အခန်း (၂၆) — ပင်လယ်နီမှ သိနာတောင်သို့

 

အခန်း (၂၆) — ပင်လယ်နီမှ သိနာတောင်သို့

(ဤအခန်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၂၂-၂၇၊ ၁၆ မှ ၁၈ အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။)

ပင်လယ်နီမှ အစ္စရေးဗိုလ်ခြေတို့သည် မိုးတိမ်တိုင်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူတို့၏ခရီးကို တစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းမှာ အလွန်ပင် ခြောက်သွေ့နေပါသည်—ဗလာကျင်းနေသော၊ လူသူကင်းမဲ့ပုံရသော တောင်တန်းများ၊ ဖုန်ထူသောလွင်ပြင်များနှင့် အဝေးသို့ဆန့်တန်းနေသော ပင်လယ်ပြင်တို့ရှိနေပြီး၊ ကမ်းခြေတစ်လျှောက်တွင် သူတို့၏ရန်သူများ၏ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲလျက်ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့သည် လွတ်လပ်မှုကို သိရှိခံစားနေရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေကာ မကျေနပ်သောစိတ် အကြံအစည်မှန်သမျှ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

[291] Chapter 26—From the Red Sea to Sinai
This chapter is based on Exodus 15:22-27; 16 to 18.
From the Red Sea the hosts of Israel again set forth on their
journey, under the guidance of the pillar of cloud. The scene around
them was most dreary—bare, desolate-looking mountains, barren
plains, and the sea stretching far away, its shores strewn with the
bodies of their enemies; yet they were full of joy in the consciousness
of freedom, and every thought of discontent was hushed.

သို့သော် သုံး (၃) ရက်တိုင်တိုင် ခရီးနှင်ခဲ့ရာတွင် သူတို့သည် ရေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပါ။ သူတို့ယူဆောင်လာခဲ့သော ရေလက်ကျန်များမှာလည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော လွင်ပြင်များကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ဖြတ်ကျော်နေစဉ် သူတို့၏ လောင်မြိုက်နေသော ရေငတ်မှုကို ပြေပျောက်စေမည့်အရာ ဘာမှမရှိခဲ့ပါ။ ဤဒေသနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော မောရှေသည် အခြားသူများမသိသော အချက်တစ်ခုကို သိထားသည်မှာ၊ စမ်းရေတွင်းများရှိရာ အနီးဆုံးစခန်းဖြစ်သော မာရအရပ်တွင် ရေသည် အသုံးပြုရန် မသင့်တော်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် လမ်းညွှန်သော မိုးတိမ်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် "ရေ! ရေ!" ဟူသော ဝမ်းမြောက်စရာ ကြွေးကြော်သံကို ကြားရသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ လူကြီး၊ လူငယ်၊ မိန်းမနှင့် ကလေးသူငယ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အလျင်အမြန် စမ်းရေတွင်းသို့ တိုးဝှေ့သွားကြသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ဗိုလ်ခြေတစ်ရပ်လုံးထံမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်—ရေသည် ခါးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

But for three days, as they journeyed, they could fnd no water.
The supply which they had taken with them was exhausted. There
was nothing to quench their burning thirst as they dragged wearily
over the sun-burnt plains. Moses, who was familiar with this region,
knew what the others did not, that at Marah, the nearest station where
springs were to be found, the water was unft for use. With intense
anxiety he watched the guiding cloud. With a sinking heart he heard
the glad shout. “Water! water!” echoed along the line. Men, women,
and children in joyous haste crowded to the fountain, when, lo, a cry
of anguish burst forth from the host—the water was bitter.

သူတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မောရှေအား ဤသို့သောလမ်းမှ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာသနည်းဟု အပြစ်တင်ကြသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော မိုးတိမ်တိုင်ထဲ၌ ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင်ရှိနေပြီး မောရှေနှင့် သူတို့ကို အတူတကွ လမ်းပြနေသည်ကို သူတို့ မေ့လျော့နေကြသည်။ သူတို့၏ ဒုက္ခကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော မောရှေသည် သူတို့မေ့လျော့နေသည့် အမှုတစ်ခုကို ပြုခဲ့သည်မှာ၊ ဘုရားသခင်ထံ အကူအညီအတွက် ထက်သန်စွာ ဟစ်ကြော်ဆုတောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ "ထာဝရဘုရားသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပြတော်မူ၍၊ မောရှေသည် ထိုသစ်ပင်ကို ရေထဲသို့ချသဖြင့် ရေသည် ချိုလေ၏။"

In their horror and despair they reproached Moses for having led
them in such a way, not remembering that the divine presence in that
mysterious cloud had been leading him as well as them. In his grief
at their distress Moses did what they had forgotten to do; he cried
earnestly to God for help. “And the Lord showed him a tree, which
when he had cast into the waters, the waters were made sweet.”
Here the promise was given to Israel through Moses, “If thou wilt
diligently hearken to the voice of the Lord thy God, and wilt do that
which is right in His sight, and wilt give ear to His commandments,
and keep all His statutes, I will put none of these diseases upon thee,
[292] which I have brought upon the Egyptians: for I am the Lord that
healeth thee.”

ဤနေရာ၌ မောရှေအားဖြင့် အစ္စရေးတို့အား ကတိတော်ပေးခဲ့သည်မှာ "သင်သည် သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ စကားတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်၍၊ ရှေ့တော်၌ လျောက်ပတ်စွာ ကျင့်ပြီးလျှင်၊ ပညတ်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်၍ စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်တို့ကို နားထောင်လျှင်၊ အဲဂုတ္တုလူတို့၌ ငါရောက်စေသော အနာရောဂါတစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ သင့်အပေါ်သို့ ငါမရောက်စေ။ ငါသည် သင့်ကို ကျန်းမာစေသော ထာဝရဘုရား ဖြစ်သည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

From Marah the people journeyed to Elim, where they found
“twelve wells of water, and threescore and ten palm trees.” Here
254
From the Red Sea to Sinai 255
they remained several days before entering the wilderness of Sin.

မာရအရပ်မှ လူတို့သည် ဧလင်အရပ်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ရာ ထိုအရပ်၌ "စမ်းရေတွင်း တစ်ဆယ့်နှစ် (၁၂) တွင်းနှင့် စွန်ပလွံပင် ခုနစ်ဆယ် (၇၀)" ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သိနတောထဲသို့ မဝင်မီ ထိုအရပ်၌ ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာပြီး တစ် (၁) လအကြာတွင် သိနတောထဲ၌ ပထမဆုံးအကြိမ် စခန်းချခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စားနပ်ရိက္ခာများ စတင်ကုန်ခန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောထဲတွင် မြက်ခင်းများ ရှားပါးပြီး သူတို့၏ သိုးနွားအုပ်များမှာလည်း လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ ဤမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးအတွက် အစားအစာကို မည်သို့ထောက်ပံ့ပေးမည်နည်း။ သူတို့၏နှလုံးသားတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်လာပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည်မြည်တမ်းကြပြန်သည်။ ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များကို လူကုံထံများနှင့် လူကြီးသူမများကပင် အတူတကွ အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည်မှာ "ငါတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ အမဲသားအိုးနားမှာထိုင်၍ ဝစွာစားရသောအခါ၊ ထာဝရဘုရား၏ လက်တော်ဖြင့် သေပါစေတော့။ ယခုမူကား ဤပရိသတ်အပေါင်းကို ငတ်မွတ်စေ၍ သတ်အံ့သောငှာ ဤတောသို့ ငါတို့ကို ခေါ်ထုတ်ခဲ့ပြီတကား" ဟု ဆိုကြ၏။

When they had been a month absent from Egypt, they made their
frst encampment in the wilderness. Their store of provisions had
now begun to fail. There was scanty herbage in the wilderness,
and their flocks were diminishing. How was food to be supplied
for these vast multitudes? Doubts flled their hearts, and again
they murmured. Even the rulers and elders of the people joined
in complaining against the leaders of God’s appointment: “Would
to God we had died by the hand of the Lord in the land of Egypt,
when we sat by the fleshpots, and when we did eat bread to the full;
for ye have brought us forth into this wilderness, to kill this whole
assembly with hunger.”

သူတို့သည် ယခုထက်တိုင် ငတ်မွတ်ခြင်းကို မခံစားရသေးပါ၊ လက်ရှိလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးထားသော်လည်း အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးသည် တောထဲတွင် ခရီးသွားနေစဉ် မည်သို့ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ဘဲ၊ စိတ်ကူးထဲတွင် သူတို့၏ ကလေးသူငယ်များ အစာငတ်မွတ်နေသည်ကို မြင်ယောင်နေကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား အခက်အခဲများ ဝိုင်းရံစေပြီး စားနပ်ရိက္ခာများ ပြတ်တောက်စေခဲ့သည်မှာ၊ သူတို့၏နှလုံးသားသည် ယခုထက်တိုင် သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော အရှင်ထံသို့ လှည့်ပြန်လာစေရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ လိုအပ်ချိန်တွင် ကိုယ်တော်ကို ခေါ်တောင်းပါက၊ ကိုယ်တော်သည် သူ၏ မေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှုဆိုင်ရာ သက်သေများကို ဆက်လက်ပြသပါလိမ့်မည်။ ပညတ်တော်များကို နားထောင်ပါက မည်သည့်အနာရောဂါမျှ မကျရောက်စေဟု ကိုယ်တော် ကတိပေးခဲ့သဖြင့်၊ မိမိတို့ သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ သားသမီးများ ငတ်မွတ်၍ သေရလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်စိုးရိမ်ခြင်းမှာ အပြစ်ရှိသော မယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

They had not as yet suffered from hunger; their present wants
were supplied, but they feared for the future. They could not understand how these vast multitudes were to subsist in their travels
through the wilderness, and in imagination they saw their children
famishing. The Lord permitted diffculties to surround them, and
their supply of food to be cut short, that their hearts might turn to
Him who had hitherto been their Deliverer. If in their want they
would call upon Him, He would still grant them manifest tokens
of His love and care. He had promised that if they would obey His
commandments, no disease should come upon them, and it was
sinful unbelief on their part to anticipate that they or their children
might die of hunger.

ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ဘုရားဖြစ်ရန်၊ သူတို့ကို လူမျိုးတော်အဖြစ် သိမ်းယူရန်နှင့် ကျယ်ဝန်းပြီး ကောင်းမွန်သောပြည်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ကတိပေးခဲ့သည်၊ သို့သော် သူတို့သည် ထိုပြည်သို့သွားရာလမ်းတွင် တွေ့ကြုံရသမျှသော အတားအဆီးတိုင်းတွင် စိတ်ဓာတ်ကျရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို မြှင့်တင်ရန်၊ ဂုဏ်သရေရှိစေရန်နှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ချီးမွမ်းခြင်းခံရသော လူမျိုးဖြစ်စေရန် အဲဂုတ္တုကျွန်ဘဝမှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့အတွက် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရန်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို နိမ့်ကျသော အခြေအနေမှ ခေါ်ဆောင်လာပြီး လူမျိုးများအကြား ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော နေရာကို ရယူစေရန်နှင့် အရေးကြီးပြီး သန့်ရှင်းသော တာဝန်များကို လက်ခံနိုင်စေရန် ပြုပြင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းရှိခဲ့ပါက၊ ကိုယ်တော် ပြုခဲ့သမျှကို ထောက်ရှု၍ အဆင်မပြေမှု၊ ချို့တဲ့မှုနှင့် စစ်မှန်သော ဝေဒနာများကိုပင် ဝမ်းမြောက်စွာ ခံယူကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော် သက်သေများကို မျက်မြင်မတွေ့ရသရွေ့ ဘုရားသခင်ကို မကိုးစားလိုကြပေ။

God had promised to be their God, to take them to Himself as
a people, and to lead them to a large and good land; but they were
ready to faint at every obstacle encountered in the way to that land.
In a marvelous manner He had brought them out from their bondage
in Egypt, that He might elevate and ennoble them and make them
a praise in the earth. But it was necessary for them to encounter
diffculties and to endure privations. God was bringing them from a
state of degradation and ftting them to occupy an honorable place
among the nations and to receive important and sacred trusts. Had
they possessed faith in Him, in view of all that He had wrought for
them, they would cheerfully have borne inconvenience, privation, [293]
and even real suffering; but they were unwilling to trust the Lord any
further than they could witness the continual evidences of His power.

သူတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ခံခဲ့ရသော ခါးသီးသော ကျွန်ဘဝကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အား ကျွန်ဘဝမှ ကယ်တင်ရာတွင် ပြသခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးတော်ကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ ဖျက်ဆီးသော ကောင်းကင်တမန်သည် အဲဂုတ္တုပြည်ရှိ သားဦးအပေါင်းတို့ကို သတ်ဖြတ်စဉ် သူတို့၏ သားသမီးများကို ချမ်းသာပေးခဲ့ပုံကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ ပင်လယ်နီ၌ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ခမ်းနားစွာ ပြသခဲ့ပုံကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အတွက် ဖွင့်ပေးထားသော လမ်းမှ ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာသော ရန်သူ့စစ်တပ်မှာ ပင်လယ်ရေအောက်တွင် နစ်မွန်းသွားခဲ့သည်ကို သူတို့ မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လက်ရှိ အဆင်မပြေမှုများနှင့် စမ်းသပ်မှုများကိုသာ မြင်တွေ့ခံစားနေကြပြီး "ဘုရားသခင်သည် ငါတို့အတွက် ကြီးမြတ်သောအမှုများကို ပြုတော်မူပြီ၊ ငါတို့သည် ကျွန်များဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ငါတို့ကို ကြီးမြတ်သောလူမျိုး ဖြစ်စေတော်မူပြီ" ဟု ပြောမည့်အစား၊ လမ်းခရီး၏ ခက်ခဲပုံကိုသာ ပြောဆိုကြပြီး သူတို့၏ ပင်ပန်းသော ခရီးသည် မည်သည့်အခါမှ အဆုံးသတ်မည်နည်းဟု တွေးတောနေကြသည်။

They forgot their bitter service in Egypt. They forgot the goodness
256 Patriarchs and Prophets
and power of God displayed in their behalf in their deliverance from
bondage. They forgot how their children had been spared when the
destroying angel slew all the frst-born of Egypt. They forgot the
grand exhibition of divine power at the Red Sea. They forgot that
while they had crossed safely in the path that had been opened for
them, the armies of their enemies, attempting to follow them, had
been overwhelmed by the waters of the sea. They saw and felt only
their present inconveniences and trials; and instead of saying, “God
has done great things for us; whereas we were slaves, He is making
of us a great nation,” they talked of the hardness of the way, and
wondered when their weary pilgrimage would end.

အစ္စရေးတို့၏ တောကန္တာရဘဝ သမိုင်းကြောင်းကို ကမ္ဘာကုန်သည်အထိ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်များ အကျိုးအတွက် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ တောထဲ၌ လှည့်လည်သွားလာနေသူတို့အား ဘုရားသခင်၏ ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်မှုများ၊ ငတ်မွတ်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရပုံများနှင့် သူတို့အား ကူညီရန် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို အံသြဖွယ် ပြသခဲ့ပုံ မှတ်တမ်းသည် ခေတ်အဆက်ဆက်ရှိ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်များအတွက် သတိပေးချက်နှင့် သွန်သင်ချက်များ ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ အမျိုးမျိုးသော အတွေ့အကြုံများသည် ကတိထားရာ ခါနာန်ပြည်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးသော ကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလရှိ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်များသည် ရှေးခေတ်အစ္စရေးတို့ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော စမ်းသပ်မှုများကို နှိမ့်ချသောနှလုံးသား၊ သင်ယူလိုသောစိတ်တို့ဖြင့် ပြန်လည်သုံးသပ်ကြရန် ဘုရားသခင် အလိုရှိတော်မူသည်၊ သို့မှသာ သူတို့သည် ကောင်းကင်ခါနာန်ပြည်အတွက် ပြင်ဆင်ရာတွင် သွန်သင်မှုကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the
beneft of the Israel of God to the close of time. The record of God’s
dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to
and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in
the striking manifestations of His power for their relief, is fraught
with warning and instruction for His people in all ages. The varied
experience of the Hebrews was a school of preparation for their
promised home in Canaan. God would have His people in these days
review with a humble heart and teachable spirit the trials through
which ancient Israel passed, that they may be instructed in their
preparation for the heavenly Canaan.

အများစုသည် အစ္စရေးလူမျိုးများကို ပြန်ကြည့်ပြီး သူတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းနှင့် မြည်တမ်းခြင်းများကို အံသြကြသည်၊ မိမိတို့သာဆိုလျှင် ဤမျှ ကျေးဇူးမကန်းပါဟု ခံစားရတတ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် စမ်းသပ်သောအခါ၊ ရှေးအစ္စရေးတို့ထက် မသာသော ယုံကြည်ခြင်း သို့မဟုတ် သည်းခံခြင်းကို ပြသကြသည်။ အခက်အခဲထဲသို့ ရောက်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို သန့်စင်ရန် ရွေးချယ်ထားသော လုပ်ငန်းစဉ်အပေါ် မြည်တမ်းကြသည်။ လက်ရှိလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးထားသော်လည်း အများစုမှာ အနာဂတ်အတွက် ဘုရားသခင်ကို မကိုးစားလိုကြဘဲ ဆင်းရဲမွဲတေမှု ကျရောက်လာမလား၊ မိမိတို့ သားသမီးများ ဒုက္ခရောက်မလားဟု အမြဲစိုးရိမ်နေကြသည်။ အချို့မှာ အမြဲတမ်း ဆိုးကျိုးကိုသာ ကြိုတင်တွေးပူနေကြသည် သို့မဟုတ် လက်ရှိရှိနေသော အခက်အခဲများကို ချဲ့ကားနေကြသဖြင့် ကျေးဇူးတင်ထိုက်သော များပြားလှသည့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို မမြင်နိုင်အောင် မျက်စိကွယ်နေကြသည်။ သူတို့တွေ့ကြုံရသော အတားအဆီးများသည် ခွန်အား၏ တစ်ခုတည်းသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ထံမှ အကူအညီတောင်းရန် ပို့ဆောင်မည့်အစား၊ မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ညည်းတွားခြင်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသောကြောင့် ကိုယ်တော်နှင့် ဝေးကွာစေသည်။

Many look back to the Israelites, and marvel at their unbelief
and murmuring, feeling that they themselves would not have been
so ungrateful; but when their faith is tested, even by little trials, they
manifest no more faith or patience than did ancient Israel. When
brought into strait places, they murmur at the process by which
God has chosen to purify them. Though their present needs are
supplied, many are unwilling to trust God for the future, and they
are in constant anxiety lest poverty shall come upon them, and their
children shall be left to suffer. Some are always anticipating evil
or magnifying the diffculties that really exist, so that their eyes are
blinded to the many blessings which demand their gratitude. The
[294] obstacles they encounter, instead of leading them to seek help from
God, the only Source of strength, separate them from Him, because
they awaken unrest and repining.

