အခန်း ၄ — ကယ်တင်ခြင်းစီမံကိန်း

 အခန်း ၄ — ကယ်တင်ခြင်းစီမံကိန်း

လူသား၏ ကျဆုံးမှုသည် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းထားသော ကမ္ဘာလောကသည် အပြစ်၏ ကျိန်ခြင်းအမင်္ဂလာကြောင့် ညှိုးနွမ်းသွားပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းတရားသို့ ဦးတည်နေသော သတ္တဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်သူများအတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်း မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်းများကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်တရားရုံးတော် တစ်ခုလုံးတွင် အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ရှိနေခဲ့သည်။

Chapter 4—The Plan of Redemption [63]
The fall of man flled all heaven with sorrow. The world that
God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by
beings doomed to misery and death. There appeared no escape for
those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of
praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the
ruin that sin had wrought.

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းကြီးသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ကျဆုံးသွားသော လူသားမျိုးနွယ်အတွက် သနားကြင်နာမှု သက်ရောက်ခဲ့သည်။ ပျောက်ဆုံးနေသော လောက၏ ဒုက္ခဆင်းရဲများ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားသည် အတိုင်းအဆမရှိသော ကရုဏာတော်ဖြင့် လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ သို့သော် မြင့်မြတ်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် လူသားကို ရွေးနုတ်နိုင်မည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ကြံစည်ခဲ့သည်။ ချိုးဖောက်ခံရသော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် အပြစ်သား၏ အသက်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးတွင် လူသား၏ကိုယ်စား ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ကျေနပ်စေနိုင်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ မြင့်မြတ်သော ပညတ်တော်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သောကြောင့်၊ ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူရည်တူရှိသူ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ပညတ်တော်ကျူးလွန်မှုအတွက် အပြစ်ဖြေလွှတ်မှုကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ခရစ်တော်မှတစ်ပါး မည်သူမျှ ကျဆုံးသွားသော လူသားကို ပညတ်တော်၏ ကျိန်ခြင်းအမင်္ဂလာမှ ရွေးနုတ်၍ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။ ခရစ်တော်သည် အပြစ်၏ အပြစ်ရှိခြင်းနှင့် အရှက်ရခြင်းကို မိမိအပေါ်တွင် ယူတင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအပြစ်သည် သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်အတွက် အလွန်စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်သဖြင့် ခမည်းတော်နှင့် သားတော်ကို ကွဲကွာစေမည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ပျက်စီးနေသော လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်ဆယ်ရန် ဒုက္ခဆင်းရဲ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched
with pity for the fallen race. His heart was moved with infnite
compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But
divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed.
The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the
universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its
claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one
equal with God could make atonement for its transgression. None
but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and
bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon
Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God
that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to
the depths of misery to rescue the ruined race.

ခမည်းတော်၏ရှေ့မှောက်တွင် ကိုယ်တော်သည် အပြစ်သားအတွက် အသနားခံခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့သည် စကားဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်သော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ရလဒ်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ကျဆုံးသွားသော လူသားများအတွက် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အကြံပေးချက်” (ဇာခရိ ၆:၁၃) ဟူသော ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဆက်သွယ်မှုသည် ကြာရှည်စွာ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို ကမ္ဘာမတည်ရှိမီကပင် ချမှတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ခရစ်တော်သည် “လောကတည်ရှိချိန်မှစ၍ အသေသတ်ခြင်းခံရသော သိုးသငယ်” (ဗျာဒိတ် ၁၃:၈) ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် စကြာဝဠာ၏ ဘုရင်အတွက်ပင် အပြစ်ရှိသော လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အသေခံရန် မိမိ၏သားတော်ကို စွန့်လွှတ်ရခြင်းသည် ရုန်းကန်ရမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် “ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ တစ်ပါးတည်းသော သားတော်ကို ယုံကြည်သူတိုင်း ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ဘဲ ထာဝရအသက်ကို ရစေခြင်းငှာ လောကသားတို့ကို ထိုမျှလောက် ချစ်တော်မူ၏။” ယောဟန် ၃:၁၆။ အို၊ ရွေးနုတ်ခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုပါတကား။ မိမိကို မချစ်သော လောကအတွက် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါတကား။ “အသိဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်သော” ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အနက်ရှိုင်းကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ အဆုံးမရှိသော ခေတ်ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် မသေနိုင်သော စိတ်အစဉ်တို့သည် ထိုနားမလည်နိုင်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို နားလည်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း၊ အံ့သြချီးမွမ်းကြလိမ့်မည်။

Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the
host of heaven awaited the result with an intensity of interest that
words cannot express. Long continued was that mysterious communing—“the counsel of peace” (Zechariah 6:13) for the fallen sons
of men. The plan of salvation had been laid before the creation of
the earth; for Christ is “the Lamb slain from the foundation of the
world” (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King
of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But
“God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that
whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting
life.” John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God [64]
for a world that did not love Him! Who can know the depths of that
love which “passeth knowledge”? Through endless ages immortal
47
48 Patriarchs and Prophets
minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible
love, will wonder and adore.

ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် “လောကသားတို့ကို မိမိနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန်” ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ၂ ကောရိန္သု ၅:၁၉။ လူသားသည် အပြစ်ကြောင့် အလွန်ယိုယွင်းပျက်စီးသွားသဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ကောင်းမြတ်ခြင်းသဘောရှိသော ကိုယ်တော်နှင့် မိမိအလိုအလျောက် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် လူသားကို ပညတ်တော်၏ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်းမှ ရွေးနုတ်ပြီးနောက်၊ လူသား၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်ရန် မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးကို ပေးသနားနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်ထံသို့ နောင်တရခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကျဆုံးသွားသော အာဒံ၏ သားသမီးများသည် “ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ” (၁ ယောဟန် ၃:၂) တစ်ဖန် ပြန်လည်ဖြစ်လာနိုင်ကြသည်။

God was to be manifest in Christ, “reconciling the world unto
Himself.” 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin
that it was impossible for him, in himself, to come into harmony
with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after
having redeemed man from the condemnation of the law, could
impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance
toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might
once more become “sons of God.” 1 John 3:2.

