အခန်း ၃၃—သိနာတောင်မှကာဒေရှမြို့သို့

အခန်း ၃၃—သိနာတောင်မှကာဒေရှမြို့သို့

Chapter 33—From Sinai to Kadesh

ဤအခန်းသည် တောလည်ရာ ၁၁ နှင့် ၁၂ ကိုအခြေခံသည်။ 

This chapter is based on Numbers 11 and 12.

တဲတော်ကိုတည်ဆောက်ခြင်းကို ဣသရေလတို့ ဆီနိုင်တောင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် ခဏမျှ မစတင်ခဲ့။ မြင့်မြတ်သော အဆောက်အအုံကို အီဂျစ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဒုတိယနှစ်အစတွင် ပထမဆုံး တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ခွဲခြားချီးမြှင့်ခြင်း၊ ပသခါကိုကျင်းပခြင်း၊ လူများကိုရေတွက်ခြင်း၊ နှင့် သူတို့၏ လူမှုရေး သို့မဟုတ် ဘာသာရေး စနစ်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အမျိုးမျိုးသော အစီအစဉ်များကို ပြီးဆုံးခြင်း စသည်တို့ကို လိုက်နာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဆီနိုင်တောင်တွင် တစ်နှစ်နီးပါး တပ်စွဲနေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့၏ ကိုးကွယ်မှုသည် ပိုမိုတိကျသော ပုံစံကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရန်အတွက် ပညတ်တရားများကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ကာနန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် ပိုမိုထိရောက်သော အဖွဲ့အစည်းကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

The building of the tabernacle was not begun for some time
after Israel arrived at Sinai; and the sacred structure was frst set
up at the opening of the second year from the Exodus. This was
followed by the consecration of the priests, the celebration of the
Passover, the numbering of the people, and the completion of various
arrangements essential to their civil or religious system, so that
nearly a year was spent in the encampment at Sinai. Here their
worship had taken a more defnite form, the laws had been given for
the government of the nation, and a more effcient organization had
been effected preparatory to their entrance into the land of Canaan.

ဣသရေလ၏ အစိုးရသည် အပြည့်အစုံ နှင့် ရိုးရှင်းမှုအတွက် အံ့ဩဖွယ်ရာ အဖွဲ့အစည်းကို အလွန်စနစ်တကျ ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်၏ ဖန်ဆင်းမှုအားလုံး၏ ပြီးပြည့်စုံမှု နှင့် အစီအစဉ်တွင် ထင်ရှားစွာ ပြသထားသော စနစ်ကျမှုကို ဟေဗြဲ စနစ်တွင် ထင်ရှားစွာ တွေ့ရသည်။ ဘုရားရှင်သည် အခွင့်အာဏာ နှင့် အစိုးရ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး ဣသရေလ၏ အချုပ်အခြာ အာဏာရှင်ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် ဘုရားရှင်၏ ခန့်အပ်မှုဖြင့် သူတို့၏ မြင်သာသော ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့ပြီး ဘုရားရှင်၏ နာမတော်ဖြင့် ပညတ်တရားများကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုများ၏ အကြီးအကဲများမှ နိုင်ငံ၏ အထွေထွေ ကိစ္စရပ်များတွင် မောရှေကို ကူညီရန် အကြံပေးအဖွဲ့ ခုနစ်ဆယ်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ရောက်လာခဲ့ပြီး သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် ထာဝရဘုရားကို မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ မျိုးနွယ်စုများကို အုပ်ချုပ်ရန် ခေါင်းဆောင်များ သို့မဟုတ် မင်းများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤအောက်တွင် “ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ မှူးမတ်များ၊ ရာပေါင်းများစွာ၏ မှူးမတ်များ၊ ငါးဆယ်ပေါင်းများစွာ၏ မှူးမတ်များ၊ ဆယ်ပေါင်းများစွာ၏ မှူးမတ်များ” နှင့် နောက်ဆုံး အထူးတာဝန်များအတွက် အသုံးပြုနိုင်သော အရာရှိများ ရှိခဲ့သည်။ တရားဟောရာ ၁:၁၅။

The government of Israel was characterized by the most thorough
organization, wonderful alike for its completeness and its simplicity.
The order so strikingly displayed in the perfection and arrangement
of all God’s created works was manifest in the Hebrew economy.
God was the center of authority and government, the sovereign of
Israel. Moses stood as their visible leader, by God’s appointment,
to administer the laws in His name. From the elders of the tribes
a council of seventy was afterward chosen to assist Moses in the
general affairs of the nation. Next came the priests, who consulted
the Lord in the sanctuary. Chiefs, or princes, ruled over the tribes.
Under these were “captains over thousands, and captains over hundreds, and captains over ffties, and captains over tens,” and, lastly,
offcers who might be employed for special duties. Deuteronomy
1:15.

ဟေဗြဲ တပ်စခန်းကို တိကျသော စနစ်ဖြင့် စီစဉ်ခဲ့သည်။ တပ်စခန်းတွင် သတ်မှတ်ထားသော နေရာရှိသည့် အဓိက အပိုင်းသုံးပိုင်းအဖြစ် ခွဲခြားခဲ့သည်။ ဗဟိုချက်တွင် မမြင်နိုင်သော ဘုရင်၏ နေထိုင်ရာ တဲတော်ရှိသည်။ ထိုပတ်လည်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ နှင့် လေဝိများကို တပ်စွဲခဲ့သည်။ [၃၇၅] ဤများကို ကျော်လွန်၍ အခြားမျိုးနွယ်စုများအားလုံး တပ်စွဲနေခဲ့သည်။

The Hebrew camp was arranged in exact order. It was separated
into three great divisions, each having its appointed position in the
encampment. In the center was the tabernacle, the abiding place of
the invisible King. Around it were stationed the priests and Levites. [375]
Beyond these were encamped all the other tribes.

၃၃၃ ၃၃၄ ဘိုးဘေးများ နှင့် ပရောဖက်များ တဲတော် နှင့် တပ်စခန်း နှင့် ခရီးတွင် ပါဝင်သမျှ အရာအားလုံးကို လေဝိများထံ အပ်နှင်းခဲ့သည်။ တပ်စခန်း ရှေ့ဆက်သွားသောအခါ မြင့်မြတ်သော တဲတော်ကို ဖြိုဖျက်ရန် သူတို့ တာဝန်ရှိသည်။ ရပ်နားရန်နေရာ ရောက်ရှိသောအခါ သူတို့ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ အခြားမျိုးနွယ်စုမှ မည်သူမျှ ချဉ်းကပ်ခွင့် မရှိ၊ သေဒဏ်ချမှတ်ခံရမည်။ လေဝိများကို လေဝိ၏ သားသုံးယောက်၏ ဆက်ခံသူများအဖြစ် အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားခဲ့ပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် သတ်မှတ်ထားသော နေရာ နှင့် အလုပ်ကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ တဲတော်ရှေ့တွင် နှင့် အနီးဆုံးတွင် မောရှေ နှင့် အာရုန်၏ တဲများ ရှိသည်။ တောင်ဘက်တွင် ကောဟတ်မျိုး ရှိသည်။ သူတို့၏ တာဝန်မှာ ပဉ္စလက်ခုံ နှင့် အခြားပရိဘောဂများကို စောင့်ရှောက်ရန်ဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက်တွင် မေရာရိမျိုး ရှိသည်။ သူတို့ကို တိုင်များ၊ ခြေရင်း၊ ပျဉ်ပြားများ စသည်တို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် အပ်နှင်းခဲ့သည်။ နောက်တွင် ဂေရှုန်မျိုး ရှိသည်။ သူတို့ကို ကုလားကာ နှင့် ချိတ်ဆွဲမှုများကို စောင့်ရှောက်ရန် အပ်နှင်းခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုစီ၏ နေရာကိုလည်း သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း တစ်ခုချင်းစီကို မိမိကိုယ်ပိုင် အလံဘက်တွင် ခရီးလျှောက်ရန် နှင့် တပ်စွဲနေရန်ဖြစ်သည်။ “ဣသရေလ သားတို့ တစ်ဦးစီသည် မိမိ အလံ အနီး၌ မိမိ အမျိုးအနွယ်၏ အမှတ်အသားဖြင့် တပ်ချရမည်။ စည်းဝေးရာ တဲတော်ပတ်လည်တွင် ဝေးရာ၌ တပ်ချရမည်။” “သူတို့ တပ်ချသည်အတိုင်း မိမိ အလံ အနီး၌ တစ်ဦးစီ ခရီးလျှောက်ရမည်။” တောလည်ရာ ၂:၂၊ ၁၇။ အီဂျစ်မှ ဣသရေလနှင့် လိုက်ပါလာသော ရောနှောသော လူများကို မျိုးနွယ်စုများနှင့် တူညီသော နေရာတွင် နေထိုင်ခွင့် မရှိ၊ တပ်စခန်း အစွန်တွင် နေထိုင်ရမည်။ သူတို့၏ မျိုးဆက်များကို တတိယ မျိုးဆက်အထိ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ချန်လှပ်ရမည်။ တရားဟောရာ ၂၃:၇၊ ၈။ တပ်စခန်း နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်တွင် သန့်ရှင်းမှု နှင့် စနစ်ကျမှုကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာခဲ့သည်။ စနစ်တကျ ကျန်းမာရေး စည်းမျဉ်းများကို အတင်းအကြပ် လိုက်နာခဲ့သည်။ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်မဆို မသန့်ရှင်းသော မည်သူမဆို တပ်စခန်းထဲ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိ။ ဤအစီအမံများသည် လူများစွာ ကြားတွင် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ဣသရေလ တို့သည် သန့်ရှင်းသော ဘုရားရှင်၏ ရှေ့တော်တွင် ခံစားနိုင်ရန် ပြီးပြည့်စုံသော စနစ်ကျမှု နှင့် သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်လည်း လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားရှင် ကြေညာတော်မူသည်။ “သင်၏ ရန်သူတို့ကို သင့်ရှေ့၌ အပ်ပေးရန် နှင့် သင့်ကို ကယ်နှုတ်ရန်အတွက် သင်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် သင်၏ တပ်စခန်း အလယ်တွင် လျှောက်သွားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် သင်၏ တပ်စခန်း သန့်ရှင်းရမည်။”

333
334 Patriarchs and Prophets
To the Levites was committed the charge of the tabernacle and
all that pertained thereto, both in the camp and on the journey. When
the camp set forward they were to strike the sacred tent; when a
halting place was reached they were to set it up. No person of another
tribe was allowed to come near, on pain of death. The Levites were
separated into three divisions, the descendants of the three sons of
Levi, and each was assigned its special position and work. In front
of the tabernacle, and nearest to it, were the tents of Moses and
Aaron. On the south were the Kohathites, whose duty it was to care
for the ark and the other furniture; on the north Merarites, who were
placed in charge of the pillars, sockets, boards, etc.; in the rear the
Gershonites, to whom the care of the curtains and hangings was
committed.
The position of each tribe also was specifed. Each was to march
and to encamp beside its own standard, as the Lord had commanded:
“Every man of the children of Israel shall pitch by his own standard,
with the ensign of their father’s house: far off about the tabernacle of
the congregation shall they pitch.” “As they encamp, so shall they set
forward, every man in his place by their standards.” Numbers 2:2,
17. The mixed multitude that had accompanied Israel from Egypt
were not permitted to occupy the same quarters with the tribes, but
were to abide upon the outskirts of the camp; and their offspring
were to be excluded from the community until the third generation.
Deuteronomy 23:7, 8.
Scrupulous cleanliness as well as strict order throughout the
encampment and its environs was enjoined. Thorough sanitary
regulations were enforced. Every person who was unclean from
any cause was forbidden to enter the camp. These measures were
indispensable to the preservation of health among so vast a multitude;
and it was necessary also that perfect order and purity be maintained,
that Israel might enjoy the presence of a holy God. Thus He declared:
“The Lord thy God walketh in the midst of thy camp, to deliver thee,
and to give up thine enemies before thee; therefore shall thy camp
be holy.”

