အခန်း (၂၅)—အဲဂုတ္တုပြည်မှထွက်မြောက်ခြင်း

 

အခန်း (၂၅)—အဲဂုတ္တုပြည်မှထွက်မြောက်ခြင်း

Chapter 25—The Exodus 

ဤအခန်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၂:၃၄-၅၁ နှင့် အခန်းကြီး ၁၃ မှ ၁၅ ကို အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Exodus 12:34-51; 13-15.

ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ခါးပန်းကို စည်းလျက်၊ ခြေနင်းကို စီးလျက်၊ တောင်ဝှေးကို ကိုင်လျက်၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ၊ ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ၊ သို့သော် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားရန် အမိန့်တော်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ နံနက်မမိုးလင်းမီတွင် သူတို့သည် ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။ ဘေးဒဏ်များကျရောက်နေစဉ်အတွင်း ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ထင်ရှားမှုသည် ကျွန်ခံနေရသူများ၏ နှလုံးသားတွင် ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး၊ သူတို့ကို ညှဉ်းဆဲသူများကိုမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဂေါရှင်ပြည်၌ တဖြည်းဖြည်း စုဝေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ထွက်ခွာမှုသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်သော်လည်း၊ များပြားလှသော လူအုပ်ကြီးကို စနစ်တကျစီမံခန့်ခွဲရန်နှင့် ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်မှုအချို့ကို ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များ၏ လက်အောက်တွင် အစုအဖွဲ့များခွဲ၍ ထားရှိကြသည်။

With their loins girt, with sandaled feet, and staff in hand, the
people of Israel had stood, hushed, awed, yet expectant, awaiting
the royal mandate that should bid them go forth. Before the morning
broke, they were on their way. During the plagues, as the manifestation of God’s power had kindled faith in the hearts of the bondmen
and had struck terror to their oppressors, the Israelites had gradually
assembled themselves in Goshen; and notwithstanding the suddenness of their flight, some provision had already been made for the
necessary organization and control of the moving multitudes, they
being divided into companies, under appointed leaders.

သူတို့သည် “ယောက်ျားခြေကျင်သွားသောသူ ခြောက်သိန်းခန့်ရှိ၏။ ကလေးသူငယ်များလည်း ရှိကြ၏။ အခြားသော အမျိုးမျိုးသော လူအုပ်ကြီးသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားကြ၏။” ထိုလူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် လိုက်ပါလာသူများသာမက၊ ဘေးဒဏ်များမှ လွတ်မြောက်လိုသူများ သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စပ်စုလိုစိတ်ကြောင့် လိုက်ပါလာသူများလည်း ပါဝင်ကြသည်။ ထိုလူတန်းစားတို့သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့အတွက် အစဉ်အမြဲ အနှောင့်အယှက်နှင့် ကျော့ကွင်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

And they went out, “about six hundred thousand on foot that
were men, beside children. And a mixed multitude went up also with
them.” In this multitude were not only those who were actuated by
faith in the God of Israel, but also a far greater number who desired
only to escape from the plagues, or who followed in the wake of the
moving multitudes merely from excitement and curiosity. This class
were ever a hindrance and a snare to Israel.

လူတို့သည် “သိုးနွားတိရစ္ဆာန် အစုအဝေးအများအပြားကိုလည်း” ယူဆောင်သွားကြသည်။ ဤတိရစ္ဆာန်များသည် အဲဂုတ္တုလူမျိုးများကဲ့သို့ မိမိတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရှင်ဘုရင်အား မရောင်းချခဲ့သော ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ဖြစ်ကြသည်။ ယာကုပ်နှင့် သူ၏သားတို့သည် မိမိတို့၏ သိုးနွားတိရစ္ဆာန်များကို အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြပြီး ထိုအရပ်တွင် အလွန်တိုးပွားလာခဲ့သည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ မထွက်ခွာမီ လူတို့သည် မောရှေ၏ညွှန်ကြားချက်အရ မိမိတို့၏ မရရှိခဲ့သော လုပ်အားခများအတွက် လျော်ကြေးကို တောင်းခံခဲ့ကြသည်။ အဲဂုတ္တုလူတို့သည်လည်း သူတို့ကို အမြန်ဆုံးထွက်ခွာသွားစေလိုသဖြင့် မငြင်းဆန်ဘဲ ပေးခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ခံခဲ့ရသူတို့သည် မိမိတို့ကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သူများ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ယူဆောင်လျက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

The people took also with them “flocks, and herds, even very
much cattle.” These were the property of the Israelites, who had
never sold their possessions to the king, as had the Egyptians. Jacob
and his sons had brought their flocks and herds with them to Egypt,
where they had greatly increased. Before leaving Egypt, the people,
by the direction of Moses, claimed a recompense for their unpaid
labor; and the Egyptians were too eager to be freed from their
presence to refuse them. The bondmen went forth laden with the
spoil of their oppressors.

ထိုနေ့တွင် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက အာဗြဟံအား ဗျာဒိတ်ရူပါရုံဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သော သမိုင်းကြောင်းသည် ပြည့်စုံခဲ့သည်- “သင်၏အမျိုးအနွယ်သည် မိမိတို့နှင့်မဆိုင်သော ပြည်၌ ဧည့်သည်ဖြစ်၍၊ ထိုပြည်သားတို့၌ ကျွန်ခံရကြလိမ့်မည်။ ထိုပြည်သားတို့သည် သူတို့ကို အနှစ်လေးရာပတ်လုံး ညှဉ်းဆဲကြလိမ့်မည်။ သူတို့ကျွန်ခံရသော လူမျိုးကိုလည်း ငါစီရင်မည်။ နောက်မှ သူတို့သည် များစွာသော ဥစ္စာနှင့်တကွ ထွက်လာကြလိမ့်မည်။” ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၅:၁၃၊ ၁၄။ အနှစ်လေးရာသည် ပြည့်စုံခဲ့ပြီ။ “ထိုနေ့ရက်ကာလ၌ပင်လျှင် ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို အလုံးအရင်းနှင့်တကွ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်တော်မူ၏။” အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာရာတွင် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဂတိတော်ပြည့်စုံမည့်အချိန်ကို ကာလကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော၊ ကျွန်ခံခဲ့ရသည့် မှောင်မိုက်သောနှစ်များတစ်လျှောက် ကယ်လွှတ်ခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်ခဲ့သော ယောသပ်၏အရိုးများကို တန်ဖိုးရှိသော အမွေအနှစ်အဖြစ် ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

That day completed the history revealed to Abraham in prophetic
vision centuries before: “Thy seed shall be a stranger in a land that
is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four
hundred years; and also that nation, whom they shall serve, will [282]
245
246 Patriarchs and Prophets
I judge: and afterward shall they come out with great substance.”
Genesis 15:13, 14. [See Appendix, note 3.] The four hundred years
had been fulflled. “And it came to pass the selfsame day, that the
Lord did bring the children of Israel out of the land of Egypt by their
armies.” In their departure from Egypt the Israelites bore with them
a precious legacy, in the bones of Joseph, which had so long awaited
the fulfllment of God’s promise, and which, during the dark years
of bondage, had been a reminder of Israel’s deliverance.

