အခန်း (၂၈) — သိနာတောင်၌ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း

 

အခန်း (၂၈) — သိနာတောင်၌ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း

ဤအခန်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း အခန်းကြီး ၃၂ မှ ၃၄ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

မောရှေမရှိသည့်အချိန်သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့အတွက် စောင့်ဆိုင်းခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ယောရှုနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြောင်း၊ အောက်ဘက်ရှိ မြေပြန့်လွင်ပြင်မှ မြင်တွေ့နေရသော၊ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မှီတင်းနေသည့် ထူထပ်သော မှောင်မိုက်သောတိမ်တိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားကြောင်းကို လူတို့သိကြသည်။ ထိုတိမ်တိုက်သည် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော် အလင်းရောင်ကြောင့် ရံဖန်ရံခါ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တောက်ပနေတတ်သည်။ သူတို့သည် သူပြန်အလာကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ကြသည်။ အီဂျစ်ပြည်တွင် ရှိစဉ်က နတ်ဘုရားများကို ရုပ်ဝတ္ထုအသွင်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည့် အလေ့အထကြောင့်၊ မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော အရှင်အား ယုံကြည်ကိုးစားရန် သူတို့အတွက် ခက်ခဲခဲ့ပြီး သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ထောက်မရန် မောရှေကိုသာ မှီခိုအားထားလာခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ သူသည် သူတို့ထံမှ ခွဲခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက်၊ တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူသည် ပြန်မလာသေးပေ။ တိမ်တိုက်ကြီးမှာ မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်သွားပြီ သို့မဟုတ် ဝါးမျိုသောမီးကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီဟု တပ်စခန်းအတွင်းရှိ လူအများက ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

[315] Chapter 28—Idolatry at Sinai
This chapter is based on Exodus 32 to 34.
While Moses was absent it was a time of waiting and suspense to
Israel. The people knew that he had ascended the mount with Joshua,
and had entered the cloud of thick darkness which could be seen
from the plain below, resting on the mountain peak, illuminated from
time to time with the lightnings of the divine Presence. They waited
eagerly for his return. Accustomed as they had been in Egypt to
material representations of deity, it had been hard for them to trust in
an invisible being, and they had come to rely upon Moses to sustain
their faith. Now he was taken from them. Day after day, week after
week passed, and still he did not return. Notwithstanding the cloud
was still in view, it seemed to many in the camp that their leader had
deserted them, or that he had been consumed by the devouring fre.

ဤသို့ စောင့်ဆိုင်းနေရသော ကာလအတွင်း သူတို့ကြားနာခဲ့ရသော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆင်ခြင်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်ထံမှ နောက်ထပ်ရရှိမည့် ဗျာဒိတ်တော်များကို လက်ခံရန် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ရခဲ့သည်။ ဤအမှုအတွက် သူတို့တွင် အချိန်အလုံအလောက် ရှိခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်ရန် ရှာဖွေပြီး ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးကို နှိမ့်ချခဲ့ကြလျှင်၊ သွေးဆောင်ခြင်းဘေးမှ ကင်းဝေးကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုသို့မပြုဘဲ မကြာမီတွင် ပေါ့ဆသူများ၊ အာရုံမစိုက်သူများနှင့် တရားမဲ့သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် အမျိုးမျိုးသော လူစုလူဝေး (mixed multitude) တို့တွင် ဤသို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် နို့နှင့်ပျားရည် စီးဆင်းရာ ဂတိတော်ထားရာပြည်သို့ သွားရန် စိတ်မရှည်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ နာခံမှုရှိမှသာလျှင် ထိုကောင်းမွန်သောပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဟု ဂတိပေးထားသော်လည်း သူတို့သည် ထိုအချက်ကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့ကြသည်။ အချို့က အီဂျစ်ပြည်သို့ ပြန်ရန် အကြံပြုကြသော်လည်း၊ ခါနန်ပြည်သို့ ရှေ့ဆက်မည် ဖြစ်စေ၊ အီဂျစ်ပြည်သို့ နောက်ပြန်ဆုတ်မည် ဖြစ်စေ၊ လူအစုအဝေးကြီးသည် မောရှေကို ဆက်လက်မစောင့်ဆိုင်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

During this period of waiting, there was time for them to meditate
upon the law of God which they had heard, and to prepare their
hearts to receive the further revelations that He might make to them.
They had none too much time for this work; and had they been
thus seeking a clearer understanding of God’s requirements, and
humbling their hearts before Him, they would have been shielded
from temptation. But they did not do this, and they soon became
careless, inattentive, and lawless. Especially was this the case with
the mixed multitude. They were impatient to be on their way to the
Land of Promise—the land flowing with milk and honey. It was only
on condition of obedience that the goodly land was promised them,
but they had lost sight of this. There were some who suggested
a return to Egypt, but whether forward to Canaan or backward to
Egypt, the masses of the people were determined to wait no longer
for Moses.

