင့် မိမိတို့၏ ဆက်သွယ်မှုကို မှန်ကန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ကြပါသလော။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်အား ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရန် ချစ်ခြင်း၊ ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် သစ္စာစောင့်သိခြင်းဆိုင်ရာ အခိုင်မာဆုံးသော အနှောင်အဖွဲ့များဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်းခံထားရသည်ကို မေ့လျော့နေကြပြီလော။ ကရုဏာတော်၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်များကို လူတိုင်းထံသို့ လိပ်မူထားခြင်းဖြစ်သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်ဆွေများက ကယ်တင်ရှင်၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော မေတ္တာကို ငြင်းပယ်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း လွှဲဖယ်သွားကြမည်လော။ ဝိညာဉ်၏ ရွေးနုတ်ခြင်းသည် အဖိုးတန်လှသည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်၊ ဤကြီးမားသော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု၏ တန်ဖိုး သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သူ မည်သူမျှ အခြားသူများက ငြင်းပယ်ရန် ရွေးချယ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကမ်းလှမ်းသော ကရုဏာတော်ကို မထီမဲ့မြင် ပြုလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ အခြားသူများက ကိုယ်တော်၏ တရားသော တောင်းဆိုချက်များကို လျစ်လျူရှုနေကြခြင်းသည်ပင် ကျွန်ုပ်တို့အား သာ၍ လုံ့လဝီရိယရှိစေရန် နှိုးဆော်သင့်သည်၊ သို့မှသာ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်နိုင်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ လွှမ်းမိုးနိုင်သမျှသော သူတို့အား ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာကို လက်ခံရန် လမ်းပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

138 Patriarchs and Prophets
We should beware of treating lightly God’s gracious provisions
for our salvation. There are Christians who say, “I do not care to be
saved unless my companion and children are saved with me.” They
feel that heaven would not be heaven to them without the presence
of those who are so dear. But have those who cherish this feeling a
right conception of their own relation to God, in view of His great
goodness and mercy toward them? Have they forgotten that they
are bound by the strongest ties of love and honor and loyalty to the
service of their Creator and Redeemer? The invitations of mercy
are addressed to all; and because our friends reject the Saviour’s
pleading love, shall we also turn away? The redemption of the soul
is precious. Christ has paid an infnite price for our salvation, and no
one who appreciates the value of this great sacrifce or the worth of
the soul will despise God’s offered mercy because others choose to
do so. The very fact that others are ignoring His just claims should
arouse us to greater diligence, that we may honor God ourselves,
and lead all whom we can influence, to accept His love.

“လောတသည် ဇောရမြို့သို့ ရောက်သောအခါ မြေကြီးပေါ်မှာ နေထွက်လေပြီ။” နံနက်ခင်း၏ တောက်ပသော နေခြည်များသည် လွင်ပြင်ရှိ မြို့များအတွက် သာယာဝပြောမှုနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကိုသာ ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် တက်ကြွသော လူမှုဘဝ လှုပ်ရှားမှုများ စတင်လာသည်၊ လူတို့သည် ထိုနေ့အတွက် စီးပွားရေး သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှုများကို အာရုံစိုက်ကာ အသီးသီး သွားလာနေကြသည်။ လောတ၏ သမက်များသည် အသိဉာဏ်နည်းပါးသော ထိုလူအိုကြီး၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သတိပေးချက်များကို လှောင်ပြောင် သရော်နေကြသည်။ တိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ မုန်တိုင်းသည် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ကောင်းကင်မှ ကန့်နှင့် မီးကို မြို့များပေါ်သို့လည်းကောင်း၊ အသီးအနှံ ထွက်ထွန်းသော လွင်ပြင်ပေါ်သို့လည်းကောင်း ရွာစေတော်မူ၏။ ၎င်း၏ နန်းတော်များနှင့် ဗိမာန်များ၊ အဖိုးတန် နေအိမ်များ၊ ဥယျာဉ်များနှင့် စပျစ်ခြံများ၊ ယမန်နေ့ညကမှ ကောင်းကင်တမန်များကို စော်ကားခဲ့ကြသော ပျော်ပါးမှုကိုသာ ရှာဖွေနေသည့် လူအုပ်ကြီး—အားလုံး လောင်ကျွမ်း ပျက်စီးသွားကြသည်။ ထိုမီးလောင်ကျွမ်းခြင်း၏ မီးခိုးများသည် ကြီးမားသော မီးဖိုကြီးမှ မီးခိုးများကဲ့သို့ တက်သွားလေသည်။ သာယာလှပသော သိဒ္ဒိမ်ချိုင့်ဝှမ်းသည်လည်း လူသူကင်းမဲ့သောအရပ်၊ နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်း သို့မဟုတ် နေထိုင်ခြင်း မပြုရသောအရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်—၎င်းသည် လွန်ကျူးသူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်သည် အမှန်တကယ် ကျရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း မျိုးဆက်အဆက်ဆက်အတွက် သက်သေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“The sun was risen upon the earth when Lot entered into Zoar.”
The bright rays of the morning seemed to speak only prosperity and
peace to the cities of the plain. The stir of active life began in the
streets; men were going their various ways, intent on the business or
the pleasures of the day. The sons-in-law of Lot were making merry
at the fears and warnings of the weak-minded old man. Suddenly
and unexpectedly as would be a thunder peal from an unclouded sky,
the tempest broke. The Lord rained brimstone and fre out of heaven
upon the cities and the fruitful plain; its palaces and temples, costly
dwellings, gardens and vineyards, and the gay, pleasure-seeking
throngs that only the night before had insulted the messengers of
heaven—all were consumed. The smoke of the conflagration went
up like the smoke of a great furnace. And the fair vale of Siddim
became a desolation, a place never to be built up or inhabited—a
witness to all generations of the certainty of God’s judgments upon
transgression.

