အခန်း (၁၉) — ခါနာန်ပြည်သို့အပြန်ခရီး

 

အခန်း (၁၉) — ခါနာန်ပြည်သို့အပြန်ခရီး

Chapter 19—The Return to Canaan

ဤအခန်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃၄၊ ၃၅၊ ၃၇ ကို အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Genesis 34; 35; 37.

ဂျော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် “ယာကုပ်သည် ခါနန်ပြည်ရှိ ရှေခင်မြို့သို့ ဘေးမသီရန်မခဘဲ ရောက်ရှိလေ၏။” (ကမ္ဘာဦး ၃၃:၁၈)

Crossing the Jordan, “Jacob came in peace to the city of
Shechem, which is in the land of Canaan.” Genesis 33:18, R.V.
Luke 18:7, 8.

ဤသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိကို မိမိပြည်သို့ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့်တကွ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပါရန် ဗေသလအရပ်၌ မျိုးနွယ်စုဖခင်ကြီး တောင်းလျှောက်ခဲ့သော ဆုတောင်းချက်မှာ ပြည့်စုံခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေခင်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ခေတ္တနေထိုင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်က အာဗြဟံသည် ကတိထားရာပြည်၌ ပထမဆုံး စခန်းချခဲ့ပြီး ပထမဆုံး ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယာကုပ်သည် “မိမိတဲကို ဆောက်ရာမြေကွက်ကို ရှေခင်၏အဘဖြစ်သော ဟာမော်၏သားတို့လက်မှ ငွေအသပြာ တစ်ရာနှင့် ဝယ်ယူလေ၏။ ထိုအရပ်၌ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်၍ ‘ဧလေလောဟေဣသရေလ’ ဟု အမည်ပေးလေ၏။” (အငယ် ၁၉၊ ၂၀) — “ဘုရားသခင်၊ ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အာဗြဟံကဲ့သို့ပင် ယာကုပ်သည် မိမိတဲအနီး၌ ထာဝရဘုရားအဖို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ခဲ့ပြီး မိသားစုဝင်များအား နံနက်နှင့် ညနေပိုင်း ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတွင် ပါဝင်ရန် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဤနေရာသည်ပင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ခုနစ်ရာ ကြာသောအခါ ယာကုပ်၏သားတော်နှင့် ကယ်တင်ရှင် ရောက်ရှိလာခဲ့သော ရေတွင်းကို သူတူးခဲ့သည့် နေရာဖြစ်ပြီး၊ နေ့လယ်အပူရှိန်တွင် နားနေရင်း အံ့သြနေသော ကြားနာသူတို့အား “ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းအလို့ငှာ ထွက်ပေါ်သော ရေစမ်း” အကြောင်းကို ကိုယ်တော် မိန့်ကြားခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သည်။ (ယောဟန် ၄:၁၄)

Thus the patriarch’s prayer at Bethel, that God would bring him
again in peace to his own land, had been granted. For a time he
dwelt in the vale of Shechem. It was here that Abraham, more than
a hundred years before, had made his frst encampment and erected
his frst altar in the Land of Promise. Here Jacob “bought the parcel
of ground where he had spread his tent, at the hand of the children
of Hamor, Shechem’s father, for a hundred pieces of money. And
he erected there an altar, and called it El-elohe-Israel” (verses 19,
20)—“God, the God of Israel.” Like Abraham, Jacob set up beside
his tent an altar unto the Lord, calling the members of his household
to the morning and the evening sacrifce. It was here also that he
dug the well to which, seventeen centuries later, came Jacob’s Son
and Saviour, and beside which, resting during the noontide heat, He
told His wondering hearers of that “well of water springing up into
everlasting life.” John 4:14.

ယာကုပ်နှင့် သူ၏သားများသည် ရှေခင်တွင် ခေတ္တနေထိုင်ခြင်းမှာ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် သွေးထွက်သံယိုမှုတို့ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးသည် အရှက်ရခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့ရသည်၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် လူသတ်မှုအပြစ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ကြသည်၊ ရမ်းကားသော လူငယ်တစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်အတွက် လက်တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မြို့တစ်မြို့လုံး ပျက်စီးခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရလဒ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားစေသည့် အစပြုမှုမှာ ယာကုပ်၏သမီးသည် “ထိုပြည်ရှိ မိန်းကလေးများကို ကြည့်ရှုရန် ထွက်သွားခြင်း” အားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့သောသူတို့အကြား ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေသူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စာတန်၏နယ်မြေပေါ်တွင် ထားရှိပြီး စာတန်၏ သွေးဆောင်မှုများကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

The tarry of Jacob and his sons at Shechem ended in violence and
bloodshed. The one daughter of the household had been brought to
shame and sorrow, two brothers were involved in the guilt of murder,
a whole city had been given to ruin and slaughter, in retaliation for
the lawless deed of one rash youth. The beginning that led to results
so terrible was the act of Jacob’s daughter, who “went out to see
the daughters of the land,” thus venturing into association with the
ungodly. He who seeks pleasure among those that fear not God is
placing himself on Satan’s ground and inviting his temptations.

ရှိမောင်နှင့် လေဝိတို့၏ ကောက်ကျစ်ရက်စက်မှုမှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်သော်လည်း၊ ရှေခင်လူတို့အပေါ် ပြုမူသော သူတို့၏ လမ်းစဉ်မှာ ကြီးလေးသော အပြစ်ကို ပြုမိခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အကြံအစည်များကို ယာကုပ်ထံမှ ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြရာ၊ သူတို့၏ လက်တုံ့ပြန်ကဲ့စားမှု သတင်းကြောင့် ယာကုပ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ မိမိသားများ၏ လှည့်ဖြားမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုတို့ကြောင့် စိတ်နှလုံး နွမ်းနယ်လျက် သူက “သင်တို့သည် ငါ့ကို နှောင့်ယှက်ကြပြီ၊ ဤပြည်၌ နေထိုင်သောသူတို့အလယ်၌ ငါ့ကို နံစော်အောင် ပြုကြပြီ... ငါသည် လူနည်းစုသာဖြစ်၍ သူတို့သည် ငါ့ကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ကြလိမ့်မည်၊ ငါနှင့် ငါ့မိသားစုသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရလိမ့်မည်” ဟုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ သွေးထွက်သံယို လုပ်ရပ်အပေါ် သူ မည်မျှ ဝမ်းနည်းရွံရှာကြောင်းကို နှစ်ပေါင်း ၅၀ နီးပါး ကြာသောအခါ အီဂျစ်ပြည်ရှိ သေခါနီး ခုတင်ပေါ်တွင် သူပြောခဲ့သော စကားများက ဖော်ပြနေသည် — “ရှိမောင်နှင့် လေဝိတို့သည် ညီအစ်ကိုချင်း ဖြစ်ကြ၏၊ သူတို့၏ ဓားများသည် ရက်စက်သော လက်နက်များ ဖြစ်ကြ၏။ အို ငါ့ဝိညာဉ်၊ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်သော တိုင်ပင်ခြင်းထဲသို့ မဝင်ပါနှင့်၊ ငါ၏ ဂုဏ်အသရေ၊ သူတို့၏ အစုအဝေး၌ မပါဝင်ပါနှင့်... သူတို့၏ အမျက်ဒေါသသည် ပြင်းထန်သောကြောင့် ကျိန်ခြင်းကို ခံပါစေ၊ သူတို့၏ စိတ်ဆိုးခြင်းသည် ရက်စက်သောကြောင့် ကျိန်ခြင်းကို ခံပါစေ။” (ကမ္ဘာဦး ၄၉:၅-၇)

The treacherous cruelty of Simeon and Levi was not unprovoked;
yet in their course toward the Shechemites they committed a grievous
[205] sin. They had carefully concealed from Jacob their intentions, and
the tidings of their revenge flled him with horror. Heartsick at the
174
Return to Canaan 175
deceit and violence of his sons, he only said, “Ye have troubled me
to make me to stink among the inhabitants of the land: ... and I
being few in number, they shall gather themselves together against
me, and slay me; and I shall be destroyed, I and my house.” But the
grief and abhorrence with which he regarded their bloody deed is
shown by the words in which, nearly ffty years later, he referred
to it, as he lay upon his deathbed in Egypt: “Simeon and Levi are
brethren; instruments of cruelty are in their habitations. O my soul,
come not thou into their secret; unto their assembly, mine honor, be
not thou united.... Cursed be their anger, for it was ferce; and their
wrath, for it was cruel.” Genesis 49:5-7.