လူသား၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိစေနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အစီအစဉ်သည် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို အတိုင်းအဆမရှိသော စွန့်လွှတ်မှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်စေခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ရွေးနုတ်ခြင်းအစီအစဉ်ကို သူတို့ရှေ့တွင် ဖွင့်ပြသောအခါ ကောင်းကင်တမန်များသည် မပျော်ရွှင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ အကြောင်းမှာ လူသား၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် သူတို့ချစ်မြတ်နိုးသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအတွက် ဖော်ပြမရနိုင်သော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံစားရစေမည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သန့်ရှင်းခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ဘုန်းတော်နှင့် မသေနိုင်သော အသက်တို့မှ မည်သို့ဆင်းသက်လာရမည်၊ ကမ္ဘာမြေ၏ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုနှင့် ထိတွေ့ကာ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ အရှက်ရခြင်းနှင့် သေခြင်းတို့ကို ခံစားရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသောအခါ သူတို့သည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အံ့သြမှုတို့ဖြင့် နားထောင်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်သားနှင့် အပြစ်၏ ပြစ်ဒဏ်ကြားတွင် ရပ်တည်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် လက်ခံသူ အနည်းငယ်သာ ရှိလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှင်သခင်အဖြစ် မြင့်မြတ်သော ရာထူးကို စွန့်ခွာ၍ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ပေါ်ထွန်းကာ လူသားတစ်ဦးအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြီး၊ လူသားတို့ ခံစားရမည့် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် သွေးဆောင်မှုများကို ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံဖြင့် သိရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ သွေးဆောင်ခြင်း ခံရသူများကို ကူညီနိုင်ရန်အတွက် ဤအရာအားလုံးသည် လိုအပ်ပါသည်။ ဟေဗြဲ ၂:၁၈။ ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ကိုယ်တော်၏ တာဝန်ပြီးဆုံးသောအခါ၊ ဆိုးသွမ်းသော လူတို့၏လက်သို့ အပ်နှံခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ စာတန်က သူတို့ကို လှုံ့ဆော်နိုင်သမျှသော စော်ကားမှုနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု မှန်သမျှကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အပြစ်ရှိသော အပြစ်သားကဲ့သို့ မြှောက်တင်ခြင်းခံရကာ အလွန်ရက်စက်သော သေခြင်းဖြင့် သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန်များပင် မကြည့်ရက်နိုင်ဘဲ မျက်နှာလွှဲထားရမည့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နာကျင်မှုကို နာရီပေါင်းများစွာ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်၏ မျက်နှာတော် ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ခံရစဉ်၊ တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ အပြစ်အလေးချိန်—ပညတ်တော်ကျူးလွန်ခြင်း၏ အပြစ်ရှိမှု—သည် ကိုယ်တော်၏အပေါ်သို့ ကျရောက်နေချိန်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

The plan by which alone man’s salvation could be secured, involved all heaven in its infnite sacrifce. The angels could not rejoice
as Christ opened before them the plan of redemption, for they saw
that man’s salvation must cost their loved Commander unutterable
woe. In grief and wonder they listened to His words as He told them
how He must descend from heaven’s purity and peace, its joy and
glory and immortal life, and come in contact with the degradation
of earth, to endure its sorrow, shame, and death. He was to stand
between the sinner and the penalty of sin; yet few would receive
Him as the Son of God. He would leave His high position as the
Majesty of heaven, appear upon earth and humble Himself as a man,
and by His own experience become acquainted with the sorrows and
temptations which man would have to endure. All this would be
necessary in order that He might be able to succor them that should
be tempted. Hebrews 2:18. When His mission as a teacher should
be ended, He must be delivered into the hands of wicked men and
be subjected to every insult and torture that Satan could inspire them
to inflict. He must die the cruelest of deaths, lifted up between the
heavens and the earth as a guilty sinner. He must pass long hours
of agony so terrible that angels could not look upon it, but would
veil their faces from the sight. He must endure anguish of soul, the
hiding of His Father’s face, while the guilt of transgression—the
weight of the sins of the whole world—should be upon Him.
The angels prostrated themselves at the feet of their Commander
[65] and offered to become a sacrifce for man. But an angel’s life could
not pay the debt; only He who created man had power to redeem him.
Yet the angels were to have a part to act in the plan of redemption.
Christ was to be made “a little lower than the angels for the suffering
Plan of Redemption 49
of death.” Hebrews 2:9. As He should take human nature upon Him,
His strength would not be equal to theirs, and they were to minister
to Him, to strengthen and soothe Him under His sufferings. They
were also to be ministering spirits, sent forth to minister for them
who should be heirs of salvation. Hebrews 1:14. They would guard
the subjects of grace from the power of evil angels and from the
darkness constantly thrown around them by Satan.

ကောင်းကင်တမန်များသည် သူတို့၏ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ ခြေရင်းတွင် ပျပ်ဝပ်လျက် လူသားအတွက် အနစ်နာခံ ပူဇော်သူများဖြစ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး၏ အသက်သည် ထိုအကြွေးကို မဆပ်နိုင်ပေ။ လူသားကို ဖန်ဆင်းခဲ့သူ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ့ကို ရွေးနုတ်နိုင်သော တန်ခိုးရှိသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်တမန်များသည် ရွေးနုတ်ခြင်းအစီအစဉ်တွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ရမည့် အခန်းကဏ္ဍရှိသည်။ ခရစ်တော်သည် “သေခြင်း၏ ဆင်းရဲဒုက္ခအတွက် ကောင်းကင်တမန်များထက် အနည်းငယ်နိမ့်ကျသော” အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲ ၂:၉။ ကိုယ်တော်သည် လူသားသဘာဝကို ယူဆောင်ထားစဉ်၊ ကိုယ်တော်၏ ခွန်အားသည် သူတို့နှင့် တန်းတူရှိမည်မဟုတ်သဖြင့်၊ ကိုယ်တော် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရစဉ် ကိုယ်တော်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်၊ ခွန်အားပေးရန်နှင့် နှစ်သိမ့်ပေးရန် သူတို့ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းကို အမွေခံမည့်သူများအတွက် အစေခံရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသော အစေခံဝိညာဉ်များလည်း ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲ ၁:၁၄။ သူတို့သည် ကျေးဇူးတော်၏ လက်အောက်ခံများကို မကောင်းသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ တန်ခိုးမှလည်းကောင်း၊ စာတန်က သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစဉ်အမြဲ ချထားသော မှောင်မိုက်မှလည်းကောင်း ကာကွယ်ပေးကြလိမ့်မည်။

When the angels should witness the agony and humiliation of
their Lord, they would be flled with grief and indignation and would
wish to deliver Him from His murderers; but they were not to interpose in order to prevent anything which they should behold. It was a
part of the plan of redemption that Christ should suffer the scorn and
abuse of wicked men, and He consented to all this when He became
the Redeemer of man.