မိမိတို့၏ ခေါင်းဆောင်မရှိသဖြင့် အကူအညီမဲ့နေသည်ဟု ခံစားရသောအခါ၊ သူတို့သည် ဟောင်းနွမ်းသော အယူသီးမှုများထံသို့ ပြန်သွားကြသည်။ “အမျိုးမျိုးသော လူစုလူဝေး” တို့သည် မြည်တမ်းခြင်းနှင့် စိတ်မရှည်ခြင်းတို့ကို ပထမဆုံး စတင်ပြုမူခဲ့သူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဘာသာဖောက်ပြန်မှု (apostasy) တွင် ဦးဆောင်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ အီဂျစ်လူမျိုးတို့က ဘုရား၏ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ယူဆသော အရာများထဲတွင် နွားလား သို့မဟုတ် နွားကလေး ပါဝင်သည်။ အီဂျစ်ပြည်တွင် ဤသို့သော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုပုံစံကို ပြုကျင့်ခဲ့သူတို့၏ အကြံပြုချက်ဖြင့် ယခုအခါ နွားရုပ်ကို ပြုလုပ်၍ ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုရန်နှင့် မောရှေ၏ နေရာတွင် သူတို့ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားရန် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုခုကို အလိုရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်ကို မည်သည့်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်မျှ တူစေရန် ပြသခြင်းမရှိသလို၊ ထိုကဲ့သို့သော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် မည်သည့်ရုပ်ဝတ္ထုနှင့်မျှ ကိုယ်စားပြုလုပ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားခဲ့သည်။ အီဂျစ်ပြည်နှင့် ပင်လယ်နီတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကြီးမားလှသော အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော၊ အလုံးစုံ တန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော အကူအညီပေးရှင်၊ တစ်ဆူတည်းသော စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်အဖြစ် ကိုယ်တော့်ကို ယုံကြည်စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တော်ကို မြင်သာသော ထင်ရှားပြသမှုမျိုး အလိုရှိခြင်းအတွက် သူတို့ကို လမ်းပြသော မီးတိုင်၊ တိမ်တိုင်နှင့် သိနာတောင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေခြင်းဖြင့် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ သို့သော် မျက်မှောက်တော် တိမ်တိုက်ကြီး သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေပါလျက်၊ သူတို့သည် စိတ်နှလုံးထဲတွင် အီဂျစ်ပြည်၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုထံသို့ ပြန်လှည့်သွားကာ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို နွားလား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ကိုယ်စားပြုခဲ့ကြသည်။

Feeling their helplessness in the absence of their leader, they
[316] returned to their old superstitions. The “mixed multitude” had been
the frst to indulge murmuring and impatience, and they were the
278
Idolatry at Sinai 279
leaders in the apostasy that followed. Among the objects regarded
by the Egyptians as symbols of deity was the ox or calf; and it was
at the suggestion of those who had practiced this form of idolatry in
Egypt that a calf was now made and worshiped. The people desired
some image to represent God, and to go before them in the place
of Moses. God had given no manner of similitude of Himself, and
He had prohibited any material representation for such a purpose.
The mighty miracles in Egypt and at the Red Sea were designed to
establish faith in Him as the invisible, all-powerful Helper of Israel,
the only true God. And the desire for some visible manifestation of
His presence had been granted in the pillar of cloud and of fre that
guided their hosts, and in the revealing of His glory upon Mount
Sinai. But with the cloud of the Presence still before them, they
turned back in their hearts to the idolatry of Egypt, and represented
the glory of the invisible God by the similitude of an ox!
In the absence of Moses, the judicial authority had been delegated to Aaron, and a vast crowd gathered about his tent, with the
demand, “Make us gods, which shall go before us; for as for this
Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot
not what is become of him.” [See Appendix, note 4.] The cloud, they
said, that had heretofore led them, now rested permanently upon
the mount; it would no longer direct their travels. They must have
an image in its place; and if, as had been suggested, they should
decide to return to Egypt, they would fnd favor with the Egyptians
by bearing this image before them and acknowledging it as their
god.

ဤသို့သော အကျပ်အတည်းမျိုးသည် ခိုင်မာပြတ်သားမှု၊ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုနှင့် မတုန်မလှုပ်သော သတ္တိရှိသူ၊ လူတို့၏ မျက်နှာသာရခြင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဘေးကင်းလုံခြုံခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ထက် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပို၍ တန်ဖိုးထားသူတစ်ဦးကို လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဣသရေလတို့၏ လက်ရှိခေါင်းဆောင်မှာ ထိုကဲ့သို့သော စရိုက်ရှိသူ မဟုတ်ပေ။ အာရုန်သည် လူတို့ကို အားနည်းစွာဖြင့် တားမြစ်သော်လည်း၊ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူ၏ ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က လူတို့ကို ပို၍ပင် ပြတ်သားစေခဲ့သည်။ ဆူညံမှုမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ အကျိုးအကြောင်းမရှိသော ရူးသွပ်မှုမျိုး လူအစုအဝေးအပေါ် လွှမ်းမိုးသွားပုံရသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ထားရှိသော ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိသူအချို့ ရှိသော်လည်း၊ လူအများစုမှာ ဘာသာဖောက်ပြန်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ရုပ်တုပြုလုပ်ခြင်းသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ရဲဝံ့စွာ ကန့်ကွက်သူ အနည်းငယ်မှာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံခံရပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည့်ကြားတွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။