ဤကဲ့သို့ မယုံကြည်ခြင်းသည် မှန်ကန်ပါသလော။ အဘယ်ကြောင့် ငါတို့သည် ကျေးဇူးကန်းပြီး သံသယရှိနေရသနည်း။ ယေရှုသည် ငါတို့၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သည်၊ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးသည် ငါတို့၏ ကောင်းကျိုးကို စိတ်ဝင်စားနေသည်၊ ငါတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေသည်။ ငါတို့ကို စိတ်တိုစေပြီး ပင်ပန်းစေရုံသာရှိကာ စမ်းသပ်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် မကူညီနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုးကို ငါတို့ မွေးမြူမထားသင့်ပါ။ ဘဝ၏ အဓိကရည်မှန်းချက်အဖြစ် အနာဂတ်လိုအပ်ချက်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းမှာ ငါတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် လောကီအရာများပေါ်တွင် တည်ရှိနေသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်ခြင်းမျိုးအတွက် နေရာမပေးသင့်ပါ။ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်များသည် စိုးရိမ်သောကများဖြင့် ဖိစီးနေရန် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ငါတို့၏လမ်းခရီးတွင် အန္တရာယ်များမရှိဟု သခင်ဘုရားက မိန့်တော်မမူပါ။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးကို အပြစ်နှင့် မကောင်းမှုရှိသော လောကထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန် အဆိုမပြုဘဲ၊ ဘယ်သောအခါမျှ မပျက်ကွက်သော ခိုလှုံရာသို့ လမ်းညွှန်ပြသထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ဝန်လေးသောသူတို့ကို "ဝန်လေး၍ ပင်ပန်းသောသူအပေါင်းတို့၊ ငါ့ထံသို့လာကြလော့။ ငါသည် ချမ်းသာပေးမည်" ဟု ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။ သင်တို့၏ လည်ပင်းတွင် သင်တို့ဘာသာ တင်ထားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် လောကီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ချထားပြီး "ငါ့ထမ်းပိုးကို တင်၍ ငါ့ထံ၌ နည်းယူကြလော့။ ငါသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ နှိမ့်ချသော စေတနာရှိ၏။ သင်တို့စိတ်နှလုံးသည် ချမ်းသာရလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မဿဲ ၁၁:၂၈၊ ၂၉။ ငါတို့သည် ငါတို့၏ စိုးရိမ်မှုရှိသမျှကို ဘုရားသခင်အပေါ်သို့ ပစ်တင်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်၌ ချမ်းသာနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိနိုင်ပါသည်၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် ငါတို့ကို ဂရုစိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ (၁ ပေတရု ၅:၇ ကို ကြည့်ပါ။)

Do we well to be thus unbelieving? Why should we be ungrateful
and distrustful? Jesus is our friend; all heaven is interested in our
From the Red Sea to Sinai 257
welfare; and our anxiety and fear grieve the Holy Spirit of God. We
should not indulge in a solicitude that only frets and wears us, but
does not help us to bear trials. No place should be given to that
distrust of God which leads us to make a preparation against future
want the chief pursuit of life, as though our happiness consisted in
these earthly things. It is not the will of God that His people should
be weighed down with care. But our Lord does not tell us that there
are no dangers in our path. He does not propose to take His people
out of the world of sin and evil, but He points us to a never-failing
refuge. He invites the weary and care-laden, “Come unto Me, all ye
that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.” Lay off the
yoke of anxiety and worldly care that you have placed on your own
neck, and “take My yoke upon you, and learn of Me; for I am meek
and lowly in heart: and ye shall fnd rest unto your souls.” Matthew
11:28, 29. We may fnd rest and peace in God, casting all our care
upon Him; for He careth for us. See 1 Peter 5:7.

တမန်တော်ပေါလုက "ညီအစ်ကိုတို့၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပယ်လျက်၊ သင်တို့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၌ မယုံကြည်သော စိတ်ဆိုးရှိမည်ဟု သတိပြုကြလော့" ဟု ဆိုထားသည်။ ဟေဗြဲ ၃:၁၂။ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့အတွက် ပြုခဲ့သမျှကို ထောက်ရှု၍ ငါတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ခိုင်မာ၊ တက်ကြွပြီး တည်တံ့နေသင့်သည်။ ညည်းတွားမြည်တမ်းမည့်အစား ငါတို့၏ နှလုံးသားစကားမှာ "ငါ့ဝိညာဉ်၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းကြီးပေးလော့။ ငါ့အတွင်းရှိသမျှတို့၊ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို ကောင်းကြီးပေးကြလော့။ ငါ့ဝိညာဉ်၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းကြီးပေးလော့။ ကျေးဇူးတော်အပေါင်းကို မမေ့လျော့နှင့်" ဟူ၍ ဖြစ်သင့်သည်။ ဆာလံ ၁၀၃:၁၊ ၂။

Says the apostle Paul, “Take heed, brethren, lest there be in any
of you an evil heart of unbelief, in departing from the living God.”
Hebrews 3:12. In view of all that God has wrought for us, our faith
should be strong, active, and enduring. Instead of murmuring and
complaining, the language of our hearts should be, “Bless the Lord,
O my soul: and all that is within me, bless His holy name. Bless the
Lord, O my soul, and forget not all His benefts.” Psalm 103:1, 2.

ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်က သူတို့၏ခေါင်းဆောင်အား "ငါသည် ကောင်းကင်က မုန့်ကို သင်တို့အဖို့ ရွာစေမည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် လူတို့သည် နေ့စဉ်လိုအပ်သမျှကို သိမ်းဆည်းရန်နှင့် ခြောက် (၆) ရက်မြောက်သောနေ့တွင် ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းသော စောင့်ထိန်းမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် နှစ်ဆ (၂ ဆ) သိမ်းဆည်းရန် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးခဲ့သည်။

God was not unmindful of the wants of Israel. He said to their
leader, “I will rain bread from heaven for you.” And directions were
given that the people gather a daily supply, with a double amount
on the sixth day, that the sacred observance of the Sabbath might be
maintained.

မောရှေသည် ပရိသတ်တို့အား သူတို့၏လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိမ့်မည်ဟု အာမခံခဲ့သည်မှာ "ထာဝရဘုရားသည် ညဦးယံ၌ စားစရာအမဲသားကိုလည်းကောင်း၊ နံနက်ယံ၌ ဝစွာစားစရာမုန့်ကိုလည်းကောင်း ပေးတော်မူမည်" ဟု ဆို၏။ ထို့ပြင် "ငါတို့သည် အဘယ်သို့သောသူ ဖြစ်သနည်း။ သင်တို့သည် မြည်တမ်းခြင်းမှာ ငါတို့ကို မြည်တမ်းသည်မဟုတ်၊ ထာဝရဘုရားကို မြည်တမ်းကြ၏" ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် အာရုန်အား "ထာဝရဘုရားရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်ကြလော့။ သင်တို့ မြည်တမ်းသောအသံကို ကြားတော်မူပြီ" ဟု လူတို့အား ပြောရန် ခိုင်းခဲ့သည်။ အာရုန် စကားပြောနေစဉ်တွင် "သူတို့သည် တောသို့ မျှော်ကြည့်၍၊ ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်သည် မိုးတိမ်၌ ထင်ရှားလေ၏။" သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော တောက်ပမှုသည် ဘုရားသခင် တည်ရှိနေခြင်းကို ပုံဆောင်ပါသည်။ သူတို့၏ အာရုံခံစားမှုများမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်အကြောင်း အသိပညာကို သူတို့ ရရှိကြရမည်ဖြစ်သည်။ မောရှေဟူသော လူသားသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိနားလည်ရမည် ဖြစ်သည်၊ သို့မှသာ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ စကားတော်ကို နားထောင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

Moses assured the congregation that their wants were to be
supplied: “The Lord shall give you in the evening flesh to eat, and in
the morning bread to the full.” And he added, “What are we? your
murmurings are not against us, but against the Lord.” He further bade [295]
Aaron say to them, “Come near before the Lord: for He hath heard
your murmurings.” While Aaron was speaking, “they looked toward
the wilderness, and, behold, the glory of the Lord appeared in the
cloud.” A splendor such as they had never witnessed symbolized the
divine Presence. Through manifestations addressed to their senses,
they were to obtain a knowledge of God. They must be taught that
258 Patriarchs and Prophets
the Most High, and not merely the man Moses, was their leader, that
they might fear His name and obey His voice.

ညဦးအချိန်တွင် စခန်းပတ်လည်၌ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးအတွက် လုံလောက်သော ငုံးငှက်အုပ်ကြီးများ ဝိုင်းရံလျက်ရှိသည်။ နံနက်ယံတွင် မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ "နှင်းခဲကဲ့သို့ သေးငယ်သောအလုံးကလေး" ရှိနေသည်။ "၎င်းသည် နံနံစေ့ကဲ့သို့ဖြစ်၍ အဆင်းဖြူ၏။" လူတို့က ၎င်းကို "မန္န" ဟု ခေါ်ကြသည်။ မောရှေက "ဤသည်ကား သင်တို့စားစရာအဖို့ ထာဝရဘုရား ပေးတော်မူသောမုန့် ဖြစ်သည်" ဟု ဆို၏။ လူတို့သည် မန္နကို သိမ်းဆည်းကြရာ အားလုံးအတွက် လုံလောက်စွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် "၎င်းကို ကြိတ်ဆုံနှင့် ကြိတ်ခြင်း၊ တူနှင့် ထောင်းခြင်းပြု၍ အိုးနှင့်ချက်ပြီးလျှင် မုန့်ပြားလုပ်ကြ၏။" တောလည်ရာကျမ်း ၁၁:၈။ "၎င်း၏ အရသာသည် ပျားရည်နှင့် ရောသော မုန့်ပြားအရသာကဲ့သို့ ဖြစ်၏။" သူတို့သည် လူတစ်ဦးလျှင် တစ်သုခ (၁ သုခ) စီ နေ့စဉ် သိမ်းဆည်းရန် ညွှန်ကြားခံရပြီး၊ နံနက်တိုင်အောင် မကျန်စေရန် မှာကြားထားသည်။ အချို့က နောက်တစ်နေ့အတွက် သိမ်းဆည်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အစားအစာအဖြစ် မသင့်တော်တော့သည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုနေ့အတွက် ရိက္ခာကို နံနက်ယံ၌ သိမ်းဆည်းရမည် ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ မြေပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသမျှကို နေပူရှိန်က အရည်ပျော်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

At nightfall the camp was surrounded by vast flocks of quails,
enough to supply the entire company. In the morning there lay
upon the surface of the ground “a small round thing, as small as the
hoarfrost.” “It was like coriander seed, white.” The people called it
“manna.” Moses said, “This is the bread which the Lord hath given
you to eat.” The people gathered the manna, and found that there
was an abundant supply for all. They “ground it in mills, or beat it in
a mortar, and baked it in pans, and made cakes of it.” Numbers 11:8.
“And the taste of it was like wafers made with honey.” They were
directed to gather daily an omer for every person; and they were not
to leave of it until the morning. Some attempted to keep a supply
until the next day, but it was then found to be unft for food. The
provision for the day must be gathered in the morning; for all that
remained upon the ground was melted by the sun.