ကောင်းကင်တမန်များသည် သူတို့၏ အရှင်သခင်၏ ဝေဒနာနှင့် အရှက်ရမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ကိုယ်တော်ကို သတ်မည့်သူများ၏ လက်မှ ကယ်တင်လိုကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့မြင်တွေ့ရမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ တားဆီးရန် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုရပေ။ ခရစ်တော်သည် ဆိုးသွမ်းသော လူတို့၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုနှင့် အလွဲသုံးစားလုပ်မှုများကို ခံစားရခြင်းသည် ရွေးနုတ်ခြင်းအစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် လူသား၏ ရွေးနုတ်ရှင် ဖြစ်လာသောအခါ ဤအရာအားလုံးကို သဘောတူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

Christ assured the angels that by His death He would ransom
many, and would destroy him who had the power of death. He would
recover the kingdom which man had lost by transgression, and the
redeemed were to inherit it with Him, and dwell therein forever. Sin
and sinners would be blotted out, nevermore to disturb the peace
of heaven or earth. He bade the angelic host to be in accord with
the plan that His Father had accepted, and rejoice that, through His
death, fallen man could be reconciled to God.

ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ သေခြင်းအားဖြင့် လူအများကို ရွေးနုတ်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သေခြင်းတန်ခိုးကို ပိုင်ဆိုင်သူကို ဖျက်ဆီးမည်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကင်တမန်များကို အာမခံခဲ့သည်။ လူသားတို့ ပညတ်တော်ကျူးလွန်ခြင်းကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့သော နိုင်ငံတော်ကို ကိုယ်တော် ပြန်လည်ရယူမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများသည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ထိုနိုင်ငံတော်ကို အမွေခံကာ ထာဝရ နေထိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ အပြစ်နှင့် အပြစ်သားများသည် သုတ်သင်ပယ်ရှင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင် သို့မဟုတ် မြေကြီး၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မံ၍ မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။ ခမည်းတော် လက်ခံထားသော အစီအစဉ်နှင့်အညီ ဖြစ်ရန် ကောင်းကင်တမန်အပေါင်းကို ကိုယ်တော် မိန့်ကြားခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းအားဖြင့် ကျဆုံးသွားသော လူသားသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဖော်ပြမရနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ရွေးနုတ်ခံရသော ကမ္ဘာ၏ ဘုန်းတော်နှင့် မင်္ဂလာရှိမှုသည် အသက်သခင် မင်းသား၏ ဝေဒနာနှင့် စွန့်လွှတ်မှုထက်ပင် သာလွန်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တရားရုံးတော်များတွင် ဗက်လင်မြို့၏ တောင်ကုန်းများပေါ်၌ ပဲ့တင်ထပ်မည့် ထိုသီချင်း၏ ပထမဆုံးအသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်— “အမြင့်ဆုံးသော အရပ်၌ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ရှိစေသတည်း။ မြေကြီးပေါ်၌လည်း ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် လူတို့အား မေတ္တာကရုဏာရှိစေသတည်း။” လုကာ ၂:၁၄။ ဖန်ဆင်းခြင်းအသစ်၏ ကြည်နူးမှုထက် ယခုအခါ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် “နံနက်ကြယ်တို့သည် အတူတကွ သီချင်းဆိုကြ၍၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်အပေါင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်၍ ကြွေးကြော်ကြလေ၏။” ယောဘ ၃၈:၇။

 

Then joy, inexpressible joy, flled heaven. The glory and blessedness of a world redeemed, outmeasured even the anguish and sacrifce of the Prince of life. Through the celestial courts echoed the
frst strains of that song which was to ring out above the hills of
Bethlehem—“Glory to God in the highest, and on earth peace, good
will toward men.” Luke 2:14. With a deeper gladness now than in
the rapture of the new creation, “the morning stars sang together,
and all the sons of God shouted for joy.” Job 38:7.

လူသားအတွက် ရွေးနုတ်ခြင်း၏ ပထမဆုံး အရိပ်အယောင်ကို ဥယျာဉ်အတွင်း စာတန်အပေါ် ချမှတ်သော စီရင်ချက်တွင် ပြောကြားခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားက “သင်နှင့် မိန်းမကိုလည်းကောင်း၊ သင်၏ အမျိုးအနွယ်နှင့် မိန်းမ၏ အမျိုးအနွယ်ကိုလည်းကောင်း ငါသည် ရန်ငြိုးဖွဲ့စေမည်။ သူသည် သင်၏ ခေါင်းကို ကြိတ်လိမ့်မည်၊ သင်သည် သူ၏ ဖနောင့်ကို ကြိတ်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကမ္ဘာဦး ၃:၁၅။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကနဦးမိဘများ၏ နားထဲတွင် မြွက်ကြားခဲ့သော ဤစီရင်ချက်သည် သူတို့အတွက် ကတိတော်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လူသားနှင့် စာတန်ကြားတွင် စစ်ပွဲဖြစ်မည်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကြီးမြတ်သော ရန်သူ၏ တန်ခိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် ချိုးနှိမ်ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ အာဒံနှင့် ဧဝတို့သည် ဖြောင့်မတ်သော တရားသူကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပညတ်တော်ကျူးလွန်မှုကြောင့် ကျရောက်မည့် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ရာဇဝတ်သားများအဖြစ် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ခံစားရမည့် ပင်ပန်းဆင်းရဲသော ဘဝအကြောင်း သို့မဟုတ် မြေမှုန့်သို့ ပြန်ရမည်ဟူသော အမိန့်တော်ကို မကြားရမီ၊ သူတို့အား မျှော်လင့်ချက် မပေးဘဲ မနေနိုင်သော စကားများကို နားထောင်ခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏ အားကြီးသော ရန်သူ၏ တန်ခိုးကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် နောက်ဆုံးအောင်ပွဲကို မျှော်လင့်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