ဣသရေလ ခရီးဆန့်များအားလုံးတွင် “ထာဝရဘုရား၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာ သည် သူတို့ ရှေ့မှာ သွားတော်မူ၏။ ... သူတို့အတွက် နားရန်နေရာ ရှာရန်။” တောလည်ရာ ၁၀:၃၃။ ကောဟတ်၏ သားတို့ ထမ်းရွက်သော ဘုရားရှင်၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်တရား ပါဝင်သော မြင့်မြတ်သော ရင်ဘတ်ကို ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ရမည်။ ရှေ့တွင် မောရှေ နှင့် အာရုန် သွားခဲ့သည်။ ငွေတံပိုး ထမ်းရွက်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို အနီးတွင် တပ်စွဲခဲ့သည်။ ဤ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မောရှေထံမှ ညွှန်ကြားချက်များကို ရရှိခဲ့ပြီး တံပိုးများဖြင့် လူများထံ ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ တံပိုးများဖြင့် ညွှန်ပြထားသည့်အတိုင်း ရွှေ့ပြောင်းမှုအားလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ တိကျသော ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးရန် ကုမ္ပဏီတစ်ခုစီ၏ ခေါင်းဆောင်များ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရန် ပျက်ကွက်သူ မည်သူမဆို သေဒဏ်ချမှတ်ခံရမည်။

In all the journeyings of Israel, “the ark of the covenant of the
[376] Lord went before them, ... to search out a resting place for them.”
Numbers 10:33. Borne by the sons of Kohath, the sacred chest
containing God’s holy law was to lead the van. Before it went Moses
From Sinai to Kadesh 335
and Aaron; and the priests, bearing silver trumpets, were stationed
near. These priests received directions from Moses, which they
communicated to the people by the trumpets. It was the duty of the
leaders of each company to give defnite directions concerning all
the movements to be made, as indicated by the trumpets. Whoever
neglected to comply with the directions given was punished with
death.

ဘုရားရှင်သည် စနစ်ကျသော ဘုရားဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် ဆက်စပ်နေသော အရာအားလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံသော စနစ်တွင် ရှိသည်။ ကောင်းကင်တမန်များ၏ ရွှေ့ပြောင်းမှုများတွင် လက်အောက်ခံမှု နှင့် စနစ်တကျ စည်းကမ်းကို အမှတ်အသားပြုသည်။ အောင်မြင်မှုသည် စနစ်ကျမှု နှင့် သဟဇာတရှိသော လုပ်ဆောင်မှုကိုသာ လိုက်နာနိုင်သည်။ ဘုရားရှင်သည် ဣသရေလ ခေတ်တွင် ယခုထက် ပိုမိုလိုအပ်သော သူ၏ အလုပ်တွင် စနစ်ကျမှု နှင့် စနစ်ကို လိုအပ်သည်။ သူ၏ အလုပ်တွင် ပါဝင်နေသော သူအားလုံးသည် ဂရုမစိုက်သော၊ ကြုံရာကျပန်း နည်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဉာဏ်ပညာရှိရှိ အလုပ်လုပ်ရမည်။ သူသည် ယုံကြည်မှု နှင့် တိကျမှုဖြင့် သူ၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ခွင့်ပြုချက် တံဆိပ်ကို ထားနိုင်သည်။

God is a God of order. Everything connected with heaven is in
perfect order; subjection and thorough discipline mark the movements of the angelic host. Success can only attend order and harmonious action. God requires order and system in His work now no
less than in the days of Israel. All who are working for Him are to
labor intelligently, not in a careless, haphazard manner. He would
have his work done with faith and exactness, that He may place the
seal of His approval upon it.

ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဣသရေလတို့ကို သူတို့၏ ခရီးဆန့်များအားလုံးတွင် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့၏ တပ်စခန်း နေရာကို တိမ်တိုက် ဆင်းသက်မှုဖြင့် ညွှန်ပြခဲ့သည်။ တပ်စခန်းတွင် ရှိနေသရွေ့ တိမ်တိုက်သည် တဲတော်အပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ ခရီးဆက်ရန် အချိန်ရောက်သောအခါ မြင့်မြတ်သော တဲတော်အပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ မြှောက်ခဲ့သည်။ ရပ်နားမှု နှင့် ထွက်ခွာမှု နှစ်ခုစလုံးတွင် မြင့်မြတ်သော ဆုတောင်းမှုကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။ “ပဉ္စလက်ခုံ ရှေ့ဆက်သွားသောအခါ မောရှေက ထာဝရဘုရား ထ၍ သင်၏ ရန်သူတို့ကို ကွဲလွင့်စေ။ သင့်ကို မုန်းသော သူတို့ သင့်ရှေ့မှ ပြေးစေ ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ရပ်နားသောအခါ မောရှေက ထာဝရဘုရား ဣသရေလ ထောင်ပေါင်းများစွာ ထံ ပြန်လာတော်မူ။” တောလည်ရာ ၁၀:၃၅၊ ၃၆။

God Himself directed the Israelites in all their travels. The place
of their encampment was indicated by the descent of the pillar of
cloud; and so long as they were to remain in camp, the cloud rested
over the tabernacle. When they were to continue their journey it
was lifted high above the sacred tent. A solemn invocation marked
both the halt and the departure. “It came to pass, when the ark set
forward, that Moses said, Rise up, Lord, and let Thine enemies be
scattered; and let them that hate Thee flee before Thee. And when it
rested, he said, Return, O Lord, unto the many thousands of Israel.”
Numbers 10:35, 36.

ဆီနိုင်မှ ကာနန်နယ်စပ်တွင် ကဒေရှသို့ ခရီးဆန့်ဆယ်တစ်ရက်သာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။ ကောင်းသော ပြည်သို့ အမြန်ဝင်ရောက်ရန် အလားအလာ ရှိသော ဣသရေလ တပ်များသည် နောက်ဆုံး တိမ်တိုက်က ရှေ့ဆက်မှုအတွက် အချက်ပြမှုကို ပေးသောအခါ ခရီးကို ပြန်စခဲ့သည်။ ယေဟောဝါသည် သူတို့ကို အီဂျစ်မှ ခေါ်ဆောင်လာရန် အံ့ဩဖွယ်ရာ အမှုတော်များကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သူတို့ သည် သူ့ကို အချုပ်အခြာ အာဏာရှင်အဖြစ် လက်ခံရန် တရားဝင် ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့ပြီး အမြင့်ဆုံး ဘုရားရှင်၏ ရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရသည်။ မည်သည့် ကောင်းချီးများကို မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။

A distance of only eleven days’ journey lay between Sinai and
Kadesh, on the borders of Canaan; and it was with the prospect of
speedily entering the goodly land that the hosts of Israel resumed
their march when the cloud at last gave the signal for an onward
movement. Jehovah had wrought wonders in bringing them from
Egypt, and what blessings might they not expect now that they had
formally covenanted to accept Him as their Sovereign, and had been
acknowledged as the chosen people of the Most High?

သို့သော် လူများစွာ သည် သူတို့ အချိန်ကြာရှည်စွာ တပ်စွဲနေခဲ့သော နေရာကို စွန့်ခွာရန် တွန့်ဆုတ်ခဲ့သည်။ သူတို့ သည် နေအိမ်အဖြစ် မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။ ထိုကျောက်ဆောင်များ၏ အမိုးအကာ အတွင်း၌ ဘုရားရှင်သည် အခြားနိုင်ငံများနှင့် ကင်းကွာစွာ သူ၏ လူများကို စုရုံးခဲ့ပြီး သူ၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်တရားကို သူတို့ထံ ပြန်လည်ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူတို့ သည် ဘုရားရှင်၏ ဘုန်းတော် မကြာခဏ ပြသခဲ့သော မြင့်မြတ်သော တောင်ကို ကြည့်ရှုရန် နှစ်သက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ဘုရားရှင် နှင့် သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ ရှေ့တော်နှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာကို ဂရုမဲ့စွာ သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်စွာ စွန့်ခွာရန် အလွန်မြင့်မြတ်လွန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

Yet it was almost with reluctance that many left the place where
they had so long encamped. They had come almost to regard it
as their home. Within the shelter of those granite walls God had [377]
gathered His people, apart from all other nations, to repeat to them
His holy law. They loved to look upon the sacred mount, on whose
336 Patriarchs and Prophets
hoary peaks and barren ridges the divine glory had so often been
displayed. The scene was so closely associated with the presence of
God and holy angels that it seemed too sacred to be left thoughtlessly,
or even gladly.

တံပိုးမှုတ်သူများ၏ အချက်ပြမှုတွင် တဲတော်ကို အလယ်တွင် ထမ်းရွက်ကာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုစီ သတ်မှတ်ထားသော နေရာ၌ တပ်စခန်း တစ်ခုလုံး ရှေ့ဆက်ခဲ့သည်။ တိမ်တိုက်က မည်သည့် ဦးတည်ချက်ကို ဦးဆောင်မည်ကို ကြည့်ရှုရန် မျက်စိအားလုံး စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ခဲ့ကြသည်။ အရှေ့ဘက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သော တောင်တန်းများ စုပုံနေသော နေရာ၌ အနက်ရောင် နှင့် ပုန်းအောင်းနေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု နှင့် သံသယ ခံစားချက်ကို လူများစွာ၏ နှလုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

At the signal from the trumpeters, however, the entire camp set
forward, the tabernacle borne in the midst, and each tribe in its
appointed position, under its own standard. All eyes were turned
anxiously to see in what direction the cloud would lead. As it moved
toward the east, where were only mountain masses huddled together,
black and desolate, a feeling of sadness and doubt arose in many
hearts.