မန္နကို သိမ်းဆည်းရာတွင် အချို့က သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏထက် ပိုရပြီး အချို့က လျော့ရသည်ကို တွေ့ရသည်၊ သို့သော် "သုခနှင့် ခြင်သောအခါ၊ များစွာသိမ်းသောသူ၌ ပိုသည်မဟုတ်၊ နည်းနည်းသိမ်းသောသူ၌ လိုသည်မဟုတ်။" ဤကျမ်းစကား၏ ရှင်းလင်းချက်နှင့် လက်တွေ့သင်ခန်းစာကို တမန်တော်ပေါလုက ကောရိန္သုဩဝါဒစာ ဒုတိယစောင်တွင် ဖော်ပြထားသည်။ သူက "အခြားသောသူတို့သည် သက်သာခြင်းသို့ရောက်၍၊ သင်တို့သည် ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်စေခြင်းငှာ ငါမဆိုလို။ မျှတစေခြင်းငှာသာ ဆိုလို၏။ များစွာသိမ်းသောသူ၌ ပိုသည်မဟုတ်၊ နည်းနည်းသိမ်းသောသူ၌ လိုသည်မဟုတ်ဟု ကျမ်းစာလာသည်နှင့်အညီ၊ ယခုကာလ၌ သင်တို့၌ ပိုသောဥစ္စာသည် သူတို့၌ လိုသောဥစ္စာကို မစစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ သူတို့၌ ပိုသောဥစ္စာသည် သင်တို့၌ လိုသောဥစ္စာကို မစစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ထိုသို့အားဖြင့် အချင်းချင်း မျှတစေခြင်းငှာ ဆိုလို၏" ဟု ဆိုထားသည်။ (၂ ကောရိန္သု ၈:၁၃-၁၅။)

In the gathering of the manna it was found that some obtained
more and some less than the stipulated amount; but “when they did
mete it with an omer, he that gathered much had nothing over, and
he that gathered little had no lack.” An explanation of this scripture,
as well as a practical lesson from it, is given by the apostle Paul
in his second epistle to the Corinthians. He says, “I mean not that
other men be eased, and ye burdened: but by an equality, that now at
this time your abundance may be a supply for their want, that their
abundance also may be a supply for your want: that there may be
equality: as it is written, He that had gathered much had nothing
over; and he that had gathered little had no lack.” 2 Corinthians
8:13-15.

 

ခြောက် (၆) ရက်မြောက်သောနေ့တွင် လူတို့သည် တစ်ဦးလျှင် နှစ်သုခ (၂ သုခ) စီ သိမ်းဆည်းကြသည်။ မင်းအရာရှိတို့သည် မောရှေထံသို့သွား၍ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အသိပေးကြသည်။ သူ၏အဖြေမှာ "ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ နက်ဖြန်နေ့သည် ထာဝရဘုရားအဖို့ သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နေ့၊ ငြိမ်ဝပ်စွာ နေရသောနေ့ ဖြစ်၏။ ဖုတ်ချင်သောမုန့်ကို ယနေ့ဖုတ်ကြလော့။ ပြုတ်ချင်သောမုန့်ကို ယနေ့ပြုတ်ကြလော့။ ကျန်ကြွင်းသမျှကို နက်ဖြန်နံနက်တိုင်အောင် သိမ်းထားကြလော့" ဟု ဖြစ်သည်။ သူတို့ ထိုသို့ပြုကြရာ မန္နသည် မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ "မောရှေကလည်း၊ ထိုမုန့်ကို ယနေ့စားကြလော့။ ယနေ့သည် ထာဝရဘုရားအဖို့ ဥပုသ်နေ့ ဖြစ်၏။ ယနေ့ တော၌ မုန့်ကို မတွေ့ရ။ ခြောက် (၆) ရက်ပတ်လုံး သိမ်းရကြမည်။ ခုနစ် (၇) ရက်မြောက်သောနေ့သည် ဥပုသ်နေ့ ဖြစ်သောကြောင့် မုန့်မရှိရ" ဟု ဆို၏။

On the sixth day the people gathered two omers for every person.
The rulers hastened to acquaint Moses with what had been done.
[296] His answer was, “This is that which the Lord hath said, Tomorrow is
the rest of the holy Sabbath unto the Lord: bake that which ye will
bake today, and seethe that ye will seethe; and that which remaineth
over lay up for you to be kept until the morning.” They did so, and
found that it remained unchanged. “And Moses said, Eat that today;
for today is a Sabbath unto the Lord: today ye shall not fnd it in the
feld. Six days ye shall gather it; but on the seventh day, which is the
Sabbath, in it there shall be none.”
From the Red Sea to Sinai 259

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသောနေ့ကို အစ္စရေးခေတ်ကကဲ့သို့ပင် ယခုအခါ၌လည်း သန့်ရှင်းစွာ စောင့်ထိန်းရန် တောင်းဆိုတော်မူသည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့အား ပေးထားသော အမိန့်တော်ကို ခရစ်ယာန်အားလုံးက ယေဟောဝါထံမှ မိမိတို့အား ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်အဖြစ် မှတ်ယူသင့်သည်။ ဥပုသ်နေ့မတိုင်မီ တစ် (၁) ရက်သည် ပြင်ဆင်သောနေ့ ဖြစ်သင့်သည်၊ သို့မှသာ သန့်ရှင်းသော အချိန်နာရီများအတွက် အရာခပ်သိမ်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မျှ ငါတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းများကို သန့်ရှင်းသောအချိန်ကို ကျူးကျော်ခွင့် မပေးသင့်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ဖျားနာသူနှင့် ဒုက္ခရောက်သူများကို ဂရုစိုက်ရန် ညွှန်ကြားထားသည်၊ သူတို့ကို သက်သာချောင်ချိစေရန် လိုအပ်သော လုပ်ဆောင်မှုမှာ ဂရုဏာပြုခြင်းဖြစ်ပြီး ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်ခြင်းမဟုတ်ပါ၊ သို့သော် မလိုအပ်သော အလုပ်မှန်သမျှကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ အများစုမှာ ပြင်ဆင်သောနေ့တွင် ပြုလုပ်နိုင်သည့် အသေးအဖွဲကိစ္စများကို ဥပုသ်နေ့စတင်ချိန်အထိ မဆင်မခြင် ရွှေ့ဆိုင်းထားတတ်ကြသည်။ ဤသို့မဖြစ်သင့်ပါ။ ဥပုသ်နေ့ စတင်ချိန်အထိ မပြီးပြတ်ဘဲ ကျန်ရှိနေသော အလုပ်များကို ဥပုသ်နေ့ကုန်ဆုံးချိန်အထိ မလုပ်ဘဲ ထားသင့်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် ထိုသတိမမူမိသူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ကူညီပေးနိုင်ပြီး ခြောက် (၆) ရက်သော အလုပ်လုပ်ရက်များတွင် မိမိတို့၏ အလုပ်များကို ဂရုတစိုက် ပြီးစီးအောင် ပြုလုပ်စေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

God requires that His holy day be as sacredly observed now as
in the time of Israel. The command given to the Hebrews should be
regarded by all Christians as an injunction from Jehovah to them.
The day before the Sabbath should be made a day of preparation, that
everything may be in readiness for its sacred hours. In no case should
our own business be allowed to encroach upon holy time. God has
directed that the sick and suffering be cared for; the labor required
to make them comfortable is a work of mercy, and no violation of
the Sabbath; but all unnecessary work should be avoided. Many
carelessly put off till the beginning of the Sabbath little things that
might have been done on the day of preparation. This should not
be. Work that is neglected until the beginning of the Sabbath should
remain undone until it is past. This course might help the memory
of these thoughtless ones, and make them careful to do their own
work on the six working days.

တောကန္တာရအတွင်း နှစ်ရှည်လများ နေထိုင်စဉ် အပတ်တိုင်း၌ အစ္စရေးတို့သည် ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းမှုကို သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသော သုံးမျိုးသော အံ့ဖွယ်အမှုများကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသည်မှာ—ခြောက် (၆) ရက်မြောက်သောနေ့တွင် မန္နနှစ်ဆ ကျဆင်းခြင်း၊ ခုနစ် (၇) ရက်မြောက်သောနေ့တွင် မကျဆင်းခြင်း၊ နှင့် ဥပုသ်နေ့အတွက် လိုအပ်သော အပိုင်းသည် အခြားအချိန်တွင် သိမ်းဆည်းပါက ပုပ်သိုးသွားသော်လည်း ဥပုသ်နေ့အတွက်မူ ချိုမြိန်သန့်ရှင်းစွာ ကျန်ရှိနေခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။

Every week during their long sojourn in the wilderness the Israelites witnessed a threefold miracle, designed to impress their
minds with the sacredness of the Sabbath: a double quantity of
manna fell on the sixth day, none on the seventh, and the portion
needed for the Sabbath was preserved sweet and pure, when if any
were kept over at any other time it became unft for use.