ဖိလိတ္တိပြည်ကို ဖြတ်၍သွားသော ခါနန်ပြည်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရာလမ်းကို မလိုက်ဘဲ၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို တောင်ဘက်၊ ဧဒုံပင်လယ် (ပင်လယ်နီ) ကမ်းခြေဘက်သို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား၊ လူတို့သည် စစ်တိုက်ခြင်းကို မြင်သောအခါ နောင်တရ၍ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်သွားကြမည်ကို ဘုရားသခင် စိုးရိမ်တော်မူ၏။” အကယ်၍ သူတို့သည် ဖိလိတ္တိပြည်ကို ဖြတ်သန်းရန် ကြိုးစားခဲ့ပါက၊ သူတို့၏ ခရီးစဉ်သည် ခုခံခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သူတို့ကို မိမိတို့သခင်များထံမှ ထွက်ပြေးလာသော ကျွန်များအဖြစ် မှတ်ယူကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို စစ်တိုက်ရန် ဝန်လေးကြမည်မဟုတ်ပေ။ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ထိုအင်အားကြီးမားပြီး စစ်တိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော လူမျိုးတို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်အကြောင်းကို နည်းပါးစွာသာ သိကြပြီး ယုံကြည်ခြင်းလည်း နည်းပါးကြသဖြင့် ကြောက်ရွံ့အားလျော့သွားကြမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်နက်မရှိကြ၊ စစ်တိုက်ခြင်းအလေ့အကျင့်မရှိကြ၊ ကာလရှည်ကြာ ကျွန်ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေကြပြီး၊ မိန်းမများ၊ ကလေးသူငယ်များ၊ သိုးနွားတိရစ္ဆာန်များဖြင့် ဝန်လေးနေကြသည်။ ဧဒုံပင်လယ်လမ်းဖြင့် သူတို့ကို ပို့ဆောင်ရာတွင် ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်တိုင် တရားစီရင်သော ဘုရားသခင်ဖြစ်သကဲ့သို့ ဂရုဏာတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။

Instead of pursuing the direct route to Canaan, which lay through
the country of the Philistines, the Lord directed their course southward, toward the shores of the Red Sea. “For God said, Lest peradventure the people repent when they see war, and they return to
Egypt.” Had they attempted to pass through Philistia, their progress
would have been opposed; for the Philistines, regarding them as
slaves escaping from their masters, would not have hesitated to
make war upon them. The Israelites were poorly prepared for an
encounter with that powerful and warlike people. They had little
knowledge of God and little faith in Him, and they would have
become terrifed and disheartened. They were unarmed and unaccustomed to war, their spirits were depressed by long bondage, and they
were encumbered with women and children, flocks and herds. In
leading them by the way of the Red Sea, the Lord revealed Himself
as a God of compassion as well as of judgment.

“သူတို့သည် သုကုတ်အရပ်မှ ခရီးသွား၍ တောနားမှာရှိသော ဧသံအရပ်၌ စခန်းချကြ၏။ ထာဝရဘုရားသည်လည်း လမ်းပြခြင်းငှါ နေ့ဗိမာန်၌ မိုဃ်းတိမ်တိုင်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အလင်းပေးခြင်းငှါ ညဗိမာန်၌ မီးတိုင်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ နေ့ညမပြတ် သွားနိုင်စေရန် သူတို့ရှေ့က ကြွတော်မူ၏။ နေ့ဗိမာန်၌ မိုဃ်းတိမ်တိုင်ကိုလည်းကောင်း၊ ညဗိမာန်၌ မီးတိုင်ကိုလည်းကောင်း၊ လူတို့ရှေ့မှ ဖယ်ရှားတော်မမူ။” ဆာလံဆရာက “အပေါ်ကလွှမ်းမိုးဖို့ မိုဃ်းတိမ်ကို ဖြန့်တော်မူ၏၊ ညဉ့်အခါ အလင်းပေးဖို့ မီးကိုလည်း ပေးတော်မူ၏” ဟု ဆိုထားသည်။ ဆာလံ ၁၀၅:၃၉။ ၁ ကောရိန္သု ၁၀:၁၊ ၂ ကိုလည်း ကြည့်ပါ။ သူတို့၏ မမြင်ရသော ခေါင်းဆောင်၏ အထိမ်းအမှတ်တိုင်သည် သူတို့နှင့်အတူ အမြဲရှိနေသည်။ နေ့အခါတွင် မိုဃ်းတိမ်သည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို လမ်းညွှန်ပေးသည် သို့မဟုတ် လူအုပ်ကြီးအပေါ်တွင် မျက်နှာကြက်ကဲ့သို့ ဖြန့်ထားပေးသည်။ ၎င်းသည် ပူပြင်းသော အပူရှိန်မှ ကာကွယ်ပေးသည့်အပြင်၊ ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော တောကန္တာရထဲတွင် အေးမြမှုနှင့် စိုစွတ်မှုကို ပေးခြင်းဖြင့် လန်းဆန်းစေသည်။ ညအခါတွင်မူ မီးတိုင်ဖြစ်လာပြီး သူတို့၏ စခန်းကို အလင်းပေးကာ ဘုရားသခင် အမြဲရှိနေကြောင်းကို စိတ်ချစေသည်။ [၂၈၃] ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်း၏ အလှပဆုံးနှင့် စိတ်သက်သာရာရစေသော ကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုတွင်၊ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်အပေါ် ထားရှိသော ဂရုစိုက်မှုကို နောက်ဆုံးသော ဘေးဒုက္ခကာလတွင် ဖော်ပြရန် မိုဃ်းတိမ်တိုင်နှင့် မီးတိုင်ကို ရည်ညွှန်းထားသည်- “ထာဝရဘုရားသည် ဇိအုန်တောင်၏ နေရာအရပ်ရပ်တို့အပေါ်၌လည်းကောင်း၊ စည်းဝေးရာအရပ်တို့အပေါ်၌လည်းကောင်း၊ နေ့အခါ မိုဃ်းတိမ်နှင့် မီးခိုးကိုလည်းကောင်း၊ ညဉ့်အခါ တောက်ပသော မီးလျှံအလင်းကိုလည်းကောင်း ဖန်ဆင်းတော်မူမည်။ ဘုန်းတော်ရှိသမျှ၏ အပေါ်မှာ အမိုးရှိလိမ့်မည်။ နေ့အခါ ပူအိုက်သောဘေးကို ကာကွယ်ဖို့ အရိပ်တည်းဟူသော တဲကိုလည်းကောင်း၊ မိုဃ်းသက်မုန်တိုင်းဘေးကို ကာကွယ်၍ ပုန်းခိုရာ အရပ်ကိုလည်းကောင်း ပေးတော်မူမည်။” ဟေရှာယ ၄:၅၊ ၆။