လွင်ပြင်ရှိ မြို့များကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သော မီးတောက်များသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေတ်ကာလအထိ သူတို့၏ သတိပေးချက် အလင်းကို လွှတ်ထုတ်နေသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်သည် လွန်ကျူးသူအပေါ် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သည်းခံတော်မူသော်လည်း၊ လူတို့သည် အပြစ်ထဲတွင် ဆက်လက်၍ မသွားရမည့် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ခက်ခဲပြီး လေးနက်သော သင်ခန်းစာကို ကျွန်ုပ်တို့အား သွန်သင်ပေးသည်။ ထိုအတိုင်းအတာသို့ [၁၆၃] ရောက်သောအခါ၊ [၁၆၄] ကရုဏာတော်၏ ကမ်းလှမ်းချက်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး [၁၆၅] တရားစီရင်ခြင်း အမှုသည် စတင်တော့သည်။

The flames that consumed the cities of the plain shed their warning light down even to our time. We are taught the fearful and solemn
lesson that while God’s mercy bears long with the transgressor, there
[163] is a limit beyond which men may not go on in sin. When that limit is
[164]
[165]

သောဒုံမြို့ ပျက်စီးခြင်း ၁၃၉

လောက၏ ကယ်တင်ရှင်က သောဒုံနှင့် ဂေါမောရမြို့များ ပျက်စီးရခြင်း အကြောင်းရင်းထက် သာ၍ကြီးမားသော အပြစ်များ ရှိကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ နောင်တရရန် ခေါ်ယူသော ဧဝံဂေလိတရား၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ကြားနာရသော်လည်း ဂရုမပြုသောသူတို့သည် သိဒ္ဒိမ်ချိုင့်ဝှမ်းရှိ နေထိုင်သူများထက် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် သာ၍ အပြစ်ကြီးကြသည်။ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းပြီး ပညတ်တော်များကို စောင့်ရှောက်ပါသည်ဟု ဝန်ခံလျက်၊ မိမိတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် နေ့စဉ်ဘဝတွင် ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်သူတို့၏ အပြစ်သည် သာ၍ပင် ကြီးမားလှသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ သတိပေးချက်အရ သောဒုံမြို့၏ ကံကြမ္မာသည် ပေါ်လွင်သော အပြစ်များကို ကျူးလွန်သူများအတွက်သာမက၊ ကောင်းကင်မှ ပေးသနားသော အလင်းနှင့် အခွင့်ထူးများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားသူ အားလုံးအတွက်ပါ လေးနက်သော သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။

Destruction of Sodom 139
reached, then the offers of mercy are withdrawn, and the ministration
of judgment begins.
The Redeemer of the world declares that there are greater sins
than that for which Sodom and Gomorrah were destroyed. Those
who hear the gospel invitation calling sinners to repentance, and
heed it not, are more guilty before God than were the dwellers in
the vale of Siddim. And still greater sin is theirs who profess to
know God and to keep His commandments, yet who deny Christ
in their character and their daily life. In the light of the Saviour’s
warning, the fate of Sodom is a solemn admonition, not merely to
those who are guilty of outbreaking sin, but to all who are trifling
with Heaven-sent light and privileges.

ဧဖက်အသင်းတော်အား မှန်ကန်သော သက်သေက ဤသို့ဆိုသည် - “သို့သော်လည်း၊ သင်သည် ရှေ့ဦးစွာသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စွန့်လွှတ်သောကြောင့်၊ သင့်၌ အပြစ်တင်စရာအကြောင်း ရှိ၏။ ထို့ကြောင့်၊ သင်သည် အဘယ်အရပ်မှ ကျဆင်းခဲ့သည်ကို အောက်မေ့လော့။ နောင်တရလော့။ ရှေ့ဦးစွာသော အကျင့်ကို ကျင့်လော့။ သို့မဟုတ်လျှင် ငါသည် သင်ရှိရာသို့ အလျင်အမြန်လာ၍၊ သင်သည် နောင်တမရလျှင် သင်၏ ဆီမီးခုံကို ၎င်း၏နေရာမှ ရွှေ့မည်။” ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂:၄၊ ၅။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း ကမ်းလှမ်းချက်များအပေါ် တုံ့ပြန်မှုကို၊ လမ်းမှားသို့ ရောက်နေသော ဒုက္ခရောက်နေသည့် သားကို ခွင့်လွှတ်ရန် လောကီမိဘတစ်ဦး၏ နှလုံးသားက လှုပ်ရှားသည်ထက် သာ၍ နူးညံ့သော သနားကြင်နာမှုဖြင့် စောင့်မျှော်နေပါသည်။ ကိုယ်တော်သည် လမ်းလွဲသူနောက်သို့ လိုက်၍ “ငါ့ထံသို့ ပြန်လာလော့၊ ငါသည်လည်း သင်တို့ထံသို့ ပြန်လာမည်” ဟု အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုနေသည်။ မာလခိ ၃:၇။ သို့သော် အပြစ်ပြုသူသည် သနားစရာကောင်းပြီး နူးညံ့သော မေတ္တာဖြင့် ခေါ်ဆိုနေသည့် အသံကို တစိုက်မတ်မတ် ငြင်းပယ်နေပါက၊ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မှောင်မိုက်ထဲ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ လျစ်လျူရှုထားသော နှလုံးသားသည် အပြစ်ထဲတွင် မာကျောလာပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ အသနားခံနေသော ကယ်တင်ရှင်က နောက်ဆုံး၌ “ရုပ်တုတို့နှင့် ပေါင်းဖော်ပြီ၊ သူ့ကို လွှတ်ထားလော့” ဟု မိန့်တော်မူခြင်းခံရသော ထိုဝိညာဉ်၏ ကံကြမ္မာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။ ဟောရှေ ၄:၁၇။ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာကို သိကျွမ်းပါလျက်နှင့်၊ အပြစ်နှင့်ပြည့်သော ဤလောက၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို ရွေးချယ်ရန် လွှဲဖယ်သွားသော သူတို့အတွက် တရားစီရင်ရာနေ့တွင် လွင်ပြင်ရှိ မြို့များထက် သာ၍ ခံရခက်လိမ့်မည်။

Said the True Witness to the church at Ephesus: “I have somewhat against thee, because thou hast left thy frst love. Remember
therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the frst
works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy
candlestick out of his place, except thou repent.” Revelation 2:4, 5.
The Saviour watches for a response to His offers of love and forgiveness, with a more tender compassion than that which moves the heart
of an earthly parent to forgive a wayward, suffering son. He cries
after the wanderer, “Return unto Me, and I will return unto you.”
Malachi 3:7. But if the erring one persistently refuses to heed the
voice that calls him with pitying, tender love, he will at last be left
in darkness. The heart that has long slighted God’s mercy, becomes
hardened in sin, and is no longer susceptible to the influence of the
grace of God. Fearful will be the doom of that soul of whom the
pleading Saviour shall fnally declare, he “is joined to idols: let him
alone.” Hosea 4:17. It will be more tolerable in the day of judgment
for the cities of the plain than for those who have known the love of
Christ, and yet have turned away to choose the pleasures of a world
of sin.