မန္နပေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အခြေအနေများတွင်၊ ဥပုသ်နေ့သည် အများက ပြောဆိုနေကြသကဲ့သို့ သိနာတောင်၌ ပညတ်တော်ပေးချိန်မှ စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ခိုင်လုံသော သက်သေကို ငါတို့ တွေ့ရှိရသည်။ အစ္စရေးတို့ သိနာတောင်သို့ မရောက်မီကပင် ဥပုသ်နေ့သည် သူတို့ စောင့်ထိန်းရန် တာဝန်ရှိကြောင်း နားလည်ထားကြသည်။ ဥပုသ်နေ့အတွက် ပြင်ဆင်ရန် သောကြာနေ့တိုင်း မန္နနှစ်ဆ သိမ်းဆည်းရခြင်းအားဖြင့်၊ နားနေသောနေ့၏ သန့်ရှင်းသော သဘောသဘာဝကို သူတို့၏စိတ်တွင် အမြဲစွဲထင်စေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် လူအချို့က ဥပုသ်နေ့တွင် မန္နသိမ်းဆည်းရန် ထွက်သွားသောအခါ ဘုရားသခင်က "သင်တို့သည် ငါ၏ ပညတ်တရားတို့ကို အဘယ်မျှကာလပတ်လုံး မစောင့်ဘဲ နေကြမည်နည်း" ဟု မေးတော်မူခဲ့သည်။

In the circumstances connected with the giving of the manna,
we have conclusive evidence that the Sabbath was not instituted, as
many claim, when the law was given at Sinai. Before the Israelites
came to Sinai they understood the Sabbath to be obligatory upon
them. In being obliged to gather every Friday a double portion of
manna in preparation for the Sabbath, when none would fall, the
sacred nature of the day of rest was continually impressed upon
them. And when some of the people went out on the Sabbath to [297]
gather manna, the Lord asked, “How long refuse ye to keep My
commandments and My laws?”

"ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် လူနေသောပြည်သို့ မရောက်မီ အနှစ်လေးဆယ် (၄၀) ပတ်လုံး မန္နကို စားကြ၏။ ခါနာန်ပြည်အနားသို့ မရောက်မီတိုင်အောင် မန္နကို စားကြ၏။" အနှစ်လေးဆယ် (၄၀) ပတ်လုံး သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ မပျက်ကွက်သော ဂရုစိုက်မှုနှင့် နူးညံ့သော မေတ္တာတော်ကို ဤအံသြဖွယ် ပြင်ဆင်ပေးမှုဖြင့် နေ့စဉ် သတိရခဲ့ကြသည်။ ဆာလံဆရာ၏ စကားအရ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား "ကောင်းကင်ဆန်စပါးကို ပေးတော်မူ၏။ လူသည် ကောင်းကင်တမန်တို့၏ အစားအစာကို စားရ၏" (ဆာလံ ၇၈:၂၄၊ ၂၅)—ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းကင်တမန်များက သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးသော အစားအစာ ဖြစ်သည်။ "ကောင်းကင်ဆန်စပါး" ဖြင့် အသက်ရှင်သန်နေရသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို ရရှိထားခြင်းမှာ ခါနာန်ပြည်၏ သန်စွမ်းသော လွင်ပြင်များတွင် စပါးခင်းများ ဝိုင်းရံနေသကဲ့သို့ပင် လိုအပ်ချက်မှ ကင်းဝေးလုံခြုံကြောင်း သူတို့ နေ့စဉ် သင်ယူခဲ့ကြရသည်။

“The children of Israel did eat manna forty years, until they
came to a land inhabited: they did eat manna, until they came unto
the borders of the land of Canaan.” For forty years they were daily
reminded by this miraculous provision, of God’s unfailing care and
tender love. In the words of the psalmist, God gave them “of the
corn of heaven. Man did eat angels’ food” (Psalm 78:24, 25)—that
is, food provided for them by the angels. Sustained by “the corn of
260 Patriarchs and Prophets
heaven,” they were daily taught that, having God’s promise, they
were as secure from want as if surrounded by felds of waving grain
on the fertile plains of Canaan.

အစ္စရေးတို့ အသက်ရှင်သန်ရန် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မန္နသည် လောကကြီးအား အသက်ပေးရန် ဘုရားသခင်ထံမှ ကြွလာသော အရှင်ကို ပုံဆောင်ပါသည်။ ယေရှုက "ငါသည် အသက်မုန့် ဖြစ်၏။ သင်တို့ဘိုးဘေးတို့သည် တော၌ မန္နကို စား၍ သေကြပြီ။ ဤမုန့်ကား စားသောသူသည် မသေဘဲနေစေခြင်းငှာ ကောင်းကင်က ဆင်းသက်သောမုန့် ဖြစ်၏။ ... ငါပေးသောမုန့်ကား၊ လောကီသားတို့သည် အသက်ရှင်စေခြင်းငှာ ငါစွန့်သော ငါ၏အသား ဖြစ်သည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ (ယောဟန် ၆:၄၈-၅၁။) ထို့ပြင် နောင်ဘဝတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်များအတွက် ပေးထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ကတိတော်များထဲတွင် "အောင်မြင်သောသူအား ဝှက်ထားသော မန္နကို ငါကျွေးမည်" ဟု ရေးထားပါသည်။ (ဗျာဒိတ် ၂:၁၇။)

The manna, falling from heaven for the sustenance of Israel, was
a type of Him who came from God to give life to the world. Said
Jesus, “I am that Bread of life. Your fathers did eat manna in the
wilderness, and are dead. This is the bread which cometh down from
heaven.... If any man eat of this bread, he shall live forever: and the
bread that I will give is My flesh, which I will give for the life of the
world.” John 6:48-51. And among the promises of blessing to God’s
people in the future life it is written, “To him that overcometh will I
give to eat of the hidden manna.” Revelation 2:17.

သိနတောမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အစ္စရေးတို့သည် ရေဖိဒိမ်အရပ်၌ စခန်းချကြသည်။ ထိုအရပ်၌ ရေမရှိသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပြင်ဆင်ပေးမှုကို တစ်ဖန် ပြန်လည်သံသယဖြစ်ကြပြန်သည်။ လူတို့သည် မိုက်မဲမှုနှင့် ရဲတင်းမှုတို့ဖြင့် မောရှေထံသို့လာ၍ "ငါတို့သောက်ဖို့ ရေကိုပေးပါ" ဟု တောင်းဆိုကြသည်။ သို့သော် သူ၏သည်းခံခြင်းမှာ မကုန်ဆုံးခဲ့ပါ။ "သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ငါနှင့် ရန်တွေ့ကြသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ထာဝရဘုရားကို စုံစမ်းကြသနည်း" ဟု မောရှေက ဆို၏။ သူတို့က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ငါတို့နှင့် ငါတို့သားသမီးများ၊ ငါတို့တိရစ္ဆာန်များကို ရေငတ်၍ သေစေခြင်းငှာ အဘယ်ကြောင့် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ခေါ်ထုတ်ခဲ့သနည်း" ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ သူတို့အား အစားအစာများ အလျှံပယ် ကျွေးမွေးခဲ့စဉ်က သူတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းနှင့် မြည်တမ်းခြင်းများကို ရှက်ရွံ့စွာ သတိရခဲ့ပြီး အနာဂတ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ကိုးစားပါမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကြသည်၊ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုကတိကို မေ့လျော့ခဲ့ကြပြီး ယုံကြည်ခြင်း၏ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုမှာပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို လမ်းပြနေသော မိုးတိမ်တိုင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မောရှေမှာ မည်သူနည်းဟု သူတို့ မေးခွန်းထုတ်ကြပြီး သူ့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ခေါ်ထုတ်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။ သူတို့၏နှလုံးသားတွင် သံသယနှင့် မယုံကြည်ခြင်းများ ပြည့်နှက်လာပြီး၊ မောရှေသည် သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချမ်းသာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် သူတို့နှင့် သူတို့၏သားသမီးများကို ဆင်းရဲဒုက္ခများဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေသည်ဟု ရဲတင်းစွာ စွပ်စွဲကြသည်။ ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများ ထကြွလာသဖြင့် သူ့ကို ခဲနှင့်ပေါက်သတ်ရန် ပြုကြသည်။

After leaving the wilderness of Sin, the Israelites encamped
in Rephidim. Here there was no water, and again they distrusted
the providence of God. In their blindness and presumption the
people came to Moses with the demand, “Give us water that we
may drink.” But his patience failed not. “Why chide ye with me?”
he said; “wherefore do ye tempt the Lord?” They cried in anger,
“Wherefore is this, that thou hast brought us up out of Egypt, to kill
us and our children and our cattle with thirst?” When they had been
so abundantly supplied with food, they remembered with shame
their unbelief and murmurings, and promised to trust the Lord in
the future; but they soon forgot their promise, and failed at the
frst trial of their faith. The pillar of cloud that was leading them
seemed to veil a fearful mystery. And Moses—who was he? they
questioned, and what could be his object in bringing them from
Egypt? Suspicion and distrust flled their hearts, and they boldly
[298] accused him of designing to kill them and their children by privations
and hardships that he might enrich himself with their possessions.
In the tumult of rage and indignation they were about to stone him.