“And they took their journey from Succoth, and encamped in
Etham, in the edge of the wilderness. And the Lord went before
them by day in a pillar of cloud, to lead them the way; and by night
in a pillar of fre, to give them light; to go by day and night. He took
not away the pillar of the cloud by day, nor the pillar of fre by night,
from before the people.” Says the psalmist, “He spread a cloud for
a covering; and fre to give light in the night.” Psalm 105:39. See
also 1 Corinthians 10:1, 2. The standard of their invisible Leader
was ever with them. By day the cloud directed their journeyings or
spread as a canopy above the host. It served as a protection from
the burning heat, and by its coolness and moisture afforded grateful
refreshment in the parched, thirsty desert. By night it became a pillar
of fre, illuminating their encampment and constantly assuring them
of the divine presence.
[283] In one of the most beautiful and comforting passages of Isaiah’s
Exodus 247
prophecy, reference is made to the pillar of cloud and of fre to
represent God’s care for His people in the great fnal struggle with
the powers of evil: “The Lord will create upon every dwelling place
of Mount Zion, and upon her assemblies, a cloud and smoke by day,
and the shining of a flaming fre by night: for above all the glory
shall be a covering. And there shall be a tabernacle for a shadow in
the daytime from the heat, and for a place of refuge, and for a covert
from storm and from rain.” Isaiah 4:5, 6, margin.

သူတို့သည် ခြောက်သွေ့သော တောကန္တာရပြင်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ခရီးသည် မည်သည့်အရပ်သို့ ရောက်မည်ကို စတင်တွေးတောမိကြပြီး၊ ပင်ပန်းလှသော ခရီးကြောင့် မောပန်းလာကြကာ၊ အချို့သူများ၏ စိတ်ထဲတွင် အဲဂုတ္တုလူတို့ နောက်ကလိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မိုဃ်းတိမ်သည် ရှေ့သို့သွားနေသဖြင့် သူတို့သည် လိုက်သွားကြသည်။ ယခုတွင် ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား ကျောက်တောင်ကြားလမ်းသို့ လှည့်သွားရန်နှင့် ပင်လယ်နားတွင် စခန်းချရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ဖာရောဘုရင်သည် သူတို့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ကယ်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ဂုဏ်တော်ထင်ရှားစေမည်ဖြစ်ကြောင်း မောရှေအား ဗျာဒိတ်ပေးခဲ့သည်။

Across a dreary, desertlike expanse they journeyed. Already
they began to wonder whither their course would lead; they were
becoming weary with the toilsome way, and in some hearts began to
arise a fear of pursuit by the Egyptians. But the cloud went forward,
and they followed. And now the Lord directed Moses to turn aside
into a rocky defle, and encamp beside the sea. It was revealed to
him that Pharaoh would pursue them, but that God would be honored
in their deliverance.

အဲဂုတ္တုပြည်တွင် ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် တောကန္တာရထဲ၌ ဝတ်ပြုရန် မရပ်နားဘဲ ဧဒုံပင်လယ်ဘက်သို့ အပြင်းအထန် သွားနေကြသည်ဟူသော သတင်းသည် ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ဖာရော၏ အတိုင်ပင်ခံများက သူတို့၏ကျွန်များသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ရန် ထွက်ပြေးသွားကြပြီဟု ရှင်ဘုရင်အား ပြောကြားကြသည်။ လူတို့သည် သားဦးတို့ သေဆုံးခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကြောင့်ဟု ထင်မြင်ခဲ့မိသည့် မိမိတို့၏ အမှားကို ဝမ်းနည်းနေကြသည်။ သူတို့၏ လူကြီးလူကောင်းများသည် မိမိတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများမှ ပြန်လည်သက်သာလာသောအခါ၊ ဘေးဒဏ်များသည် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ “ငါတို့ကို အလုပ်အကျွေးပြုသော ဣသရေလလူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် လွှတ်လိုက်သနည်း” ဟု ခါးသီးစွာ မြည်တမ်းကြသည်။

In Egypt the report was spread that the children of Israel, instead
of tarrying to worship in the desert, were pressing on toward the Red
Sea. Pharaoh’s counselors declared to the king that their bondmen
had fled, never to return. The people deplored their folly in attributing the death of the frst-born to the power of God. Their great men,
recovering from their fears, accounted for the plagues as the result
of natural causes. “Why have we done this, that we have let Israel
go from serving us?” was the bitter cry.

ဖာရောသည် “ရွေးချယ်ထားသော ရထားခြောက်ရာနှင့် အဲဂုတ္တုပြည်၌ရှိသမျှသော ရထားများ၊” မြင်းစီးသူရဲများ၊ ဗိုလ်မင်းများနှင့် ခြေလျင်စစ်သည်များကို စုရုံးခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်ကိုယ်တိုင်နှင့်တကွ သူ၏မှူးမတ်များက တိုက်ခိုက်မည့်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နတ်ဘုရားများ၏ မျက်နှာသာကို ရရှိရန်နှင့် အောင်မြင်မှုရရှိစေရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ရှင်ဘုရင်သည် မိမိ၏ တန်ခိုးအာဏာကို ကြီးကျယ်စွာပြသခြင်းဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့ကို ခြောက်လှန့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်ထံ အဓမ္မလက်နက်ချခဲ့ရခြင်းကြောင့် အခြားလူမျိုးများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ သို့သော် အကယ်၍ ယခုတွင် ကြီးကျယ်သော တန်ခိုးနှင့် ထွက်သွားပြီး ထွက်ပြေးသူများကို ပြန်လည်ဖမ်းဆီးနိုင်ပါက၊ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်တင်နိုင်မည့်အပြင် ကျွန်များ၏ အလုပ်အကျွေးကိုလည်း ပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

Pharaoh collected his forces, “six hundred chosen chariots, and
all the chariots of Egypt,” horsemen, captains, and foot soldiers. The
king himself, attended by the great men of his realm, headed the
attacking army. To secure the favor of the gods, and thus ensure the
success of their undertaking, the priests also accompanied them. The
king was resolved to intimidate the Israelites by a grand display of
his power. The Egyptians feared lest their forced submission to the
God of Israel should subject them to the derision of other nations;
but if they should now go forth with a great show of power and bring
back the fugitives, they would redeem their glory, as well as recover
the services of their bondmen.

ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် ပင်လယ်နားတွင် စခန်းချနေကြပြီး၊ ရှေ့တွင် ကျော်ဖြတ်၍မရနိုင်သော ပင်လယ်ရေပြင်ရှိကာ၊ တောင်ဘက်တွင်မူ မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးက ရှေ့သို့ဆက်မသွားနိုင်ရန် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဝေးမှ ကြီးကျယ်သော စစ်တပ်၏ ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့မှ တောက်ပသော လက်နက်များနှင့် ရထားများကို မြင်လိုက်ရသည်။ စစ်တပ်သည် ပို၍နီးကပ်လာသောအခါ အဲဂုတ္တုစစ်တပ်ကြီးသည် အပြင်းအထန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ ဣသရေလလူတို့၏ နှလုံးသားတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်သွားသည်။ အချို့သူတို့သည် ထာဝရဘုရားအား အော်ဟစ်ဆုတောင်းကြသော်လည်း၊ အများစုမှာမူ မောရှေထံသွား၍ အပြစ်တင်ကြသည်- “အဲဂုတ္တုပြည်မှာ သင်္ချိုင်းမြေ မရှိလို့ ငါတို့ကို တောမှာ သေစေဖို့ ခေါ်လာတာလား။ ငါတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်ကနေ ဘာဖြစ်လို့ ထုတ်ဆောင်လာတာလဲ။ ‘ငါတို့ကို လွှတ်ထားပါ၊ အဲဂုတ္တုလူတွေဆီမှာပဲ ကျွန်ခံပါရစေ’ လို့ အဲဂုတ္တုပြည်မှာ ရှိနေတုန်းက ငါတို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ တောထဲမှာ သေတာထက် အဲဂုတ္တုလူတွေဆီမှာ ကျွန်ခံရတာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ဆိုကြသည်။

The Hebrews were encamped beside the sea, whose waters
presented a seemingly impassable barrier before them, while on [284]
the south a rugged mountain obstructed their further progress. Sud
248 Patriarchs and Prophets
denly they beheld in the distance the flashing armor and moving
chariots betokening the advance guard of a great army. As the force
drew nearer, the hosts of Egypt were seen in full pursuit. Terror flled
the hearts of Israel. Some cried unto the Lord, but far the greater
part hastened to Moses with their complaints: “Because there were
no graves in Egypt, hast thou taken us away to die in the wilderness?
wherefore hast thou dealt thus with us, to carry us forth out of Egypt?
Is not this the word that we did tell thee in Egypt, saying, Let us
alone, that we may serve the Egyptians? For it had been better for
us to serve the Egyptians, than that we should die in the wilderness.”

မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို အဖန်ဖန်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း၊ မိမိ၏လူမျိုးတို့တွင် ယုံကြည်ခြင်း အလွန်နည်းပါးနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် များစွာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို တိကျစွာ လိုက်နာခဲ့ပါလျက်၊ သူတို့၏ အန္တရာယ်နှင့် အခက်အခဲများအတွက် သူ့ကို မည်သို့ အပြစ်တင်နိုင်ကြသနည်း။ အမှန်တကယ်တွင် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကြားဝင်ကယ်မခြင်း မရှိပါက လွတ်မြောက်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုအရ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် မောရှေသည် ရလဒ်အတွက် မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။ သူသည် လူတို့အား တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် “မကြောက်ကြနှင့်၊ ငြိမ်ဝပ်စွာရပ်၍ ထာဝရဘုရားသည် ယနေ့ပြုတော်မူမည့် ကယ်တင်ခြင်းကို ကြည့်ကြလော့။ ယနေ့ သင်တို့မြင်ရသော အဲဂုတ္တုလူတို့ကို နောက်တစ်ဖန် ဘယ်တော့မှ မမြင်ရတော့ပြီ။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့အတွက် တိုက်ခိုက်တော်မူလိမ့်မည်၊ သင်တို့မူကား တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြလော့” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

Moses was greatly troubled that his people should manifest so
little faith in God, notwithstanding they had repeatedly witnessed the
manifestation of His power in their behalf. How could they charge
upon him the dangers and diffculties of their situation, when he
had followed the express command of God? True, there was no
possibility of deliverance unless God Himself should interpose for
their release; but having been brought into this position in obedience
to the divine direction, Moses felt no fear of the consequences. His
calm and assuring reply to the people was, “Fear ye not, stand still,
and see the salvation of the Lord, which He will show to you today:
for the Egyptians whom ye have seen today, ye shall see them again
no more forever. The Lord shall fght for you, and ye shall hold your
peace.”

ဣသရေလလူအုပ်ကြီးကို ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ငြိမ်ဝပ်စွာ စောင့်ဆိုင်းစေရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ သူတို့သည် စည်းကမ်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိကြသဖြင့် ကြမ်းတမ်းပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့လာကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ကို ညှဉ်းဆဲသူများ၏ လက်ထဲသို့ မကြာမီ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြသည်။ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မိုဃ်းတိမ်တိုင်ကို ရှေ့သို့သွားရန် ဘုရားသခင်၏ အမှတ်လက္ခဏာအဖြစ် လိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ ထိုမိုဃ်းတိမ်သည် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုခုကို ကြိုတင်နိမိတ်ပြနေခြင်းလားဟု သံသယဝင်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သူတို့ကို တောင်၏ မှားယွင်းသောဘက်၊ သွားရာလမ်းမရှိသော နေရာသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်သည် သူတို့၏ မှားယွင်းသော အတွေးအခေါ်တွင် ပျက်စီးခြင်း၏ နိမိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

It was not an easy thing to hold the hosts of Israel in waiting
before the Lord. Lacking discipline and self-control, they became
violent and unreasonable. They expected speedily to fall into the
hands of their oppressors, and their wailings and lamentations were
loud and deep. The wonderful pillar of cloud had been followed as
the signal of God to go forward; but now they questioned among
themselves if it might not foreshadow some great calamity; for had it
not led them on the wrong side of the mountain, into an impassable
way? Thus the angel of God appeared to their deluded minds as the
harbinger of disaster.

သို့သော် ယခုတွင် အဲဂုတ္တုစစ်တပ်သည် သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်လျက် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ၊ မိုဃ်းတိမ်တိုင်သည် ကောင်းကင်သို့ ခန့်ညားစွာ မြင့်တက်သွားပြီး ဣသရေလလူတို့၏ နောက်သို့ကျော်သွားကာ၊ သူတို့နှင့် အဲဂုတ္တုစစ်တပ်၏ ကြားတွင် ဆင်းသက်ရပ်နားခဲ့သည်။ လိုက်လံတိုက်ခိုက်သူများနှင့် ထွက်ပြေးနေသူများကြားတွင် မှောင်မိုက်သော တံတိုင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ဟေဗြဲလူတို့၏ စခန်းကို မမြင်ရတော့သဖြင့် ခရီးကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ည၏မှောင်မိုက်မှုသည် ပို၍နက်ရှိုင်းလာသောအခါ၊ ထိုမိုဃ်းတိမ်တံတိုင်းသည် ဟေဗြဲလူတို့အတွက်မူ ကြီးကျယ်သော အလင်းတိုင်ဖြစ်လာပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးကို နေ့အခါကဲ့သို့ လင်းထိန်စေခဲ့သည်။

But now, as the Egyptian host approached them, expecting to
make them an easy prey, the cloudy column rose majestically into
the heavens, passed over the Israelites, and descended between them
[285] and the armies of Egypt. A wall of darkness interposed between
[286]
[287]
the pursued and their pursuers. The Egyptians could no longer
Exodus 249
discern the camp of the Hebrews, and were forced to halt. But as the
darkness of night deepened, the wall of cloud became a great light
to the Hebrews, flooding the entire encampment with the radiance
of day.