ကရုဏာတော်၏ ကမ်းလှမ်းချက်များကို လျစ်လျူရှုနေကြသော သင်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ စာအုပ်များတွင် သင်တို့အတွက် စုပုံနေသော ရှည်လျားလှသည့် ကိန်းဂဏန်း အစီအစဉ်များကို စဉ်းစားကြပါ၊ အကြောင်းမှာ လူမျိုးစုများ၊ မိသားစုများနှင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ မတရားသော အမှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စာရင်းများ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေစဉ်တွင် ဘုရားသခင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သည်းခံနိုင်ကောင်း သည်းခံပေလိမ့်မည်၊ နောင်တရရန် ခေါ်ဆိုချက်များနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း ကမ်းလှမ်းချက်များကိုလည်း ပေးကောင်း ပေးပေလိမ့်မည်။ သို့သော် စာရင်းများ ပြည့်စုံလာမည့် အချိန်၊ ဝိညာဉ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ပြီးသော အချိန်၊ လူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုဖြင့် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို သတ်မှတ်ပြီးသော အချိန်သည် ရောက်လာလိမ့်မည်။

You who are slighting the offers of mercy, think of the long
array of fgures accumulating against you in the books of heaven;
for there is a record kept of the impieties of nations, of families, of
individuals. God may bear long while the account goes on, and calls
to repentance and offers of pardon may be given; yet a time will
come when the account will be full; when the soul’s decision has

၁၄၀ ပက်ထရီယာ့ခ်နှင့် ပရောဖက်များ

ထိုအခါ တရားစီရင်ခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အချက်ပြလိုက်လိမ့်မည်။ [၁၆၆] ယနေ့ ဘာသာရေးလောက၏ အခြေအနေတွင် ထိတ်လန့်စရာ အကြောင်းရင်း ရှိပါသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားနေကြပြီ။ လူအများစုသည် ယေဟောဝါ၏ ပညတ်တော်ကို ပယ်ဖျက်ကြပြီး “လူတို့၏ ပညတ်ချက်များကို အယူဝါဒများအဖြစ် သွန်သင်နေကြသည်။” မဿဲ ၁၅:၉။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြည်ရှိ အသင်းတော်များစွာတွင် မယုံကြည်ခြင်းများ ပျံ့နှံ့နေသည်၊ ၎င်းသည် အကျယ်ပြန့်ဆုံးသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည့် သမ္မာကျမ်းစာကို ဗြောင်ငြင်းပယ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ—ခရစ်ယာန်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ သမ္မာကျမ်းစာသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်တော်ဖြစ်သည်ဟူသော ယုံကြည်ခြင်းကို တိုက်စားနေသည့် မယုံကြည်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ထက်သန်သော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုနှင့် အသက်ဝင်သော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်မှုတို့၏ နေရာတွင် အနှစ်သာရမရှိသော ပုံစံဝတ်ပြုမှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘာသာဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် ကာမဂုဏ် လိုက်စားခြင်းများ လွှမ်းမိုးလာသည်။ “လောတလက်ထက်၌ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ... လူသားသည် ထင်ရှားပေါ်လာမည့်နေ့၌ ထိုနည်းတူ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ခရစ်တော် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ လုကာ ၁၇:၂၈၊ ၃၀။ နေ့စဉ် ဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်အပျက်များ၏ မှတ်တမ်းများသည် ကိုယ်တော်၏ စကားတော် ပြည့်စုံလာခြင်းကို သက်သေခံနေသည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် ပျက်စီးခြင်းအတွက် လျင်မြန်စွာ ရင့်မှည့်လာနေသည်။ မကြာမီ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများသည် သွန်းလောင်းတော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်နှင့် အပြစ်သားများသည် လောင်ကျွမ်း ပျက်စီးကြရတော့မည်။

140 Patriarchs and Prophets
been made; when by his own choice man’s destiny has been fxed.
Then the signal will be given for judgment to be executed.
[166] There is cause for alarm in the condition of the religious world
today. God’s mercy has been trifled with. The multitudes make void
the law of Jehovah, “teaching for doctrines the commandments of
men.” Matthew 15:9. Infdelity prevails in many of the churches in
our land; not infdelity in its broadest sense—an open denial of the
Bible—but an infdelity that is robed in the garb of Christianity, while
it is undermining faith in the Bible as a revelation from God. Fervent
devotion and vital piety have given place to hollow formalism. As
the result, apostasy and sensualism prevail. Christ declared, “As
it was in the days of Lot, ... even thus shall it be in the day when
the Son of man is revealed.” Luke 17:28, 30. The daily record of
passing events testifes to the fulfllment of His words. The world is
fast becoming ripe for destruction. Soon the judgments of God are
to be poured out, and sin and sinners are to be consumed.

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်က မိန့်တော်မူသည်မှာ - “သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် သတိပြုကြလော့။ သို့မဟုတ်လျှင် အလွန်အကျွံ စားသောက်ခြင်း၊ ယစ်မူးခြင်း၊ လောကီစိုးရိမ်ခြင်းတို့ဖြင့် သင်တို့၏ စိတ်နှလုံးသည် လေးလံ၍၊ ထိုနေ့ရက်သည် ကျော့ကွင်းကဲ့သို့ သင်တို့အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ မြေတစ်ပြင်လုံး၌ နေထိုင်သော သူအပေါင်းတို့အပေါ်သို့ ထိုသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်”—ဤလောက၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ အာရုံစိုက်သူ အားလုံးအပေါ်သို့ ဖြစ်သည်။ “ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ဖြစ်ပျက်လတ္တံ့သော ထိုအမှုအလုံးစုံတို့မှ လွတ်မြောက်၍၊ လူသားရှေ့၌ ရပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူများ ဖြစ်ထိုက်သည်ဟု မှတ်ယူခြင်းခံရအံ့သောငှာ၊ အစဉ်မပြတ် ဆုတောင်းလျက် စောင့်နေကြလော့။” လုကာ ၂၁:၃၄-၃၆။

Said our Saviour: “Take heed to yourselves, lest at any time
your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and
cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a
snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole
earth”—upon all whose interests are centered in this world. “Watch
ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to
escape all these things that shall come to pass, and to stand before
the Son of man.” Luke 21:34-36.