သူတို့ ရှေ့ဆက်ခဲ့သော အခါ ခရီးလမ်းသည် ပိုမို ခက်ခဲခဲ့သည်။ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းသည် ကျောက်ဆောင်ချောက်ကြား နှင့် ကင်းမဲ့သော မြေရိုင်းများမှ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးမားသော မြေရိုင်း—“မြေရိုင်း နှင့် တွင်း မြေ၊” “မိုးခေါင်ရေရှားသော မြေ နှင့် သေမင်း၏ အရိပ် မြေ၊” “လူ မဖြတ်သန်း သော မြေ နှင့် လူ မနေ သော မြေ။” ယေရမိ ၂:၆။ ကျောက်ဆောင်ချောက်ကြားများ၊ ဝေးရာ နှင့် အနီးတွင် အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးများ၊ တိရစ္ဆာန်များ နှင့် လှည်းများ၊ နှင့် သိုးနွားများ၏ ရှည်လျားသော တန်းစီ များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ တိုးတက်မှုသည် နှေးကွေးပြီး ပင်ပန်းခဲ့သည်။ အချိန်ကြာရှည်စွာ တပ်စွဲနေခဲ့ပြီးနောက် လူအုပ်စုသည် ခရီး၏ အန္တရာယ်များ နှင့် မသက်မသာ ခံစားမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် မပြင်ဆင်ခဲ့။

As they advanced, the way became more diffcult. Their route
lay through stony ravine and barren waste. All around them was the
great wilderness—“a land of deserts and of pits,” “a land of drought,
and of the shadow of death,” “a land that no man passed through,
and where no man dwelt.” Jeremiah 2:6. The rocky gorges, far and
near, were thronged with men, women, and children, with beasts
and wagons, and long lines of flocks and herds. Their progress was
necessarily slow and toilsome; and the multitudes, after their long
encampment, were not prepared to endure the perils and discomforts
of the way.

ခရီးဆန့်သုံးရက်ပြီးနောက် ပွင့်လင်းသော ညည်းညူမှုများကို ကြားခဲ့ရသည်။ ဤများသည် ဣသရေလနှင့် အပြည့်အဝ မပူးပေါင်းသော လူများစွာ ရှိသော ရောနှောသော လူများမှ စတင်ခဲ့သည်။ သူတို့ သည် ဆဲဆိုမှုအတွက် အကြောင်းအရင်း အချို့ကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ညည်းညူသူများသည် ခရီး၏ ဦးတည်ချက်ကို မကျေနပ်ခဲ့။ သူတို့ သည် မောရှေ ဦးဆောင်နေသော နည်းလမ်းကို အမြဲ အပြစ်ရှာ တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ သည် သူ ကဲ့သို့ ဦးဆောင်မှု တိမ်တိုက်ကို လိုက်နေကြောင်း ကောင်းစွာ သိခဲ့ကြသည်။ မကျေနပ်မှုသည် ကူးစက်တတ်သည်။ တပ်စခန်းတွင် မကြာမီ ပျံ့နှံ့ခဲ့သည်။

After three days’ journey open complaints were heard. These
originated with the mixed multitude, many of whom were not fully
united with Israel, and were continually watching for some cause
of censure. The complainers were not pleased with the direction
of the march, and they were continually fnding fault with the way
in which Moses was leading them, though they well knew that he,
as well as they, was following the guiding cloud. Dissatisfaction is
contagious, and it soon spread in the encampment.

သူတို့ သည် အသားစားရန် ထပ်မံ တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ မန္နကို ပေါများစွာ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ မကျေနပ်ခဲ့။ ဣသရေလတို့ အီဂျစ်တွင် ကျွန်ခံနေရစဉ် အရိုးရှင်းဆုံး နှင့် ရိုးရှင်းဆုံး အစားအစာကို စားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဆင်းရဲဒုက္ခ နှင့် ပင်ပန်းသော အလုပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စားချင်စိတ်က အရသာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ ကြားတွင် ရှိသော အီဂျစ်လူ အများအပြားသည် ဇိမ်ခံ အစားအသောက်ကို အလေ့အကျင့် ရှိခဲ့ကြသည်။ ဤများသည် ပထမဆုံး ညည်းညူခဲ့ကြသည်။ ဣသရေလ ဆီနိုင်တောင်မရောက်မီ မန္န ပေးအပ်ချိန်တွင် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ တောင်းဆိုမှုကို ဖြေကြားခဲ့ပြီး အသားကို ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ရက်သာ ပေးခဲ့သည်။

Again they began to clamor for flesh to eat. Though abundantly
supplied with manna, they were not satisfed. The Israelites, during
their bondage in Egypt, had been compelled to subsist on the plainest
and simplest food; but then keen appetite induced by privation and
hard labor had made it palatable. Many of the Egyptians, however,
who were now among them, had been accustomed to a luxurious
[378] diet; and these were the first to complain. At the giving of the manna,
just before Israel reached Sinai, the Lord had granted them flesh in
answer to their clamors; but it was furnished them for only one day.

ဘုရားရှင်သည် မန္န ကဲ့သို့ အသားကို အလွယ်တကူ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကန့်သတ်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အီဂျစ်တွင် အလေ့အကျင့် ရှိခဲ့သော အဖျားတက်သော အစားအသောက်ထက် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် ပိုမို သင့်လျော်သော အစားအစာကို ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ဖောက်ပြန်သော စားချင်စိတ်ကို ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်သော အခြေအနေ သို့ ရောက်ရှိစေရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ သည် ဘုရားရှင် အေဒင်ဥယျာဉ်တွင် အာဒံ နှင့် ဧဝ တို့ကို ပေးခဲ့သော ကမ္ဘာ၏ အသီးအနှံများကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤ အကြောင်းကြောင့် ဣသရေလတို့ သည် တိရစ္ဆာန် အစားအစာ အများအပြားကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

From Sinai to Kadesh 337
God might as easily have provided them with flesh as with
manna, but a restriction was placed upon them for their good. It was
His purpose to supply them with food better suited to their wants
than the feverish diet to which many had become accustomed in
Egypt. The perverted appetite was to be brought into a more healthy
state, that they might enjoy the food originally provided for man—
the fruits of the earth, which God gave to Adam and Eve in Eden. It
was for this reason that the Israelites had been deprived, in a great
measure, of animal food.

စာတန်သည် ဤ ကန့်သတ်ချက်ကို မတရားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ဟု မှတ်ယူရန် သူတို့ကို သွေးဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ကို တားမြစ်ထားသော အရာများကို တပ်မက်စေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စားချင်စိတ်ကို အလွန်အမင်း ချုပ်တည်းမှုမရှိ ခံစားခြင်းသည် ကာမဂုဏ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို သူ မြင်ခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် လူများကို သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ပိုမို အလွယ်တကူ ခေါ်ဆောင်နိုင်သည်။ ရောဂါ နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ ဖန်တီးရှင်သည် သူ အများဆုံး အောင်မြင်နိုင်သော နေရာတွင် လူများကို တိုက်ခိုက်မည်။ စားချင်စိတ်ကို တွန်းအားပေးသော သွေးဆောင်မှုများမှ တဆင့် သူသည် ဧဝကို တားမြစ်ထားသော အသီးကို စားရန် သွေးဆောင်ခဲ့သော အချိန်မှ စ၍ လူများကို အများအပြား အပြစ်တွင် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ဣသရေလ တို့ကို ဘုရားရှင်ကို ညည်းညူရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်မှာ တူညီသော နည်းလမ်းဖြင့်ဖြစ်သည်။ စားသောက်မှုတွင် မဆင်မခြင် ဖြစ်ခြင်းသည် အနိမ့်ဆုံး ကာမဂုဏ်များကို ခံစားခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ ထို့ကြောင့် လူများသည် ကိုယ်ကျင့်တရား တာဝန်များအားလုံးကို လျစ်လျူရှုရန် လမ်းဖွင့်ပေးသည်။ သွေးဆောင်မှုဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရသောအခါ သူတို့ ခံနိုင်ရည် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

Satan tempted them to regard this restriction as unjust and cruel.
He caused them to lust after forbidden things, because he saw that the
unrestrained indulgence of appetite would tend to produce sensuality,
and by this means the people could be more easily brought under
his control. The author of disease and misery will assail men where
he can have the greatest success. Through temptations addressed to
the appetite he has, to a large extent, led men into sin from the time
when he induced Eve to eat of the forbidden fruit. It was by this
same means that he led Israel to murmur against God. Intemperance
in eating and drinking, leading as it does to the indulgence of the
lower passions, prepares the way for men to disregard all moral
obligations. When assailed by temptation, they have little power of
resistance.

ဘုရားရှင်သည် ဣသရေလ တို့ကို အီဂျစ်မှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ကို ကာနန်ပြည်တွင် တည်ထောင်ရန် ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်း၊ မြင့်မြတ်၊ ပျော်ရွှင်သော လူမျိုး ဖြစ်ရန်ဖြစ်သည်။ ဤ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ရန်တွင် သူသည် သူတို့ကို သူတို့၏ ကိုယ်ကျိုး နှင့် သူတို့၏ မျိုးဆက်များ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် စည်းကမ်း လမ်းကြောင်းတွင် ချုပ်ချယ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပညာရှိ ကန့်သတ်ချက်များကို နာခံ၍ စားချင်စိတ်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အားနည်းမှု နှင့် ရောဂါ သည် သူတို့ ကြားတွင် မသိရှိနိုင်။ သူတို့၏ မျိုးဆက်များသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်မည်။ သူတို့ သည် အမှန်တရား နှင့် တာဝန်၊ ခွဲခြားသိမြင်မှု နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်မည်။ သို့သော် ဘုရားရှင်၏ ကန့်သတ်ချက်များ နှင့် လိုအပ်ချက်များကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းက သူတို့ကို သူ ရည်မှန်းခဲ့သော မြင့်မားသော စံနှုန်း ရောက်ရှိရန် နှင့် သူ သူတို့ အပေါ် ပေးအပ်ရန် အဆင်သင့် ရှိသော ကောင်းချီးများကို ရရှိရန် အများအပြား တားဆီးခဲ့သည်။

God brought the Israelites from Egypt, that He might establish
them in the land of Canaan, a pure, holy, and happy people. In
the accomplishment of this object He subjected them to a course
of discipline, both for their own good and for the good of their
posterity. Had they been willing to deny appetite, in obedience to His
wise restrictions, feebleness and disease would have been unknown
among them. Their descendants would have possessed both physical
and mental strength. They would have had clear perceptions of
truth and duty, keen discrimination, and sound judgment. But their
unwillingness to submit to the restrictions and requirements of God,
prevented them, to a great extent, from reaching the high standard
which He desired them to attain, and from receiving the blessings
which He was ready to bestow upon them.