ထိုအခါ ဣသရေလလူတို့၏ နှလုံးသားတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။ မောရှေသည် ထာဝရဘုရားထံသို့ အော်ဟစ်ဆုတောင်းသည်။ “ထာဝရဘုရားကလည်း၊ သင်သည် ငါ့အား အဘယ်ကြောင့် အော်ဟစ်သနည်း။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို ရှေ့သို့သွားစေခြင်းငှါ အမိန့်ပေးလော့။ သင်၏ တောင်ဝှေးကို ချီလျက်၊ ပင်လယ်ပေါ်မှာ လက်ကိုဆန့်၍ ပင်လယ်ရေကို ခွဲလော့။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ပင်လယ်အလယ်တွင် ကုန်းကြောင်း သွားကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Then hope returned to the hearts of Israel. And Moses lifted up
his voice unto the Lord. “And the Lord said unto Moses, Wherefore
criest thou unto Me? speak unto the children of Israel, that they go
forward. But lift thou up thy rod, and stretch out thine hand over the
sea, and divide it: and the children of Israel shall go on dry ground
through the midst of the sea.”

ဆာလံဆရာသည် ဣသရေလလူတို့ ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းခြင်းအကြောင်းကို “ကိုယ်တော်၏လမ်းသည် ပင်လယ်ထဲမှာရှိ၏။ လမ်းခရီးတော်သည်လည်း ရေကြီးထဲမှာ ရှိ၏။ ခြေတော်ရာကိုလည်း မသိနိုင်ပါ။ မိမိလူမျိုးကို သိုးစုကဲ့သို့ မောရှေနှင့် အာရုန်တို့၏ လက်ဖြင့် ပို့ဆောင်တော်မူ၏” ဟု သီဆိုခဲ့သည်။ ဆာလံ ၇၇:၁၉၊ ၂၀။ မောရှေသည် သူ၏တောင်ဝှေးကို ဆန့်လိုက်သောအခါ ရေများကွဲသွားပြီး၊ ဣသရေလလူတို့သည် ပင်လယ်အလယ်ရှိ ကုန်းမြေပေါ်တွင် သွားကြသည်။ ရေတို့သည် သူတို့၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင် တံတိုင်းကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ မီးတိုင်မှ အလင်းသည် လှိုင်းလုံးများအပေါ်တွင် တောက်ပနေပြီး၊ ပင်လယ်ရေပြင်ကို ခွဲလျက် ထွင်းထုထားသော လမ်းကို အလင်းပေးလျက်ရှိကာ အခြားတစ်ဖက်ကမ်းခြေ၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

The psalmist, describing the passage of the sea by Israel, sang,
“Thy way was in the sea, and Thy paths in the great waters, and
Thy footsteps were not known. Thou leddest Thy people like a
flock, by the hand of Moses and Aaron.” Psalm 77:19, 20, R.V. As
Moses stretched out his rod the waters parted, and Israel went into
the midst of the sea, upon dry ground, while the waters stood like a
wall upon each side. The light from God’s pillar of fre shone upon
the foam-capped billows, and lighted the road that was cut like a
mighty furrow through the waters of the sea, and was lost in the
obscurity of the farther shore.

“အဲဂုတ္တုလူတို့သည်လည်း လိုက်ကြ၍၊ ဖာရောမင်း၏ မြင်းများ၊ ရထားများ၊ မြင်းစီးသူရဲများ အပေါင်းတို့သည် ပင်လယ်အလယ်သို့ လိုက်ဝင်ကြ၏။ နံနက်စောင့်အချိန်၌ ထာဝရဘုရားသည် မီးတိုင်၊ မိုဃ်းတိမ်တိုင်ထဲက အဲဂုတ္တုတပ်ကို ကြည့်ရှု၍ ထိတ်လန့်စေတော်မူ၏။” ထူးဆန်းသော မိုဃ်းတိမ်သည် သူတို့၏ အံ့သြနေသော မျက်မှောက်တွင် မီးတိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မိုးကြိုးများ ပဲ့တင်ထပ်၍ လျှပ်စစ်များ ပြက်သည်။ “မိုဃ်းတိမ်တို့သည် ရေကို သွန်းလောင်းကြ၏။ မိုဃ်းကောင်းကင်သည် အသံဗလံကို ပြု၏။ မြားတော်တို့သည်လည်း အရပ်ရပ်သို့ ပျံသွားကြ၏။ မိုဃ်းကြိုးအသံသည် လေမုန်တိုင်းထဲမှာ ရှိ၏။ လျှပ်စစ်နွယ်တို့သည် လောကီနိုင်ငံကို လင်းစေကြ၏။ မြေကြီးသည် တုန်လှုပ်၍ လှုပ်ရှားခြင်းရှိ၏။” ဆာလံ ၇၇:၁၇၊ ၁၈။

“The Egyptians pursued, and went in after them to the midst of
the sea, even all Pharaoh’s horses, his chariots, and his horsemen.
And it came to pass, that in the morning watch the Lord looked
unto the host of the Egyptians through the pillar of fre and of the
cloud, and troubled the host of the Egyptians.” The mysterious cloud
changed to a pillar of fre before their astonished eyes. The thunders
pealed and the lightnings flashed. “The clouds poured out water; the
skies sent out a sound: Thine arrows also went abroad. The voice of
Thy thunder was in the whirlwind; the lightning lightened the world:
the earth trembled and shook.” Psalm 77:17, 18, R.V.

အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ခံစားကြရသည်။ သဘာဝဘေးဒဏ်များ၏ ပြင်းထန်မှုကြားတွင် အမျက်ထွက်နေသော ဘုရားသခင်၏ အသံကို ကြားရသဖြင့်၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ခြေရာကို ပြန်ကောက်၍ မိမိတို့ ထွက်လာခဲ့သော ကမ်းခြေသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် မောရှေသည် မိမိ၏ တောင်ဝှေးကို ဆန့်လိုက်သောအခါ၊ စုပုံနေသော ရေထုကြီးသည် ဟိန်းဟောက်မြည်တမ်းလျက် အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းသွားပြီး အဲဂုတ္တုစစ်တပ်ကို မှောင်မိုက်သော ရေနက်ထဲတွင် ဝါးမြိုလိုက်လေသည်။

The Egyptians were seized with confusion and dismay. Amid
the wrath of the elements, in which they heard the voice of an angry
God, they endeavored to retrace their steps and flee to the shore
they had quitted. But Moses stretched out his rod, and the piled-up
waters, hissing, roaring, and eager for their prey, rushed together
and swallowed the Egyptian army in their black depths.