To man the frst intimation of redemption was communicated in
the sentence pronounced upon Satan in the garden. The Lord declared, “I will put enmity between thee and the woman, and between
thy seed and her seed; it shall bruise thy head, and thou shalt bruise
his heel.” Genesis 3:15. This sentence, uttered in the hearing of our [66]
frst parents, was to them a promise. While it foretold war between
man and Satan, it declared that the power of the great adversary
would fnally be broken. Adam and Eve stood as criminals before
50 Patriarchs and Prophets
the righteous Judge, awaiting the sentence which transgression had
incurred; but before they heard of the life of toil and sorrow which
must be their portion, or of the decree that they must return to dust,
they listened to words that could not fail to give them hope. Though
they must suffer from the power of their mighty foe, they could look
forward to fnal victory.
စာတန်သည် မိမိနှင့် မိန်းမကြား၊ မိမိ၏အမျိုးအနွယ်နှင့် မိန်းမ၏အမျိုးအနွယ်ကြားတွင် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းရှိလာမည်ဟု ကြားသိရသောအခါ၊ လူသားမျိုးနွယ်၏သဘာဝကို ယိုယွင်းပျက်စီးစေမည့် မိမိ၏လုပ်ငန်းမှာ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တော့မည်ကိုလည်းကောင်း၊ နည်းလမ်းတစ်ခုခုဖြင့် လူသားသည် မိမိ၏တန်ခိုးကို ခုခံတွန်းလှန်နိုင်စွမ်းရှိလာမည်ကိုလည်းကောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကယ်တင်ခြင်းစီမံကိန်းကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဖွင့်ပြလာသောအခါ၊ လူသားကို ကျဆုံးစေခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ကိုယ်တော်၏မြင့်မြတ်သောရာထူးမှ အောက်သို့ဆွဲချနိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့် စာတန်သည် မိမိ၏ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ မိမိ၏အကြံအစည်များသည် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ယခုအချိန်အထိ အောင်မြင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ခရစ်တော်သည် လူ့သဘာဝကို ခံယူသောအခါ ကိုယ်တော်သည်လည်း အောင်နိုင်ခြင်းကို ခံရနိုင်ပြီး ဤသို့ဖြင့် ကျဆုံးနေသောလူသားမျိုးနွယ်ကို ရွေးနုတ်ခြင်းကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက ကြေညာခဲ့သည်။

When Satan heard that enmity should exist between himself and
the woman, and between his seed and her seed, he knew that his
work of depraving human nature would be interrupted; that by some
means man would be enabled to resist his power. Yet as the plan of
salvation was more fully unfolded, Satan rejoiced with his angels
that, having caused man’s fall, he could bring down the Son of God
from His exalted position. He declared that his plans had thus far
been successful upon the earth, and that when Christ should take
upon Himself human nature, He also might be overcome, and thus
the redemption of the fallen race might be prevented.

ကောင်းကင်တမန်များသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဦးဆုံးသော မိဘများထံသို့ သူတို့၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကြံစည်ထားသော စီမံကိန်းကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဖွင့်ပြခဲ့ကြသည်။ အာဒံနှင့် သူ၏အဖော်သည် သူတို့၏ကြီးမားသော အပြစ်ရှိသော်ငြားလည်း စာတန်၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် စွန့်ပစ်ခြင်းခံရမည်မဟုတ်ကြောင်း စိတ်ချမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် သူတို့၏လွန်ကျူးမှုအတွက် ကိုယ်တော်၏အသက်ဖြင့် အပြစ်ဖြေရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သူတို့အား စမ်းသပ်ကာလတစ်ခု ပေးသနားမည်ဖြစ်ပြီး၊ နောင်တရခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏သားသမီးများ ပြန်လည်ဖြစ်လာနိုင်ကြသည်။

Heavenly angels more fully opened to our frst parents the plan
that had been devised for their salvation. Adam and his companion
were assured that notwithstanding their great sin, they were not to
be abandoned to the control of Satan. The Son of God had offered
to atone, with His own life, for their transgression. A period of
probation would be granted them, and through repentance and faith
in Christ they might again become the children of God.

သူတို့၏လွန်ကျူးမှုအတွက် တောင်းဆိုထားသော ပူဇော်သက္ကာသည် အာဒံနှင့် ဧဝတို့အား ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်သည် မည်မျှသန့်ရှင်းမြင့်မြတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ အပြစ်၏အပြစ်ရှိမှုနှင့် ၎င်း၏ဆိုးရွားသော ရလဒ်များကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ သူတို့မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏နောင်တရမှုနှင့် ပူဆွေးသောကရောက်မှုများကြားတွင်၊ သူတို့၏ဝမ်းမြောက်ခြင်းအားလုံး၏ မြစ်ဖျားခံရာဖြစ်သော ကိုယ်တော်၏အပေါ်သို့ ပြစ်ဒဏ်မကျရောက်ပါစေနှင့်၊ ထိုပြစ်ဒဏ်သည် သူတို့နှင့် သူတို့၏နောင်လာနောက်သားများအပေါ်သို့သာ ကျရောက်ပါစေရန် အသနားခံခဲ့ကြသည်။

The sacrifce demanded by their transgression revealed to Adam
and Eve the sacred character of the law of God; and they saw, as
they had never seen before, the guilt of sin and its dire results. In
their remorse and anguish they pleaded that the penalty might not
fall upon Him whose love had been the source of all their joy; rather
let it descend upon them and their posterity.

ယေဟောဝါ၏ပညတ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်တွင်သာမက ကောင်းကင်ဘုံ၌လည်း ကိုယ်တော်၏အုပ်ချုပ်ရေး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး၏ အသက်ကိုပင် ပညတ်တော်လွန်ကျူးမှုအတွက် ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် လက်ခံ၍မရနိုင်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ကျဆုံးနေသော လူသား၏အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ပညတ်တော်၏ မည်သည့်ပညတ်ချက်ကိုမျှ ပယ်ဖျက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲခြင်း မပြုနိုင်ပါ။ သို့သော် လူသားကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်၏သားတော်သည်သာ [၆၇] လူသားအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်။ အာဒံ၏လွန်ကျူးမှုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းလာသကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်၏စွန့်လွှတ်ပူဇော်မှုသည် အသက်နှင့် မသေနိုင်သောအဖြစ်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မည်။

They were told that since the law of Jehovah is the foundation
of His government in heaven as well as upon the earth, even the life
of an angel could not be accepted as a sacrifce for its transgression.
Not one of its precepts could be abrogated or changed to meet man
in his fallen condition; but the Son of God, who had created man,
[67] could make an atonement for him. As Adam’s transgression had
brought wretchedness and death, so the sacrifce of Christ would
bring life and immortality.