Such a crisis demanded a man of frmness, decision, and unflinching courage; one who held the honor of God above popular
favor, personal safety, or life itself. But the present leader of Israel
was not of this character. Aaron feebly remonstrated with the people,
but his wavering and timidity at the critical moment only rendered
them the more determined. The tumult increased. A blind, unreasoning frenzy seemed to take possession of the multitude. There were
some who remained true to their covenant with God, but the greater
part of the people joined in the apostasy. A few who ventured to
denounce the proposed image making as idolatry, were set upon and [317]
roughly treated, and in the confusion and excitement they fnally
lost their lives.
280 Patriarchs and Prophets

အာရုန်သည် မိမိ၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မြင့်မြတ်စွာ ရပ်တည်မည့်အစား လူအစုအဝေး၏ တောင်းဆိုချက်များကို လိုက်လျောခဲ့သည်။ သူ၏ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်မှာ လူအားလုံးထံမှ ရွှေနားတောင်းများကို စုဆောင်း၍ မိမိထံ ယူဆောင်လာရန် ညွှန်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော စွန့်လွှတ်မှုကို မပြုလိုသည့် မာနစိတ်ကြောင့် လူတို့ ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု သူက မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် မိမိတို့၏ အဆင်တန်ဆာများကို ဝမ်းမြောက်စွာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းတို့ဖြင့် အာရုန်သည် အီဂျစ်နတ်ဘုရားများကို အတုယူကာ သွန်းသော နွားရုပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လူတို့က “အို ဣသရေလ၊ ဤသူတို့ကား သင့်ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ နုတ်ဆောင်ခဲ့သော သင်၏ ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည်” ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။ အာရုန်သည် ထိုသို့သော ထာဝရဘုရားကို စော်ကားမှုကို ယုတ်ညံ့စွာဖြင့် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ရွှေနွားရုပ်ကို ကျေနပ်စွာ လက်ခံကြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ၎င်းရှေ့တွင် ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ပြီး “နက်ဖြန်နေ့သည် ထာဝရဘုရားအဖို့ ပွဲနေ့ဖြစ်သည်” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုကြေညာချက်ကို တံပိုးသမားများက တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးသို့ လိုက်လံနှိုးဆော်ခဲ့ကြသည်။ “နက်ဖြန်နေ့ စောစောတွင် သူတို့သည် ထ၍ မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် မိဿဟာယယဇ်တို့ကို ပူဇော်ကြ၏။ လူတို့သည် စားသောက်ရန် ထိုင်ကြပြီးလျှင်၊ ကခုန်မြူးထူးရန် ထကြ၏။” “ထာဝရဘုရားအဖို့ ပွဲနေ့” ဟု အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူတို့သည် အစားအသောက် အလွန်အကျွံ စားခြင်းနှင့် ကာမဂုဏ် လိုက်စားခြင်းများတွင် ကိုယ်ကိုအပ်နှံခဲ့ကြသည်။

Aaron feared for his own safety; and instead of nobly standing
up for the honor of God, he yielded to the demands of the multitude.
His frst act was to direct that the golden earrings be collected from
all the people and brought to him, hoping that pride would lead
them to refuse such a sacrifce. But they willingly yielded up their
ornaments; and from these he made a molten calf, in imitation of
the gods of Egypt. The people proclaimed, “These be thy gods,
O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt.” And
Aaron basely permitted this insult to Jehovah. He did more. Seeing
with what satisfaction the golden god was received, he built an
altar before it, and made proclamation, “Tomorrow is a feast to
the Lord.” The announcement was heralded by trumpeters from
company to company throughout the camp. “And they rose up
early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace
offerings; and the people sat down to eat and to drink and rose up to
play.” Under the pretense of holding “a feast to the Lord,” they gave
themselves up to gluttony and licentious reveling.

ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ပျော်ရွှင်မှုကို မြတ်နိုးခြင်းကို “ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ဟန်” ဖြင့် မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားကြပါသနည်း။ ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်နာနေစဉ်မှာပင်၊ လူတို့အား အတ္တဆန္ဒ သို့မဟုတ် ကာမဂုဏ် ခံစားမှုများတွင် ကိုယ်ကိုအပ်နှံခွင့်ပေးသော ဘာသာတရားမျိုးသည် ဣသရေလတို့ လက်ထက်ကကဲ့သို့ပင် ယခုခေတ် လူအစုအဝေးတို့အတွက်လည်း နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ အသင်းတော်တွင် အာဏာရှိသော နေရာများကို ရယူထားသော်လည်း၊ ဆက်ကပ်ခြင်းမရှိသူတို့၏ အလိုသို့ လိုက်လျောကာ ၎င်းတို့ကို အပြစ်ပြုရန် အားပေးမည့် လိုက်လျောလွယ်သော အာရုန်များ (pliant Aarons) ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

How often, in our own day, is the love of pleasure disguised by
a “form of godliness”! A religion that permits men, while observing
the rites of worship, to devote themselves to selfsh or sensual gratifcation, is as pleasing to the multitudes now as in the days of Israel.
And there are still pliant Aarons, who, while holding positions of
authority in the church, will yield to the desires of the unconsecrated,
and thus encourage them in sin.

ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ စကားတော်ကို နားထောင်ပါမည်ဟု တည်ကြည်သော ပဋိညာဉ် ပြုခဲ့ကြသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် တောင်ခြေတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ရပ်နေခဲ့ကြပြီး “ငါမှတစ်ပါး အခြားသော ဘုရားကို မကိုးကွယ်နှင့်” ဟူသော ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို ကြားခဲ့ကြရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်သည် လူအစုအဝေး၏ မျက်မှောက်တွင် သိနာတောင်ပေါ်၌ ပျံဝဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့သည် မျက်ကွယ်ပြုကာ အခြားသော ဘုရားများကို တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ “သူတို့သည် ဟောရပ်တောင်ပေါ်၌ နွားရုပ်ကို လုပ်၍၊ သွန်းသော ရုပ်တုကို ကိုးကွယ်ကြ၏။ ထိုသို့ မိမိတို့၏ ဘုန်းတော်ကို မြက်စားသော နွား၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲကြ၏။” ဆာလံ ၁၀၆:၁၉၊ ၂၀။ သူတို့ကို ကြင်နာသော ဖခင်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ အလုံးစုံ တန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ဘုရင်အဖြစ်လည်းကောင်း ထင်ရှားပြသခဲ့သော အရှင်အား ဤထက်ကြီးမားသော ကျေးဇူးကန်းမှု သို့မဟုတ် ဤထက် ပို၍ ရဲတင်းသော စော်ကားမှုကို မည်သို့ ပြုနိုင်ပါမည်နည်း။

Only a few days had passed since the Hebrews had made a
solemn covenant with God to obey His voice. They had stood
trembling with terror before the mount, listening to the words of
the Lord, “Thou shalt have no other gods before Me.” The glory of
God still hovered above Sinai in the sight of the congregation; but
they turned away, and asked for other gods. “They made a calf in
Horeb, and worshiped the molten image. Thus they changed their
glory into the similitude of an ox.” Psalm 106:19, 20. How could
greater ingratitude have been shown, or more daring insult offered,
to Him who had revealed Himself to them as a tender father and an
all-powerful king!

တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော မောရှေသည် တပ်စခန်းအတွင်းရှိ ဘာသာဖောက်ပြန်မှုကို သတိပေးခံရပြီး နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဆင်းသွားရန် ညွှန်ကြားခြင်း ခံရသည်။ “ဆင်းသွားလော့၊ အဲဂုတ္တုပြည်မှ သင်နုတ်ဆောင်ခဲ့သော သင်၏ လူမျိုးတို့သည် ကိုယ်ကို ညစ်ညူးစေကြပြီ။ ငါစီရင်သော လမ်းမှ လျင်မြန်စွာ လွှဲသွားကြပြီ။ သွန်းသော နွားရုပ်ကို လုပ်၍ ကိုးကွယ်ကြပြီ” ဟူသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ စကားတော် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤလှုပ်ရှားမှုကို အစကတည်းက တားဆီးနိုင်သော်လည်း၊ ပုန်ကန်မှုနှင့် ဘာသာဖောက်ပြန်မှုကို အပြစ်ပေးခြင်းအားဖြင့် လူအပေါင်းတို့အား သင်ခန်းစာပေးနိုင်ရန် ဤအခြေအနေအထိ ရောက်အောင် ခွင့်ပြုထားခဲ့သည်။

[318] Moses in the mount was warned of the apostasy in the camp and
was directed to return without delay. “Go, get thee down,” were the
words of God; “thy people, which thou broughtest out of the land of
Idolatry at Sinai 281
Egypt, have corrupted themselves: they have turned aside quickly
out of the way which I commanded them. They have made them a
molten calf, and have worshiped it.” God might have checked the
movement at the outset; but He suffered it to come to this height
that He might teach all a lesson in His punishment of treason and
apostasy.

ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့အကြား ထားရှိသော ပဋိညာဉ်သည် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်က မောရှေအား “ငါ့ကို လွှတ်လော့၊ သူတို့အပေါ်သို့ ငါ့အမျက်ထွက်၍ သူတို့ကို ငါဖျက်ဆီးမည်။ သင့်ကိုမူကား ကြီးစွာသော လူမျိုး ဖြစ်စေမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဣသရေလလူမျိုးများ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးမျိုးသော လူစုလူဝေးတို့သည် ဘုရားသခင်အား အမြဲတစေ ပုန်ကန်ရန် စိတ်ဆန္ဒရှိကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ခေါင်းဆောင်အပေါ်တွင်လည်း မြည်တမ်းကြမည် ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုနှင့် ခေါင်းမာမှုတို့ဖြင့် သူ့ကို စိတ်ဆင်းရဲစေလိမ့်မည်။ သူတို့ကို ဂတိတော်ထားရာပြည်သို့ ပို့ဆောင်ရန်မှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး စိတ်ဆင်းရဲစရာ ကောင်းသောအလုပ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ၊ တရားမျှတမှုက သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် တောင်းဆိုနေသည်။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် မောရှေမှတစ်ဆင့် ကြီးမြတ်သော လူမျိုးကို တည်ထောင်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