သောဒုံမြို့ မပျက်စီးမီတွင် ဘုရားသခင်သည် လောတထံသို့ ဗေဒင် (သတင်းစကား) တစ်ခု ပေးပို့ခဲ့သည် - “သင့်အသက်အတွက် ပြေးလော့၊ နောက်သို့ မကြည့်ပါနှင့်၊ ဤလွင်ပြင်တစ်ခုလုံး၌ မရပ်နားပါနှင့်၊ သင်သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်စေရန် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးလော့။” ထိုသတိပေးသံကိုပင် ယေရုရှလင်မြို့ မပျက်စီးမီ ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များ ကြားခဲ့ရသည် - “ယေရုရှလင်မြို့ကို စစ်တပ်များက ဝိုင်းရံထားသည်ကို သင်တို့ မြင်ရသောအခါ၊ ၎င်း၏ ပျက်စီးခြင်း နီးပြီဟု သိကြလော့။ ထိုအခါ ယုဒပြည်၌ ရှိသောသူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးကြစေ။” လုကာ ၂၁:၂၀၊ ၂၁။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ယူဆောင်ရန် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ၊ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးကို အကောင်းဆုံး အသုံးချရမည် ဖြစ်သည်။

Before the destruction of Sodom, God sent a message to Lot,
“Escape for thy life; look not behind thee, neither stay thou in all
the plain; escape to the mountain, lest thou be consumed.” The same
voice of warning was heard by the disciples of Christ before the
destruction of Jerusalem: “When ye shall see Jerusalem compassed
with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then
let them which are in Judea flee to the mountains.” Luke 21:20, 21.
They must not tarry to secure anything from their possessions, but
must make the most of the opportunity to escape.

ဆိုးညစ်သူများထံမှ ပြတ်သားစွာ ခွဲထွက်ခြင်း၊ ထွက်လာခြင်းနှင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် ပြေးခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။ နောဧလက်ထက်၌ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည်၊ လောတ၌လည်း ထိုနည်းတူ၊ ယေရုရှလင်မြို့ မပျက်စီးမီ တပည့်တော်များ၌လည်း ထိုနည်းတူ၊ နောက်ဆုံးကာလ၌လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပျံ့နှံ့နေသော ဒုစရိုက်မှုများမှ မိမိတို့ကိုယ်ကို ခွဲထွက်ရန် မိမိ၏ လူမျိုးတော်အား အမိန့်ပေးသော သတိပေးချက် သတင်းစကားတွင် ဘုရားသခင်၏ အသံကို တစ်ဖန် ကြားရပြန်သည်။

There was a coming out, a decided separation from the wicked,
an escape for life. So it was in the days of Noah; so with Lot; so
with the disciples prior to the destruction of Jerusalem; and so it will
be in the last days. Again the voice of God is heard in a message of

သောဒုံမြို့ ပျက်စီးခြင်း ၁၄၁

နောက်ဆုံးကာလတွင် ဘာသာရေးလောက၌ တည်ရှိမည့် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းနှင့် ဘာသာဖောက်ပြန်ခြင်း အခြေအနေကို ပရောဖက်ယောဟန်ထံသို့ “မြေကြီးရှင်ဘုရင်တို့အပေါ်၌ အုပ်စိုးသော ထိုမြို့ကြီး” ဖြစ်သည့် ဗာဗုလုန်၏ ဗျာဒိတ်ရည်ပါးချက်တွင် ပြသခဲ့သည်။ [၁၆၇] ၎င်းမပျက်စီးမီ ကောင်းကင်မှ ခေါ်သံပေးရမည်မှာ - “ငါ၏ လူမျိုးတို့၊ သူ၏ အပြစ်များတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိစေရန်နှင့်၊ သူ၏ ဘေးဒဏ်များကို မခံရစေရန် သူ၏ အထဲမှ ထွက်ခဲ့ကြလော့။” ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၈:၄။ နောဧနှင့် လောတလက်ထက်၌ ကဲ့သို့ပင်၊ အပြစ်နှင့် အပြစ်သားများထံမှ သိသာထင်ရှားသော ခွဲထွက်မှု ရှိရမည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ဤလောကအကြားတွင် မည်သည့် ညှိနှိုင်းမှုမျှ မရှိနိုင်သကဲ့သို့၊ လောကီရတနာများကို ရယူရန် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ခြင်းလည်း မရှိနိုင်ပါ။ “သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုနှင့် လောကီစည်းစိမ်၏ အမှုကို တစ်ပြိုင်နက် မဆောင်ရွက်နိုင်ကြ။” မဿဲ ၆:၂၄။

Destruction of Sodom 141
warning, bidding His people separate themselves from the prevailing
iniquity.
The state of corruption and apostasy that in the last days would [167]
exist in the religious world, was presented to the prophet John in
the vision of Babylon, “that great city, which reigneth over the
kings of the earth.” Revelation 17:18. Before its destruction the
call is to be given from heaven, “Come out of her, My people,
that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her
plagues.” Revelation 18:4. As in the days of Noah and Lot, there
must be a marked separation from sin and sinners. There can be no
compromise between God and the world, no turning back to secure
earthly treasures. “Ye cannot serve God and mammon.” Matthew
6:24.

သိဒ္ဒိမ်ချိုင့်ဝှမ်း၌ နေထိုင်သူများကဲ့သို့ပင်၊ လူတို့သည် သာယာဝပြောမှုနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို အိပ်မက်မက်နေကြသည်။ “သင့်အသက်အတွက် ပြေးလော့” ဟူသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များထံမှ သတိပေးချက်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် အခြားသောအသံများက “စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနှင့်၊ ထိတ်လန့်စရာ အကြောင်းမရှိပါ” ဟု ဆိုနေကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက လွန်ကျူးသူအပေါ်သို့ လျင်မြန်သော ပျက်စီးခြင်း ကျရောက်တော့မည်ဟု ကြေညာနေစဉ်၊ လူအုပ်ကြီးက “ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဘေးကင်းခြင်း” ဟု အော်ဟစ်နေကြသည်။ သူတို့ မပျက်စီးမီ ညတွင် လွင်ပြင်ရှိ မြို့များသည် ပျော်ပါးမှုများတွင် မြူးတူးနေကြပြီး ဘုရားသခင်၏ စေတမန်၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သတိပေးချက်များကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်၊ သို့သော် ထိုလှောင်ပြောင်သူများသည် မီးတောက်များအတွင်း၌ ပျက်စီးသွားကြသည်၊ ထိုညမှာပင် သောဒုံမြို့၏ ဆိုးညစ်ပြီး ဂရုမစိုက်သော နေထိုင်သူများအတွက် ကရုဏာတံခါးသည် ထာဝရ ပိတ်သွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် အမြဲတမ်း မထီမဲ့မြင် ပြုခြင်းကို ခံမည်မဟုတ်ပါ၊ ကိုယ်တော်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆက်ဆံခြင်းကို ခံမည်မဟုတ်ပါ။ “ကြည့်ရှုလော့၊ ထာဝရဘုရား၏ နေ့ရက်သည် ပြင်းစွာသော အမျက်ဒေါသနှင့်တကွ၊ ပြည်တော်ကို ဖျက်ဆီး၍ ပြည်သူပြည်သား အပြစ်ရှိသောသူတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းခြင်းငှာ လာလတ္တံ့။” ဟေရှာယ ၁၃:၉။ လောက၏ လူအများစုသည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ငြင်းပယ်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ လျင်မြန်၍ ပြန်လည် ကုစား၍မရသော ပျက်စီးခြင်း၌ နစ်မွန်းကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သတိပေးချက်ကို နားထောင်သူတို့သည် “အမြင့်ဆုံးသော ဘုရား၏ ကွယ်ကာရာဌာန၌” နေကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ “အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ အရိပ်တော်အောက်၌” ခိုလှုံကြလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ သမ္မာတရားသည် သူတို့၏ အကာအကွယ်နှင့် ဒိုင်းလွှား ဖြစ်လိမ့်မည်။