အပြစ်ကြောင့် လူသားသာမက ကမ္ဘာမြေသည်လည်း ဆိုးယုတ်သောသူ၏ တန်ခိုးအောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ရွေးနုတ်ခြင်းစီမံကိန်းအားဖြင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဖန်ဆင်းစဉ်အခါက အာဒံသည် ကမ္ဘာမြေကို အုပ်စိုးရန် အခွင့်အာဏာ ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သွေးဆောင်မှုကို အရှုံးပေးခြင်းအားဖြင့် သူသည် စာတန်၏တန်ခိုးအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ “အကြင်သူသည် အနိုင်ရခြင်းကို ခံရ၏၊ ထိုသူသည် အနိုင်ရသောသူ၏ အစေခံဖြစ်ရ၏။” ၂ ပေတရု ၂:၁၉။ လူသားသည် စာတန်၏သုံ့ပန်းဖြစ်လာသောအခါ၊ သူပိုင်ဆိုင်သော အုပ်စိုးခွင့်သည် သူ၏အောင်နိုင်သူထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် စာတန်သည် “ဤလောက၏ဘုရား” ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၂ ကောရိန္သု ၄:၄။ သူသည် မူလက အာဒံအား ပေးသနားထားသော ကမ္ဘာမြေအပေါ် အုပ်စိုးခွင့်ကို မတရားသိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် အပြစ်၏ပြစ်ဒဏ်ကို ကိုယ်တိုင်ပေးဆပ်ကာ စွန့်လွှတ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့်၊ လူသားကို ရွေးနုတ်ရုံသာမက ဆုံးရှုံးသွားသော အုပ်စိုးခွင့်ကိုလည်း ပြန်လည်ရယူပေးလိမ့်မည်။ ပထမအာဒံ ဆုံးရှုံးခဲ့သမျှအားလုံးကို ဒုတိယအာဒံက ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးလိမ့်မည်။ ပရောဖက်က ဤသို့ဆိုသည်၊ “အို သိုးစု၏ရဲတိုက်၊ ဇိအုန်သမီး၏ရံတပ်၊ ရှေးဦးစွာသောအစိုးရခြင်း (အုပ်စိုးခွင့်) သည် သင်သို့ ရောက်လာလိမ့်မည်။” မိက္ခာ ၄:၈။ တမန်တော်ပေါလုကလည်း “ဝယ်ယူထားသောဥစ္စာကို ရွေးနုတ်ခြင်း” အကြောင်းကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ဧဖက် ၁:၁၄။ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာမြေကို သန့်ရှင်း၍ ပျော်ရွှင်သောသတ္တဝါများ နေထိုင်ရာဖြစ်စေရန် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် “မြေကြီးကိုဖန်ဆင်း၍ ဖြစ်စေတော်မူသောသူ၊ မြေကြီးကို တည်စေတော်မူသောသူ၊ အကျိုးမဲ့ဖန်ဆင်းတော်မမူ၊ လူနေစရာဘို့ ဖန်ဆင်းတော်မူသောသူ” ဖြစ်သည်။ ဟေရှာယ ၄၅:၁၈။ ထိုရည်ရွယ်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ဖြင့် အသစ်တဖန်ပြုပြင်ပြီး အပြစ်နှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းမှ ကင်းလွတ်သောအခါ ပြည့်စုံလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများ၏ ထာဝရနေအိမ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ “ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် ပြည်တော်ကို အမွေခံ၍ အစဉ်အမြဲနေရကြလိမ့်မည်။” “နောက်တဖန် ကျိန်ခြင်းဘေးတစ်စုံတစ်ခုမျှ မရှိရ။ ဘုရားသခင်နှင့် သိုးသငယ်၏ပလ္လင်တော်သည် ထိုမြို့၌ရှိ၍၊ အမှုတော်ထမ်းတို့သည် ဝတ်ပြုကြလိမ့်မည်။” ဆာလံ ၃၇:၂၉၊ ဗျာဒိတ် ၂၂:၃။

Plan of Redemption 51
Not only man but the earth had by sin come under the power of
the wicked one, and was to be restored by the plan of redemption.
At his creation Adam was placed in dominion over the earth. But by
yielding to temptation, he was brought under the power of Satan. “Of
whom a man is overcome, of the same is he brought in bondage.” 2
Peter 2:19. When man became Satan’s captive, the dominion which
he held, passed to his conqueror. Thus Satan became “the god of this
world.” 2 Corinthians 4:4. He had usurped that dominion over the
earth which had been originally given to Adam. But Christ, by His
sacrifce paying the penalty of sin, would not only redeem man, but
recover the dominion which he had forfeited. All that was lost by
the frst Adam will be restored by the second. Says the prophet, “O
tower of the flock, the stronghold of the daughter of Zion, unto thee
shall it come, even the frst dominion.” Micah 4:8. And the apostle
Paul points forward to the “redemption of the purchased possession.”
Ephesians 1:14. God created the earth to be the abode of holy, happy
beings. The Lord “formed the earth and made it; He hath established
it, He created it not in vain, He formed it to be inhabited.” Isaiah
45:18. That purpose will be fulflled, when, renewed by the power
of God, and freed from sin and sorrow, it shall become the eternal
abode of the redeemed. “The righteous shall inherit the land, and
dwell therein forever.” “And there shall be no more curse: but the
throne of God and of the Lamb shall be in it; and His servants shall
serve Him.” Psalm 37:29; Revelation 22:3.

အာဒံသည် အပြစ်မဲ့စဉ်အခါက မိမိ၏ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ပွင့်လင်းစွာ မိသဟာယဖွဲ့ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အပြစ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားကြားတွင် ခွဲခွာခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ခရစ်တော်၏အပြစ်ဖြေခြင်း တစ်ခုတည်းကသာလျှင် ထိုချောက်ကမ်းပါးကို တံတားခင်းနိုင်ပြီး ကောင်းကင်မှ မြေကြီးသို့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ သို့မဟုတ် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်မှုများကို ဖြစ်နိုင်စေခဲ့သည်။ လူသားသည် မိမိ၏ဖန်ဆင်းရှင်ထံ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်ခွင့် ဖြတ်တောက်ခြင်းခံရဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များမှတစ်ဆင့် လူသားနှင့် ဆက်သွယ်တော်မူလိမ့်မည်။

Adam, in his innocence, had enjoyed open communion with his
Maker; but sin brought separation between God and man, and the
atonement of Christ alone could span the abyss and make possible
the communication of blessing or salvation from heaven to earth.
Man was still cut off from direct approach to his Creator, but God
would communicate with him through Christ and angels.