God’s covenant with His people had been disannulled, and He
declared to Moses, “Let Me alone, that My wrath may wax hot
against them, and that I may consume them: and I will make of thee
a great nation.” The people of Israel, especially the mixed multitude,
would be constantly disposed to rebel against God. They would also
murmur against their leader, and would grieve him by their unbelief
and stubbornness, and it would be a laborious and soul-trying work
to lead them through to the Promised Land. Their sins had already
forfeited the favor of God, and justice called for their destruction.

“ငါ့ကို လွှတ်လော့... သူတို့ကို ငါဖျက်ဆီးမည်” ဟူသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ စကားတော် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့လျှင် မည်သူက သူတို့အတွက် အသနားခံနိုင်ပါမည်နည်း။ အပြစ်သားများကို သူတို့၏ ကံကြမ္မာအတိုင်း ပစ်ထားမည့်သူ မည်မျှနည်းပါးမည်နည်း။ ကျေးဇူးကန်းမှုနှင့် မြည်တမ်းမှုများဖြင့် ပြန်ပေးဆပ်မည့် ပင်ပန်းဆင်းရဲသော အလုပ်နှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို၊ ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင်က လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးနေသည့် အချိန်တွင် သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော နေရာတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ရန် ငြင်းဆန်မည့်သူ မည်မျှနည်းပါးမည်နည်း။ သို့သော် မောရှေသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် အမျက်ဒေါသများသာ ရှိပုံရသော နေရာတွင် မျှော်လင့်ချက် အခြေခံကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ “ငါ့ကို လွှတ်လော့” ဟူသော စကားကို ကြားဝင်အသနားခံခြင်းကို တားမြစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အားပေးခြင်းအဖြစ် သူနားလည်ခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မောရှေ၏ ဆုတောင်းချက်မှလွဲ၍ ဣသရေလတို့ကို မည်သည့်အရာကမျှ မကယ်တင်နိုင်သော်လည်း၊ အကယ်၍ ဤသို့ အသနားခံပါက ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးကို ချမ်းသာပေးလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် “မိမိဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို အသနားခံ၍၊ ‘အို ထာဝရဘုရား၊ ကြီးစွာသော တန်ခိုးတော်နှင့် လက်ရုံးတော်အားဖြင့် အဲဂုတ္တုပြည်မှ နုတ်ဆောင်ခဲ့သော ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့အပေါ်သို့ အဘယ်ကြောင့် အမျက်တော် ထွက်ရပါသနည်း’ ဟု လျှောက်လေ၏။”

The Lord therefore proposed to destroy them, and make of Moses a
mighty nation.
“Let Me alone, ... that I may consume them,” were the words
of God. If God had purposed to destroy Israel, who could plead for
them? How few but would have left the sinners to their fate! How
few but would have gladly exchanged a lot of toil and burden and
sacrifce, repaid with ingratitude and murmuring, for a position of
ease and honor, when it was God Himself that offered the release.
But Moses discerned ground for hope where there appeared only
discouragement and wrath. The words of God, “Let Me alone,” he
understood not to forbid but to encourage intercession, implying
that nothing but the prayers of Moses could save Israel, but that if
thus entreated, God would spare His people. He “besought the Lord
his God, and said, Lord, why doth Thy wrath wax hot against Thy
people, which Thou hast brought forth out of the land of Egypt with
great power, and with a mighty hand?”

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ လူမျိုးကို စွန့်ပစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို မောရှေအား “သင် အဲဂုတ္တုပြည်မှ နုတ်ဆောင်ခဲ့သော သင်၏ လူမျိုး” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် မောရှေသည် ဣသရေလတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှုမှာ မိမိကြောင့်မဟုတ်ကြောင်း နှိမ့်ချစွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိ၏ လူမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ “ကြီးစွာသော တန်ခိုးတော်နှင့် လက်ရုံးတော်အားဖြင့် နုတ်ဆောင်ခဲ့သော ကိုယ်တော်၏ လူမျိုး” သာ ဖြစ်သည်။ သူက ဆက်လက်၍ “အဲဂုတ္တုလူတို့က၊ ‘သူတို့ကို တောင်ပေါ်မှာ သတ်၍ မြေကြီးမျက်နှာမှ ပယ်ဖျက်ခြင်းငှာ ဘုရားသခင်သည် မကောင်းသော အကြံနှင့် နုတ်ဆောင်လေပြီ’ ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောဆိုရပါမည်နည်း” ဟု အသနားခံခဲ့သည်။

God had signifed that He disowned His people. He had spoken
of them to Moses as “thy people, which thou broughtest out of
Egypt.” But Moses humbly disclaimed the leadership of Israel. They
were not his, but God’s—“Thy people, which Thou has brought forth
... with great power, and with a mighty hand. Wherefore,” he urged, [319]
“should the Egyptians speak, and say, For mischief did He bring
282 Patriarchs and Prophets
them out, to slay them in the mountains, and to consume them from
the face of the earth?”