မိမိကိုယ်ကို အလွန်နှိမ့်ချရန် အကြောင်းရှိသည်ဟု ယာကုပ် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏သားများ၏ အကျင့်စရိုက်တွင် ရက်စက်မှုနှင့် မုသားများ ထင်ရှားနေသည်။ စခန်းအတွင်း၌ ရုပ်တုဆင်းတုများ ရှိနေပြီး သူ၏ မိသားစုအတွင်း၌ပင် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အခြေချနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အား သူတို့၏ အကျင့်နှင့်အညီ ဆက်ဆံမည်ဆိုပါက၊ ပတ်ဝန်းကျင် တိုင်းနိုင်ငံများ၏ လက်တုံ့ပြန်မှုအောက်တွင် သူတို့ကို ပစ်ထားမည် မဟုတ်ပါလော။

Jacob felt that there was cause for deep humiliation. Cruelty and
falsehood were manifest in the character of his sons. There were
false gods in the camp, and idolatry had to some extent gained a
foothold even in his household. Should the Lord deal with them
according to their deserts, would He not leave them to the vengeance
of the surrounding nations?

ယာကုပ်သည် ဒုက္ခများဖြင့် ပူဆွေးနေစဉ်၊ ထာဝရဘုရားသည် သူ့အား တောင်ဘက်ရှိ ဗေသလသို့ ခရီးပြုရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ဤနေရာကို တွေးမိသောအခါ ကောင်းကင်တမန်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကတိတော်များ၏ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို သတိရရုံသာမက၊ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ ဘုရားသခင် ဖြစ်စေရမည်ဟု ထိုနေရာ၌ သူပြုခဲ့သော သစ္စာဂတိကိုလည်း သတိရစေခဲ့သည်။ ဤမြင့်မြတ်သော နေရာသို့ မသွားမီ သူ၏ မိသားစုကို ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း အညစ်အကြေးမှ ကင်းစင်စေရမည်ဟု သူဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက စခန်းရှိလူအားလုံးကို “သင်တို့၌ရှိသော သူစိမ်းဘုရားများကို စွန့်ပစ်ကြလော့၊ ကိုယ်ကို စင်ကြယ်စေ၍ အဝတ်ကို လဲကြလော့။ ငါတို့သည် ထ၍ ဗေသလသို့ သွားကြကုန်အံ့။ ငါ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သောနေ့၌ ငါ့အား ထူးတော်မူ၍ ငါသွားသော လမ်းခရီး၌ ငါနှင့်အတူ ရှိတော်မူသော ဘုရားသခင်အဖို့ ထိုအရပ်၌ ယဇ်ပလ္လင်ကို ငါတည်မည်” ဟု ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

While Jacob was thus bowed down with trouble, the Lord directed him to journey southward to Bethel. The thought of this
place reminded the patriarch not only of his vision of the angels
and of God’s promises of mercy, but also of the vow which he had
made there, that the Lord should be his God. He determined that
before going to this sacred spot his household should be freed from
the deflement of idolatry. He therefore gave direction to all in the
encampment, “Put away the strange gods that are among you, and
be clean, and change your garments: and let us arise, and go up to
Bethel; and I will make there an altar unto God, who answered me
in the day of my distress, and was with me in the way which I went.”

ယာကုပ်သည် သူ၏ အသက်ဘေးမှ ထွက်ပြေးရသော တစ်ကိုယ်တည်း လေလွင့်သူအဖြစ် ဖခင်၏တဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည့် ဗေသလသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့ပုံနှင့်၊ ထိုညဉ့်ဗျာဒိတ်ရူပါရုံတွင် ထာဝရဘုရားသည် သူ့အား မည်သို့ ထင်ရှားခဲ့ပုံကို လေးနက်သော ခံစားချက်ဖြင့် ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိအပေါ် မည်မျှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းအောင် ဆက်ဆံခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်သည့်အခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ သားသမီးများသည်လည်း ငြိမ်သက်စေသော တန်ခိုးတော်ဖြင့် ထိတွေ့ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဗေသလသို့ ရောက်သောအခါ ဘုရားသခင်အား ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုရာတွင် ပါဝင်နိုင်ရန် သူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးသည့် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းကို သူလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ “ထိုအခါ သူတို့သည် မိမိတို့လက်၌ရှိသော သူစိမ်းဘုရားများ၊ နား၌ရှိသော နားတောင်းများအားလုံးကို ယာကုပ်အား ပေးကြသဖြင့် ယာကုပ်သည် ရှေခင်မြို့အနီးရှိ သပိတ်ပင်အောက်တွင် မြှုပ်ထားလေ၏။”

With deep emotion Jacob repeated the story of his frst visit to
Bethel, when he left his father’s tent a lonely wanderer, fleeing for
his life, and how the Lord had appeared to him in the night vision.
As he reviewed the wonderful dealings of God with him, his own
heart was softened, his children also were touched by a subduing
power; he had taken the most effectual way to prepare them to join
in the worship of God when they should arrive at Bethel. “And they
gave unto Jacob all the strange gods which were in their hand, and [206]
all their earrings which were in their ears; and Jacob hid them under
the oak which was by Shechem.”
176 Patriarchs and Prophets

ဘုရားသခင်သည် ထိုပြည်၌ နေထိုင်သူများအပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို သက်ရောက်စေသဖြင့် သူတို့သည် ရှေခင်သတ်ဖြတ်မှုအတွက် လက်တုံ့ပြန်ရန် မကြိုးစားဝံ့ကြချေ။ ခရီးသွားများသည် ဘေးအန္တရာယ်မရှိဘဲ ဗေသလသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ထာဝရဘုရားသည် ယာကုပ်အား တစ်ဖန် ထင်ရှားပြန်၍ ပဋိညာဉ်ကတိတော်ကို အသစ်တဖန် ပြုတော်မူ၏။ “ယာကုပ်သည်လည်း ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသော အရပ်၌ ကျောက်တိုင်ကို စိုက်ထူလေ၏။”

God caused a fear to rest upon the inhabitants of the land, so
that they made no attempt to avenge the slaughter at Shechem. The
travelers reached Bethel unmolested. Here the Lord again appeared
to Jacob and renewed to him the covenant promise. “And Jacob set
up a pillar in the place where He talked with him, even a pillar of
stone.”