မောရှေသည် စိတ်ဆင်းရဲစွာဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ဟစ်ကြော်သည်မှာ "ဤလူတို့အား ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း" ဟု ဆို၏။ ဘုရားသခင်က အစ္စရေးလူကြီးများကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အဲဂုတ္တုပြည်၌ အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုခဲ့သော လှံတံကိုကိုင်ကာ လူတို့ရှေ့မှ သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားက သူ့အား "ကြည့်ရှုလော့၊ ဟောရပ်တောင်ပေါ်တွင် ကျောက်ပေါ်၌ သင့်ရှေ့မှာ ငါရပ်နေမည်။ သင်သည် ထိုကျောက်ကို ရိုက်ရမည်၊ လူတို့သောက်ဖို့ ရေထွက်လိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူသည် နားထောင်ခဲ့ပြီး ရှင်သန်သော စမ်းရေအဖြစ် ရေများထွက်ပေါ်လာကာ စခန်းတစ်ခုလုံးအတွက် လုံလောက်စွာ ရရှိခဲ့သည်။ ဤယုတ်ညံ့သော မြည်တမ်းခြင်းကို ပြုသူတို့အပေါ် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ပြုခဲ့သကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးဒဏ်များကို ကျရောက်စေရန် မောရှေအား လှံတံကို မြှောက်ခိုင်းမည့်အစား၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကြီးမားသော ဂရုဏာတော်ဖြင့် လှံတံကို သူတို့အား ကယ်တင်ရန် ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။

In distress Moses cried to the Lord, “What shall I do unto this
people?” He was directed to take the elders of Israel and the rod
wherewith he had wrought wonders in Egypt, and to go on before
the people. And the Lord said unto him, “Behold, I will stand before
thee there upon the rock in Horeb; and thou shalt smite the rock,
and there shall come water out of it, that the people may drink.” He
obeyed, and the waters burst forth in a living stream that abundantly
supplied the encampment. Instead of commanding Moses to lift
From the Red Sea to Sinai 261
up his rod and call down some terrible plague, like those on Egypt,
upon the leaders in this wicked murmuring, the Lord in His great
mercy made the rod His instrument to work their deliverance.

"တော၌ ကျောက်များကို ခွဲ၍၊ နက်လှသော အရပ်က ရေကိုပေးသကဲ့သို့ သူတို့အား သောက်စေတော်မူ၏။ ကျောက်ထဲက စမ်းရေကို ထွက်စေ၍၊ ရေမြစ်ကဲ့သို့ စီးစေတော်မူ၏။" (ဆာလံ ၇၈:၁၅၊ ၁၆။) မောရှေသည် ကျောက်ကို ရိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ မိုးတိမ်တိုင်ထဲ၌ ဖုံးကွယ်လျက် မောရှေ၏ ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး အသက်ပေးသောရေကို စီးဆင်းစေခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ပင် ဖြစ်သည်။ မောရှေနှင့် လူကြီးများသာမက အဝေးတွင်ရပ်နေသော ပရိသတ်အပေါင်းတို့သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်၊ သို့သော် အကယ်၍ မိုးတိမ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက၊ ထိုထဲ၌ နေထိုင်သော အရှင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တောက်ပမှုကြောင့် သူတို့ သေဆုံးသွားကြမည်ဖြစ်သည်။

“He clave the rocks in the wilderness, and gave them drink as
out of the great depths. He brought streams also out of the rock,
and caused waters to run down like rivers.” Psalm 78:15, 16. Moses
smote the rock, but it was the Son of God who, veiled in the cloudy
pillar, stood beside Moses, and caused the life-giving water to flow.
Not only Moses and the elders, but all the congregation who stood
at a distance, beheld the glory of the Lord; but had the cloud been
removed, they would have been slain by the terrible brightness of
Him who abode therein.

သူတို့ ရေငတ်သောအခါ "ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့တွင် ရှိတော်မူသလော၊ မရှိသလော" ဟု ဆို၍ ဘုရားသခင်ကို စုံစမ်းခဲ့ကြသည်။ "ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လျှင် အဘယ်ကြောင့် မုန့်ပေးသကဲ့သို့ ရေကို မပေးသနည်း" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ထင်ရှားသော မယုံကြည်ခြင်းမှာ ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက် ကျရောက်လာမည်ကို မောရှေ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာကို သူတို့၏ အပြစ်အတွက် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် မဿဟ "စုံစမ်းခြင်း" နှင့် မေရိဘ "ရန်တွေ့ခြင်း" ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

In their thirst the people had tempted God, saying, “Is the Lord
among us, or not?”—“If God has brought us here, why does He not
give us water as well as bread?” The unbelief thus manifested was
criminal, and Moses feared that the judgments of God would rest
upon them. And he called the name of the place Massah, “temptation,” and Meribah, “chiding,” as a memorial of their sin.

ယခုအခါ အန္တရာယ်သစ်တစ်ခု သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လာခဲ့ပြီ။ ကိုယ်တော်အပေါ် မြည်တမ်းခဲ့ကြသောကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ရန်သူများ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရစေရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ထိုဒေသတွင် နေထိုင်သော ရက်စက်ပြီး စစ်မက်လိုလားသော အာမလက်လူမျိုးစုတို့သည် သူတို့အား တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်လာကြပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ နောက်တွင် ကျန်ရစ်သော သူများကို သတ်ဖြတ်ကြသည်။ လူအများစုမှာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသည်ကို မောရှေသိသဖြင့်၊ ယောရှုအား လူမျိုးစုအသီးသီးမှ စစ်သားများကို ရွေးချယ်ရန်နှင့် နက်ဖြန်နေ့တွင် ရန်သူကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်၊ မိမိကိုယ်တိုင်မူကား ဘုရားသခင်၏ လှံတံကို ကိုင်ဆောင်လျက် အနီးရှိ ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအတိုင်းပင် နောက်တစ်နေ့တွင် ယောရှုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ကြစဉ်၊ မောရှေ၊ အာရုန်နှင့် ဟုရတို့သည် တိုက်ပွဲကို မြင်ရသော တောင်ကုန်းပေါ်တွင် နေရာယူခဲ့ကြသည်။ မောရှေသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်သို့ ဆန့်တန်းလျက် ညာဘက်လက်တွင် ဘုရားသခင်၏ လှံတံကို ကိုင်ကာ အစ္စရေးစစ်တပ် အောင်မြင်ရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သူ၏လက်များကို အထက်သို့ မြှောက်ထားသရွေ့ အစ္စရေးတို့ အောင်မြင်ပြီး၊ လက်များ နိမ့်ကျသွားသောအခါ ရန်သူတို့ အောင်မြင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ မောရှေ ပင်ပန်းလာသောအခါ၊ အာရုန်နှင့် ဟုရတို့သည် နေဝင်သည်တိုင်အောင် သူ၏လက်များကို မပေးထားကြသဖြင့် ရန်သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြရသည်။

A new danger now threatened them. Because of their murmuring
against Him, the Lord suffered them to be attacked by their enemies.
The Amalekites, a ferce, warlike tribe inhabiting that region, came
out against them and smote those who, faint and weary, had fallen
into the rear. Moses, knowing that the masses of the people were
unprepared for battle, directed Joshua to choose from the different
tribes a body of soldiers, and lead them on the morrow against
the enemy, while he himself would stand on an eminence near by [299]
with the rod of God in his hand. Accordingly the next day Joshua
and his company attacked the foe, while Moses and Aaron and
Hur were stationed on a hill overlooking the battlefeld. With arms
outstretched toward heaven, and holding the rod of God in his right
hand, Moses prayed for the success of the armies of Israel. As the
battle progressed, it was observed that so long as his hands were
reaching upward, Israel prevailed, but when they were lowered, the
enemy was victorious. As Moses became weary, Aaron and Hur
stayed up his hands until the going down of the sun, when the enemy
was put to flight.

အာရုန်နှင့် ဟုရတို့သည် မောရှေ၏လက်များကို မပေးခြင်းဖြင့်၊ မောရှေသည် ဘုရားသခင်ထံမှ စကားတော်ကို လက်ခံရယူနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ခက်ခဲသော အလုပ်၌ သူ့ကို ထောက်ကူပေးရန် လူတို့တွင် တာဝန်ရှိကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။ မောရှေ၏ ပြုလုပ်ချက်မှာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်မှာ၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို လက်တော်၌ ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း ပြသခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ကိုးစားသရွေ့ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးပြီး သူတို့၏ရန်သူများကို နှိမ်နင်းပေးလိမ့်မည်၊ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို လက်လွှတ်ပြီး မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တန်ခိုးကို အားကိုးသောအခါ၊ ဘုရားသခင်အကြောင်း မသိသောသူများထက်ပင် ပိုမိုအားနည်းသွားကြပြီး သူတို့၏ရန်သူများက သူတို့ကို အောင်နိုင်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

As Aaron and Hur supported the hands of Moses, they showed
the people their duty to sustain him in his arduous work while he
262 Patriarchs and Prophets
should receive the word from God to speak to them. And the act of
Moses also was signifcant, showing that God held their destiny in
His hands; while they made Him their trust, He would fght for them
and subdue their enemies; but when they should let go their hold
upon Him, and trust in their own power, they would be even weaker
than those who had not the knowledge of God, and their foes would
prevail against them.

မောရှေသည် ကောင်းကင်သို့ လက်ဖြန့်၍ သူတို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးနေစဉ် ဟေဗြဲတို့ အောင်မြင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်များသည်လည်း သူတို့၏ တန်ခိုးကြီးသော ကူညီသူ၏ ခွန်အားကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသောအခါ အောင်မြင်ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ခွန်အားသည် လူသား၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးတို့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေစဉ် ဘုရားသခင်က သူတို့၏ရန်သူများကို အောင်မြင်စေမည်ဟု မောရှေ မယုံကြည်ခဲ့ပါ။ ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဘုရားသခင်ထံ အသနားခံနေစဉ်၊ ယောရှုနှင့် သူ၏ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော နောက်လိုက်များသည် အစ္စရေးနှင့် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူများကို တွန်းလှန်ရန် သူတို့၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

As the Hebrews triumphed when Moses was reaching his hands
toward heaven and interceding in their behalf, so the Israel of God
prevail when they by faith take hold upon the strength of their mighty
Helper. Yet divine strength is to be combined with human effort.
Moses did not believe that God would overcome their foes while
Israel remained inactive. While the great leader was pleading with
the Lord, Joshua and his brave followers were putting forth their
utmost efforts to repulse the enemies of Israel and of God.