ဤသို့ဖြင့် ဧဒင်အရပ်၌ ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်ချမှတ်ချိန်မှစ၍ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းတိုင်အောင်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏သားတော် ပထမအကြိမ် ကြွလာခြင်းတိုင်အောင် လူသားမျိုးနွယ်၏သမိုင်းတွင် အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်များကို အာဒံအား ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏စွန့်လွှတ်ပူဇော်မှုသည် တစ်လောကလုံးကို ကယ်တင်နိုင်လောက်အောင် တန်ဖိုးရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ လူအများစုသည် နောင်တရခြင်းနှင့် နာခံခြင်းထက် အပြစ်ရှိသောဘဝကိုသာ ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြသခဲ့သည်။ [၆၈] ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသော မျိုးဆက်များတစ်လျှောက် ရာဇ၀တ်မှုများ တိုးပွားလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်၏ကျိန်ခြင်းဘေးသည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ်၌လည်းကောင်း၊ တိရစ္ဆာန်များအပေါ်၌လည်းကောင်း၊ ကမ္ဘာမြေအပေါ်၌လည်းကောင်း ပို၍ပို၍ လေးလံစွာ သက်ရောက်လာလိမ့်မည်။ လူသား၏နေ့ရက်များသည် မိမိ၏အပြစ်ရှိသော လမ်းစဉ်ကြောင့် တိုတောင်းလာမည်။ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရပ်အမောင်းနှင့် ခံနိုင်ရည်၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဉာဏ်ရည်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ခိုးတို့တွင် ယိုယွင်းလာမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး၌ ကမ္ဘာလောကသည် အမျိုးမျိုးသော ဆင်းရဲဒုက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်လာလိမ့်မည်။ အစားအသောက် အလိုလိုက်ခြင်းနှင့် ကိလေသာစိတ်များကြောင့် လူသားတို့သည် ရွေးနုတ်ခြင်းစီမံကိန်း၏ ကြီးမြတ်သောသမ္မာတရားများကို တန်ဖိုးထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သော ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် သစ္စာရှိလျက်၊ လူသားတို့အပေါ် ဆက်လက်၍ စိတ်ဝင်စားမှုရှိကာ၊ သူတို့၏အားနည်းချက်နှင့် ချို့ယွင်းချက်များကို ကိုယ်တော်၌ ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆက်လက်ဖိတ်ခေါ်နေလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်ထံသို့ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လာသမျှသောသူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် လွှမ်းမိုးနေသော ဒုစရိုက်မှုများကြားတွင် ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းပညာကို ထိန်းသိမ်းကာ ညစ်ညူးခြင်းမရှိဘဲ တည်ရှိနေမည့်သူ အနည်းငယ် အမြဲရှိနေလိမ့်မည်။

Thus were revealed to Adam important events in the history of
mankind, from the time when the divine sentence was pronounced
in Eden, to the Flood, and onward to the frst advent of the Son
of God. He was shown that while the sacrifce of Christ would be
of suffcient value to save the whole world, many would choose a
life of sin rather than of repentance and obedience. Crime would [68]
increase through successive generations, and the curse of sin would
rest more and more heavily upon the human race, upon the beasts,
52 Patriarchs and Prophets
and upon the earth. The days of man would be shortened by his own
course of sin; he would deteriorate in physical stature and endurance
and in moral and intellectual power, until the world would be flled
with misery of every type. Through the indulgence of appetite and
passion men would become incapable of appreciating the great truths
of the plan of redemption. Yet Christ, true to the purpose for which
He left heaven, would continue His interest in men, and still invite
them to hide their weakness and defciencies in Him. He would
supply the needs of all who would come unto Him in faith. And
there would ever be a few who would preserve the knowledge of
God and would remain unsullied amid the prevailing iniquity.

ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဆိုင်ရာ လှူဒါန်းမှုများကို လူသားတို့အတွက် မိမိ၏အပြစ်ကို အမြဲသတိရစေရန်နှင့် နောင်တရသောစိတ်ဖြင့် ဝန်ခံစေရန်၊ ထို့ပြင် ကတိပေးထားသော ကယ်တင်ရှင်ကို ယုံကြည်ကြောင်း ဝန်ခံခြင်းဖြစ်စေရန် ဘုရားသခင်က စီရင်ခဲ့သည်။ ကျဆုံးနေသော လူသားမျိုးနွယ်အပေါ်တွင် သေခြင်းကို ဖြစ်စေသောအရာမှာ အပြစ်ဖြစ်သည်ဟူသော လေးနက်သည့် သမ္မာတရားကို စွဲမှတ်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အာဒံအတွက် ပထမဆုံးသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် အလွန်နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သာလျှင် ပေးသနားနိုင်သော အသက်ကို နုတ်ယူရန် သူ၏လက်ကို မြှောက်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် သူပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော သေခြင်းတရားဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူသာ ဘုရားသခင်ကို နာခံခဲ့ပါက လူသား သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်တို့၌ သေခြင်းရှိလာမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိခဲ့သည်။ အပြစ်မရှိသော သားကောင်ကို သူသတ်သောအခါ၊ မိမိ၏အပြစ်ကြောင့် အစွန်းအထင်းမရှိသော ဘုရားသခင်၏သိုးသငယ်၏ အသွေးကို သွန်းလောင်းရမည်ဟူသော အတွေးဖြင့် သူတုန်လှုပ်ခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်သားတော်၏ သေခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့်အရာဖြင့်မျှ အပြစ်မဖြေနိုင်သော မိမိ၏လွန်ကျူးမှု၏ ကြီးမားပုံကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ထင်ရှားသော ခံစားချက်ကို ပေးခဲ့သည်။ အပြစ်ရှိသောသူကို ကယ်တင်ရန် ထိုကဲ့သို့သော ရွေးနုတ်ဖိုးကို ပေးသနားတော်မူသော အတိုင်းအဆမရှိသော ကောင်းမြတ်ခြင်းကို သူအံ့ဩခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ချက်ကြယ်တစ်ပွင့်သည် မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနာဂတ်ကို လင်းလက်စေခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း အထီးကျန်ဆိတ်သုဉ်းမှုမှ သက်သာရာရစေခဲ့သည်။

The sacrifcial offerings were ordained by God to be to man
a perpetual reminder and a penitential acknowledgment of his sin
and a confession of his faith in the promised Redeemer. They were
intended to impress upon the fallen race the solemn truth that it was
sin that caused death. To Adam, the offering of the frst sacrifce was
a most painful ceremony. His hand must be raised to take life, which
only God could give. It was the frst time he had ever witnessed
death, and he knew that had he been obedient to God, there would
have been no death of man or beast. As he slew the innocent victim,
he trembled at the thought that his sin must shed the blood of the
spotless Lamb of God. This scene gave him a deeper and more
vivid sense of the greatness of his transgression, which nothing but
the death of God’s dear Son could expiate. And he marveled at the
infnite goodness that would give such a ransom to save the guilty.
A star of hope illumined the dark and terrible future and relieved it
of its utter desolation.