Like the dwellers in the vale of Siddim, the people are dreaming
of prosperity and peace. “Escape for thy life,” is the warning from
the angels of God; but other voices are heard saying, “Be not excited;
there is no cause for alarm.” The multitudes cry, “Peace and safety,”
while Heaven declares that swift destruction is about to come upon
the transgressor. On the night prior to their destruction, the cities
of the plain rioted in pleasure and derided the fears and warnings
of the messenger of God; but those scoffers perished in the flames;
that very night the door of mercy was forever closed to the wicked,
careless inhabitants of Sodom. God will not always be mocked; He
will not long be trifled with. “Behold, the day of the Lord cometh,
cruel both with wrath and ferce anger, to lay the land desolate: and
He shall destroy the sinners thereof out of it.” Isaiah 13:9. The great
mass of the world will reject God’s mercy, and will be overwhelmed
in swift and irretrievable ruin. But those who heed the warning shall
dwell “in the secret place of the Most High,” and “abide under the
shadow of the Almighty.” His truth shall be their shield and buckler.

သူတို့အတွက် “ရှည်သောသက်တမ်းနှင့် ငါသည် သူ့ကို ရောင့်ရဲစေမည်၊ ငါ၏ကယ်တင်ခြင်းကိုလည်း သူ့အား ပြသမည်” ဟူသော ကတိတော်ရှိပါသည်။ ဆာလံ ၉၁:၁၊ ၄၊ ၁၆။

For them is the promise, “With long life will I satisfy him, and show
him My salvation.” Psalm 91:1, 4, 16.

လောတသည် ဇောရမြို့၌ ခဏတာမျှသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သောဒုံမြို့ကဲ့သို့ပင် ထိုနေရာ၌လည်း ဒုစရိုက်မှုများ လွှမ်းမိုးနေသဖြင့်၊ မြို့တော် ဖျက်ဆီးခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေဝံ့တော့ပေ။ ကြာမြင့်စွာမနေရမီမှာပင် ဘုရားသခင် ရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်း ဇောရမြို့သည် မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လောတသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ဂူတစ်ခုထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ကာ၊ သူ၏မိသားစုကို ဆိုးညစ်သောမြို့၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ သွင်းပြီး ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သောဒုံမြို့၏ ကျိန်ခြင်းသည် ထိုနေရာအထိ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူ၏သမီးများ၏ ဆိုးညစ်သော အပြုအမူများသည် ထိုယုတ်ညံ့သောအရပ်ရှိ မကောင်းသော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုများ၏ ရလဒ်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၏ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားမှုများသည် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများအတွင်း ယှက်နွယ်ဝင်ရောက်သွားသဖြင့်၊ သူတို့သည် အကောင်းနှင့်အဆိုးကို မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ လောတ၏ တစ်ဦးတည်းသော အဆက်အနွယ်များဖြစ်သည့် မောဘလူမျိုးနှင့် အမ္မုန်လူမျိုးတို့သည် ယုတ်ညံ့သော၊ ရုပ်တုကို ကိုးကွယ်သော မျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်လာကြပြီး ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်သူများနှင့် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတော်တို့၏ ခါးသီးသော ရန်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။

Lot dwelt but a short time in Zoar. Iniquity prevailed there as in
Sodom, and he feared to remain, lest the city should be destroyed.
Not long after, Zoar was consumed, as God had purposed. Lot
made his way to the mountains, and abode in a cave, stripped of all
for which he had dared to subject his family to the influences of a
wicked city. But the curse of Sodom followed him even here. The
142 Patriarchs and Prophets
sinful conduct of his daughters was the result of the evil associations
[168] of that vile place. Its moral corruption had become so interwoven
with their character that they could not distinguish between good
and evil. Lot’s only posterity, the Moabites and Ammonites, were
vile, idolatrous tribes, rebels against God and bitter enemies of His
people.

အာဗြဟံ၏ဘဝနှင့် လောတ၏ဘဝသည် မည်မျှပင် ကွာခြားလှသည်နည်း။ တစ်ချိန်က သူတို့သည် ပုခုံးချင်းယှဉ်ကာ ခရီးသွားတဲများ၌ နေထိုင်ရင်း၊ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုတည်းတွင် အတူတကွ ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ မည်မျှပင် ဝေးကွာသွားကြပြီနည်း။ လောတသည် သောဒုံမြို့ကို အပျော်အပါးနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အာဗြဟံ၏ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ထံ နေ့စဉ် ပူဇော်ခြင်းများကို စွန့်ခွာပြီး၊ သူ၏သားသမီးများကို ပျက်စီးယိုယွင်းပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်သော လူမျိုးတို့နှင့် ရောနှောခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မိမိ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ကျမ်းစာတွင် သူ့ကို “ဖြောင့်မတ်သော” သူဟု ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဖြောင့်မတ်သော ဝိညာဉ်သည် နေ့စဉ်ကြားနေရသော ယုတ်ညံ့သော စကားများနှင့် သူကိုယ်တိုင် မတားဆီးနိုင်သော အကြမ်းဖက်မှု၊ ရာဇဝတ်မှုများကြောင့် စိတ်သောကရောက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် “မီးထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ထင်းစ” (ဇာခရိ ၃:၂) ကဲ့သို့ ကယ်တင်ခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ဆုံးရှုံးကာ၊ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကိုလည်း လက်လွှတ်ခဲ့ရပြီး၊ တောသားရဲများကဲ့သို့ ဂူများထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ရကာ အိုမင်းသောအခါတွင် အသရေပျက်ခြင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ကမ္ဘာလောကသို့ ဖြောင့်မတ်သော လူမျိုးဆက်ကို ပေးသည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်ကို ရန်ဘက်ပြုကာ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ကို တိုက်ခိုက်သော ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် တိုင်းပြည်နှစ်ခုကိုသာ ပေးခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဒုစရိုက်ဖလား ပြည့်လျှံလာသောအခါ ဖျက်ဆီးခြင်းသို့ ရောက်စေရန် သတ်မှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မပညာမပါသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း၏ ရလဒ်များသည် မည်မျှပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသနည်း။