အာမလက်လူမျိုးတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် ဘုရားသခင်က မောရှေအား "ဤအမှုကို သတိရစရာအဖို့ စာအုပ်၌ ရေးထားလော့။ ယောရှုအားလည်း ကြားပြောလော့။ ငါသည် အာမလက်အမျိုးကို ကောင်းကင်အောက်က အကုန်အစင် ပယ်ရှင်းမည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ခေါင်းဆောင်ကြီး မောရှေသည် သူ၏မသေမီလေးတွင် သူ၏လူမျိုးအား လေးနက်သော မှာကြားချက် ပေးခဲ့သည်မှာ "သင်တို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာသောအခါ လမ်း၌ အာမလက်လူတို့သည် ပြုသောအမှုကို သတိရကြလော့။ သူတို့သည် လမ်း၌ သင့်ကို ဆီးတား၍၊ သင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သောအခါ၊ သင်၏နောက်၌ နေသော အားနည်းသောသူအပေါင်းတို့ကို လုပ်ကြံကြ၏။ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ကြ။ ... သင်သည် အာမလက်အမျိုးကို ကောင်းကင်အောက်က အကုန်အစင် ပယ်ရှင်းရမည်။ ဤအမှုကို မမေ့နှင့်" ဟု ဖြစ်သည်။ (တရားဟောရာကျမ်း ၂၅:၁၇-၁၉။) ဤဆိုးညစ်သော လူမျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ ထာဝရဘုရားက "အာမလက်၏ လက်သည် ယေဟောဝါ၏ ပလ္လင်တော်ကို ဆန့်ကျင်သည်" ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၇:၁၆၊ margin။)

After the defeat of the Amalekites, God directed Moses, “Write
this for a memorial in a book, and rehearse it in the ears of Joshua:
for I will utterly put out the remembrance of Amalek from under
heaven.” Just before his death the great leader delivered to his people
the solemn charge: “Remember what Amalek did unto thee by the
way, when ye were come forth out of Egypt; how he met thee by the
way, and smote the hindmost of thee, even all that were feeble behind
thee, when thou wast faint and weary; and he feared not God.... Thou
[300] shalt blot out the remembrance of Amalek from under heaven; thou
shalt not forget it.” Deuteronomy 25:17-19. Concerning this wicked
people the Lord declared, “The hand of Amalek is against the throne
of Jehovah.” Exodus 17:16, margin.

အာမလက်လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာ သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို မသိနားမလည်သူများ မဟုတ်ကြပါ၊ သို့သော် ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမည့်အစား၊ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို အာခံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အဲဂုတ္တုလူတို့ရှေ့တွင် မောရှေပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို အာမလက်လူတို့က လှောင်ပြောင်စရာအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကိုလည်း ကဲ့ရဲ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘုရားများကို တိုင်တည်၍ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့ကို တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေဘဲ ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့ကြပြီး၊ အစ္စရေးတို့၏ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို တားဆီးရန် တန်ခိုးမရှိဟု ဝါကြွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အစ္စရေးတို့၏ ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်း သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို မခံခဲ့ရပါ။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ လုံးဝ အကြောင်းမဲ့ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် သူတို့၏ မုန်းတီးမှုနှင့် အာခံမှုကို ပြသရန်အတွက် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အာမလက်လူတို့သည် ကာလကြာရှည်စွာ ရဲတင်းသော အပြစ်သားများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ ပြစ်မှုများမှာ ဘုရားသခင်ထံ လက်စားချေရန် ဟစ်ကြော်နေခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ ဂရုဏာတော်က သူတို့အား နောင်တရရန် ဖိတ်ခေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်၊ သို့သော် အာမလက်လူတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော အစ္စရေးတန်းများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သောအခါ၊ သူတို့ လူမျိုး၏ ပျက်စီးမည့် ကံကြမ္မာကို အတည်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဂရုစိုက်မှုသည် ကိုယ်တော်၏ အားအနည်းဆုံးသော သားသမီးများအပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့အပေါ် ပြုလုပ်သော ရက်စက်မှု သို့မဟုတ် ဖိနှိပ်မှု မှန်သမျှကို ကောင်းကင်ဘုံက သတိမပြုဘဲ မနေပါ။ ကိုယ်တော်ကို ချစ်ကြောက်ရိုသေသူ အားလုံးအပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ လက်တော်သည် ဒိုင်းလွှားကဲ့သို့ ဆန့်တန်းထားသည်၊ လူတို့သည် ထိုလက်တော်ကို မပုတ်ခတ်မိအောင် သတိပြုကြပါစေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် တရားမျှတခြင်း သံလျက်ကို ကိုင်စွဲထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The Amalekites were not ignorant of God’s character or of His
sovereignty, but instead of fearing before Him, they had set themselves to defy His power. The wonders wrought by Moses before
the Egyptians were made a subject of mockery by the people of
Amalek, and the fears of surrounding nations were ridiculed. They
had taken oath by their gods that they would destroy the Hebrews, so
that not one should escape, and they boasted that Israel’s God would
be powerless to resist them. They had not been injured or threatened
by the Israelites. Their assault was wholly unprovoked. It was to
manifest their hatred and defance of God that they sought to destroy
His people. The Amalekites had long been high-handed sinners,
From the Red Sea to Sinai 263
and their crimes had cried to God for vengeance, yet His mercy had
still called them to repentance; but when the men of Amalek fell
upon the wearied and defenseless ranks of Israel, they sealed their
nation’s doom. The care of God is over the weakest of His children.
No act of cruelty or oppression toward them is unmarked by Heaven.
Over all who love and fear Him, His hand extends as a shield; let
men beware that they smite not that hand; for it wields the sword of
justice.

ယခုအခါ အစ္စရေးတို့ စခန်းချနေသော နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် မောရှေ၏ ယောက္ခမ ယေသရော၏ အိမ်ရှိသည်။ ယေသရောသည် ဟေဗြဲတို့ ကယ်တင်ခြင်းခံရသည့် သတင်းကို ကြားသဖြင့်၊ ယခုအခါ သူတို့ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန်နှင့် မောရှေ၏ ဇနီးနှင့် သားနှစ် (၂) ယောက်ကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် သူတို့လာနေကြောင်း သတင်းစကားကို ရရှိသဖြင့်၊ သူတို့ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သွားရောက်ကြိုဆိုခဲ့သည်၊ ပထမဦးဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်းများ ပြီးနောက် သူတို့ကို မိမိ၏တဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ အစ္စရေးတို့ကို ခေါ်ထုတ်လာရမည့် အန္တရာယ်များသော ခရီးစဉ်တွင် မိမိ၏မိသားစုကို ပြန်လည်စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူတို့နှင့်အတူ ပြန်လည်နေထိုင်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ချမ်းမြေ့မှုကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ယေသရောအား အစ္စရေးတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ အံ့သြဖွယ် ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်မှုများကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ရာ၊ အမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ဝမ်းမြောက်လျက် ဘုရားသခင်ကို ကောင်းကြီးပေးခဲ့သည်၊ ထို့ပြင် မောရှေနှင့် လူကြီးများနှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ ဂရုဏာတော်ကို အထိမ်းအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် လေးနက်သော ပွဲတော်ကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။

Not far distant from where the Israelites were now encamped
was the home of Jethro, the father-in-law of Moses. Jethro had
heard of the deliverance of the Hebrews, and he now set out to visit
them, and restore to Moses his wife and two sons. The great leader
was informed by messengers of their approach, and he went out
with joy to meet them, and, the frst greetings over, conducted them
to his tent. He had sent back his family when on his way to the
perils of leading Israel from Egypt, but now he could again enjoy
the relief and comfort of their society. To Jethro he recounted the
wonderful dealings of God with Israel, and the patriarch rejoiced
and blessed the Lord, and with Moses and the elders he united in
offering sacrifce and holding a solemn feast in commemoration of
God’s mercy.

ယေသရောသည် စခန်း၌ နေထိုင်စဉ်၊ မောရှေအပေါ် မည်မျှ ကြီးလေးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ တင်ရှိနေသည်ကို မကြာမီ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုမျှများပြားသော၊ အသိပညာနည်းပါးပြီး လေ့ကျင့်မှုမရှိသော လူအုပ်ကြီးအတွင်း အစီအစဉ်နှင့် စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ အမှန်ပင် ကြီးမားလှသော အလုပ် ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် သူတို့၏ အသိအမှတ်ပြုထားသော ခေါင်းဆောင်နှင့် တရားသူကြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ လူတို့၏ အထွေထွေ အကျိုးစီးပွားနှင့် တာဝန်များသာမက သူတို့အကြား ဖြစ်ပေါ်လာသော အငြင်းပွားမှုများကိုလည်း သူ့ထံသို့ တင်ပြကြသည်။ သူသည် ဤသို့ပြုရန် ခွင့်ပြုထားသည်မှာ သူတို့အား သွန်သင်ရန် အခွင့်အရေး ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ သူက "ဘုရားသခင်၏ စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်နှင့် ပညတ်တရားတို့ကို ငါသိစေ၏" ဟု ဆို၏။ သို့သော် ယေသရောက "ဤသို့ ပြုသောအမှုသည် မကောင်းပါ။ သင်သည်လည်းကောင်း၊ သင်နှင့်အတူရှိသော ဤလူမျိုးသည်လည်းကောင်း၊ ဧကန်အမှန် ပင်ပန်းလိမ့်မည်။ ဤအမှုသည် သင့်အဖို့ ကြီးလေးလှ၏။ သင်တစ်ယောက်တည်း မတတ်နိုင်" ဟု ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ သူသည် မောရှေအား ထောင်ကဲ (၁၀၀၀ ကဲ)၊ ရာကဲ (၁၀၀ ကဲ)၊ ငါးဆယ်ကဲ (၅၀ ကဲ)၊ ဆယ်ကဲ (၁၀ ကဲ) အုပ်ချုပ်မည့် သင့်တော်သောသူများကို ခန့်အပ်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ထိုသူတို့သည် "ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူ၊ ဟုတ်မှန်သောသူ၊ မတရားသော စီးပွားကို မုန်းသောသူ" ဖြစ်ရမည်။ ဤသူတို့သည် သာမန်ကိစ္စအားလုံးတွင် တရားစီရင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခက်ခဲဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံးသော အမှုများကိုသာ မောရှေထံ တင်ပြရမည် ဖြစ်သည်။ ယေသရောက မောရှေသည် လူတို့အတွက် "ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ကိုယ်စားပြု၍ အမှုတော်ကို တင်ပြရမည်။ စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်နှင့် ပညတ်တရားတို့ကို သွန်သင်၍၊ သူတို့ သွားရမည့်လမ်းနှင့် ပြုရမည့်အမှုကို ပြရမည်" ဟု ဆို၏။ ဤအကြံပေးချက်ကို လက်ခံခဲ့သဖြင့် မောရှေအတွက် သက်သာရာရစေရုံသာမက လူတို့အကြားတွင် ပိုမိုပြည့်စုံသော စည်းစနစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။