သို့သော် ရွေးနုတ်ခြင်းစီမံကိန်းသည် လူသား၏ကယ်တင်ခြင်းထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ဤအချက်အတွက်သာ မြေကြီးသို့ ကြွလာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဤကမ္ဘာငယ်လေး၏ နေထိုင်သူများက ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို သင့်လျော်သလို လေးစားကြရန်အတွက်သာ မဟုတ်ပါ။ တစ်လောကလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သက်သေပြရန် (သို့မဟုတ်) အမှန်အတိုင်း ထင်ရှားစေရန် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ကြီးမြတ်သော စွန့်လွှတ်ပူဇော်မှု၏ ရလဒ်—လူသားအပေါ်၌သာမက အခြားသောကမ္ဘာများမှ ဉာဏ်ရည်ရှိသော သတ္တဝါများအပေါ်တွင်ပါ သက်ရောက်မည့် သြဇာအာဏာ—ကို ကယ်တင်ရှင်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေမခံမီလေးတွင် ဤသို့မျှော်လင့်လျက် မိန့်ဆိုခဲ့သည်- “ယခုပင် ဤလောကသည် တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရ၏။ ယခုပင် ဤလောကကို အစိုးရသောမင်းသည် ပြင်သို့ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ ငါသည်လည်း မြေကြီးက မြှောက်ထားခြင်းကို ခံရလျှင်၊ လူအပေါင်းတို့ကို ငါ့ထံသို့ ဆွဲငင်မည်။” ယောဟန် ၁၂:၃၁၊ ၃၂။ [၆၉]

But the plan of redemption had a yet broader and deeper purpose
than the salvation of man. It was not for this alone that Christ came
to the earth; it was not merely that the inhabitants of this little world
might regard the law of God as it should be regarded; but it was to
vindicate the character of God before the universe. To this result
of His great sacrifce—its influence upon the intelligences of other
worlds, as well as upon man—the Saviour looked forward when
just before His crucifxion He said: “Now is the judgment of this
world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I
[69] be lifted up from the earth, will draw all unto Me.” John 12:31, 32.

လူသား၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ခရစ်တော်၏ အသက်ပေးဆပ်မှုသည် လူသားတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိနိုင်စွမ်းရှိစေရုံသာမက၊ တစ်လောကလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် စာတန်၏ပုန်ကန်မှုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာ၌ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏သားတော်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်သည် ထာဝရတည်မြဲကြောင်းကို ခိုင်မာစေမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်၏သဘာဝနှင့် ရလဒ်များကို ဖွင့်ပြလိမ့်မည်။

The act of Christ in dying for the salvation of man would not only
Plan of Redemption 53
make heaven accessible to men, but before all the universe it would
justify God and His Son in their dealing with the rebellion of Satan.
It would establish the perpetuity of the law of God and would reveal
the nature and the results of sin.

အစအဦးမှစ၍ ကြီးစွာသောတိုက်ပွဲသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်အပေါ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် တရားမျှတမှုမရှိကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်သည် ချို့ယွင်းချက်ရှိကြောင်းနှင့် စကြဝဠာ၏ကောင်းကျိုးအတွက် ၎င်းကို ပြောင်းလဲရန်လိုအပ်ကြောင်း သက်သေပြရန် စာတန်က ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပညတ်တော်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းကို စီရင်တော်မူသော အရှင်၏ အခွင့်အာဏာကို ဖြိုဖျက်ရန် သူရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ပြဌာန်းချက်များသည် ချို့ယွင်းချက်ရှိပြီး ပြောင်းလဲနိုင်သောအရာများလား၊ သို့မဟုတ် ပြီးပြည့်စုံပြီး မပြောင်းလဲနိုင်သော အရာများလားဆိုသည်ကို ထိုတိုက်ပွဲတွင် ပြသရန်ဖြစ်သည်။

From the frst the great controversy had been upon the law of
God. Satan had sought to prove that God was unjust, that His law was
faulty, and that the good of the universe required it to be changed. In
attacking the law he aimed to overthrow the authority of its Author.
In the controversy it was to be shown whether the divine statutes
were defective and subject to change, or perfect and immutable.

စာတန်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နှင်ထုတ်ခြင်းခံရသောအခါ၊ ကမ္ဘာမြေကို မိမိ၏နိုင်ငံတော်ဖြစ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် အာဒံနှင့် ဧဝကို သွေးဆောင်အောင်နိုင်ခဲ့သောအခါ၊ “သူတို့သည် ငါ့ကို သူတို့၏အုပ်စိုးသူအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသောကြောင့်” ငါသည် ဤလောကကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဟု သူထင်ခဲ့သည်။ အပြစ်သားအတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ပေးသနားရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ကျဆုံးနေသော လူသားမျိုးနွယ်သည် မိမိ၏ တရားဝင်လက်အောက်ခံများဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာလောကသည် မိမိ၏ဥစ္စာဖြစ်ကြောင်း သူက အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် လွန်ကျူးမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူရန် မိမိနှင့် တန်းတူရည်တူရှိသော—မိမိ၏ချစ်သားတော်—ကို ပေးသနားခဲ့ပြီး၊ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏မျက်နှာသာကို ပြန်လည်ရရှိကာ သူတို့၏ဧဒင်နေအိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် လူသားကို ရွေးနုတ်ရန်နှင့် စာတန်၏လက်တွင်းမှ ကမ္ဘာလောကကို ကယ်တင်ရန် တာဝန်ယူခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ စတင်ခဲ့သော ကြီးစွာသောတိုက်ပွဲကို စာတန်ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုထားသော ဤကမ္ဘာမြေပေါ်၌၊ ဤစစ်မြေပြင်၌ပင် ဆုံးဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

When Satan was thrust out of heaven, he determined to make the
earth his kingdom. When he tempted and overcame Adam and Eve,
he thought that he had gained possession of this world; “because,”
said he, “they have chosen me as their ruler.” He claimed that it
was impossible that forgiveness should be granted to the sinner, and
therefore the fallen race were his rightful subjects, and the world was
his. But God gave His own dear Son—one equal with Himself—to
bear the penalty of transgression, and thus He provided a way by
which they might be restored to His favor, and brought back to their
Eden home. Christ undertook to redeem man and to rescue the world
from the grasp of Satan. The great controversy begun in heaven was
to be decided in the very world, on the very same feld, that Satan
claimed as his.