ဆာလံ ဆရာက ဆိုသည်။ “သူတို့ သည် စားချင်စိတ်အတွက် အသားကို တောင်းဆို၍ နှလုံးတွင် ဘုရားရှင်ကို သွေးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်စင်စစ် သူတို့ သည် ဘုရားရှင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘုရားရှင်သည် မြေရိုင်းတွင် စားပွဲကို ပြင်ဆင်နိုင်ပါသလား။ ကြည့်ပါ၊ ရေ ထွက်လာစေရန် နှင့် ချောင်းများ လျှံ၍ ထွက်လာစေရန် ကျောက်ဆောင်ကို ရိုက်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ပေါင်မုန့်ကိုလည်း ပေးနိုင်ပါသလား။ ဘုရားရှင်သည် သူ၏ လူများအတွက် အသားကို ပေးနိုင်ပါသလား။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် ဤအရာကို ကြားတော်မူ၍ ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။” ဆာလံ ၇၈:၁၈-၂၁။ ပင်လယ်နီ မှ ဆီနိုင်တောင်သို့ ခရီးတွင် ညည်းညူမှု နှင့် ဆူပူမှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ အသိပညာ နှင့် မျက်စိကန်းမှုကို သနားသောကြောင့် ဘုရားရှင်သည် ထိုအချိန်တွင် အပြစ်ကို တရားစီရင်မှုဖြင့် မဆုံးမခဲ့။ သို့သော် ထိုအချိန်မှ စ၍ ဘုရားရှင်သည် ဟောရက်တောင်တွင် သူတို့ထံ ကိုယ်တော်ကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ သူတို့ သည် ဘုရားရှင်၏ ကြီးမြတ်မှု၊ တန်ခိုး နှင့် ကရုဏာ တော်ကို သက်သေ ခံခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မယုံကြည်မှု နှင့် မကျေနပ်မှုသည် ပိုမို အပြစ်ကြီးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ သည် ယေဟောဝါကို သူတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် လက်ခံရန် နှင့် သူ၏ အခွင့်အာဏာကို နာခံရန် ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့သည်။ သူတို့၏ ညည်းညူမှုသည် ယခု ပုန်ကန်မှုဖြစ်ခဲ့သည်။ ဣသရေလ တို့ကို မင်းမဲ့စရိုက် နှင့် ပျက်စီးမှုမှ ကယ်တင်ရန် အမြန်ဆုံး နှင့် ထင်ရှားသော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ “ထာဝရဘုရား၏ မီး သည် သူတို့ ကြားတွင် လောင်ကျွမ်း၍ တပ်စခန်း၏ အစွန်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းများတွင် ရှိသော သူတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။” ညည်းညူသူများတွင် အပြစ်အများဆုံး ရှိသော သူများကို တိမ်တိုက်မှ လျှပ်စစ်ဖြင့် သတ်ခဲ့သည်။

Says the psalmist: “They tempted God in their heart by asking [379]
meat for their lust. Yea, they spake against God; they said, Can
God furnish a table in the wilderness? Behold, He smote the rock,
338 Patriarchs and Prophets
that the waters gushed out, and the streams overflowed; can He give
bread also? can He provide flesh for His people? Therefore the
Lord heard this, and was wroth.” Psalm 78:18-21. Murmuring and
tumults had been frequent during the journey from the Red Sea to
Sinai, but in pity for their ignorance and blindness God had not then
visited the sin with judgments. But since that time He had revealed
Himself to them at Horeb. They had received great light, as they had
been witnesses to the majesty, the power, and the mercy of God; and
their unbelief and discontent incurred the greater guilt. Furthermore,
they had covenanted to accept Jehovah as their king and to obey His
authority. Their murmuring was now rebellion, and as such it must
receive prompt and signal punishment, if Israel was to be preserved
from anarchy and ruin. “The fre of Jehovah burnt among them,
and consumed them that were in the uttermost parts of the camp.”
The most guilty of the complainers were slain by lightning from the
cloud.

လူများသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် မောရှေအား သခင်ဘုရားထံ ဆုတောင်းပေးရန် တောင်းပန်ကြ၏။ သူသည် ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့၍ မီးသည် ငြိမ်းသွားခဲ့၏။ ဤ တရားစီရင်ခြင်း၏ အမှတ်တရအဖြစ် သူသည် ထိုနေရာ၏ အမည်ကို တဘေရ၊ “လောင်ကျွမ်းခြင်း” ဟု ခေါ်ခဲ့၏။ သို့သော် မကြာမီ ဆိုးရွားမှုသည် ယခင်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့၏။ ရှင်ကျန်သူများကို နှိမ့်ချမှုနှင့် နောင်တရမှုသို့ ဦးဆောင်မည့်အစား၊ ဤ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တရားစီရင်ခြင်းသည် သူတို့၏ ညည်းညူမှုများကို တိုးပွားစေသည်ဟု ထင်ရသည်။ လူများသည် သူတို့၏ တဲတံခါးဝတွင် ပတ်ပတ်လည်မှ စုဝေးနေကြ၍ ငိုကြွေးကာ ညည်းတွားနေကြ၏။ “သူတို့နှင့်အတူ ရောနှောနေသော လူအစုအဝေးသည် တပ်မက်မှုကို ခံရကြ၏။ ဣသရေလ သားတို့လည်း တဖန်ငိုကြွေးကာ ပြောဆိုကြ၏။ ကျွန်ုပ်တို့အား အသားစားရန် မည်သူ ပေးမည်နည်း။ အဲဂုတ္တုပြည်၌ ကျွန်ုပ်တို့ အလကားစားခဲ့သော ငါးများကို မှတ်မိကြ၏။ သခွားသီး၊ ဖရဲသီး၊ ကြက်သွန်ချ၊ ကြက်သွန်နီနှင့် ကြက်သွန်ဖြူတို့ကို မှတ်မိကြ၏။ သို့သော် ယခု ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်သည် ခြောက်သွေ့သွားခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်တို့ မျက်မှောက်ရှိ ဤ မန္န မှတပါး ဘာမျှ မရှိပါ။” ဤသို့ သူတို့သည် သူတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်က ပေးထားသော အစားအစာနှင့် ပတ်သက်၍ မကျေနပ်မှုကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ကြ၏။ သို့ရာတွင် သူတို့ ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် ထိုအစားအစာသည် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံ အမြဲ ရှိနေခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား၊ ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများရှိသော်လည်း သူတို့၏ အမျိုးအနွယ်များတွင် အားနည်းသော တစ်ဦး မျှ မရှိခဲ့ပါ။ မောရှေ၏ နှလုံးသည် နစ်မြုပ်သွားခဲ့၏။ သူသည် ဣသရေလကို မဖျက်ဆီးရန် တောင်းပန်ခဲ့၏၊ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နောက်ဆက်တွဲ လူမျိုး ကြီးစိုးရန် ဖြစ်နိုင်ခဲ့၏။ သူတို့အတွက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် သူသည် သူတို့ ပျက်စီးမည်ကို မခံရန် သူ၏ အမည်ကို အသက်စာအုပ်မှ ပယ်ဖျက်ရန် ဆုတောင်းခဲ့၏။ သူသည် သူတို့အတွက် အားလုံး အန္တရာယ် ခံခဲ့၏၊ ဤသည်မှာ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်၏။ သူတို့၏ ဒုက္ခများအားလုံး၊ သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ခံစားမှုများပင် သူ့အပေါ် စွပ်စွဲကြ၏။ သူတို့၏ ဆိုးရွားသော ညည်းညူမှုများသည် သူ ချီတင်ခဲ့သော စောင့်ရှောက်မှုနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားတို့၏ ဝန်ထုပ်ကို နှစ်ဆ လေးလံစေခဲ့၏။ သူ၏ ဒုက္ခတွင် သူသည် ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်ရန်ပင် သွေးဆောင်ခံခဲ့၏။ သူ၏ ဆုတောင်းချက်သည် ညည်းတွားမှု နီးပါး ဖြစ်ခဲ့၏။ “အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကျွန်ကို ဒုက္ခပေးတော်မူသနည်း။ ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တွင် မျက်နှာရမှု မတွေ့ရသောကြောင့် ဤ လူများအားလုံး၏ ဝန်ကို ကျွန်ုပ်အပေါ် တင်ထားရသနည်း။ ... ဤ လူများအားလုံးကို အသားပေးရန် ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်မှ ရရှိနိုင်မည်နည်း။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ကျွန်ုပ်ထံ ငိုကြွေးကာ ပြောဆိုကြ၏။ ကျွန်ုပ်တို့ စားရန် အသားပေးပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ဤ လူများအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ခံနိုင်ရည်မရှိ၊ အကြောင်းမူကား ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်အတွက် လေးလံလွန်း၏။” သခင်ဘုရားသည် သူ၏ ဆုတောင်းချက်ကို နားထောင်ခဲ့၍ ဣသရေလ အကြီးအကဲ ခုနစ်ဆယ်ကို ဆင့်ခေါ်ရန် သူ့ကို ညွှန်ကြားခဲ့၏။ ထိုလူများသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ရုံမျှမက၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျန်းမာသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အတွေ့အကြုံ ရှိသူများ ဖြစ်ကြ၏။ “သူတို့ကို ပရိသတ်စည်းဝေး တဲတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပါ၊” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ “သူတို့ သင်နှင့်အတူ ရပ်နေနိုင်ရန်။ ငါသည် ဆင်းသက်လာ၍ သင်နှင့် စကားပြောမည်။ သင်အပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်တော်ကို ယူ၍ သူတို့အပေါ် တင်မည်။ သူတို့သည် သင်နှင့်အတူ လူများဝန်ကို ခံ၍ သင် တစ်ယောက်တည်း မခံရရန်။” သခင်ဘုရားသည် မောရှေ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့၏။ အမှုဆောင်ဆုံး ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံး လူများကို သူနှင့်အတူ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ဝေမျှရန်။ သူတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် လူများအား ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ပုန်ကန်မှုကို ငြိမ်းချမ်းစေရန် ကူညီမည်။ သို့သော် ဆိုးရွားသော ဆိုးကျိုးများသည် နောက်ဆုံး သူတို့၏ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာမည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးနှင့် ကောင်းမြတ်မှု၏ သက်သေများနှင့် ကိုက်ညီသော ယုံကြည်ခြင်းကို ထုတ်ဖော်ခဲ့လျှင် သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူသည် ကိုယ်ပိုင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများကို ချဲ့ကားခဲ့၏၊ သူသည် ဘုရားသခင်က လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိရိယာ တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း အချက်ကို မေ့လျော့နေခဲ့၏။ သူသည် ဣသရေလ၏ ကျိန်စာဖြစ်သော ညည်းတွားမှု ဝိညာဉ်ကို အနည်းငယ်မျှ ခံစားခဲ့ခြင်းတွင် ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပါ။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို အပြည့်အဝ မှီခိုခဲ့လျှင် သခင်ဘုရားသည် သူ့ကို အဆက်မပြတ် လမ်းညွှန်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး အရေးပေါ်အချိန်တိုင်း ခွန်အားပေးခဲ့မည် ဖြစ်၏။ မောရှေသည် ဘုရားသခင် သူတို့အတွက် လုပ်ဆောင်တော့မည့် အရာအတွက် လူများကို ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့၏။ “နက်ဖြန်အတွက် ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေပါ၊ သင်တို့သည် အသားစားရမည်။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် သခင်ဘုရား၏ နားရွက်တွင် ငိုကြွေးခဲ့ကြ၏။ ကျွန်ုပ်တို့ အသားစားရန် မည်သူ ပေးမည်နည်း။ အဲဂုတ္တုတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ကောင်းခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သခင်ဘုရားသည် သင်တို့ကို အသားပေး၍ သင်တို့ စားရမည်။ သင်တို့ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်၊ ငါးရက်၊ ဆယ်ရက်၊ နှစ်ဆယ်ရက် မစားရပါ။ တစ်လလုံး စားရမည်၊ နှာခေါင်းမှ ထွက်လာ၍ သင်တို့အတွက် ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်မည်အထိ။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် သင်တို့ ကြားတွင် ရှိသော သခင်ဘုရားကို မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့ကြ၏။ ကျွန်ုပ်တို့ အဲဂုတ္တုမှ အဘယ်ကြောင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သနည်း ဟု ငိုကြွေးခဲ့ကြ၏။” “ငါ ရှိနေသော လူများ၊” ဟု မောရှေ အော်ဟစ်ခဲ့၏။ “ခြေလျင်လူ ခြောက်သိန်း ရှိ၏။ ကိုယ်တော်က ငါ သူတို့ကို အသားပေး၍ တစ်လလုံး စားရမည် ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့ကို ဖြည့်ဆည်းရန် သိုးစုနှင့် နွားစုများကို သတ်ရမည်လော။ သို့မဟုတ် သူတို့အတွက် ပင်လယ်ငါးများအားလုံးကို စုဆောင်းရမည်လော။” သူသည် မယုံကြည်မှုအတွက် ဆုံးမခဲ့၏။ “သခင်ဘုရား၏ လက်တော်သည် တိုသွားသလော။ ငါ၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် သင့်ထံ ဖြစ်မည်လော မဖြစ်မည်လော ကို ယခု တွေ့ရမည်။” မောရှေသည် ပရိသတ်ထံ သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို ထပ်မံ ပြောဆိုခဲ့၍ ခုနစ်ဆယ်သော အကြီးအကဲများကို ခန့်အပ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့၏။ ကြီးစွာသော ခေါင်းဆောင်၏ ဤ ရွေးချယ်ခဲ့သော လူများအတွက် စံနမူနာ တရားရုံး သမာဓိ စံနမူနာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့၏။ ခေတ်သစ် တရားသူကြီးများနှင့် ဥပဒေပြုသူများအတွက်။ “သင်တို့ ညီအစ်ကိုများကြား ကိစ္စများကို နားထောင်ပါ။ လူတိုင်းနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကို၊ သူနှင့် အတူ ရှိသော ဧည့်သည်တော်ကြား တရားမျှတစွာ စီရင်ပါ။ တရားစီရင်ရာ၌ လူ၏ မျက်နှာကို မလေးစားပါနှင့်။ သေးငယ်သော အရာကို ကြီးကြီးမားမားကဲ့သို့ နားထောင်ပါ။ လူ၏ မျက်နှာကို မကြောက်ပါနှင့်။ အကြောင်းမူကား တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဖြစ်၏။” တရားဟောရာ ပဌမကျမ်း ပထမအခန်း ဆယ်ခုနှင့် ဆယ်ခုနစ်။ မောရှေသည် ခုနစ်ဆယ်ကို တဲတော်သို့ ဆင့်ခေါ်ခဲ့၏။ “သခင်ဘုရားသည် တိမ်တိုက်တွင် ဆင်းသက်လာ၍ သူနှင့် စကားပြောခဲ့၏။ သူအပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်တော်ကို ယူ၍ ခုနစ်ဆယ်သော အကြီးအကဲများအပေါ် တင်ခဲ့၏။ ဝိညာဉ်တော် သူတို့အပေါ် နားခဲ့သောအခါ သူတို့ ပရောဖက်ပြုခဲ့ကြ၍ မရပ်တန့်ခဲ့ကြ။” ပင်တေကုတ္တေ နေ့၌ တပည့်များကဲ့သို့ သူတို့သည် “အမြင့်ဆုံးမှ တန်ခိုး” ဖြင့် ဆုချခဲ့ကြ၏။ သခင်ဘုရားသည် သူတို့၏ အမှုအတွက် ပြင်ဆင်ရန်နှင့် ပရိသတ်ရှေ့၌ သူတို့ကို ဂုဏ်တင်ရန် ဤသို့ နှစ်သက်ခဲ့၏။ သူတို့တွင် ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ရန်၊ မောရှေနှင့် အတူ ဣသရေလ အုပ်ချုပ်မှုတွင် ပူးပေါင်းရန် ဘုရားသခင်က ရွေးချယ်ခဲ့သော လူများအဖြစ်။ တဖန် ကြီးစွာသော ခေါင်းဆောင်၏ မြင့်မြတ်သော၊ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့သော ဝိညာဉ်တော်၏ သက်သေ ပေးခဲ့၏။ ခုနစ်ဆယ်တွင် နှစ်ဦး သည် ထိုရာထူး တာဝန်ကို မထိုက်တန်ကြောင်း နှိမ့်ချစွာ မှတ်ယူ၍ တဲတော်တွင် သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် မပူးပေါင်းခဲ့ကြ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့ ရှိနေရာ ဆင်းသက်လာ၍ သူတို့လည်း ပရောဖက်လက်ဆောင်ကို ကျင့်သုံးခဲ့ကြ၏။ ဤအကြောင်း အသိပေးချက်ရရှိသောအခါ ယောရှုသည် ခွဲထွက်မှုကို ဖြစ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ထိုမမှန်ကန်မှုကို ရပ်တန့်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့၏။ သူ၏ သခင်ဂုဏ်အတွက် မနာလိုခဲ့၍ “ကျွန်ုပ် သခင် မောရှေ၊” ဟု ပြောခဲ့၏။ “သူတို့ကို တားမြစ်ပါ။” အဖြေမှာ၊ “ငါ့ကိုယ်စား မနာလိုသလော။ သခင်ဘုရား၏ လူများအားလုံး ပရောဖက်များ ဖြစ်ပါစေ၊ သခင်ဘုရားသည် သူ၏ ဝိညာဉ်တော်ကို သူတို့အပေါ် တင်ပါစေ ဟု ဘုရားသခင် ဆန္ဒရှိ၏။” ပင်လယ်မှ လေပြင်း ယခု ငုံးများစုကို ခေါ်ဆောင်လာ၏။ “ဤ ဘက်တွင် တစ်ရက်ခရီး ပတ်ပတ်လည်၊ စခန်း ပတ်ပတ်လည်၊ မြေမျက်နှာ အပေါ် နှစ်တောင် ခန့်။” တောလည်ရာ ကျမ်း ဆယ်တစ်အခန်း ဆယ်တစ်ဆယ်တစ်၊ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ဗားရှင်း။ တစ်ရက်နှင့် ည လုံး၊ နောက်ရက်တွင် လူများသည် အံ့ဖွယ်ရာ ပေးထားသော အစားအစာကို စုဆောင်းရန် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြ၏။ ကြီးစွာသော ပမာဏ ရရှိခဲ့၏။ “အနည်းဆုံး စုဆောင်းခဲ့သူသည် ဆယ်ဟုမာ စုဆောင်းခဲ့၏။” လက်ရှိ အသုံးပြုမှုအတွက် မလိုအပ်သော အရာအားလုံး ခြောက်သွေ့စေခြင်းဖြင့် ထိန်းသိမ်းခဲ့၏။ ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း တစ်လလုံး ဖြည့်ဆည်းခဲ့၏။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးအတွက် မဟုတ်သော အရာကို လူများကို ပေးခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့ ဆန္ဒ ပြင်းပြခဲ့၏။ သူတို့ အကျိုးရှိမည့် အရာများနှင့် မကျေနပ်ခဲ့ကြ။ သူတို့၏ ပုန်ကန်သော ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့၏၊ သို့သော် ရလဒ်ကို ခံစားရန် ချန်ထားခဲ့၏။ သူတို့သည် ကန့်သတ်မှု မရှိ ပွဲခံခဲ့ကြ၍ သူတို့၏ အလွန်အကျွံ များကို လျင်မြန်စွာ အပြစ်ပေးခဲ့၏။ “သခင်ဘုရားသည် လူများကို အလွန်ကြီးစွာသော ဘေးရန်ဖြင့် ရိုက်ခဲ့၏။” ကြီးစွာသော အရေအတွက်များကို လောင်ကျွမ်းသော အဖျားများဖြင့် ဖြတ်တောက်ခဲ့၏၊ သူတို့ ကြားတွင် အပြစ်အများဆုံး များကို သူတို့ တပ်မက်ခဲ့သော အစားအစာ မြည်းစမ်းချက်တွင် ရိုက်ခဲ့၏။ တဘေရမှ နောက်ထပ် စခန်း ဟာဇေရုတ်တွင် ပိုမိုခါးသော စမ်းသပ်မှု မောရှေကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။ အာရုန်နှင့် မိရိအမ်သည် ဣသရေလတွင် မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်အသရေနှင့် ခေါင်းဆောင်မှု ရာထူးကို ရရှိခဲ့၏။ နှစ်ဦးစလုံး ပရောဖက်လက်ဆောင်ဖြင့် ဆုချခဲ့၏။ နှစ်ဦးစလုံး ဟေဗြဲ ကယ်ဆယ်မှုတွင် မောရှေနှင့် ဘုရားသခင်က ဆက်စပ်ခဲ့၏။ “ငါ သင့်ရှေ့၌ မောရှေ၊ အာရုန်နှင့် မိရိအမ်ကို စေလွှတ်ခဲ့၏။” (မိက္ခာ ကျမ်း ဆဋ္ဌမအခန်း လေး) ပရောဖက်မိက္ခာ မှတဆင့် သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်များ ဖြစ်ကြ၏။ မိရိအမ်၏ ဇာတ်ကောင် ခွန်အားသည် ငယ်ရွယ်စဉ် နိုင်းမြစ်ဘေး ကလေး မောရှေ ဝှက်ထားသော ခြင်းတောင်း ငယ်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့စဉ် စောစော ပြသခဲ့၏။ သူမ၏ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ဖန်တီးမှုသည် ဘုရားသခင်က သူ၏ လူများကို ကယ်ဆယ်ရန် ကိရိယာ ဖြစ်စေခဲ့၏။ ကဗျာ နှင့် ဂီတလက်ဆောင်များဖြင့် ကြွယ်ဝစွာ ဆုချခဲ့၏။ မိရိအမ်သည် အနီပင်လယ်ကမ်း၌ ဣသရေလ အမျိုးသမီးများကို သီချင်းနှင့် က ဦးဆောင်ခဲ့၏။ လူများချစ်ခင်မှုနှင့် ကောင်းကင် ဂုဏ်တွင် သူမသည် မောရှေနှင့် အာရုန်ပြီးနောက် ဒုတိယ ရပ်တည်ခဲ့၏။ သို့သော် ကောင်းကင်တွင် ပထမ ကွဲပြားမှု ဖြစ်စေခဲ့သော ဆိုးရွားမှု တူညီမှုသည် ဣသရေလ အမျိုးသမီး၏ နှလုံးတွင် ပေါက်ဖွားခဲ့၏။ သူမသည် မကျေနပ်မှုတွင် စာနာမှု ရှိသူကို မတွေ့ခဲ့၏။ ခုနစ်ဆယ်သော အကြီးအကဲများကို ခန့်အပ်ရာ၌ မိရိအမ်နှင့် အာရုန်ကို မတိုင်ပင်ခဲ့၍ မောရှေကို ဆန့်ကျင်သော မနာလိုမှု စိတ်ကို နှိုးဆွခဲ့၏။ ဣသရေလများသည် သိနဲသို့ လမ်းခရီးတွင် ရှိနေစဉ် ယေသေရု၏ လည်ပတ်စဉ် မောရှေ၏ ခမည်းတော်၏ အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံမှုသည် အာရုန်နှင့် မိရိအမ်တွင် ကြီးစွာသော ခေါင်းဆောင်နှင့် သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် သူတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ကျော်လွန်မည်ကို ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်စေခဲ့၏။ အကြီးအကဲ ကောင်စီ အဖွဲ့အစည်းတွင် သူတို့၏ ရာထူးနှင့် အာဏာ လျစ်လျူ ရှုခဲ့ကြောင်း ခံစားခဲ့ကြ၏။ မိရိအမ်နှင့် အာရုန်သည် မောရှေအပေါ် ချီတင်ခဲ့သော စောင့်ရှောက်မှုနှင့် တာဝန်ဝတ္တရား၏ လေးလံမှုကို မသိခဲ့ကြ။ သို့သော် သူတို့သည် သူ့ကို ကူညီရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့ကို ခေါင်းဆောင်မှု ဝန်ထုပ်ကို သူနှင့် တန်းတူ ဝေမျှသူများအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့ကြ၏။ နောက်ထပ် အထောက်အကူများကို ခန့်အပ်မှုကို မလိုအပ်ဟု မှတ်ယူခဲ့ကြ၏။ မောရှေသည် သူ့ကို အပ်နှင်းခဲ့သော ကြီးစွာသော အမှု၏ အရေးပါမှုကို ခံစားခဲ့၏။ အခြား လူ တစ်ဦး မျှ မခံစားခဲ့။ သူသည် ကိုယ်ပိုင် အားနည်းချက်ကို နားလည်ခဲ့၍ ဘုရားသခင်ကို အကြံပေးအဖြစ် ပြုခဲ့၏။ အာရုန်သည် ကိုယ်ကို မြင့်မြတ်စွာ တန်ဖိုးထားခဲ့၍ ဘုရားသခင်ကို နည်းပါး ယုံကြည်ခဲ့၏။ တာဝန်အပ်နှင်းခဲ့သောအခါ သူ ပျက်ကွက်ခဲ့၏။ သိနဲတွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု ကိစ္စတွင် နိမ့်ကျသော လိုက်လျောမှုဖြင့် သူ၏ ဇာတ်ကောင် အားနည်းချက်၏ သက်သေ ပေးခဲ့၏။ သို့သော် မိရိအမ်နှင့် အာရုန် မနာလိုမှုနှင့် ရည်မှန်းချက်ဖြင့် မျက်စိကန်းခဲ့၏။ အာရုန်သည် ဘုရားသခင်က မြင့်မြတ်စွာ ဂုဏ်တင်ခဲ့၏။ သူ၏ မိသားစုကို ယဇ်ပုရောဟိတ် ရုံး၏ သန့်ရှင်းသော ရုံးသို့ ခန့်အပ်ခဲ့၏။ သို့သော် ဤသည်မှာ ယခု ကိုယ်ကျိုးရှာမှု ဆန္ဒကို တိုးပွားစေခဲ့၏။ “သူတို့က ပြောခဲ့၏။ သခင်ဘုရားသည် မောရှေမှတဆင့်သာ ပြောခဲ့သလော။ ကျွန်ုပ်တို့မှတဆင့်လည်း မပြောခဲ့သလော။” သူတို့ကို ဘုရားသခင်က တန်းတူ မျက်နှာသာ ပေးခဲ့ကြောင်း မှတ်ယူ၍ သူတို့သည် တူညီသော ရာထူးနှင့် အာဏာ ရရှိခဲ့ကြ၏။ မကျေနပ်မှု ဝိညာဉ်ကို အရှုံးမပေးခဲ့။ မိရိအမ်သည် ဘုရားသခင်က အထူး ကျော်လွှားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များတွင် တိုင်ကြားချက် အကြောင်းရင်းကို တွေ့ရှိခဲ့၏။ မောရှေ၏ လက်ထပ်မှုသည် သူမကို မနှစ်သက်ခဲ့၏။ သူသည် ဟေဗြဲ ကြားမှ ဇနီး မယူဘဲ အခြား အမျိုးသား အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့၏။ သူမ၏ မိသားစုနှင့် အမျိုးသားရေး ဂုဏ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့၏။ ဇိပေါရကို မမှုမဲ့ မထီမဲ့မြင် ဆက်ဆံခဲ့၏။