ဗေသလတွင် ယာကုပ်သည် သူ၏ဖခင် မိသားစု၏ ဂုဏ်သရေရှိ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခဲ့သူ — မေသောပေါတမိပြည်မှ ခါနန်ပြည်သို့ ရေဗက္ကနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သော ရေဗက္က၏ နို့ထိန်း ဒေဗောရ — သေဆုံးသွားသဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရသည်။ ဤအသက်ကြီးသော အမျိုးသမီး၏ ရှိနေခြင်းသည် ယာကုပ်အတွက် သူ၏ အစောပိုင်းဘဝနှင့်လည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် သူ့အပေါ် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော မိခင်နှင့်လည်းကောင်း ဆက်သွယ်ပေးသည့် အဖိုးတန်သော အဆက်အသွယ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒေဗောရကို မြှုပ်နှံသောအခါ အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြသဖြင့် သူ၏သင်္ချိုင်းရှိရာ သပိတ်ပင်ကို “ငိုကြွေးခြင်း သပိတ်ပင်” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ သစ္စာရှိသော အမှုတော်ဆောင်ခြင်း အသက်တာနှင့် ဤမိသားစုသူငယ်ချင်းအပေါ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု မှတ်တမ်းကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ထိန်းသိမ်းထားရန် ထိုက်တန်သည်ဟု ယူဆထားခြင်းကို သတိမပြုဘဲ မကျော်သင့်ပေ။

At Bethel, Jacob was called to mourn the loss of one who
had long been an honored member of his father’s family—Rebekah’s nurse, Deborah, who had accompanied her mistress from
Mesopotamia to the land of Canaan. The presence of this aged
woman had been to Jacob a precious tie that bound him to his early
life, and especially to the mother whose love for him had been so
strong and tender. Deborah was buried with expressions of so great
sorrow that the oak under which her grave was made, was called
“the oak of weeping.” It should not be passed unnoticed that the
memory of her life of faithful service and of the mourning over this
household friend has been accounted worthy to be preserved in the
word of God.

ဗေသလမှ ဟေဗြုန်သို့ နှစ်ရက်ခရီးသာ လိုသော်လည်း၊ ယာကုပ်အတွက် ရာခေလ သေဆုံးခြင်းဟူသော ကြီးစွာသော ဝမ်းနည်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သည်။ သူမအတွက် နှစ်ပေါင်း ၁၄ နှစ်တိုင်တိုင် အစေခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ထိုလုပ်အားမှာ ပေါ့ပါးခဲ့သည်။ ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် မည်မျှ နက်ရှိုင်းပြီး တည်မြဲကြောင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် အီဂျစ်ပြည်၌ ယာကုပ် သေခါနီးအချိန်တွင် ယောသပ်သည် ဖခင်ထံ လာရောက်ကြည့်ရှုသောအခါ အဘိုးအို ယာကုပ်က သူ၏ ဘဝကို ပြန်ပြောင်းကြည့်ကာ ဤသို့ ပြောခဲ့သည် — “ငါသည် ပဒ္ဒန်အရပ်မှ လာသောအခါ ဧဖရတ်မြို့သို့ ရောက်လုနီး၊ လမ်းခရီးတွင် ရာခေလသည် ငါ့နားမှာ သေလေ၏။ ငါသည်လည်း သူ့ကို ဧဖရတ်လမ်း၌ မြှုပ်ခဲ့၏။” (ကမ္ဘာဦး ၄၈:၇) သူ၏ ရှည်လျားပြီး ဒုက္ခများသော မိသားစု သမိုင်းကြောင်းတွင် ရာခေလကို ဆုံးရှုံးရခြင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ ပြန်လည်သတိရခဲ့သည်။

From Bethel it was only a two days’ journey to Hebron, but it
brought to Jacob a heavy grief in the death of Rachel. Twice seven
years’ service he had rendered for her sake, and his love had made
the toil but light. How deep and abiding that love had been, was
shown when long afterward, as Jacob in Egypt lay near his death,
Joseph came to visit his father, and the aged patriarch, glancing back
upon his own life, said, “As for me, when I came from Padan, Rachel
died by me in the land of Canaan in the way, when yet there was
but a little way to come unto Ephrath: and I buried her there in the
way of Ephrath.” Genesis 48:7. In the family history of his long and
troubled life the loss of Rachel was alone recalled.

သူမ မကွယ်လွန်မီ ရာခေလသည် ဒုတိယမြောက်သားကို ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်တွင် ထိုကလေးကို “ငါ့ဆင်းရဲခြင်း၏သား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဗေနောနိ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို “ငါ့လက်ယာလက်၏သား” သို့မဟုတ် “ငါ့ခွန်အား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဗင်ယာမိန် ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။ ရာခေလသည် သူမကွယ်လွန်ရာအရပ်၌ပင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းခံရပြီး သူမကို အမှတ်ရနေစေရန် ထိုနေရာတွင် ကျောက်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူခဲ့သည်။

Before her death Rachel gave birth to a second son. With her
parting breath she named the child Benoni, “son of my sorrow.”

But his father called him Benjamin, “son of my right hand,” or “my
strength.” Rachel was buried where she died, and a pillar was raised
upon the spot to perpetuate her memory.

ဧဖရတ်လမ်းသို့အသွားတွင် ယာကုပ်၏မိသားစု၌ အခြားသော အမည်းစက်ဖြစ်စေသည့် ရာဇ၀တ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး၊ ထိုအမှုကြောင့် သားဦးဖြစ်သူ ရုဗင်သည် သားဦးအရိုက်အရာ၏ အခွင့်အရေးနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်များကို ငြင်းပယ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ [၂၀၇] နောက်ဆုံးတွင် ယာကုပ်သည် ခရီးဆုံးသို့ရောက်ရှိခဲ့ပြီး “သူ၏ဖခင် ဣဇာက်ရှိရာ ခါနန်ပြည်သို့ ပြန်လာခြင်း ၁၇၇ မံရေအရပ်... အာဗြဟံနှင့် ဣဇာက်တို့ တည်းခိုခဲ့ဖူးသော ဟေဗြုန်မြို့” သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

On the way to Ephrath another dark crime stained the family of
Jacob, causing Reuben, the frst-born son, to be denied the privileges
and honors of the birthright.
[207] At last Jacob came to his journey’s end, “unto Isaac his father
Return to Canaan 177
unto Mamre, ... which is Hebron, where Abraham and Isaac sojourned.”

 

သူသည် ဖခင်၏ နောက်ဆုံးနှစ်များအတွင်း ဤနေရာ၌ပင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ အားနည်းပြီး မျက်စိမမြင်တော့သော ဣဇာက်အတွက်၊ ကြာမြင့်စွာ ဝေးကွာနေခဲ့သည့် ဤသားဖြစ်သူ၏ ကြင်နာစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုများသည် အထီးကျန်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း နှစ်များအတွင်း နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

Here he remained during the closing years of his father’s
life. To Isaac, infrm and blind, the kind attentions of this long-absent
son were a comfort during years of loneliness and bereavement.