As Jethro remained in the camp, he soon saw how heavy were the
burdens that rested upon Moses. To maintain order and discipline
among that vast, ignorant, and untrained multitude was indeed a
stupendous task. Moses was their recognized leader and magistrate, [301]
and not only the general interests and duties of the people, but the
controversies that arose among them, were referred to him. He had
permitted this, for it gave him an opportunity to instruct them; as he
said, “I do make them know the statutes of God, and His laws.” But
Jethro remonstrated against this, saying, “This thing is too heavy for
thee; thou art not able to perform it thyself alone.” “Thou wilt surely
wear away,” and he counseled Moses to appoint proper persons as
rulers of thousands, and others as rulers of hundreds, and others of
tens. They should be “able men, such as fear God, men of truth,
hating covetousness.” These were to judge in all matters of minor
consequence, while the most diffcult and important cases should
still be brought before Moses, who was to be to the people, said
Jethro, “to God-ward, that thou mayest bring the causes unto God:
264 Patriarchs and Prophets
and thou shalt teach them ordinances and laws, and shalt show them
the way wherein they must walk, and the work that they must do.”
This counsel was accepted, and it not only brought relief to Moses,
but resulted in establishing more perfect order among the people.

ဘုရားသခင်သည် မောရှေအား အလွန်ဂုဏ်ပြုခဲ့ပြီး သူ၏လက်ဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုခဲ့သည်၊ သို့သော် အခြားသူများကို သွန်သင်ရန် ရွေးချယ်ခံရခြင်းကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် သွန်သင်မှုမလိုအပ်ဟု သူ မယူဆခဲ့ပါ။ အစ္စရေးတို့၏ ရွေးကောက်ခံ ခေါင်းဆောင်သည် မိဒျန့်ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အကြံပြုချက်များကို ဝမ်းမြောက်စွာ နားထောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပညာရှိသော စီစဉ်မှုအဖြစ် လက်ခံကျင့်သုံးခဲ့သည်။

The Lord had greatly honored Moses, and had wrought wonders
by his hand; but the fact that he had been chosen to instruct others
did not lead him to conclude that he himself needed no instruction.

ရေဖိဒိမ်အရပ်မှ လူတို့သည် မိုးတိမ်တိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်၍ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းသည် ခြောက်သွေ့သော လွင်ပြင်များ၊ မတ်စောက်သော တောင်တက်လမ်းများနှင့် ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သော လမ်းကျဉ်းများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည်။ သဲကန္တာရများကို ဖြတ်သန်းစဉ် သူတို့ရှေ့၌ သူတို့၏လမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ဆို့ထားသည့် ကြီးမားသော ခံတပ်ကြီးများကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော တောင်တန်းကြီးများကို မြင်တွေ့ရလေ့ရှိပြီး ရှေ့ဆက်သွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ တောင်တံတိုင်းကြီးတွင် ဟိုတစ်နေရာ၊ ဒီတစ်နေရာ၌ လမ်းပွင့်လာသည်ကို တွေ့ရပြီး ထိုနောက်ကွယ်၌ အခြားလွင်ပြင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။ ယခုအခါ နက်ရှိုင်းသော ကျောက်စရစ်လမ်းကျဉ်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် သူတို့ကို လမ်းပြခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ပေပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ မြင့်မားသော ကျောက်ဆောင်ကြီးများအကြား၌ အစ္စရေးဗိုလ်ခြေတို့သည် သူတို့၏ သိုးနွားအုပ်များနှင့်အတူ မျက်စိတစ်ဆုံး စီးဆင်းနေသော ရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ယခုအခါ သူတို့ရှေ့တွင် သိနာတောင်သည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာဖြင့် ၎င်း၏ ကြီးမားသော မျက်နှာစာကို မြှောက်ထားသည်။ မိုးတိမ်တိုင်သည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် နားနေပြီး လူတို့သည် အောက်ရှိ လွင်ပြင်တွင် သူတို့၏တဲများကို ဖြန့်ခင်းခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာသည် တစ် (၁) နှစ်နီးပါး သူတို့၏ အိမ်ဂေဟာ ဖြစ်လာတော့မည်။ ညအချိန်တွင် မီးတိုင်သည် သူတို့အား ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်မှုကို အာမခံပေးပြီး သူတို့ အိပ်ပျော်နေစဉ် ကောင်းကင်မုန့်သည် စခန်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျဆင်းလာသည်။ နံနက်မိုးလင်းသောအခါ တောင်တန်းများ၏ မှောင်မိုက်သော အစွန်းများကို အလင်းရောင်ပေးပြီး၊ နေ၏ ရွှေရောင်ခြည်များသည် နက်ရှိုင်းသော တောင်ကြားများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ဤပင်ပန်းနေသော ခရီးသည်များအတွက် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်မှ ဆင်းသက်လာသော ဂရုဏာတော် ရောင်ခြည်များကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ဘက်ပေါင်းစုံရှိ ကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းသော အမြင့်များသည် သူတို့၏ တစ်ကိုယ်တည်းရှိသော ခမ်းနားမှုတွင် ထာဝရတည်တံ့ခြင်းနှင့် ထည်ဝါခြင်းတို့ကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဤနေရာ၌ စိတ်ဓာတ်သည် လေးနက်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုတို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်း ခံရသည်။ လူသားသည် "တောင်များကို ချိန်ခွင်နှင့် ချိန်၍၊ ကုန်းများကိုလည်း ချိန်သီးနှင့် ချိန်တော်မူသော" အရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိမိ၏ မသိနားမလည်မှုနှင့် အားနည်းချက်ကို ခံစားရစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ (ဟေရှာယ ၄၀:၁၂။) ဤနေရာ၌ အစ္စရေးတို့သည် ဘုရားသခင်က လူတို့အား ပေးသမျှသော အံ့သြဖွယ်အကောင်းဆုံး ဗျာဒိတ်တော်ကို ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ကို စုဝေးစေခဲ့သည်မှာ၊ ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်ကို ကိုယ်တော်တိုင်၏ အသံတော်ဖြင့် ကြေညာခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များ သန့်ရှင်းပုံကို သူတို့စိတ်တွင် စွဲထင်စေရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့၌ ကြီးမားပြီး အခြေခံကျသော အပြောင်းအလဲများကို ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ဘဝ၏ နိမ့်ကျသော လွှမ်းမိုးမှုများနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် ကာလရှည်ကြာစွာ ပေါင်းသင်းခဲ့မှုတို့သည် သူတို့၏ အလေ့အကျင့်နှင့် စရိုက်လက္ခဏာများပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ကိုယ်တော်အကြောင်း အသိပညာပေးခြင်းဖြင့် ပိုမိုမြင့်မားသော ကိုယ်ကျင့်တရား အဆင့်အတန်းသို့ မြှင့်တင်ရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

 

The chosen leader of Israel listened gladly to the suggestions of the
godly priest of Midian, and adopted his plan as a wise arrangement.
From Rephidim the people continued their journey, following
the movement of the cloudy pillar. Their route had led across barren
plains, over steep ascents, and through rocky defles. Often as they
had traversed the sandy wastes, they had seen before them rugged
mountains, like huge bulwarks, piled up directly across their course,
and seeming to forbid all further progress. But as they approached,
openings here and there appeared in the mountain wall, and beyond,
another plain opened to view. Through one of the deep, gravelly
passes they were now led. It was a grand and impressive scene.

Between the rocky cliffs rising hundreds of feet on either side, flowed
in a living tide, far as the eye could reach, the hosts of Israel with
their flocks and herds. And now before them in solemn majesty
Mount Sinai lifted its massive front. The cloudy pillar rested upon
its summit, and the people spread their tents upon the plain beneath.
[302] Here was to be their home for nearly a year. At night the pillar of fre
assured them of the divine protection, and while they were locked in
slumber, the bread of heaven fell gently upon the encampment.
The dawn gilded the dark ridges of the mountains, and the sun’s
golden rays pierced the deep gorges, seeming to these weary travelers like beams of mercy from the throne of God. On every hand
vast, rugged heights seemed in their solitary grandeur to speak of
eternal endurance and majesty. Here the mind was impressed with
solemnity and awe. Man was made to feel his ignorance and weakness in the presence of Him who “weighed the mountains in scales,
and the hills in a balance.” Isaiah 40:12. Here Israel was to receive
the most wonderful revelation ever made by God to men. Here the
Lord had gathered His people that He might impress upon them the
sacredness of His requirements by declaring with His own voice His
holy law. Great and radical changes were to be wrought in them; for
From the Red Sea to Sinai 265
the degrading influences of servitude and a long-continued association with idolatry had left their mark upon habits and character. God
was working to lift them to a higher moral level by giving them a
knowledge of Himself.