The people in terror besought Moses to entreat the Lord for them.
He did so, and the fre was quenched. In memory of this judgment
he called the name of the place Taberah, “a burning.”
But the evil was soon worse than before. Instead of leading
the survivors to humiliation and repentance, this fearful judgment
seemed only to increase their murmurings. In all directions the people were gathered at the door of their tents, weeping and lamenting.
“The mixed multitude that was among them fell a lusting: and the
children of Israel also wept again, and said, Who shall give us flesh
to eat? We remember the fsh, which we did eat in Egypt freely;
the cucumbers, and the melons, and the leeks, and the onions, and
the garlic: but now our soul is dried away: there is nothing at all,
beside this manna, before our eyes.” Thus they manifested their
discontent with the food provided for them by their Creator. Yet
they had constant evidence that it was adapted to their wants; for
notwithstanding the hardships they endured, there was not a feeble
one in all their tribes.
The heart of Moses sank. He had pleaded that Israel should not
be destroyed, even though his own posterity might then become
[380] a great nation. In his love for them he had prayed that his name
might be blotted from the book of life rather than that they should
be left to perish. He had imperiled all for them, and this was their
From Sinai to Kadesh 339
response. All their hardships, even their imaginary sufferings, they
charged upon him; and their wicked murmurings made doubly heavy
the burden of care and responsibility under which he staggered. In
his distress he was tempted even to distrust God. His prayer was
almost a complaint. “Wherefore hast Thou afflicted Thy servant?
and wherefore have I not found favor in Thy sight, that Thou layest
the burden of all this people upon me? ... whence should I have flesh
to give unto all this people? for they weep unto me, saying, Give us
flesh, that we may eat. I am not able to bear all this people alone,
because it is too heavy for me.”
The Lord hearkened to his prayer, and directed him to summon
seventy men of the elders of Israel—men not only advanced in years,
but possessing dignity, sound judgment, and experience. “And bring
them unto the tabernacle of the congregation,” He said, “that they
may stand there with thee. And I will come down and talk with thee
there: and I will take of the spirit which is upon thee, and will put it
upon them; and they shall bear the burden of the people with thee,
that thou bear it not thyself alone.”
The Lord permitted Moses to choose for himself the most faithful
and effcient men to share the responsibility with him. Their influence would assist in holding in check the violence of the people, and
quelling insurrection; yet serious evils would eventually result from
their promotion. They would never have been chosen had Moses
manifested faith corresponding to the evidences he had witnessed of
God’s power and goodness. But he had magnifed his own burdens
and services, almost losing sight of the fact that he was only the
instrument by which God had wrought. He was not excusable in
indulging, in the slightest degree, the spirit of murmuring that was
the curse of Israel. Had he relied fully upon God, the Lord would
have guided him continually and would have given him strength for
every emergency.
Moses was directed to prepare the people for what God was
about to do for them. “Sanctify yourselves against tomorrow, and ye
shall eat flesh: for ye have wept in the ears of the Lord, saying, Who
shall give us flesh to eat? for it was well with us in Egypt: therefore
the Lord will give you flesh, and ye shall eat. Ye shall not eat one [381]
day, nor two days, nor fve days, neither ten days, nor twenty days;
but even a whole month, until it come out at your nostrils, and it be
340 Patriarchs and Prophets
loathsome unto you: because that ye have despised the Lord which
is among you, and have wept before Him, saying, Why came we
forth out of Egypt?”
“The people, among whom I am,” exclaimed Moses, “are six
hundred thousand footmen; and Thou has said, I will give them flesh,
that they may eat a whole month. Shall the flocks and the herds be
slain for them, to suffce them? or shall all the fsh of the sea be
gathered together for them?”
He was reproved for his distrust: “Is the Lord’s hand waxed
short? thou shalt see now whether My word shall come to pass unto
thee or not.”
Moses repeated to the congregation the words of the Lord, and
announced the appointment of the seventy elders. The great leader’s
charge to these chosen men might well serve as a model of judicial
integrity for the judges and legislators of modern times: “Hear the
causes between your brethren, and judge righteously between every
man and his brother, and the stranger that is with him. Ye shall not
respect persons in judgment; but ye shall hear the small as well as
the great; ye shall not be afraid of the face of man; for the judgment
is God’s.” Deuteronomy 1:16, 17.
Moses now summoned the seventy to the tabernacle. “And the
Lord came down in a cloud, and spake unto him, and took of the
spirit that was upon him, and gave it unto the seventy elders: and it
came to pass, that, when the spirit rested upon them, they prophesied,
and did not cease.” Like the disciples on the Day of Pentecost, they
were endued with “power from on high.” It pleased the Lord thus
to prepare them for their work, and to honor them in the presence
of the congregation, that confdence might be established in them
as men divinely chosen to unite with Moses in the government of
Israel.
Again evidence was given of the lofty, unselfsh spirit of the great
leader. Two of the seventy, humbly counting themselves unworthy
of so responsible a position, had not joined their brethren at the
tabernacle; but the Spirit of God came upon them where they were,
and they, too, exercised the prophetic gift. On being informed of this,
Joshua desired to check such irregularity, fearing that it might tend
[382] to division. Jealous for the honor of his master, “My lord Moses,”
he said, “forbid them.” The answer was, “Enviest thou for my sake?
From Sinai to Kadesh 341
would God that all the Lord’s people were prophets, and that the
Lord would put His Spirit upon them.”
A strong wind blowing from the sea now brought flocks of quails,
“about a day’s journey on this side, and a day’s journey on the other
side, round about the camp, and about two cubits above the face
of the earth.” Numbers 11:31, R.V. All that day and night, and the
following day, the people labored in gathering the food miraculously
provided. Immense quantities were secured. “He that gathered least
gathered ten homers.” All that was not needed for present use was
preserved by drying, so that the supply, as promised, was suffcient
for a whole month.
God gave the people that which was not for their highest good,
because they persisted in desiring it; they would not be satisfed with
those things that would prove a beneft to them. Their rebellious
desires were gratifed, but they were left to suffer the result. They
feasted without restraint, and their excesses were speedily punished.
“The Lord smote the people with a very great plague.” Large numbers
were cut down by burning fevers, while the most guilty among them
were smitten as soon as they tasted the food for which they had
lusted.
At Hazeroth, the next encampment after leaving Taberah, a still
more bitter trial awaited Moses. Aaron and Miriam had occupied a
position of high honor and leadership in Israel. Both were endowed
with the prophetic gift, and both had been divinely associated with
Moses in the deliverance of the Hebrews. “I sent before thee Moses,
Aaron, and Miriam” (Micah 6:4), are the words of the Lord by the
prophet Micah. Miriam’s force of character had been early displayed
when as a child she watched beside the Nile the little basket in which
was hidden the infant Moses. Her self-control and tact God had
made instrumental in preserving the deliverer of His people. Richly
endowed with the gifts of poetry and music, Miriam had led the
women of Israel in song and dance on the shore of the Red Sea.
In the affections of the people and the honor of Heaven she stood
second only to Moses and Aaron. But the same evil that frst brought
discord in heaven sprang up in the heart of this woman of Israel, and
she did not fail to fnd a sympathizer in her dissatisfaction.
In the appointment of the seventy elders Miriam and Aaron had [383]
not been consulted, and their jealousy was excited against Moses.
342 Patriarchs and Prophets
At the time of Jethro’s visit, while the Israelites were on the way to
Sinai, the ready acceptance by Moses of the counsel of his fatherin-law had aroused in Aaron and Miriam a fear that his influence
with the great leader exceeded theirs. In the organization of the
council of elders they felt that their position and authority had been
ignored. Miriam and Aaron had never known the weight of care
and responsibility which had rested upon Moses; yet because they
had been chosen to aid him they regarded themselves as sharing
equally with him the burden of leadership, and they regarded the
appointment of further assistants as uncalled for.
Moses felt the importance of the great work committed to him
as no other man had ever felt it. He realized his own weakness,
and he made God his counselor. Aaron esteemed himself more
highly, and trusted less in God. He had failed when entrusted with
responsibility, giving evidence of the weakness of his character by
his base compliance in the matter of the idolatrous worship at Sinai.
But Miriam and Aaron, blinded by jealousy and ambition, lost sight
of this. Aaron had been highly honored by God in the appointment
of his family to the sacred offce of the priesthood; yet even this
now added to the desire for self-exaltation. “And they said, Hath
the Lord indeed spoken only by Moses? hath He not spoken also by
us?” Regarding themselves as equally favored by God, they felt that
they were entitled to the same position and authority.
Yielding to the spirit of dissatisfaction, Miriam found cause of
complaint in events that God had especially overruled. The marriage
of Moses had been displeasing to her. That he should choose a
woman of another nation, instead of taking a wife from among the
Hebrews, was an offense to her family and national pride. Zipporah
was treated with ill-disguised contempt.