 

ယာကုပ်နှင့် ဧသောတို့သည် ဖခင်ကွယ်လွန်ချိန်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်က အစ်ကိုဖြစ်သူသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို ကလဲ့စားချေရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ခံစားချက်များမှာ များစွာပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယာကုပ်သည်လည်း သားဦးအရိုက်အရာ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများဖြင့်သာ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်ကာ၊ သူ၏ဖခင်ပိုင်ဆိုင်သော စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို အစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်—၎င်းမှာ ဧသော ရှာဖွေပြီး တန်ဖိုးထားသော တစ်ခုတည်းသော အမွေအနှစ်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မနာလိုခြင်း သို့မဟုတ် မုန်းတီးခြင်းတို့ဖြင့် စိမ်းကားခြင်း မရှိတော့သော်လည်း၊ ဧသောသည် စိရတောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသဖြင့် သူတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ယာကုပ် ရှာဖွေခဲ့သော ပိုမိုမြင့်မြတ်သည့် ကောင်းကျိုးများအပြင်၊ လောကီစည်းစိမ်ဥစ္စာများကိုပါ သူ့အား ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။ ညီအစ်ကို နှစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများသည် “သူတို့ အတူတကွ နေထိုင်နိုင်သည်ထက် ပိုမိုများပြားလှ၏။ သူတို့ ခေတ္တတည်းခိုနေသော ထိုပြည်သည် သူတို့၏ တိရစ္ဆာန်များကြောင့် သူတို့ကို မဆံ့နိုင်တော့ပေ။” ဤသို့ လမ်းခွဲခြင်းသည် ယာကုပ်နှင့် ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့်အညီ ဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘာသာရေး ယုံကြည်ချက်တွင် များစွာကွာခြားသောကြောင့်၊ သူတို့ သီးခြားစီ နေထိုင်ကြခြင်းက ပို၍ကောင်းပါသည်။

Jacob and Esau met at the deathbed of their father. Once the
elder brother had looked forward to this event as an opportunity for
revenge, but his feelings had since greatly changed. And Jacob,
well content with the spiritual blessings of the birthright, resigned
to the elder brother the inheritance of their father’s wealth—the
only inheritance that Esau sought or valued. They were no longer
estranged by jealousy or hatred, yet they parted, Esau removing
to Mount Seir. God, who is rich in blessing, had granted to Jacob
worldly wealth, in addition to the higher good that he had sought.

The possessions of the two brothers “were more than that they might
dwell together; and the land wherein they were strangers could not
bear them because of their cattle.” This separation was in accordance
with the divine purpose concerning Jacob. Since the brothers differed
so greatly in regard to religious faith, it was better for them to dwell
apart.

ဧသောနှင့် ယာကုပ် နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘုရားသခင်အကြောင်း ဗဟုသုတများကို သင်ကြားခွင့် ရရှိခဲ့ကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များအတိုင်း လိုက်လျှောက်ရန်နှင့် မျက်နှာသာတော်ကို ရရှိရန် လွတ်လပ်ခွင့် ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ကြပေ။ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် မတူညီသော လမ်းများကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းများသည် ပိုမို၍ ကျယ်ပြန့်စွာ ကွဲပြားသွားဦးမည်ဖြစ်သည်။

Esau and Jacob had alike been instructed in the knowledge of
God, and both were free to walk in His commandments and to
receive His favor; but they had not both chosen to do this. The
two brothers had walked in different ways, and their paths would
continue to diverge more and more widely.

ဧသောကို ကယ်တင်ခြင်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာများမှ ဖယ်ထုတ်ရန် ဘုရားသခင်ဘက်မှ မတရားသော ရွေးချယ်မှု မရှိခဲ့ပါ။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် လက်ဆောင်များသည် လူတိုင်းအတွက် အခမဲ့ဖြစ်သည်။ မိမိဘာသာ ရွေးချယ်ခြင်းမှလွဲ၍ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေမည့် အခြားသော ရွေးချယ်ခြင်း မရှိပါ။ လူတိုင်း ထာဝရအသက်အတွက် ရွေးချယ်ခြင်းခံရမည့် အခြေအနေများကို ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင် ဖော်ပြထားပြီးဖြစ်သည်—၎င်းမှာ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို နာခံခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရားနှင့် ညီညွတ်သော စရိုက်လက္ခဏာကို ရွေးချယ်တော်မူပြီး၊ ကိုယ်တော် သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိသူ မည်သူမဆို ဘုန်းအသရေ တော်ဝင်သော နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်က “သားတော်ကို ယုံကြည်သောသူသည် ထာဝရအသက်ကို ရ၏။ သားတော်ကို မယုံကြည်သောသူမူကား အသက်ကို မမြင်ရ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၃:၃၆။ “သခင်၊ သခင်ဟု ငါ့ကို ခေါ်သောသူတိုင်း ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရကြမည်မဟုတ်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ငါ့ခမည်းတော်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်သောသူသာလျှင် ဝင်ရလိမ့်မည်။” မဿဲ ၇:၂၁။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်လည်း ကိုယ်တော်က “အသက်ပင်နှင့် ဆိုင်သော အခွင့်ကို ရအံ့သောငှာလည်းကောင်း၊ မြို့တံခါးတို့ဖြင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်အံ့သောငှာလည်းကောင်း၊ ပညတ်တော်တို့ကို ကျင့်စောင့်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏” ဟု ကြေညာထားသည်။ ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၄။ [၂၀၈] ၁၇၈ ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များ လူသား၏ နောက်ဆုံး ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင် ဖော်ပြထားသော တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်ခြင်းမှာ ဤသည်ပင်ဖြစ်သည်။

There was no arbitrary choice on the part of God by which Esau
was shut out from the blessings of salvation. The gifts of His grace
through Christ are free to all. There is no election but one’s own by
which any may perish. God has set forth in His word the conditions
upon which every soul will be elected to eternal life—obedience
to His commandments, through faith in Christ. God has elected a
character in harmony with His law, and anyone who shall reach the
standard of His requirement will have an entrance into the kingdom
of glory. Christ Himself said, “He that believeth on the Son hath
everlasting life: and he that believeth not the Son shall not see life.”
John 3:36. “Not everyone that saith unto Me, Lord, Lord, shall
enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of My
Father which is in heaven.” Matthew 7:21. And in the Revelation
He declares, “Blessed are they that do His commandments, that they [208]
178 Patriarchs and Prophets
may have right to the tree of life, and may enter in through the gates
into the city.” Revelation 22:14. As regards man’s fnal salvation,
this is the only election brought to view in the word of God.

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သော စိတ်ဖြင့် မိမိ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ကြိုးစားအားထုတ်သူတိုင်းသည် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။ လက်နက်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ယုံကြည်ခြင်း၏ ကောင်းသော တိုက်ပွဲကို တိုက်သောသူသည် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းခြင်း၌ နိုးကြားလျက်၊ ကျမ်းစာကို ရှာဖွေပြီး သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်းမှ ပြေးရှောင်သောသူသည် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။ အစဉ်မပြတ် ယုံကြည်ခြင်းရှိပြီး ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော်မှ ထွက်သမျှသော စကားတော်တို့ကို နာခံသောသူသည် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။ ရွေးနှုတ်ခြင်း၏ ပြင်ဆင်ချက်များသည် လူတိုင်းအတွက် အခမဲ့ဖြစ်သော်လည်း၊ ရွေးနှုတ်ခြင်း၏ ရလဒ်များကိုမူ သတ်မှတ်ထားသော အခြေအနေများကို လိုက်နာသူများသာ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

Every soul is elected who will work out his own salvation with
fear and trembling. He is elected who will put on the armor and fght
the good fght of faith. He is elected who will watch unto prayer, who
will search the Scriptures, and flee from temptation. He is elected
who will have faith continually, and who will be obedient to every
word that proceedeth out of the mouth of God. The provisions of
redemption are free to all; the results of redemption will be enjoyed
by those who have complied with the conditions.