In how wide contrast to the life of Abraham was that of Lot!
Once they had been companions, worshiping at one altar, dwelling
side by side in their pilgrim tents; but how widely separated now! Lot
had chosen Sodom for its pleasure and proft. Leaving Abraham’s
altar and its daily sacrifce to the living God, he had permitted his
children to mingle with a corrupt and idolatrous people; yet he
had retained in his heart the fear of God, for he is declared in the
Scriptures to have been a “just” man; his righteous soul was vexed
with the vile conversation that greeted his ears daily and the violence
and crime he was powerless to prevent. He was saved at last as “a
brand plucked out of the fre” (Zechariah 3:2), yet stripped of his
possessions, bereaved of his wife and children, dwelling in caves,
like the wild beasts, covered with infamy in his old age; and he gave
to the world, not a race of righteous men, but two idolatrous nations,
at enmity with God and warring upon His people, until, their cup of
iniquity being full, they were appointed to destruction. How terrible
were the results that followed one unwise step!

ပညာရှိက “ချမ်းသာရရန် မပူပန်နှင့်၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ကို စွန့်လော့” ဟု ဆိုထားသည်။ “စီးပွားကို လောဘဇောဖြင့် ရှာသောသူသည် မိမိအိမ်ကို နှောင့်ယှက်တတ်၏။ တံစိုးကို မုန်းသောသူမူကား အသက်ရှင်လိမ့်မည်။” သုတ္တံ ၂၃:၄၊ ၁၅:၂၇။ တမန်တော်ပေါလုကလည်း “ငွေရတတ်ခြင်းငှါ အလိုရှိသောသူတို့သည် အပြစ်တွင်းသို့၎င်း၊ ကျော့ကွင်းသို့၎င်း၊ လူကို ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးခြင်း၌ နစ်မွန်းစေတတ်သော မိုက်မဲသော အကျိုးမဲ့သော တပ်မက်ခြင်းအမျိုးမျိုးသို့၎င်း ကျရောက်တတ်ကြ၏” ဟု ဟောပြောထားသည်။ ၁ တိမောသေ ၆:၉။

Says the wise man, “Labor not to be rich: cease from thine
own wisdom.” “He that is greedy of gain troubleth his own house;
but he that hateth gifts shall live.” Proverbs 23:4; 15:27. And the
apostle Paul declares, “They that will be rich fall into temptation
and a snare, and into many foolish and hurtful lusts, which drown
men in destruction and perdition.” 1 Timothy 6:9.

လောတသည် သောဒုံမြို့သို့ ဝင်သောအခါ မိမိကိုယ်ကို ဒုစရိုက်နှင့် ကင်းဝေးအောင် နေထိုင်ရန်နှင့် မိမိ၏အိမ်ထောင်ကို မိမိနောက်သို့ လိုက်စေရန် အပြည့်အဝ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သိသိသာသာ ကျရှုံးခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယိုယွင်းသော လွှမ်းမိုးမှုများသည် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပြီး၊ သောဒုံမြို့သားများနှင့် သူ၏သားသမီးများ ဆက်ဆံမိခြင်းက သူ၏အကျိုးစီးပွားကိုလည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံ နှောင်ဖွဲ့ထားခဲ့သည်။ ရလဒ်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့ရသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

When Lot entered Sodom he fully intended to keep himself free
from iniquity and to command his household after him. But he
signally failed. The corrupting influences about him had an effect
upon his own faith, and his children’s connection with the inhabitants
of Sodom bound up his interest in a measure with theirs. The result
is before us.

များစွာသောသူတို့သည် ယနေ့တိုင် အလားတူအမှားကို ပြုလုပ်နေကြသည်။ အိမ်ကို ရွေးချယ်ရာတွင် သူတို့သည် မိမိတို့နှင့် မိမိတို့၏ မိသားစုအပေါ် သက်ရောက်မည့် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် လူမှုရေးလွှမ်းမိုးမှုများထက်၊ ရရှိနိုင်မည့် လောကီအကျိုးကျေးဇူးများကို ပို၍ ကြည့်ကြသည်။ ပိုမိုကြီးပွားချမ်းသာလာရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လှပပြီး မြေဆီလွှာကောင်းသော နယ်မြေကို ရွေးချယ်ခြင်း သို့မဟုတ် စည်ကားသော မြို့ကြီးများသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ သားသမီးများသည် သွေးဆောင်မှုများဖြင့် ဝန်းရံခြင်းခံရပြီး ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းမှုနှင့် မှန်ကန်သော စရိုက်လက္ခဏာ တည်ဆောက်ရန်အတွက် အကျိုးမရှိသော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုများကို ပြုလုပ်မိကြသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရား လျော့ရဲခြင်း၊ မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘာသာရေးကိစ္စများအပေါ် စိတ်မဝင်စားခြင်းတို့၏ လေထုသည် မိဘများ၏ သွန်သင်မှုကို ဆန့်ကျင်ရန် အလားအလာရှိသည်။ မိဘနှင့် ဘုရားသခင်၏ အာဏာကို ပုန်ကန်သော ပုံစံများသည် လူငယ်များရှေ့တွင် အမြဲရှိနေသည်။ များစွာသောသူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်သူများနှင့် သံယောဇဉ်တွယ်ကြပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ရန်သူများနှင့်အတူ မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာကို ပေါင်းစည်းလိုက်ကြသည်။

Many are still making a similar mistake. In selecting a home
they look more to the temporal advantages they may gain than to the
moral and social influences that will surround themselves and their
Destruction of Sodom 143
families. They choose a beautiful and fertile country, or remove to
some flourishing city, in the hope of securing greater prosperity; but [169]
their children are surrounded by temptation, and too often they form
associations that are unfavorable to the development of piety and
the formation of a right character. The atmosphere of lax morality,
of unbelief, of indifference to religious things, has a tendency to
counteract the influence of the parents. Examples of rebellion against
parental and divine authority are ever before the youth; many form
attachments for infdels and unbelievers, and cast in their lot with
the enemies of God.