ဣသရေလတို့ အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း၊ သူတို့၏ ထူးဆန်းသော လွတ်မြောက်မှု သတင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုင်းနိုင်ငံအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သာသနာပ လူမျိုးတို့အပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းများ လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးအတွက် ဘာလုပ်မည်ကို လူတိုင်း စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ အကယ်၍ ယခုအခါ သူတို့ ဖျက်ဆီးခံရလျှင်၊ ရန်သူတို့သည် အောင်ပွဲခံကြမည် ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ နာမတော် ရှုတ်ချခံရလိမ့်မည်။ အီဂျစ်လူမျိုးတို့က သူတို့၏ စွပ်စွဲချက်များမှာ မှန်ကန်သည်ဟု ဆိုကြလိမ့်မည် — ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးကို ယဇ်ပူဇော်ရန် တောထဲသို့ ခေါ်ထုတ်သွားမည့်အစား သူတို့ကို ယဇ်ပူဇော်လိုက်ပြီ (သတ်လိုက်ပြီ) ဟု ဆိုကြမည်။ သူတို့သည် ဣသရေလတို့၏ အပြစ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော် ဤမျှ ဂုဏ်ပြုထားသော လူမျိုးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းသည် ကိုယ်တော့်နာမတော်အပေါ် ကဲ့ရဲ့ခြင်းကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်က များစွာသော ဂုဏ်ကို ပေးထားသူတို့အပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချီးမွမ်းခြင်း ဖြစ်စေရန် တာဝန် မည်မျှကြီးမားပါသနည်း။ ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်မှုကို ခေါ်ယူရန်နှင့် မယုံကြည်သူတို့ကြောင့် ကိုယ်တော့်နာမတော် ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရစေရန် အပြစ်မပြုမိဖို့ သူတို့သည် မည်မျှ သတိထားစောင့်ရှောက်သင့်ပါသနည်း။

During the few months since Israel left Egypt, the report of their
wonderful deliverance had spread to all the surrounding nations. Fear
and terrible foreboding rested upon the heathen. All were watching
to see what the God of Israel would do for His people. Should they
now be destroyed, their enemies would triumph, and God would be
dishonored. The Egyptians would claim that their accusations were
true—instead of leading His people into the wilderness to sacrifce,
He had caused them to be sacrifced. They would not consider
the sins of Israel; the destruction of the people whom He had so
signally honored, would bring reproach upon His name. How great
the responsibility resting upon those whom God has highly honored,
to make His name a praise in the earth! With what care should they
guard against committing sin, to call down His judgments and cause
His name to be reproached by the ungodly!

မောရှေသည် ဣသရေလတို့အတွက် ကြားဝင်အသနားခံနေစဉ်၊ သူကိုယ်တိုင် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ထဲတွင် တန်ဆာပလာဖြစ်၍ များစွာ ပြုလုပ်ပေးခဲ့ရသော သူတို့အပေါ် ထားရှိသည့် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ အသနားခံမှုကို နားညောင်းပြီး သူ၏ အတ္တကင်းသော ဆုတောင်းချက်ကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကျွန်ကို စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ အပြစ်ပြုတတ်သော၊ ကျေးဇူးကန်းသော ထိုလူမျိုးအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် မေတ္တာကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး မောရှေသည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို မြင့်မြတ်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အတ္တဆန္ဒမှ မြစ်ဖျားခံခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးတို့၏ ကြီးပွားတိုးတက်မှုသည် သူ့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာထက်လည်းကောင်း၊ ကြီးမြတ်သော လူမျိုးတစ်မျိုး၏ ဖခင်ဖြစ်လာရမည့် အခွင့်အရေးထက်လည်းကောင်း ပို၍ အဖိုးတန်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ သစ္စာရှိမှု၊ ရိုးသားသော နှလုံးသားနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုတို့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူပြီး၊ သစ္စာရှိသော သိုးထိန်းတစ်ဦးအဖြစ် ဣသရေလတို့ကို ဂတိတော်ထားရာပြည်သို့ ပို့ဆောင်ရမည့် ကြီးမားသော တာဝန်ကို သူ့အား အပ်နှင်းခဲ့သည်။

As Moses interceded for Israel, his timidity was lost in his deep
interest and love for those for whom he had, in the hands of God,
been the means of doing so much. The Lord listened to his pleadings,
and granted his unselfsh prayer. God had proved His servant; He had
tested his faithfulness and his love for that erring, ungrateful people,
and nobly had Moses endured the trial. His interest in Israel sprang
from no selfsh motive. The prosperity of God’s chosen people
was dearer to him than personal honor, dearer than the privilege
of becoming the father of a mighty nation. God was pleased with
his faithfulness, his simplicity of heart, and his integrity, and He
committed to him, as a faithful shepherd, the great charge of leading
Israel to the Promised Land.