ဧသောသည် ပဋိညာဉ်တော်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းကျိုးထက် လောကီအကျိုးကို ပို၍ တန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး၊ သူတောင်းဆိုသည့်အရာကိုလည်း သူရရှိခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုဖြင့်ပင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယာကုပ်သည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အမွေအနှစ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအရာကို လှည့်ဖြားမှု၊ သစ္စာဖောက်မှုနှင့် မုသားတို့ဖြင့် ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏အပြစ်ကို သူ၏ အမှားပြင်ဆင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏နောက်ပိုင်းနှစ်များ၏ ခါးသီးသော အတွေ့အကြုံများ တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယာကုပ်သည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် သို့မဟုတ် သူ၏ ရွေးချယ်မှုမှ ဘယ်သောအခါမှ လွဲချော်မသွားခဲ့ပေ။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ရရှိရန် လူသားတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် လှည့်ဖြားမှုများကို အားကိုးခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူသင်ယူခဲ့ရသည်။ ယဗ္ဗုတ်ချောင်းနားတွင် လုံးထွေးသတ်ပုတ်ခဲ့သော ထိုညမှစ၍ ယာကုပ်သည် လူသစ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုသည် အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အစောပိုင်းက တွေ့မြင်ခဲ့ရသော ကောက်ကျစ်မှုများကို မတွေ့ရတော့ပေ။ လှည့်ဖြားခြင်းနှင့် ဟန်ဆောင်ခြင်းတို့အစား၊ သူ၏ဘဝသည် ရိုးသားခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်းတို့ဖြင့် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ သူသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ လက်ရုံးတော်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အားကိုးတတ်သည့် သင်ခန်းစာကို သင်ယူခဲ့ပြီး၊ စမ်းသပ်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကြားတွင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို နှိမ့်ချစွာ နာခံခဲ့သည်။ စရိုက်လက္ခဏာ၏ ညံ့ဖျင်းသော အစိတ်အပိုင်းများသည် မီးဖိုထဲတွင် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ စစ်မှန်သော ရွှေစင်ဖြစ်လာကာ အာဗြဟံနှင့် ဣဇာက်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ယာကုပ်၌ မမှိန်မသုန် ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

Esau had despised the blessings of the covenant. He had valued
temporal above spiritual good, and he had received that which he
desired. It was by his own deliberate choice that he was separated
from the people of God. Jacob had chosen the inheritance of faith.
He had endeavored to obtain it by craft, treachery, and falsehood;
but God had permitted his sin to work out its correction. Yet through
all the bitter experience of his later years, Jacob had never swerved
from his purpose or renounced his choice. He had learned that in
resorting to human skill and craft to secure the blessing, he had
been warring against God. From that night of wrestling beside the
Jabbok, Jacob had come forth a different man. Self-confdence had
been uprooted. Henceforth the early cunning was no longer seen.
In place of craft and deception, his life was marked by simplicity
and truth. He had learned the lesson of simple reliance upon the
Almighty Arm, and amid trial and affliction he bowed in humble
submission to the will of God. The baser elements of character were
consumed in the furnace fre, the true gold was refned, until the
faith of Abraham and Isaac appeared undimmed in Jacob.

ယာကုပ်၏ အပြစ်နှင့် ၎င်းနောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များသည် မကောင်းသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု—သူ၏သားများ၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ဘဝတွင် ခါးသီးသော အသီးအပွင့်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု—ကို မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ မနေခဲ့ပေ။ ဤသားများသည် လူလားမြောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဆိုးရွားသော ချို့ယွင်းချက်များ ရှိလာခဲ့သည်။ မယားအများယူခြင်း၏ ရလဒ်များသည် အိမ်ထောင်စုအတွင်း သိသာထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ဤဆိုးရွားသော အကုသိုလ်သည် မေတ္တာ၏ စမ်းရေတွင်းကို ခန်းခြောက်စေပြီး၊ ၎င်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော [၂၀၉] ဆက်ဆံရေးများကို အားနည်းစေသည်။ မိခင်အသီးသီး၏ မနာလိုမှုများသည် မိသားစု ဆက်ဆံရေးကို ခါးသီးစေခဲ့ပြီး၊ ကလေးများသည် ရန်လိုကာ ထိန်းချုပ်ရခက်ခဲလာကြသဖြင့်၊ ဖခင်၏ဘဝသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် မှောင်မိုက်ခဲ့ရသည်။ ခါနန်ပြည်သို့ ပြန်လာခြင်း ၁၇၉

The sin of Jacob, and the train of events to which it led, had not
failed to exert an influence for evil—an influence that revealed its
bitter fruit in the character and life of his sons. As these sons arrived
at manhood they developed serious faults. The results of polygamy
were manifest in the household. This terrible evil tends to dry up
the very springs of love, and its influence weakens the most sacred
[209] ties. The jealousy of the several mothers had embittered the family
relation, the children had grown up contentious and impatient of
control, and the father’s life was darkened with anxiety and grief.
Return to Canaan 179

သို့သော်လည်း လုံးဝမတူကွဲပြားသော စရိုက်လက္ခဏာရှိသူ တစ်ဦးရှိခဲ့သည်—၎င်းမှာ ရာခေလ၏ သားဦး ယောသပ်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်လှပမှုသည် စိတ်နှလုံး၏ အတွင်းပိုင်း အလှတရားကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဖြူစင်၊ တက်ကြွပြီး ပျော်ရွှင်တတ်သော ထိုလူငယ်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ကြည်မှုနှင့် ခိုင်မာမှုကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။ သူသည် ဖခင်၏ သွန်သင်ချက်များကို နားထောင်ပြီး ဘုရားသခင်ကို နာခံရန် နှစ်သက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အီဂျစ်ပြည်၌ သူ့ကို ထင်ရှားစေခဲ့သော အရည်အချင်းများဖြစ်သည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း၊ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် သစ္စာစောင့်သိခြင်းတို့သည် သူ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ထင်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မိခင်ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့်၊ သူ၏ မေတ္တာများသည် ဖခင်ထံသို့ ပိုမိုတွယ်ကပ်နေပြီး၊ ယာကုပ်၏ နှလုံးသားသည်လည်း သူ၏ အသက်ကြီးမှ ရရှိသော ဤကလေး၌သာ ပေါင်းစည်းနေခဲ့သည်။ သူသည် “ယောသပ်ကို မိမိ၏ အခြားသော သားများထက် ပို၍ ချစ်ခဲ့သည်။”

There was one, however, of a widely different character—the
elder son of Rachel, Joseph, whose rare personal beauty seemed
but to reflect an inward beauty of mind and heart. Pure, active, and
joyous, the lad gave evidence also of moral earnestness and frmness.
He listened to his father’s instructions, and loved to obey God. The
qualities that afterward distinguished him in Egypt—gentleness,
fdelity, and truthfulness—were already manifest in his daily life.
His mother being dead, his affections clung the more closely to the
father, and Jacob’s heart was bound up in this child of his old age.
He “loved Joseph more than all his children.”