ခရစ်တော်သည် ကျဆုံးနေသောလူသားကို ကယ်တင်ရန် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချတော်မူခြင်းမှာ တစ်လောကလုံး၏ အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ကြယ်တစ်လုံးမှတစ်လုံးသို့၊ ကမ္ဘာတစ်ခုမှတစ်ခုသို့ ကူးသန်းသွားလာလျက်၊ အားလုံးကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲကာ၊ ကိုယ်တော်၏ပံ့ပိုးမှုဖြင့် မိမိ၏ကျယ်ပြောလှသော ဖန်ဆင်းခြင်းရှိ သတ္တဝါအမျိုးမျိုး၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေသော ကိုယ်တော်သည်—မိမိ၏ဘုန်းအသရေကို စွန့်ခွာ၍ လူ့သဘာဝကို ခံယူရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ အခြားကမ္ဘာများမှ အပြစ်မဲ့သော ဉာဏ်ရည်ရှိသူများ နားလည်လိုသော နက်နဲသောအရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် လူ့ဇာတိဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ကမ္ဘာသို့ ကြွလာသောအခါ၊ နွားစားခွက်မှသည် ကာလ်ဝါရီတောင်တိုင်အောင် ကိုယ်တော်ဖြတ်သန်းခဲ့သော သွေးစွန်းသောလမ်းစဉ်ကို ခြေလှမ်းတိုင်း စောင့်ကြည့်ရာ၌ အားလုံးက အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်တစားရှိခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်လက်ခံခဲ့ရသော စော်ကားမှုနှင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများကို ကောင်းကင်ဘုံက မှတ်သားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ စာတန်၏သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုများ၏ လုပ်ဆောင်မှုများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူတို့မှတ်သားခဲ့ကြသည်—စာတန်သည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် မှောင်မိုက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးနေပြီး၊ ခရစ်တော်က ၎င်းတို့ကို တန်ပြန်လုပ်ဆောင်နေသည်။ [၇၀] အလင်းနှင့် အမှောင်ကြားရှိ တိုက်ပွဲသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်ကို သူတို့ စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသက်ထွက်ခါနီး ဝေဒနာကြားမှ “အမှုပြီးပြီ” (ယောဟန် ၁၉:၃၀) ဟု ဟစ်ကြော်လိုက်သောအခါ၊ ကမ္ဘာတိုင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခွင်လုံးတွင် အောင်ပွဲခံဟစ်ကြွေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ဤလောကတွင် ကာလရှည်ကြာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့သော ကြီးစွာသောတိုက်ပွဲသည် ယခုအခါ အဆုံးအဖြတ်ပေးပြီးဖြစ်၍ ခရစ်တော်သည် အောင်နိုင်သူဖြစ်လာခဲ့သည်။ ခမည်းတော်နှင့် သားတော်တို့သည် လူသားအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းနှင့် ပူဇော်ခြင်းစိတ်ဓာတ်ကို ကျင့်သုံးရန် လုံလောက်သော မေတ္တာရှိမရှိဟူသော မေးခွန်းကို ကိုယ်တော်၏သေခြင်းက အဖြေပေးခဲ့သည်။ စာတန်သည် လိမ်လည်သူနှင့် လူသတ်သမားအဖြစ် သူ၏ပင်ကိုယ်သဘာဝကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ မိမိ၏တန်ခိုးအောက်ရှိ လူသားများကို သူအုပ်စိုးခဲ့သော ထိုစိတ်ဓာတ်မျိုးကိုပင်၊ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဉာဏ်ရည်ရှိသူများကို အုပ်စိုးရန် ခွင့်ပြုခဲ့ပါက သူပြသလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ သစ္စာရှိသော စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် တစ်သံတည်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ချီးမွမ်းထောပနာပြုခဲ့ကြသည်။

It was the marvel of all the universe that Christ should humble
Himself to save fallen man. That He who had passed from star to
star, from world to world, superintending all, by His providence
supplying the needs of every order of being in His vast creation—
that He should consent to leave His glory and take upon Himself
human nature, was a mystery which the sinless intelligences of other
worlds desired to understand. When Christ came to our world in the
form of humanity, all were intensely interested in following Him as
He traversed, step by step, the bloodstained path from the manger to
Calvary. Heaven marked the insult and mockery that He received,
and knew that it was at Satan’s instigation. They marked the work of
counteragencies going forward; Satan constantly pressing darkness,
sorrow, and suffering upon the race, and Christ counteracting it.
They watched the battle between light and darkness as it waxed
stronger. And as Christ in His expiring agony upon the cross cried [70]
54 Patriarchs and Prophets
out, “It is fnished” (John 19:30), a shout of triumph rang through
every world and through heaven itself. The great contest that had
been so long in progress in this world was now decided, and Christ
was conqueror. His death had answered the question whether the
Father and the Son had suffcient love for man to exercise self-denial
and a spirit of sacrifce. Satan had revealed his true character as
a liar and a murderer. It was seen that the very same spirit with
which he had ruled the children of men who were under his power,
he would have manifested if permitted to control the intelligences
of heaven. With one voice the loyal universe united in extolling the
divine administration.

အကယ်၍ ပညတ်တော်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါက၊ ခရစ်တော်၏စွန့်လွှတ်ပူဇော်မှုမပါဘဲ လူသားကို ကယ်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျဆုံးနေသောလူသားမျိုးနွယ်အတွက် ခရစ်တော်သည် မိမိ၏အသက်ကို ပေးရန်လိုအပ်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်က ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်သည် အပြစ်သားကို သူ၏အပြစ်အတွက် တောင်းဆိုချက်မှ ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ အပြစ်၏အခမှာ သေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သေဆုံးသောအခါ၊ စာတန်၏ပျက်စီးခြင်းမှာ အသေအချာဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အများစုက ဆိုကြသကဲ့သို့ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ပညတ်တော်ကို ပယ်ဖျက်ခဲ့လျှင်၊ ဘုရားသခင်၏ချစ်သားတော်၏ နာကျင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတို့မှာ စာတန်တောင်းဆိုသောအရာကို ပေးရန်အတွက်သာ ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆိုးယုတ်သောမင်းသည် အောင်နိုင်သွားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးအပေါ် သူ၏စွပ်စွဲချက်များမှာ ခိုင်လုံသွားပေလိမ့်မည်။ လူသား၏လွန်ကျူးမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်ကို ခရစ်တော်ခံယူခဲ့သည်ဟူသော အချက်သည်ပင် ပညတ်တော်မှာ မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း၊ ဘုရားသခင်သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ သနားကြင်နာခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းရှိကြောင်း၊ ထို့ပြင် ကိုယ်တော်၏အုပ်ချုပ်ရေးတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော တရားမျှတခြင်းနှင့် ကရုဏာတော်တို့သည် ပေါင်းစည်းနေကြောင်း ဖန်ဆင်းခံဉာဏ်ရည်ရှိသူအားလုံးအတွက် ခိုင်မာသော ငြင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

If the law could be changed, man might have been saved without
the sacrifce of Christ; but the fact that it was necessary for Christ to
give His life for the fallen race, proves that the law of God will not
release the sinner from its claims upon him. It is demonstrated that
the wages of sin is death. When Christ died, the destruction of Satan
was made certain. But if the law was abolished at the cross, as many
claim, then the agony and death of God’s dear Son were endured only
to give to Satan just what he asked; then the prince of evil triumphed,
his charges against the divine government were sustained. The very
fact that Christ bore the penalty of man’s transgression is a mighty
argument to all created intelligences that the law is changeless; that
God is righteous, merciful, and self-denying; and that infnite justice
and mercy unite in the administration of His government.