„ကူရှိတ်မိန်းမ‟ (တောလည်ရာ ၁၂:၁၊ ပြန်ဆန်းစစ်ထုတ်ဝေ။) ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော်လည်း၊ မောရှေ၏ ဇနီးသည် မိဒျန်လူမျိုး ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် အာဗြဟံ၏ အမျိုးအနွယ် ဖြစ်သည်။ အသွင်အပြင်တွင် သူမသည် ဟေဗြဲလူများနှင့် ကွဲပြားခဲ့သည်၊ အရေပြားအရောင်မှာ အနည်းငယ်ပိုမည်း။ အစ္စရေး မဟုတ်သော်လည်း၊ ဇိပိုရ သည် မှန်ကန်သော ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှက်ကြောက်တတ်သော၊ ရှောင်လွှဲတတ်သော စရိုက်ရှိ၊ နူးညံ့၍ ချစ်ခင်မှုရှိ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မြင်ရလျှင် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်သည်။ ဤကြောင့် မောရှေ အီဂျစ်သို့ လမ်းခရီးတွင် ရှိနေစဉ် သူမကို မိဒျန်သို့ ပြန်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အီဂျစ်လူများအပေါ် ကျရောက်မည့် တရားစီရင်မှုများကို မျက်မှောက်ပြုရန် နာကျင်မှုကို ရှောင်ရှားရန် သူ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

Though called a “Cushite woman” (Numbers 12:1, R.V.), the
wife of Moses was a Midianite, and thus a descendant of Abraham.
In personal appearance she differed from the Hebrews in being of
a somewhat darker complexion. Though not an Israelite, Zipporah
was a worshiper of the true God. She was of a timid, retiring disposition, gentle and affectionate, and greatly distressed at the sight of
suffering; and it was for this reason that Moses, when on the way to
[384] Egypt, had consented to her return to Midian. He desired to spare
From Sinai to Kadesh 343
her the pain of witnessing the judgments that were to fall on the
Egyptians.

ဇိပိုရ တော၌ ခင်ပွန်းနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းသောအခါ၊ သူ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများက သူ၏ ခွန်အားကို ပျက်စီးစေနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်၊ ဂျေသိုရကို သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖော်ပြခဲ့သည်၊ သူ့ကို ကယ်ဆယ်ရန် နည်းလမ်းများကို အကြံပြုခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် မိရိမ်၏ ဇိပိုရအပေါ် မနာလိုမှု၏ အဓိက အကြောင်းရင်း ရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်နှင့် အာရုန်အပေါ် လျစ်လျူရှုခံရသည်ဟု ယူဆချက်အောက်တွင် နာကျင်ခံစားရပြီး၊ သူမသည် မောရှေ၏ ဇနီးကို အကြောင်းရင်း အဖြစ် ယူဆခဲ့သည်၊ သူမ၏ လွှမ်းမိုးမှုက သူ့ကို ယခင်ကကဲ့သို့ သူတို့ကို အကြံဉာဏ်များတွင် ပါဝင်ရန် တားဆီးခဲ့သည်ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ အာရုန်သည် မှန်ကန်မှုအတွက် ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ရပ်တည်ခဲ့လျှင်၊ မကောင်းမှုကို တားဆီး နိုင်ခဲ့မည်။ သို့သော် မိရိမ်၏ အပြုအမူ၏ အပြစ်ရှိမှုကို ပြသမည့်အစား၊ သူမနှင့် စာနာခဲ့သည်၊ သူမ၏ ညည်းညူစကားများကို နားထောင်ခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မနာလိုမှုကို မျှဝေခဲ့သည်။

When Zipporah rejoined her husband in the wilderness, she saw
that his burdens were wearing away his strength, and she made
known her fears to Jethro, who suggested measures for his relief.
Here was the chief reason for Miriam’s antipathy to Zipporah. Smarting under the supposed neglect shown to herself and Aaron, she regarded the wife of Moses as the cause, concluding that her influence
had prevented him from taking them into his counsels as formerly.
Had Aaron stood up frmly for the right, he might have checked the
evil; but instead of showing Miriam the sinfulness of her conduct,
he sympathized with her, listened to her words of complaint, and
thus came to share her jealousy.

သူတို့၏ စွပ်စွဲချက်များကို မောရှေ အပြစ်မတင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ခံနေခဲ့သည်။ မိဒျန်တွင် အလုပ်ကြမ်း နှင့် စောင့်ဆိုင်းနေချိန်အတွင်း ရရှိခဲ့သော အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သည်—ထိုနေရာတွင် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သော နှိမ့်ချမှုနှင့် ရှည်လျားစွာ ခံနိုင်ရည်ရှိမှု စိတ်ဓာတ်— လူများ၏ မယုံကြည်မှုနှင့် ညည်းညူမှုများနှင့် သူ၏ မတုန်မလှုပ် ကူညီသူများ ဖြစ်သင့်သူများ၏ မာနနှင့် မနာလိုမှုများကို သည်းခံနိုင်ရန် မောရှေကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ မောရှေ သည် „မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လူအပေါင်းတို့ အထက်တွင် အလွန်နူးညံ့သော‟ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားသူများထက် ဘုရားသခင်၏ ပညာနှင့် လမ်းညွှန်မှုကို ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။ ကျမ်းစာ မိန့်ဆိုခဲ့သည်၊ „နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူကို သူ တရားစီရင်ရာ၌ လမ်းညွှန်မည်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူကို သူ၏ လမ်းကို သွန်သင်မည်။‟ ဆာလံ ၂၅:၉။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူများကို ထာဝရဘုရား လမ်းညွှန်ပေးသည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့ သင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိ၍ ညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံနိုင်သော ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သိရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆန္ဒ ရှိကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ ကတိတော်မှာ၊ „လူမည်သည်ကား သူ၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်လိုလျှင်၊ ဤဆုံးမဩဝါဒကို သိရလိမ့်မည်။‟ ယောဟန် ၇:၁၇။ တမန်တော် ယာကုပ်မှ ကြေညာခဲ့သည်၊ „သင်တို့တွင် ပညာမရှိသော သူရှိလျှင်၊ ဆုတောင်းပါစေ၊ လူအပေါင်းတို့ကို ရက်ရက်ရောရော ပေးတော်မူ၍ မဆဲရေးတော်မမူသော ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းပါစေ။ ဆုချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။‟ ယာကုပ် ၁:၅။ သို့သော် သူ၏ ကတိတော်မှာ ထာဝရဘုရားကို တစ်ခဲနက် လိုက်လျှောက်လိုသော သူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မည်သူ၏ အလိုဆန္ဒကိုမျှ အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါ။ ထို့ကြောင့် သွန်သင်ခံရန် ဂုဏ်မာနကြီးလွန်း၍ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော သူများကို သူ မလမ်းညွှန်နိုင်ပါ။ နှစ်ခွ စိတ်ရှိသော လူ—ကိုယ်ပိုင်အလိုဆန္ဒကို လိုက်လျှောက်ရင်း ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ကြေညာနေသော သူ—ကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်၊ „ထိုသူသည် ထာဝရဘုရားထံမှ အဘယ်အရာကိုမျှ ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ရန်။‟ ယာကုပ် ၁:၇။

Their accusations were borne by Moses in uncomplaining silence. It was the experience gained during the years of toil and
waiting in Midian—the spirit of humility and long-suffering there
developed—that prepared Moses to meet with patience the unbelief
and murmuring of the people and the pride and envy of those who
should have been his unswerving helpers. Moses “was very meek,
above all the men which were upon the face of the earth,” and this is
why he was granted divine wisdom and guidance above all others.
Says the Scripture, “The meek will He guide in judgment: and the
meek will He teach His way.” Psalm 25:9. The meek are guided
by the Lord, because they are teachable, willing to be instructed.
They have a sincere desire to know and to do the will of God. The
Saviour’s promise is, “If any man will do His will, he shall know
of the doctrine.” John 7:17. And He declares by the apostle James,
“If any of you lack wisdom, let him ask of God, that giveth to all
men liberally, and upbraideth not; and it shall be given him.” James
1:5. But His promise is only to those who are willing to follow the
Lord wholly. God does not force the will of any; hence He cannot
lead those who are too proud to be taught, who are bent upon having
their own way. Of the double-minded man—he who seeks to follow
his own will, while professing to do the will of God—it is written,
“Let not that man think that he shall receive anything of the Lord.”
James 1:7.