သို့သော် ဤမေတ္တာသည်ပင်လျှင် ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယာကုပ်သည် ယောသပ်ကို ပို၍ မျက်နှာသာပေးကြောင်း မိုက်မဲစွာ ပြသခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် အခြားသော သားများ၏ မနာလိုမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ယောသပ်သည် သူ၏ အစ်ကိုများ၏ မကောင်းသော အပြုအမူများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ကို ညင်သာစွာ ဆုံးမရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် သူတို့၏ မုန်းတီးခြင်းနှင့် အငြိုးအတေးကိုသာ ပိုမိုကြီးထွားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားနေသည်ကို သူ မကြည့်ရက်နိုင်သောကြောင့်၊ ဖခင်၏ အာဏာက သူတို့ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ထိုအကြောင်းကို သူ၏ ဖခင်အား ပြောပြခဲ့သည်။

But even this affection was to become a cause of trouble and
sorrow. Jacob unwisely manifested his preference for Joseph, and
this excited the jealousy of his other sons. As Joseph witnessed the
evil conduct of his brothers, he was greatly troubled; he ventured
gently to remonstrate with them, but only aroused still further their
hatred and resentment. He could not endure to see them sinning
against God, and he laid the matter before his father, hoping that his
authority might lead them to reform.

ယာကုပ်သည် ကြမ်းတမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အမျက်ဒေါသကို မဆွပေးမိစေရန် ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ သူသည် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်ဖြင့် မိမိ၏ သားသမီးများအတွက် စိုးရိမ်မှုကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ ဆံပင်ဖြူများကို ထောက်ထားရန်နှင့် မိမိ၏ နာမည်ကို အရှက်မရစေရန်၊ ထို့ထက်မက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို လျစ်လျူရှုခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဂုဏ်မငယ်စေရန် သူတို့ကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ မိမိတို့၏ ဆိုးသွမ်းမှုများကို သိရှိသွားသည့်အတွက် အရှက်ရကာ၊ ထိုလူငယ်များသည် နောင်တရသယောင် ရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြပြီး၊ ထိုခံစားချက်များသည် ဤသို့ ဖွင့်ချခံရခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် ခါးသီးလာခဲ့သည်။

Jacob carefully avoided exciting their anger by harshness or
severity. With deep emotion he expressed his solicitude for his children, and implored them to have respect for his gray hairs, and not
to bring reproach upon his name, and above all not to dishonor God
by such disregard of His precepts. Ashamed that their wickedness
was known, the young men seemed to be repentant, but they only
concealed their real feelings, which were rendered more bitter by
this exposure.

ဖခင်ဖြစ်သူက ခေတ်အဆက်ဆက် ဂုဏ်သရေရှိသူများသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော အဖိုးတန် ဝတ်ရုံ သို့မဟုတ် အင်္ကျီရှည်ကို ယောသပ်အား မဆင်မခြင် လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းသည်၊ သူတို့အတွက် မျက်နှာသာပေးမှု၏ နောက်ထပ် သက်သေတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး၊ ဖခင်သည် အကြီးဆုံးသားများကို ကျော်လွန်၍ ရာခေလ၏ သားအား သားဦးအရိုက်အရာ ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်ဟု သံသယဝင်စေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ထိုကောင်လေးက သူမြင်ခဲ့သော အိပ်မက်တစ်ခုအကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြသောအခါ သူတို့၏ ရန်ငြိုးသည် ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။ “ကြည့်ကြပါဦး၊” ဟု သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ လယ်ထဲမှာ ကောက်လှိုင်းတွေ စည်းနေကြတုန်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကောက်လှိုင်းက ထပြီး မတ်မတ်ရပ်နေတယ်၊ အစ်ကိုတို့ရဲ့ ကောက်လှိုင်းတွေက ကျွန်တော့် ကောက်လှိုင်းကို ဝိုင်းပြီး ဦးညွှတ်ကြတယ်ဗျ။”

The father’s injudicious gift to Joseph of a costly coat, or tunic,
such as was usually worn by persons of distinction, seemed to them
another evidence of his partiality, and excited a suspicion that he
intended to pass by his elder children, to bestow the birthright upon
the son of Rachel. Their malice was still further increased as the boy
one day told them of a dream that he had had. “Behold,” he said,
“we were binding sheaves in the feld, and, lo, my sheaf arose, and
also stood upright; and, behold, your sheaves stood round about, and
made obeisance to my sheaf.”

“မင်းက တကယ်ပဲ ငါတို့ကို အုပ်ချုပ်တော့မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့အပေါ် တကယ်ပဲ စိုးမိုးတော့မှာလား။” ဟု သူ၏ အစ်ကိုများက မနာလိုဒေါသဖြင့် ဟစ်အော်ခဲ့ကြသည်။ [၂၁၀] ၁၈၀ ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များ မကြာမီမှာပင် သူသည် အလားတူ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော နောက်ထပ် အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်မက်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့ပြန်သည်- “ကြည့်ပါဦး၊ နေနဲ့ လနဲ့ ကြယ် တစ်ဆယ့်တစ်လုံးက ကျွန်တော့်ကို ဦးညွှတ်ကြတယ်ဗျ။” ဤအိပ်မက်ကိုလည်း ပထမတစ်ခုကဲ့သို့ပင် အလွယ်တကူ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ အနားတွင်ရှိနေသော ဖခင်ဖြစ်သူက “မင်းမြင်မက်တဲ့ ဒီအိပ်မက်က ဘာလဲ။ ငါနဲ့ မင်းရဲ့ အမေ၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေက တကယ်ပဲ မင်းရှေ့မှာ မြေကြီးပေါ် ဦးချရမှာလား။” ဟု ကြိမ်းမောင်းသယောင် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ စကားများသည် ပြင်းထန်သယောင် ရှိသော်လည်း၊ ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်က ယောသပ်အား အနာဂတ်ကို ဗျာဒိတ်ပေးနေသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

“Shalt thou indeed reign over us? or shalt thou indeed have [210]
dominion over us?” exclaimed his brothers in envious anger.
180 Patriarchs and Prophets
Soon he had another dream, of similar import, which he also
related: “Behold, the sun and the moon and the eleven stars made
obeisance to me.” This dream was interpreted as readily as the
frst. The father, who was present, spoke reprovingly—“What is
this dream that thou hast dreamed? Shall I and thy mother and thy
brethren indeed come to bow down ourselves to thee to the earth?”
Notwithstanding the apparent severity of his words, Jacob believed
that the Lord was revealing the future to Joseph.

ထိုလူငယ်လေးသည် သူ၏ အစ်ကိုများရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ်၊ သူ၏ လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ဗျာဒိတ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် လင်းလက်နေသဖြင့်၊ သူတို့သည် မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သူတို့သည် မိမိတို့၏ မကောင်းသော လမ်းစဉ်များကို စွန့်လွှတ်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ဘဲ၊ သူတို့၏ အပြစ်များကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချနေသော ထိုဖြူစင်မှုကို မုန်းတီးခဲ့ကြသည်။ ကာဣနကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်မျိုးသည်ပင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။

As the lad stood before his brothers, his beautiful countenance
lighted up with the Spirit of inspiration, they could not withhold
their admiration; but they did not choose to renounce their evil ways,
and they hated the purity that reproved their sins. The same spirit
that actuated Cain was kindling in their hearts.