နံနက်မိုးလင်းသောအခါ ဣသရေလလူအုပ်ကြီးသည် မိမိတို့၏ အင်အားကြီးမားသော ရန်သူများ၏ ကျန်ကြွင်းသော အရာများ—ကမ်းခြေသို့ တင်လာသော သံချပ်ကာဝတ် အလောင်းများကို မြင်တွေ့ရသည်။ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အန္တရာယ်မှ တစ်ညတည်းဖြင့် အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။ ထိုများပြားလှသော၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကယ်တင်နိုင်သော လူအုပ်ကြီး—စစ်တိုက်ခြင်း အလေ့အကျင့်မရှိသော ကျွန်များ၊ မိန်းမများ၊ ကလေးသူငယ်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များသည် မိမိတို့ရှေ့တွင် ပင်လယ်ရှိပြီး၊ နောက်တွင် အဲဂုတ္တုစစ်တပ်ကြီး လိုက်လာသော်လည်း၊ ပင်လယ်ရေထဲတွင် လမ်းပွင့်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး မိမိတို့၏ ရန်သူများ အောင်ပွဲခံတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ပျက်စီးသွားသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ယေဟောဝါ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာလျှင် သူတို့ကို ကယ်လွှတ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ နှလုံးသားသည် ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ထံသို့ လှည့်လာကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများသည် ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်းများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် မောရှေအပေါ်၌ တည်ရှိသဖြင့်၊ သူသည် လူတို့ကို ဦးဆောင်၍ လူသားတို့ သိရှိသမျှတွင် ရှေးအကျဆုံးနှင့် အခန့်ညားဆုံးသော အောင်ပွဲခံ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း သီချင်းကို သီဆိုခဲ့သည်။

As morning broke it revealed to the multitudes of Israel all that
remained of their mighty foes—the mail-clad bodies cast upon the [288]
250 Patriarchs and Prophets
shore. From the most terrible peril, one night had brought complete
deliverance. That vast, helpless throng—bondmen unused to battle,
women, children, and cattle, with the sea before them, and the
mighty armies of Egypt pressing behind—had seen their path opened
through the waters and their enemies overwhelmed in the moment of
expected triumph. Jehovah alone had brought them deliverance, and
to Him their hearts were turned in gratitude and faith. Their emotion
found utterance in songs of praise. The Spirit of God rested upon
Moses, and he led the people in a triumphant anthem of thanksgiving,
the earliest and one of the most sublime that are known to man.
“I will sing unto Jehovah, for He hath triumphed gloriously;
The horse and his rider hath He thrown into the sea.

“ထာဝရဘုရားသည် အလွန်ဘုန်းကြီး၍ အောင်တော်မူသောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်ကို ငါသီချင်းဆိုမည်။ မြင်းနှင့် မြင်းစီးသောသူတို့ကို ပင်လယ်ထဲသို့ ချတော်မူပြီ။ ထာဝရဘုရားသည် ငါ၏ခွန်အား၊ ငါ၏သီချင်းဖြစ်တော်မူ၏။ ငါ့ကို ကယ်တင်သော အရှင်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ငါ၏ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူ၏၊ ကိုယ်တော်ကို ငါချီးမွမ်းမည်။ ငါ့အဘ၏ ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူ၏၊ ကိုယ်တော်ကို ငါချီးမြှောက်မည်။ ထာဝရဘုရားသည် စစ်သူရဲ ဖြစ်တော်မူ၏။ ယေဟောဝါဟူသော နာမတော် ရှိတော်မူ၏။ ဖာရောမင်း၏ ရထားများနှင့် ဗိုလ်ခြေတို့ကို ပင်လယ်ထဲသို့ ချတော်မူပြီ။ ရွေးချယ်သော ဗိုလ်မင်းတို့သည် ဧဒုံပင်လယ်၌ နစ်မွန်းကြပြီ။ နက်သောရေသည် သူတို့ကို လွှမ်းမိုးလေပြီ။ သူတို့သည် ကျောက်ကဲ့သို့ အောက်သို့ နစ်သွားကြပြီ။ အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏ လက်ယာလက်သည် တန်ခိုးတော်နှင့် ဘုန်းကြီးလှပါ၏။ အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏ လက်ယာလက်သည် ရန်သူကို အပိုင်းပိုင်း ချိုးဖဲ့တော်မူပြီ။... အို ထာဝရဘုရား၊ ဘုရားတို့တွင် ကိုယ်တော်နှင့် တူသောသူ အဘယ်သူ ရှိပါသနည်း။ သန့်ရှင်းခြင်းပါရမီနှင့် ပြည့်စုံ၍ ဘုန်းကြီးတော်မူသောသူ၊ ချီးမွမ်းခြင်းရှိစဉ် ကြောက်လန့်ဖွယ်ဖြစ်၍၊ အံ့သြဖွယ်သောအမှုတို့ကို ပြုတော်မူသောသူ၊ ကိုယ်တော်နှင့် တူသောသူ အဘယ်သူ ရှိပါသနည်း။... ကိုယ်တော်သည် ရွေးနှုတ်တော်မူသော လူမျိုးကို ဂရုဏာတော်အားဖြင့် လမ်းပြတော်မူပြီ။ တန်ခိုးတော်အားဖြင့်လည်း သန့်ရှင်းသော နေရာတော်သို့ ပို့ဆောင်တော်မူပြီ။ လူမျိုးတို့သည် ကြား၍ တုန်လှုပ်ကြ၏။... ကြောက်လန့်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းသည် သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်ပါ၏။ အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့သည် မကျော်မချင်း၊ ကိုယ်တော် ဝယ်ယူတော်မူသော လူမျိုးတို့သည် မကျော်မချင်း၊ လက်ရုံးတော် တန်ခိုးကြီးသောကြောင့် သူတို့သည် ကျောက်ကဲ့သို့ ငြိမ်ဝပ်စွာ နေကြပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ဆောင်ခဲ့၍၊ အမွေတော်တောင်၌ စိုက်ပျိုးတော်မူမည်။ အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော် နေစရာအလို့ငှါ ပြင်ဆင်တော်မူသော အရပ်၊” ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၁-၁၆။

The Lord is my strength and my song,
And He is become my salvation:
This is my God, and I will praise Him;
My father’s God, and I will exalt Him.
The Lord is a man of war:
Jehovah is His name. Pharaoh’s chariots and his host hath
He cast into the sea:
And his chosen captains are sunk in the Red Sea.
The deeps cover them:
They went down into the depths like a stone.
Thy right hand, O Lord, is glorious in power,
Thy right hand, O Lord, dasheth in pieces the enemy....
Who is like unto Thee, O Lord, among the gods?
Who is like Thee, glorious in holiness,
Fearful in praises, doing wonders? ...
Thou in Thy mercy hast led the people which Thou has redeemed:
Thou hast guided them in Thy strength to Thy holy habitation.
The peoples have heard, they tremble....
Terror and dread falleth upon them;
By the greatness of Thine arm they are as still as a stone;
Till Thy people pass over, O Lord,
Till the people pass over which Thou hast purchased.
Thou shalt bring them in, and plant them in the mountain of
Exodus 251
Thine inheritance,
The place, O Lord, which Thou hast made for Thee to dwell
in.”
Exodus 15:1-16, R.V.

ကြီးကျယ်သော ပင်လယ်၏ အသံကဲ့သို့ပင်၊ ဣသရေလလူအုပ်ကြီးထံမှ ထိုခန့်ညားသော ချီးမွမ်းသံသည် မြည်ဟည်းထွက်ပေါ်လာသည်။ မောရှေ၏ နှမ မိရိအံက ဦးဆောင်လျက်၊ ဣသရေလ အမျိုးသမီးများသည် ပတ်သာတီး၍ ကခုန်လျက် လိုက်ပါကြသည်။ သဲကန္တာရနှင့် ပင်လယ်တစ်ခွင်တွင် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ သီချင်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ တောင်တန်းများကလည်း “ထာဝရဘုရားသည် အလွန်ဘုန်းကြီး၍ အောင်တော်မူသောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်ကို သီချင်းဆိုကြလော့” ဟူသော စကားလုံးများကို ပဲ့တင်ထပ်စေသည်။

Like the voice of the great deep, rose from the vast hosts of Israel
that sublime ascription. It was taken up by the women of Israel,
Miriam, the sister of Moses, leading the way, as they went forth with [289]
timbrel and dance. Far over desert and sea rang the joyous refrain,
and the mountains re-echoed the words of their praise—“Sing ye to
Jehovah, for He hath triumphed gloriously.”