အိမ်ကိုရွေးချယ်ရာတွင် မိမိတို့နှင့် မိမိတို့၏ မိသားစုကို ဝန်းရံမည့် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဘာသာရေး လွှမ်းမိုးမှုများကို ဦးစွာ စဉ်းစားရန် ဘုရားသခင် အလိုရှိတော်မူသည်။ များစွာသောသူတို့သည် မိမိတို့ အလိုရှိသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မရရှိနိုင်သောကြောင့် ခက်ခဲသော အခြေအနေများတွင် ရှိနေနိုင်ပါသည်။ တာဝန်က ခေါ်ယူသော မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ကျွန်ုပ်တို့သည် နိုးနိုးကြားကြားရှိပြီး ဆုတောင်းကာ၊ ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ကိုးစားပါက ညစ်ညူးခြင်းမရှိဘဲ ရပ်တည်နိုင်ရန် ဘုရားသခင် ကူညီပေးပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန် စရိုက်လက္ခဏာ တည်ဆောက်မှုအတွက် မကောင်းသော လွှမ်းမိုးမှုများဆီသို့ မလိုအပ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို မပို့ဆောင်သင့်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့၏ဆန္ဒအလျောက် လောကီဆန်သော၊ မယုံကြည်သော လေထုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ၊ ဘုရားသခင်ကို စိတ်တော်မကဲစေဘဲ သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များကို ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်များမှ မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

In choosing a home, God would have us consider, frst of all,
the moral and religious influences that will surround us and our
families. We may be placed in trying positions, for many cannot
have their surroundings what they would; and whenever duty calls
us, God will enable us to stand uncorrupted, if we watch and pray,
trusting in the grace of Christ. But we should not needlessly expose
ourselves to influences that are unfavorable to the formation of
Christian character. When we voluntarily place ourselves in an
atmosphere of worldliness and unbelief, we displease God and drive
holy angels from our homes.

မိမိတို့၏ သားသမီးများအတွက် ထာဝရအကျိုးစီးပွားကို ရင်းပြီး လောကီစည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်အသရေကို ရယူပေးသူများသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအကျိုးကျေးဇူးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆုံးရှုံးမှုများဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာပါလိမ့်မည်။ လောတကဲ့သို့ပင် များစွာသောသူတို့သည် မိမိတို့၏ သားသမီးများ ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ကိုသာ ခဲယဉ်းစွာ ကယ်တင်နိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ တစ်သက်တာလုပ်ဆောင်ချက်များ ဆုံးရှုံးသွားကာ၊ သူတို့၏ဘဝသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကျရှုံးမှုကြီး ဖြစ်လာသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် စစ်မှန်သော ပညာကို ကျင့်သုံးခဲ့ပါက၊ သူတို့၏သားသမီးများသည် လောကီစည်းစိမ် နည်းပါးကောင်း နည်းပါးနိုင်သော်လည်း၊ မပျက်စီးနိုင်သော အမွေတော်ကို ရရှိရန် သေချာစေမည်ဖြစ်သည်။

Those who secure for their children worldly wealth and honor at
the expense of their eternal interests, will fnd in the end that these
advantages are a terrible loss. Like Lot, many see their children
ruined, and barely save their own souls. Their lifework is lost; their
life is a sad failure. Had they exercised true wisdom, their children
might have had less of worldly prosperity, but they would have made
sure of a title to the immortal inheritance.

ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်အတွက် ကတိပေးထားသော အမွေတော်သည် ဤလောက၌ မဟုတ်ပါ။ အာဗြဟံသည် ဤမြေကြီးပေါ်တွင် “ခြေဖဝါးတစ်ဖက်စာမျှပင်” ပိုင်ဆိုင်မှု မရှိခဲ့ပါ။ တမန်တော် ၇:၅။ သူသည် ကြီးစွာသော စည်းစိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအရာကို ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက်နှင့် လူသားများ၏ အကျိုးအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ဤကမ္ဘာကြီးကို မိမိ၏အိမ်အဖြစ် မမှတ်ယူခဲ့ပါ။ ထာဝရပိုင်ဆိုင်ခွင့်အဖြစ် ခါနန်ပြည်ကို ကတိပေးရင်း၊ သူ၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော အမျိုးသားချင်းတို့ထံမှ ထွက်ခွာလာရန် ဘုရားသခင် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် သူဖြစ်စေ၊ သူ၏သားဖြစ်စေ၊ မြေးဖြစ်စေ ထိုပြည်ကို မရရှိခဲ့ကြပါ။ အာဗြဟံသည် သူ၏ လူသေကို မြှုပ်နှံရန် သင်္ချိုင်းရာတစ်ခု လိုအပ်သောအခါ၊ ခါနန်လူမျိုးများထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ရသည်။ ကတိတော်ထားရာပြည်၌ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ မပ္ပေလာဂူရှိ ကျောက်ဆောင်ကို ထွင်းထုထားသော ထိုသင်္ချိုင်းဂူသာ ဖြစ်သည်။

The heritage that God has promised to His people is not in this
world. Abraham had no possession in the earth, “no, not so much
as to set his foot on.” Acts 7:5. He possessed great substance, and
he used it to the glory of God and the good of his fellow men; but
he did not look upon this world as his home. The Lord had called
him to leave his idolatrous countrymen, with the promise of the land
of Canaan as an everlasting possession; yet neither he nor his son
nor his son’s son received it. When Abraham desired a burial place
for his dead, he had to buy it of the Canaanites. His sole possession
in the Land of Promise was that rock-hewn tomb in the cave of
Machpelah.
144 Patriarchs and Prophets