ညီအစ်ကိုများသည် မိမိတို့၏ တိရစ္ဆာန်အုပ်များအတွက် စားကျက်ရှာရန် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းနေကြရပြီး၊ မကြာခဏဆိုသလို လပေါင်းများစွာ အိမ်နှင့် ဝေးကွာနေတတ်ကြသည်။ အထက်ပါ ဖြစ်ရပ်များအပြီးတွင်၊ သူတို့သည် သူတို့၏ ဖခင်က ရှေခင်မြို့တွင် ဝယ်ယူထားသော နေရာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ သူတို့ဆီမှ သတင်းစကား မရရှိသဖြင့်၊ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ရှေခင်လူမျိုးများအပေါ် သူ၏သားများ ယခင်က ပြုမူခဲ့သော ရက်စက်မှုများကြောင့် သူတို့၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ သုခချမ်းသာ သတင်းစကားကို ယူဆောင်လာရန် ယောသပ်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ယောသပ်အပေါ် သူ၏သားများ ထားရှိသော စစ်မှန်သော ခံစားချက်ကို ယာကုပ် သိခဲ့ပါက၊ သူ့ကို တစ်ဦးတည်း လွှတ်လိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ဤအချက်ကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

The brothers were obliged to move from place to place to secure
pasturage for their flocks, and frequently they were absent from
home for months together. After the circumstances just related, they
went to the place which their father had bought at Shechem. Some
time passed, bringing no tidings from them, and the father began to
fear for their safety, on account of their former cruelty toward the
Shechemites. He therefore sent Joseph to fnd them, and bring him
words as to their welfare. Had Jacob known the real feeling of his
sons toward Joseph, he would not have trusted him alone with them;
but this they had carefully concealed.

ယောသပ်သည် ပျော်ရွှင်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် သူ၏ ဖခင်ထံမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးအိုရော၊ လူငယ်ပါ သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် မဆုံတွေ့မီ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်လာတော့မည်ကို အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ကြပေ။ ရှည်လျားပြီး အထီးကျန်သော ခရီးကို နှင်ခဲ့ပြီးနောက် ယောသပ်သည် ရှေခင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ သူ၏ အစ်ကိုများနှင့် တိရစ္ဆာန်အုပ်များကို မတွေ့ရပေ။ သူတို့ကို မေးမြန်းကြည့်ရာ၊ ဒေါသန်အရပ်သို့ သွားရန် လမ်းညွှန်ခံရသည်။ သူသည် မိုင်ပေါင်း ၅၀ ကျော် ခရီးနှင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ နောက်ထပ် ၁၅ မိုင်ခန့် ခရီးဆက်ရန် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် သူသည် ဖခင်၏ စိုးရိမ်မှုကို ပြေပျောက်စေရန်နှင့် သူတို့၏ မကြင်နာမှုများ ရှိလင့်ကစား သူချစ်မြဲချစ်နေဆဲဖြစ်သော အစ်ကိုများနှင့် တွေ့ဆုံရန်ဟူသော အတွေးဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို မေ့ပျောက်ကာ အပြေးနှင်ခဲ့သည်။

With a joyful heart, Joseph parted from his father, neither the
aged man nor the youth dreaming of what would happen before
they should meet again. When, after his long and solitary journey,
Joseph arrived at Shechem, his brothers and their flocks were not to
be found. Upon inquiring for them, he was directed to Dothan. He
had already traveled more than ffty miles, and now an additional
distance of ffteen lay before him, but he hastened on, forgetting his
weariness in the thought of relieving the anxiety of his father, and
meeting the brothers, whom, despite their unkindness, he still loved.

သူ၏ အစ်ကိုများသည် သူလာနေသည်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့နှင့် တွေ့ရန် လာခဲ့ရသော သူ၏ ရှည်လျားသော ခရီး၊ သူ၏ ပင်ပန်းမှုနှင့် ဆာလောင်မှု၊ သူ၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုနှင့် ညီအစ်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးများက သူတို့၏ ခါးသီးသော မုန်းတီးမှုကို မနူးညံ့စေခဲ့ပေ။ ဖခင်၏ မေတ္တာသင်္ကေတဖြစ်သော ထိုဝတ်ရုံကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူတို့ကို ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်စေခဲ့သည်။ “ဟော၊ အိပ်မက်ဆရာ လာနေပြီ၊” ဟု သူတို့က လှောင်ပြောင် ဟစ်အော်ခဲ့ကြသည်။ လျှို့ဝှက်စွာ မွေးမြူထားသော မနာလိုမှုနှင့် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်တို့က ယခုအခါ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ [၂၁၁] “သူ့ကို သတ်ပစ်ကြရအောင်၊” ဟု သူတို့က ပြောကြသည်။ “ပြီးတော့ တွင်းတစ်ခုထဲ ပစ်ချထားလိုက်မယ်၊ သားရဲတစ်ကောင်က သူ့ကို ကိုက်စားသွားပြီလို့ ပြောကြတာပေါ့။ သူ့အိပ်မက်တွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။”

His brothers saw him approaching; but no thought of the long
journey he had made to meet them, of his weariness and hunger, of
[211] his claims upon their hospitality and brotherly love, softened the
bitterness of their hatred. The sight of the coat, the token of their
father’s love, flled them with frenzy. “Behold, this dreamer cometh,”
they cried in mockery. Envy and revenge, long secretly cherished,
Return to Canaan 181
now controlled them. “Let us slay him,” they said, “and cast him
into some pit, and we will say, Some evil beast hath devoured him;
and we shall see what will become of his dreams.”

ရုဗင်သာ မတားဆီးခဲ့လျှင် သူတို့သည် ထိုရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ညီကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် ပါဝင်ရန် ဝန်လေးသောကြောင့်၊ ယောသပ်ကို တွင်းထဲသို့ အရှင်လတ်လတ် ပစ်ချထားရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယောသပ်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကယ်ထုတ်ပြီး ဖခင်ထံ ပြန်ပို့ရန်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကို ဤအစီအစဉ်တွင် သဘောတူစေပြီးနောက်၊ ရုဗင်သည် မိမိ၏ ခံစားချက်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသွားမည်စိုးသောကြောင့် ထိုအုပ်စုမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

They would have executed their purpose but for Reuben. He
shrank from participating in the murder of his brother, and proposed
that Joseph be cast alive into a pit, and left there to perish; secretly
intending, however, to rescue him and return him to his father. Having persuaded all to consent to this plan, Reuben left the company,
fearing that he might fail to control his feelings, and that his real
intentions would be discovered.

ယောသပ်သည် ဘေးအန္တရာယ်ကို မရိပ်မိဘဲ၊ သူ၏ ရှည်လျားသော ရှာဖွေမှု အောင်မြင်သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော ကြိုဆိုမှုအစား၊ သူမြင်တွေ့လိုက်ရသော အမျက်ထွက်ပြီး ကလဲ့စားချေလိုသော အကြည့်များကြောင့် သူ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဖမ်းဆီးခြင်းခံရပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံကို ချွတ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများက သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြနေသည်။ သူ၏ တောင်းပန်မှုများကိုလည်း မကြားချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် ထိုစိတ်ရူးပေါက်နေသော လူများ၏ လက်ထဲတွင် လုံးဝကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော တွင်းထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တွန်းချလိုက်ကြသည်။ သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် လမ်းစမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက်၊ သူတို့သည် “ထမင်းထိုင်စား” နေကြစဉ် သူ့ကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်၍ သေဆုံးသွားစေရန် ထိုနေရာ၌ပင် ထားပစ်ခဲ့ကြသည်။

Joseph came on, unsuspicious of danger, and glad that the object
of his long search was accomplished; but instead of the expected
greeting, he was terrifed by the angry and revengeful glances which
he met. He was seized and his coat stripped from him. Taunts and
threats revealed a deadly purpose. His entreaties were unheeded. He
was wholly in the power of those maddened men. Rudely dragging
him to a deep pit, they thrust him in, and having made sure that there
was no possibility of his escape, they left him there to perish from
hunger, while they “sat down to eat bread.”