ဤသီချင်းနှင့် ဤကြီးကျယ်သော ကယ်လွှတ်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်သည် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ဘယ်တော့မှ ပျောက်ပျက်မသွားသော စွဲထင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ဣသရေလ ပရောဖက်များနှင့် သီချင်းသည်တို့က ယေဟောဝါသည် ကိုယ်တော်ကို ကိုးစားသောသူတို့၏ ခွန်အားနှင့် ကယ်လွှတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံလျက် ဤသီချင်းကို ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသီချင်းသည် ယုဒလူမျိုးတို့အတွက်သာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ရန်သူအားလုံး ပျက်စီးမည့်အကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဣသရေလလူတို့ နောက်ဆုံးအောင်ပွဲရမည့်အကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။ ပတ်မုကျွန်းပေါ်ရှိ ပရောဖက်သည် “အောင်ပွဲရရှိသောသူများ”၊ “မီးနှင့်ရောသော ဖန်ပင်လယ်” ပေါ်တွင် ရပ်လျက်၊ “ဘုရားသခင်၏ စောင်းတော်များ” ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်လုံဖြူဝတ် လူအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့ရသည်။ “သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကျွန်မောရှေ၏ သီချင်းနှင့် သိုးသငယ်၏ သီချင်းကို ဆိုကြ၏။” ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၅:၂၊ ၃။

This song and the great deliverance which it commemorates,
made an impression never to be effaced from the memory of the
Hebrew people. From age to age it was echoed by the prophets
and singers of Israel, testifying that Jehovah is the strength and
deliverance of those who trust in Him. That song does not belong
to the Jewish people alone. It points forward to the destruction of
all the foes of righteousness and the fnal victory of the Israel of
God. The prophet of Patmos beholds the white-robed multitude that
have “gotten the victory,” standing on the “sea of glass mingled with
fre,” having “the harps of God. And they sing the song of Moses
the servant of God, and the song of the Lamb.” Revelation 15:2, 3.

“အို ထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ဂုဏ်ကျေးဇူးကို မခံထိုက်ပါ။ နာမတော်သည်သာလျှင် ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ခံတော်မူပါစေသတည်း။ ကိုယ်တော်၏ ဂရုဏာတော်နှင့် သစ္စာတော်သည် ထင်ရှားပါစေသတည်း။” ဆာလံ ၁၁၅:၁။ ဤသည်မှာ ဣသရေလတို့၏ ကယ်လွှတ်ခြင်းသီချင်းတွင် ပါရှိသော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်၍ ကြောက်ရွံ့သောသူအားလုံး၏ နှလုံးသားတွင် ရှိသင့်သော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ကို အပြစ်၏ကျွန်ဘဝမှ ကယ်လွှတ်ရာတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် ဧဒုံပင်လယ်၌ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့အတွက် ပြုခဲ့သော ကယ်လွှတ်ခြင်းထက် ပို၍ကြီးကျယ်သော အမှုကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုခဲ့ပြီ။ ဟေဗြဲလူအုပ်ကြီးကဲ့သို့ပင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် “လူသားတို့အပေါ်တွင် ပြုတော်မူသော အံ့သြဖွယ်အမှုများ” အတွက် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ ဝိညာဉ်နှင့်တကွ၊ အသံကိုလွှင့်၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသင့်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကြီးကျယ်သော ဂရုဏာတော်များကို ဆင်ခြင်ပြီး ကိုယ်တော်ပေးသမျှသော ဆုကျေးဇူးငယ်များကို မမေ့မလျော့သောသူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတန်ဆာကို ဆင်ယင်လျက် ထာဝရဘုရားအား နှလုံးသားဖြင့် သီချင်းဆိုကြလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်မှ နေ့စဉ်ရရှိသော ကောင်းချီးများ၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံကို ရရှိစေရန် ယေရှု၏ အသေခံတော်မူခြင်းသည် အစဉ်အမြဲ ကျေးဇူးတင်စရာ အကြောင်းအရာများ ဖြစ်သင့်သည်။ ပျောက်ဆုံးနေသော အပြစ်သားများဖြစ်သည့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်စေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ တန်ဖိုးရှိသော ဘဏ္ဍာဖြစ်စေခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မည်မျှကြီးမားသော ဂရုဏာနှင့် အနှိုင်းမဲ့သော မေတ္တာကို ပြသခဲ့ပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရစေရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် မည်မျှကြီးမားသော စွန့်လွှတ်မှုကို ပြုခဲ့ပါသနည်း။ ကြီးကျယ်သော ရွေးနှုတ်ခြင်းအစီအစဉ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့၌ ထားရှိသော ကောင်းမြတ်သော မျှော်လင့်ချက်အတွက် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသင့်သည်၊ ကောင်းကင်အမွေအနှစ်နှင့် ကြွယ်ဝသော ဂတိတော်များအတွက် ချီးမွမ်းသင့်သည်၊ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးရန် အသက်ရှင်နေတော်မူသည့်အတွက် ချီးမွမ်းသင့်သည်။

“Not unto us, O Lord, not unto us, but unto Thy name give glory,
for Thy mercy, and for Thy truth’s sake.” Psalm 115:1. Such was
the spirit that pervaded Israel’s song of deliverance, and it is the
spirit that should dwell in the hearts of all who love and fear God. In
freeing our souls from the bondage of sin, God has wrought for us a
deliverance greater than that of the Hebrews at the Red Sea. Like
the Hebrew host, we should praise the Lord with heart and soul and
voice for His “wonderful works to the children of men.” Those who
dwell upon God’s great mercies, and are not unmindful of His lesser
gifts, will put on the girdle of gladness and make melody in their
hearts to the Lord. The daily blessings that we receive from the hand
of God, and above all else the death of Jesus to bring happiness and
heaven within our reach, should be a theme for constant gratitude.
What compassion, what matchless love, has God shown to us, lost
sinners, in connecting us with Himself, to be to Him a peculiar
treasure! What a sacrifce has been made by our Redeemer, that we
252 Patriarchs and Prophets
may be called children of God! We should praise God for the blessed
hope held out before us in the great plan of redemption, we should
praise Him for the heavenly inheritance and for His rich promises;
praise Him that Jesus lives to intercede for us.

“ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်ကို ပူဇော်သောသူသည် ငါ့ကို ဂုဏ်တင်၏” ဟု ဖန်ဆင်းရှင်က မိန့်တော်မူ၏။ ဆာလံ ၅၀:၂၃။ ကောင်းကင်သား အပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းရာတွင် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ရှိကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုတောက်ပသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့် ပေါင်းစည်းရသောအခါ သီဆိုနိုင်ရန်၊ ယခုပင် ကောင်းကင်တမန်တို့၏ သီချင်းကို သင်ယူကြပါစို့။ ဆာလံဆရာနှင့်အတူ “ငါသည် အသက်ရှင်သမျှကာလပတ်လုံး ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းမည်။ ငါရှိသမျှကာလပတ်လုံး ငါ၏ဘုရားသခင်ကို ထောမနာသီချင်းဆိုမည်။” “အို ဘုရားသခင်၊ လူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းကြပါစေ။ လူမျိုးအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းကြပါစေ” ဟု ဆိုကြပါစို့။ ဆာလံ ၁၄၆:၂၊ ၆၇:၅။

“Whoso offereth praise,” says the Creator, “glorifeth Me.” Psalm
50:23. All the inhabitants of heaven unite in praising God. Let us
learn the song of the angels now, that we may sing it when we join
[290] their shining ranks. Let us say with the psalmist, “While I live will I
praise the Lord: I will sing praises unto my God while I have any
being.” “Let the people praise Thee, O God; let all the people praise
Thee.” Psalm 146:2; 67:5.

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကယ်လွှတ်ခြင်းတန်ခိုးကို ထင်ရှားစေရန်နှင့် သူတို့ကို ညှဉ်းဆဲသူများ၏ မာနကို နှိမ့်ချရန်အတွက်၊ ဣသရေလလူမျိုးတို့ကို ပင်လယ်ရှေ့ရှိ တောင်ကြားလမ်းများသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အခြားမည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ကယ်တင်နိုင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် ကိုယ်တော်အပေါ် ကိုးစားမှုကို ခိုင်ခံ့စေရန် ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လူတို့သည် မောပန်းပြီး ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း၊ မောရှေက ရှေ့သို့သွားရန် ပြောသောအခါ သူတို့သည် နောက်တွန့်နေခဲ့ပါက၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် လမ်းကို ဘယ်တော့မှ ဖွင့်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်” သူတို့သည် “ဧဒုံပင်လယ်ကို ကုန်းကြောင်းကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားကြ၏။” ဟေဗြဲ ၁၁:၂၉။ ပင်လယ်ရေအနားသို့ ဆင်းသွားခြင်းအားဖြင့်၊ မောရှေမှတစ်ဆင့် ပြောကြားသော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သူတို့ယုံကြည်ကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။ သူတို့ တတ်နိုင်သမျှကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအခါမှ ဣသရေလတို့၏ တန်ခိုးကြီးသောအရှင်သည် သူတို့သွားရန် လမ်းကိုခွဲ၍ ပေးတော်မူခဲ့သည်။

God in His providence brought the Hebrews into the mountain
fastnesses before the sea, that He might manifest His power in their
deliverance and signally humble the pride of their oppressors. He
might have saved them in any other way, but He chose this method in
order to test their faith and strengthen their trust in Him. The people
were weary and terrifed, yet if they had held back when Moses bade
them advance, God would never have opened the path for them. It
was “by faith” that “they passed through the Red Sea as by dry land.”
Hebrews 11:29. In marching down to the very water, they showed
that they believed the word of God as spoken by Moses. They did
all that was in their power to do, and then the Mighty One of Israel
divided the sea to make a path for their feet.

ဤနေရာတွင် သင်ကြားပေးသော ကြီးကျယ်သော သင်ခန်းစာသည် ခေတ်အဆက်ဆက်အတွက် ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်အသက်တာသည် အန္တရာယ်များဖြင့် ဝန်းရံနေတတ်ပြီး၊ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ရတတ်သည်။ စိတ်ကူးထဲတွင် ရှေ့၌ ပျက်စီးခြင်းရှိပြီး နောက်၌ ကျွန်ဘဝ သို့မဟုတ် သေခြင်းရှိသည်ဟု ထင်မြင်တတ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်သည် ရှင်းလင်းစွာ ပြောနေသည်- “ရှေ့သို့သွားလော့။” ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိဖြင့် မှောင်မိုက်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်သော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေထောက်တွင် အေးစက်သော လှိုင်းလုံးများကို ခံစားနေရသော်လည်း၊ ဤအမိန့်တော်ကို နာခံသင့်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တိုးတက်မှုကို တားဆီးနေသော အတားအဆီးများသည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော၊ သံသယရှိနေသော စိတ်ဓာတ်ရှေ့တွင် ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။ မရေရာမှုများ အားလုံးပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ကျဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်း အန္တရာယ် မရှိတော့သည့်အချိန်အထိ နာခံရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူတို့သည် ဘယ်တော့မှ နာခံကြလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ မယုံကြည်ခြင်းက “အတားအဆီးတွေ ပျောက်သွားတဲ့အထိ၊ လမ်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတဲ့အထိ စောင့်ကြရအောင်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောတတ်သည်။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းကမူ အရာအားလုံးကို မျှော်လင့်လျက်၊ အရာအားလုံးကို ယုံကြည်လျက် ရဲရင့်စွာ ရှေ့သို့တိုးရန် တိုက်တွန်းတတ်သည်။

The great lesson here taught is for all time. Often the Christian
life is beset by dangers, and duty seems hard to perform. The imagination pictures impending ruin before and bondage or death behind.
Yet the voice of God speaks clearly, “Go forward.” We should obey
this command, even though our eyes cannot penetrate the darkness,
and we feel the cold waves about our feet. The obstacles that hinder
our progress will never disappear before a halting, doubting spirit.
Those who defer obedience till every shadow of uncertainty disappears and there remains no risk of failure or defeat, will never
obey at all. Unbelief whispers, “Let us wait till the obstructions are
removed, and we can see our way clearly;” but faith courageously
urges an advance, hoping all things, believing all things.

အဲဂုတ္တုလူတို့အတွက် မှောင်မိုက်သော တံတိုင်းဖြစ်ခဲ့သော မိုဃ်းတိမ်သည်၊ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့အတွက်မူ စခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းစေပြီး ရှေ့၌ရှိသောလမ်းကို အလင်းပေးသည့် ကြီးကျယ်သော အလင်းရောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အတူ ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုများသည် မယုံကြည်သူတို့အတွက် မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းကို ဆောင်ယူလာသော်လည်း၊ ယုံကြည်သော ဝိညာဉ်အတွက်မူ အလင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဘုရားသခင် လမ်းပြသောလမ်းသည် တောကန္တာရကို ဖြတ်၍သော်လည်းကောင်း၊ ပင်လယ်ကို ဖြတ်၍သော်လည်းကောင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ဘေးကင်းလုံခြုံသော လမ်းပင် ဖြစ်သည်။

The cloud that was a wall of darkness to the Egyptians was to
the Hebrews a great flood of light, illuminating the whole camp, and
shedding brightness upon the path before them. So the dealings of
Exodus 253
Providence bring to the unbelieving, darkness and despair, while to
the trusting soul they are full of light and peace. The path where
God leads the way may lie through the desert or the sea, but it is a
safe path.