သို့သော် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ပျက်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ဂျူးလူမျိုးများ ခါနန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းဖြင့်လည်း ကတိတော်သည် နောက်ဆုံးပြည့်စုံသွားခြင်း မဟုတ်ပါ။ “အာဗြဟံနှင့် သူ၏အမျိုးအနွယ်အား ကတိတော်များကို ပေးတော်မူ၏။” ဂလာတိ ၃:၁၆။ အာဗြဟံကိုယ်တိုင်လည်း အမွေတော်ကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော် ပြည့်စုံရန်မှာ ကြာမြင့်နေပုံ ပေါ်နိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ “ထာဝရဘုရားရှေ့၌ တစ်ရက်သည် အနှစ်တစ်ထောင်ကဲ့သို့ဖြစ်၏၊ အနှစ်တစ်ထောင်သည်လည်း တစ်ရက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏” (၂ ပေတရု ၃:၈)။ ကတိတော်သည် တုံ့နှိုင်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် “ဧကန်အမှန် ရောက်လာလိမ့်မည်၊ ဖင့်နွှဲမည်မဟုတ်။” ဟဗက္ကုတ် ၂:၃။ အာဗြဟံနှင့် သူ၏အမျိုးအနွယ်အား ပေးသနားသော ဆုကျေးဇူးတွင် ခါနန်ပြည်သာမက တစ်ကမ္ဘာလုံး ပါဝင်သည်။ တမန်တော်က “အာဗြဟံသည် ဤလောကကို အမွေခံရမည်ဟူသော ကတိတော်သည် ပညတ်တရားအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအားဖြင့်သာ ဖြစ်၏” ဟု ဆိုထားသည်။ ရောမ ၄:၁၃။ အာဗြဟံအား ပေးထားသော ကတိတော်များသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြည့်စုံမည်ဖြစ်ကြောင်း သမ္မာကျမ်းစာက ရှင်းလင်းစွာ သွန်သင်ထားသည်။ ခရစ်တော်နှင့် ဆိုင်သောသူ အပေါင်းတို့သည် “အာဗြဟံ၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်၍ ကတိတော်အတိုင်း အမွေခံရသောသူ” ဖြစ်ကြသည်—ဆိုလိုသည်မှာ အပြစ်၏ ကျိန်ခြင်းမှ လွတ်ကင်းသော မြေကြီး၊ “မဖောက်ပြန်၊ မညစ်ညူး၊ မညှိုးနွမ်းတတ်သော အမွေတော်” ကို ခံစားရမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဂလာတိ ၃:၂၉၊ ၁ ပေတရု ၁:၄။ အကြောင်းမှာ “ကောင်းကင်အောက်၌ရှိသမျှသော နိုင်ငံတော်နှင့်တကွ အစိုးရခြင်း တန်ခိုးအာဏာကို အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသူတို့အား ပေးသနားတော်မူမည်။” ထို့ပြင် “စိတ်နှလုံး နှိမ့်ချသောသူတို့သည် ပြည်တော်ကို အမွေခံရ၍ များပြားသော ငြိမ်သက်ခြင်း၌ မွေ့လျော်ကြလိမ့်မည်။” ဒံယေလ ၇:၂၇၊ ဆာလံ ၃၇:၁၁။

But the word of God had not failed; neither did it meet its fnal
accomplishment in the occupation of Canaan by the Jewish people.
[170] “To Abraham and his seed were the promises made.” Galatians 3:16.
Abraham himself was to share the inheritance. The fulfllment of
God’s promise may seem to be long delayed—for “one day is with
the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day” (2
Peter 3:8); it may appear to tarry; but at the appointed time “it will
surely come, it will not tarry.” Habakkuk 2:3. The gift to Abraham
and his seed included not merely the land of Canaan, but the whole
earth. So says the apostle, “The promise, that he should be the heir
of the world, was not to Abraham, or to his seed, through the law,
but through the righteousness of faith.” Romans 4:13. And the Bible
plainly teaches that the promises made to Abraham are to be fulflled
through Christ. All that are Christ’s are “Abraham’s seed, and heirs
according to the promise”—heirs to “an inheritance incorruptible,
and undefled, and that fadeth not away”—the earth freed from the
curse of sin. Galatians 3:29; 1 Peter 1:4. For “the kingdom and
dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven,
shall be given to the people of the saints of the Most High;” and
“the meek shall inherit the earth; and shall delight themselves in the
abundance of peace.” Daniel 7:27; Psalm 37:11.

ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံအား ဤမသေနိုင်သော အမွေတော်၏ မြင်ကွင်းကို ပြသခဲ့ပြီး၊ သူသည် ထိုမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရောင့်ရဲခဲ့သည်။ “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ကတိတော်ထားရာပြည်၌ ဧည့်သည်ကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုကတိတော်ကို အတူတကွ အမွေခံရသော ဣဇာတ်၊ ယာကုပ်တို့နှင့်အတူ တဲများ၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်တော်မူသော၊ ခိုင်ခံ့သော အုတ်မြစ်ရှိသည့် မြို့တော်ကို သူသည် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။” ဟေဗြဲ ၁၁:၉၊ ၁၀။

God gave to Abraham a view of this immortal inheritance, and
with this hope he was content. “By faith he sojourned in the Land of
Promise, as in a strange country, dwelling in tabernacles with Isaac
and Jacob, the heirs with him of the same promise: for he looked
for a city which hath foundations, whose builder and maker is God.”
Hebrews 11:9, 10.

အာဗြဟံ၏ အဆက်အနွယ်များနှင့် ပတ်သက်၍ “ဤသူအပေါင်းတို့သည် ကတိတော်များကို မရရှိသေးသော်လည်း၊ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။ ကတိတော်များကို အဝေးမှ မြင်၍ ယုံကြည်လက်ခံခဲ့ကြကာ၊ မိမိတို့သည် ဤမြေကြီးပေါ်တွင် ဧည့်သည်နှင့် ခရီးသွားများသာ ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည်” ဟု ရေးသားထားသည်။ အခန်းငယ် ၁၃။ ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း “သာ၍ ကောင်းသော ပြည်၊ ကောင်းကင်ပြည်” ကို ရရှိလိုပါက ဤလောကတွင် ဧည့်သည်နှင့် ခရီးသွားများကဲ့သို့ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၁၆။ အာဗြဟံ၏ သားသမီးဖြစ်သော သူတို့သည် “ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်တော်မူသော” သူမျှော်လင့်ခဲ့သည့် ထိုမြို့တော်ကို ရှာဖွေကြလိမ့်မည်။

Of the posterity of Abraham it is written, “These all died in faith,
not having received the promises, but having seen them afar off,
and were persuaded of them, and embraced them, and confessed
that they were strangers and pilgrims on the earth.” Verse 13. We
must dwell as pilgrims and strangers here if we would gain “a better
country, that is, an heavenly.” Verse 16. Those who are children
of Abraham will be seeking the city which he looked for, “whose
builder and maker is God.”