သို့သော် သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ကလဲ့စားချေခြင်းမှ ကျေနပ်မှုကို မရရှိခဲ့ကြပေ။ မကြာမီတွင် ခရီးသွားအုပ်စုတစ်စု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ယော်ဒန်မြစ် တစ်ဖက်ကမ်းမှ အမွှေးအကြိုင်များနှင့် အခြားကုန်ပစ္စည်းများကို တင်ဆောင်၍ အီဂျစ်ပြည်သို့ သွားနေသော ဣရှမေလလူမျိုး ကုန်သည်အုပ်စု ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယုဒက သူတို့၏ ညီကို သေအောင်ထားခဲ့မည့်အစား၊ ဤသာသနာပ ကုန်သည်များထံ ရောင်းချရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် သူတို့ရှေ့မှ ထာဝရပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည်လည်း လူသတ်မှုမှ ကင်းဝေးမည်ဖြစ်သည်။ “အကြောင်းမှာ၊ သူသည် ငါတို့၏ ညီ၊ ငါတို့၏ အသားအရည် ဖြစ်သည်” ဟု သူက တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဤအကြံပြုချက်ကို အားလုံးက သဘောတူကြသဖြင့် ယောသပ်ကို တွင်းထဲမှ အမြန်ဆွဲထုတ်ခဲ့ကြသည်။

But some of them were ill at ease; they did not feel the satisfaction they had anticipated from their revenge. Soon a company of
travelers was seen approaching. It was a caravan of Ishmaelites from
beyond Jordan, on their way to Egypt with spices and other merchandise. Judah now proposed to sell their brother to these heathen
traders instead of leaving him to die. While he would be effectually
put out of their way, they would remain clear of his blood; “for,”
he urged, “he is our brother and our flesh.” To this proposition all
agreed, and Joseph was quickly drawn out of the pit.

ကုန်သည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားသည် ယောသပ်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျေးကျွန်ဖြစ်ရခြင်းမှာ သေရခြင်းထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော ကံကြမ္မာဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူ၏ အစ်ကိုများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အချို့မှာ သနားစိတ်ဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ လှောင်ပြောင်ခံရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။ အားလုံးက သူတို့သည် ယခုအခါ ပြန်ဆုတ်ရန် နောက်ကျလွန်းသွားပြီဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ယောသပ်ကို ချန်ထားခဲ့ပါက၊ သူသည် ဖခင်ထံသို့ သတင်းပို့မည်မှာ သေချာပြီး၊ ဖခင်သည် သူ၏ အချစ်ဆုံးသားအပေါ် ပြုမူခဲ့သော ရက်စက်မှုများကို ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် သူ၏ တောင်းပန်မှုများကို စိတ်နှလုံး တင်းမာစွာဖြင့် ငြင်းပယ်ကာ၊ သူ့ကို ထိုသာသနာပ ကုန်သည်များ၏ လက်ထဲသို့ အပ်လိုက်ကြသည်။ ကုန်သည်အုပ်စုသည် ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ၁၈၂ ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များ

As he saw the merchants the dreadful truth flashed upon him. To
become a slave was a fate more to be feared than death. In an agony
of terror he appealed to one and another of his brothers, but in vain.
Some were moved with pity, but fear of derision kept them silent;
all felt that they had now gone too far to retreat. If Joseph were
spared, he would doubtless report them to the father, who would [212]
not overlook their cruelty toward his favorite son. Steeling their
hearts against his entreaties, they delivered him into the hands of the
heathen traders. The caravan moved on, and was soon lost to view.
182 Patriarchs and Prophets

ရုဗင်သည် တွင်းရှိရာသို့ ပြန်လာသော်လည်း ယောသပ် ရှိမနေတော့ပေ။ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်လျက် သူ၏ အဝတ်ကို ဆွဲဖြဲကာ သူ၏ အစ်ကိုများကို လိုက်ရှာပြီး “ကလေးက မရှိတော့ဘူး။ ငါကော ဘယ်ကိုသွားရမလဲ။” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ယောသပ်၏ ကံကြမ္မာကို သိရှိသွားပြီး၊ သူ့ကို ပြန်လည်ကယ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ၊ ရုဗင်သည် သူတို့၏ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ဆိတ်ကလေးတစ်ကောင်ကို သတ်၍ ယောသပ်၏ ဝတ်ရုံကို ၎င်း၏ သွေးထဲတွင် နှစ်လိုက်ကြပြီး၊ ထိုဝတ်ရုံကို သူတို့၏ ဖခင်ထံသို့ ယူဆောင်သွားကာ လယ်ထဲတွင် တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ၎င်းမှာ သူတို့ညီ၏ ဝတ်ရုံ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့ကြသည်။ “အခု ကြည့်ပါဦး၊ ဒါ အဖေ့သားရဲ့ ဝတ်ရုံ ဟုတ်မဟုတ်။” ဟု သူတို့က ပြောခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ရင်ကွဲမတတ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် အတိုင်းအထက်အလွန် ပူဆွေးငိုကြွေးမှုများအတွက် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ “ဒါ ငါ့သားရဲ့ ဝတ်ရုံပဲ၊” ဟု ယာကုပ်က ပြောသည်။ “သားရဲတစ်ကောင်က သူ့ကို ကိုက်စားလိုက်ပြီ။ ယောသပ်ဟာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားပြီမှာ သေချာတယ်။” သူ၏ သားသမီးများက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် အချည်းနှီး ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူသည် “မိမိအဝတ်ကို ဆွဲဖြဲ၍ ခါးတွင် လျှော်တေအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ သူ၏သားအတွက် ရက်ပေါင်းများစွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့သည်။” အချိန်ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုမှာ လျော့ပါးမသွားခဲ့ပေ။ “ငါသည် ဝမ်းနည်းလျက်ပင် မြေသင်္ချိုင်းရှိရာ ငါ့သားထံသို့ ဆင်းသွားမည်။” ဟု သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်များသည် သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သောအရာအတွက် ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း၊ သူတို့ ဖခင်၏ ပြစ်တင်ရှုံ့ချမှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မိမိတို့၏ အပြစ်ကို မိမိတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်သာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသည်။ ထိုအပြစ်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အလွန်ကြီးမားသည်ဟု ခံစားနေခဲ့ကြရသည်။

Reuben returned to the pit, but Joseph was not there. In alarm
and self-reproach he rent his garments, and sought his brothers,
exclaiming, “The child is not; and I, whither shall I go?” Upon
learning the fate of Joseph, and that it would now be impossible to
recover him, Reuben was induced to unite with the rest in the attempt
to conceal their guilt. Having killed a kid, they dipped Joseph’s coat
in its blood, and took it to their father, telling him that they had found
it in the felds, and that they feared it was their brother’s. “Know
now,” they said, “whether it be thy son’s coat or no.” They had
looked forward to this scene with dread, but they were not prepared
for the heart-rending anguish, the utter abandonment of grief, which
they were compelled to witness. “It is my son’s coat,” said Jacob;
“an evil beast hath devoured him. Joseph is without doubt rent in
pieces.” Vainly his sons and daughters attempted to comfort him.
He “rent his clothes, and put sackcloth upon his loins, and mourned
for his son many days.” Time seemed to bring no alleviation of his
grief. “I will go down into the grave unto my son mourning,” was
his despairing cry. The young men, terrifed at what they had done,
yet dreading their father’s reproaches, still hid in their own hearts
the knowledge of their guilt, which even to themselves seemed very
great.