ဘုရားသခင်သည် မောရှေကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်တော်ကို သူ့အပေါ် ထားရှိခဲ့သည်။ မိရိမ်နှင့် အာရုန်သည် သူတို့၏ ညည်းညူမှုများဖြင့် သစ္စာမဲ့မှု အပြစ်ရှိကြသည်၊ ရွေးချယ်ခံ ခေါင်းဆောင်အပေါ်သာမက ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်အပေါ်ပါ ဖြစ်သည်။ သူပုန်သတင်းပေးသူများကို တဲတော်သို့ ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပြီး မောရှေနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ „ယေဟောဝါသည် တိမ်တိုက်တိုင်ဖြင့် ဆင်းသက်တော်မူ၍ တဲတော်တံခါးဝ၌ ရပ်တော်မူ၍ အာရုန်နှင့် မိရိမ်ကို ခေါ်တော်မူ၏။‟ သူတို့၏ ပရောဖက်လက်ဆောင်အပေါ် တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်မခဲ့။ ဘုရားသခင်သည် ရူပါရုံနှင့် အိပ်မက်များတွင် သူတို့နှင့် စကားပြောခဲ့နိုင်သည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားကိုယ်တိုင် „ကိုယ်တော်၏ အိမ်တော်တွင် သစ္စာရှိသော‟ ဟု ကြေညာခဲ့သော မောရှေအတွက် ပိုနီးကပ်သော ဆက်သွယ်မှုကို ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ သူနှင့် ဘုရားသခင် ပါးစပ်ချင်း စကားပြောခဲ့သည်။ „သို့ဖြစ်လျှင် ငါ၏ ကျွန်မောရှေကို ဆန့်ကျင်၍ ပြောဆိုရန် မကြောက်ကြလော။ ထာဝရဘုရား၏ ဒေါသ ထွက်တော်မူ၏။ ထိုအခါ သွားတော်မူ၏။‟ ဘုရားသခင်၏ မနှစ်သက်မှု အမှတ်အသားအဖြစ် တဲတော်မှ တိမ်ပျောက်ကွယ်ခဲ့သည်၊ မိရိမ်ကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။ သူမ „နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော နူနာ ဖြစ်လေ၏။‟ အာရုန်ကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မိရိမ်၏ ပြစ်ဒဏ်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမခဲ့သည်။ ယခု သူတို့၏ ဂုဏ်မာနကို ဖုန်မှုန့်တွင် နှိမ့်ချခဲ့ပြီး၊ အာရုန်သည် သူတို့၏ အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့သည်၊ သူ၏ ညီမကို ထိုစက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်နှင့် သေစေတတ်သော ဘေးဥပဒ်ဖြင့် ပျက်စီးမခံရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ မောရှေ၏ ဆုတောင်းချက်များအတွက် အဖြေအနေနှင့် နူနာကို သန့်ရှင်းခဲ့သည်။ သို့သော် မိရိမ်ကို ချီးကျူးရန် စခန်းမှ ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။ သူမကို စခန်းမှ နှင်ထုတ်မချင်း ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် သင်္ကေတသည် တဲတော်ပေါ်တွင် တဖန်မနားမနေ မရှိခဲ့။ သူမ၏ မြင့်မြတ်သော ရာထူးအတွက် လေးစားမှုနှင့် သူမအပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော ရိုက်ချက်အတွက် ဝမ်းနည်းမှုတွင် တစ်ကုမ္ပဏီလုံး ဟာဇေရုတ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်၊ သူမ ပြန်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

God had chosen Moses, and had put His Spirit upon him; and
Miriam and Aaron, by their murmurings, were guilty of disloyalty, [385]
344 Patriarchs and Prophets
not only to their appointed leader, but to God Himself. The seditious
whisperers were summoned to the tabernacle, and brought face to
face with Moses. “And Jehovah came down in the pillar of the
cloud, and stood in the door of the tabernacle, and called Aaron and
Miriam.” Their claim to the prophetic gift was not denied; God might
have spoken to them in visions and dreams. But to Moses, whom
the Lord Himself declared “faithful in all Mine house,” a nearer
communion had been granted. With him God spake mouth to mouth.
“Wherefore then were ye not afraid to speak against My servant
Moses? And the anger of the Lord was kindled against them; and
He departed.” The cloud disappeared from the tabernacle in token of
God’s displeasure, and Miriam was smitten. She “became leprous,
white as snow.” Aaron was spared, but he was severely rebuked in
Miriam’s punishment. Now, their pride humbled in the dust, Aaron
confessed their sin, and entreated that his sister might not be left
to perish by that loathsome and deadly scourge. In answer to the
prayers of Moses the leprosy was cleansed. Miriam was, however,
shut out of the camp for seven days. Not until she was banished from
the encampment did the symbol of God’s favor again rest upon the
tabernacle. In respect for her high position, and in grief at the blow
that had fallen upon her, the whole company abode in Hazeroth,
awaiting her return.

ထာဝရဘုရား၏ မနှစ်သက်မှု ထင်ရှားမှုသည် အစ္စရေးတစ်ခွင်လုံး သတိပေးချက် ဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်၊ ကြီးထွားလာနေသော မကျေနပ်မှုနှင့် မနာခံမှု စိတ်ဓာတ်ကို တားဆီးရန် ဖြစ်သည်။ မိရိမ်၏ မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်မှုကို သိသာထင်ရှားစွာ ဆုံးမမခဲ့လျှင်၊ ကြီးမားသော မကောင်းမှု ဖြစ်ပွားခဲ့မည်။ မနာလိုမှုသည် လူ့နှလုံးသားတွင် ရှိနေနိုင်သော အဆိုးရွားဆုံး စေတန် စရိုက်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်၊ သူ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွင် အဆိုးရွားဆုံး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပညာရှိ လူ မိန့်ဆိုခဲ့သည်၊ „ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒေါသ ရှိ၏၊ ဒေါသ ထွက်လျှင် လျှံတက်လာ၏။ သို့သော် မနာလိုမှုရှေ့၌ မည်သူ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။‟ ပရောဗ ၂၇:၄။ ကောင်းကင်တွင် ပထမဆုံး ကွဲလွဲမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သော မနာလိုမှု ဖြစ်သည်၊ လူများကြားတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မကောင်းမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ „မနာလိုမှုနှင့် ရန်တွေ့မှု ရှိရာ၌ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် အမျိုးမျိုး သော မကောင်းမှု ရှိ၏။‟ ယာကုပ် ၃:၁၆။

This manifestation of the Lord’s displeasure was designed to be
a warning to all Israel, to check the growing spirit of discontent and
insubordination. If Miriam’s envy and dissatisfaction had not been
signally rebuked, it would have resulted in great evil. Envy is one
of the most satanic traits that can exist in the human heart, and it is
one of the most baleful in its effects. Says the wise man, “Wrath is
cruel, and anger is outrageous; but who is able to stand before envy?”
Proverbs 27:4. It was envy that frst caused discord in heaven, and
its indulgence has wrought untold evil among men. “Where envying
and strife is, there is confusion and every evil work.” James 3:16.

အခြားသူများအပေါ် မကောင်းမှု ပြောဆိုရန် သို့မဟုတ် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် သို့မဟုတ် အပြုအမူများကို တရားစီရင်သူ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ရန် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မယူဆသင့်ပါ။ „ညီအစ်ကိုကို မကောင်းမှု ပြောဆိုသော သူ၊ ညီအစ်ကိုကို တရားစီရင်သော သူသည် ပညတ်တရားကို မကောင်းမှု ပြောဆိုတရားစီရင်သော သူ ဖြစ်၏။ ပညတ်တရားကို တရားစီရင်လျှင် ပညတ်တရားကို ကျင့်သုံးသော သူ မဟုတ်ဘဲ တရားစီရင်သော သူ ဖြစ်၏။‟ ယာကုပ် ၄:၁၁။ တရားသူကြီး တစ်ပါးတည်း ရှိ၏— „မှောင်မိုက်သော အရာများကို လင်းစေမည်ဖြစ်၏၊ နှလုံး၏ အကြံအစည်များကို ထင်ရှားစေမည်။‟ ၁ကော ရင်သ ီ ၄:၅။ မည်သူမဆို ကိုယ်ချင်းစာ လူသားများကို တရားစီရင်ရန်နှင့် ရှုတ်ချရန် ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်လျှင် ဖန်ဆင်းရှင်၏ အခွင့်အရေးကို လုယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

It should not be regarded as a light thing to speak evil of others
or to make ourselves judges of their motives or actions. “He that
speaketh evil of his brother, and judgeth his brother, speaketh evil of
the law, and judgeth the law: but if thou judge the law, thou art not a
doer of the law, but a judge.” James 4:11. There is but one judge—
[386] He “who both will bring to light the hidden things of darkness, and
From Sinai to Kadesh 345
will make manifest the counsels of the hearts.” 1 Corinthians 4:5.

ကျမ်းစာ အထူးသွန်သင်ခဲ့သည် ဘုရားသခင်၏ သံတမန်များ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် ခေါ်ဆိုခံရသော သူများအပေါ် ပေါ့ပေါ့တန်တန် စွပ်စွဲချက်များ မဆောင်ရွက်ရန် သတိထားရန် ဖြစ်သည်။ တမန်တော် ပေတရု ဖော်ပြခဲ့သည် စွန့်ပစ်ခံ အပြစ်ရှိသူ အမျိုးအစားကို ဖော်ပြရာ၌၊ „သူတို့သည် ထင်မြင်ချက်ရှိ၍ ကိုယ်အလိုရှိ၏၊ ဂုဏ်အသရေရှိသော သူတို့ကို မကောင်းမှု ပြောဆိုရန် မကြောက်ကြ။ အားကြီး တန်ခိုး ကြီး ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ထိုသူတို့ကို ဆန့်ကျင်၍ မဆဲရေး မဆိုဆဲ မပြုကြ။‟ ၂ ပေတရု ၂:၁၀၊၁၁။ ပေါလု ချာ့ချ်အပေါ် တင်မြှောက်ခံ ရသူများအတွက် ညွှန်ကြားချက်တွင် မိန့်ဆိုခဲ့သည်၊ „အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို ဆန့်ကျင်၍ စွပ်စွဲချက်ကို လက်ခံမခံရ၊ သက်သေ နှစ်ယောက် သုံးယောက် ရှိမှ သာ။‟ ၁ တိမောသေ ၅:၁၉။ ဘုရားသခင်၏ လူများကို ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဆရာများ၏ လေးလံသော တာဝန်ကို ထားရှိခဲ့သော သူ သည် သူ၏ ကျွန်များကို ဆက်ဆံရန် လူများကို တာဝန်ချ ထားမည်။ ဘုရားသခင် ချီးမြှင့်ခဲ့သော သူများကို ချီးမြှင့်ရန် ဖြစ်သည်။ မိရိမ်အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော တရားစီရင်မှုသည် မနာလိုမှုကို လက်ခံ၍ ဘုရားသခင် လုပ်ငန်းဝန်ထုပ်ကို ထားရှိခဲ့သော သူများအပေါ် ညည်းညူနေသော လူအပေါင်းတို့ကို ဆုံးမချက် ဖြစ်သင့်သည်။

And whoever takes it upon himself to judge and condemn his fellow
men is usurping the prerogative of the Creator.
The Bible specially teaches us to beware of lightly bringing accusation against those whom God has called to act as His ambassadors.
The apostle Peter, describing a class who are abandoned sinners,
says, “Presumptuous are they, self-willed, they are not afraid to speak
evil of dignities. Whereas angels, which are greater in power and
might, bring not railing accusation against them before the Lord.” 2
Peter 2:10, 11. And Paul, in his instruction for those who are placed
over the church, says, “Against an elder receive not an accusation,
but before two or three witnesses.” 1 Timothy 5:19. He who has
placed upon men the heavy responsibility of leaders and teachers
of His people will hold the people accountable for the manner in
which they treat His servants. We are to honor those whom God
has honored. The judgment visited upon Miriam should be a rebuke
to all who yield to jealousy, and murmur against those upon whom
God lays the burden of His work.