မောရှေနှင့် ယောရှုတို့ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြစဉ် မောရှေသည် “သက်သေခံချက် ကျောက်ပြားနှစ်ချပ်” ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်ကြီး၏ ဟစ်အော်သံနှင့် အော်ဟစ်သံများကို ကြားကြရပြီး လူတို့မှာ အကြီးအကျယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပုံရသည်။ စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သော ယောရှုအတွက် ပထမဆုံး အတွေးမှာ ရန်သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။ “တပ်စခန်းထဲမှာ စစ်တိုက်သံ ကြားရသည်” ဟု သူက ဆိုသည်။ သို့သော် မောရှေသည် ထိုဆူညံသံ၏ သဘောသဘာဝကို ပို၍ မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအသံမှာ စစ်တိုက်သံမဟုတ်ဘဲ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ပြုလုပ်သံ ဖြစ်သည်။ “အောင်ပွဲခံသော အသံမဟုတ်၊ ရှုံးနိမ့်၍ အော်ဟစ်သောအသံလည်း မဟုတ်၊ သီချင်းဆိုသောအသံကို ငါကြားရသည်” ဟု ဆိုသည်။

As Moses and Joshua came down from the mount, the former
bearing the “tables of the testimony,” they heard the shouts and
outcries of the excited multitude, evidently in a state of wild uproar.
To Joshua the soldier, the frst thought was of an attack from their
enemies. “There is a noise of war in the camp,” he said. But Moses
judged more truly the nature of the commotion. The sound was
not that of combat, but of revelry. “It is not the voice of them that
shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being
overcome; but the noise of them that sing do I hear.”

တပ်စခန်းသို့ နီးကပ်လာသောအခါ၊ လူတို့သည် သူတို့၏ ရုပ်တုကို ဝန်းရံကာ ဟစ်အော်ကခုန်နေကြသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် အီဂျစ်ပြည်၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု ပွဲလမ်းသဘင်များကို အတုယူထားသော သာသနာပ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ တည်ကြည်ပြီး ရိုသေလေးမြတ်သော ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းနှင့် မည်မျှ ကွာခြားလှပါသနည်း။ မောရှေသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်မျက်မှောက်မှ ယခုလေးတင် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို သတိပေးခံရသော်လည်း၊ ဣသရေလတို့၏ ယုတ်ညံ့မှုကို ဖော်ပြနေသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ပြကွက်အတွက် သူ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ။ သူ၏ အမျက်ဒေါသသည် ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ အပြစ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာကြောင်း ပြသရန်အတွက် ကျောက်ပြားများကို ချပစ်လိုက်ရာ၊ လူအပေါင်းတို့၏ ရှေ့တွင် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့က ဘုရားသခင်နှင့် ထားရှိသော ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်သကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်သည်လည်း သူတို့နှင့် ထားရှိသော ပဋိညာဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း အမှတ်လက္ခဏာ ပြုခြင်းဖြစ်သည်။

[320] As they drew near the encampment, they beheld the people
Idolatry at Sinai 283
shouting and dancing around their idol. It was a scene of heathen
riot, an imitation of the idolatrous feasts of Egypt; but how unlike
the solemn and reverent worship of God! Moses was overwhelmed.
He had just come from the presence of God’s glory, and though he
had been warned of what was taking place, he was unprepared for
that dreadful exhibition of the degradation of Israel. His anger was
hot. To show his abhorrence of their crime, he threw down the tables
of stone, and they were broken in the sight of all the people, thus
signifying that as they had broken their covenant with God, so God
had broken His covenant with them.

တပ်စခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော မောရှေသည် ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေသော လူအုပ်ကြီးကြားမှ ဖြတ်သွားကာ၊ ရုပ်တုကို ဆွဲယူ၍ မီးထဲသို့ ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ကာ၊ တောင်ပေါ်မှ စီးဆင်းလာသော ချောင်းရေထဲသို့ ဖြန့်ကြဲပြီး လူတို့ကို သောက်စေခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့ ကိုးကွယ်နေသော ဘုရားသည် မည်သည့်တန်ဖိုးမျှ မရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

Entering the camp, Moses passed through the crowds of revelers,
and seizing upon the idol, cast it into the fre. He afterward ground
it to powder, and having strewed it upon the stream that descended
from the mount, he made the people drink of it. Thus was shown the
utter worthlessness of the god which they had been worshiping.

ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်သည် အပြစ်ရှိသော မိမိ၏ အစ်ကိုကို ဆင့်ခေါ်ပြီး “ဤလူမျိုးသည် သင့်အပေါ်သို့ ဤမျှကြီးမားသော အပြစ်ကို ရောက်စေရန် သူတို့သည် သင့်အား အဘယ်သို့ ပြုခဲ့ကြသနည်း” ဟု တင်းမာစွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ အာရုန်သည် လူတို့၏ ဆူညံစွာ တောင်းဆိုမှုများကို ပြန်လည်ပြောပြခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ အကယ်၍ သူတို့၏ ဆန္ဒကို မလိုက်လျောပါက သူ အသတ်ခံရလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ “ကျွန်ုပ်၏ သခင်၊ အမျက်ထွက်တော်မမူပါနှင့်။ ဤလူမျိုးတို့သည် မကောင်းမှု၌ မည်မျှ စိတ်ထက်သန်ကြောင်းကို သင်သိပါသည်။ သူတို့က ‘ငါတို့ရှေ့မှာ သွားရမည့် ဘုရားတို့ကို ငါတို့အဖို့ လုပ်ပေးပါ။ ငါတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ နုတ်ဆောင်ခဲ့သော ထိုမောရှေသည် အဘယ်သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို ငါတို့မသိပါ’ ဟု ဆိုကြသည်။ ကျွန်ုပ်ကလည်း ‘ရွှေရှိသူတိုင်း ချွတ်ယူခဲ့ကြ’ ဟု ပြောရာ၊ သူတို့က ကျွန်ုပ်ကို ပေးကြသည်။ ထိုရွှေကို ကျွန်ုပ်က မီးထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ဤနွားရုပ် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုသည်။ သူသည် အံ့ဖွယ်အမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့သကဲ့သို့၊ ရွှေကို မီးထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ တန်ခိုးတစ်ခုခုကြောင့် နွားရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ မောရှေကို ယုံကြည်စေလိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဆင်ခြေဆင်လက်များနှင့် လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အဓိက ပြစ်မှုကျူးလွန်သူအဖြစ် တရားမျှတစွာ ဆက်ဆံခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

The great leader summoned his guilty brother and sternly demanded, “What did this people unto thee, that thou hast brought
so great a sin upon them?” Aaron endeavored to shield himself by
relating the clamors of the people; that if he had not complied with
their wishes, he would have been put to death. “Let not the anger of
my lord wax hot,” he said; “thou knowest the people, that they are
set on mischief. For they said unto me, Make us gods, which shall
go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out
of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said
unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they
gave it me: then I cast it into the fre, and there came out this calf.”

အာရုန်သည် လူတို့ထက် များစွာသာလွန်သော ကောင်းချီးနှင့် ဂုဏ်ကို ရရှိထားခြင်းမှာ သူ၏ အပြစ်ကို ပို၍ ကြီးလေးစေခဲ့သည်။ ရုပ်တုကို ပြုလုပ်ပြီး ပွဲနေ့ကို ကြေညာခဲ့သူမှာ “ထာဝရဘုရား၏ သန့်ရှင်းသူ” အာရုန် (ဆာလံ ၁၀၆:၁၆) ဖြစ်သည်။ မောရှေ၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပြီး “သူသည် စကားပြော ကောင်းကြောင်းကို ငါသိ၏” (ထွက်မြောက်ရာ ၄:၁၄) ဟု ဘုရားသခင် ကိုယ်တိုင် သက်သေခံထားသူ ဖြစ်ပါလျက်၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံကို စိန်ခေါ်နေသော ရည်ရွယ်ချက်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်သည် သူမှတစ်ဆင့် အီဂျစ်လူမျိုးများနှင့် သူတို့၏ ဘုရားများအပေါ်သို့ တရားစီရင်မှုများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သော်လည်း၊ သွန်းသော ရုပ်တုရှေ့တွင် “အို ဣသရေလ၊ ဤသူတို့ကား သင့်ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ နုတ်ဆောင်ခဲ့သော သင်၏ ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည်” ဟူသော ကြွေးကြော်သံကို ကြားရသော်လည်း သူသည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သည်။ မောရှေနှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သူ၊ ထိုဘုန်းတော်သည် မည်သည့်ရုပ်တုနှင့်မျှ တူစေရန် ပြုလုပ်၍မရကြောင်း တွေ့မြင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါလျက် — ထိုဘုန်းတော်ကို နွားလား၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ မောရှေမရှိသည့်အချိန်တွင် လူတို့ကို အုပ်ချုပ်ရန် ဘုရားသခင်က အပ်နှင်းထားသူသည် သူတို့၏ ပုန်ကန်မှုကို ထောက်ခံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ “ထာဝရဘုရားသည် အာရုန်ကို ဖျက်ဆီးလိုလောက်အောင် အလွန် အမျက်ထွက်တော်မူ၏။” တရားဟောရာ ၉:၂၀။ သို့သော် မောရှေ၏ ထက်သန်သော ကြားဝင်အသနားခံချက်ကြောင့် သူ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကြီးမားလှသော အပြစ်အတွက် နောင်တရကာ နှိမ့်ချခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

He would lead Moses to believe that a miracle had been wrought—
that the gold had been cast into the fre, and by supernatural power
changed to a calf. But his excuses and prevarications were of no
avail. He was justly dealt with as the chief offender.
The fact that Aaron had been blessed and honored so far above
the people was what made his sin so heinous. It was Aaron “the saint
of the Lord” (Psalm 106:16), that had made the idol and announced
the feast. It was he who had been appointed as spokesman for
Moses, and concerning whom God Himself had testifed, “I know
that he can speak well” (Exodus 4:14), that had failed to check the
idolaters in their heaven-daring purpose. He by whom God had [321]
[322]
[323]
wrought in bringing judgments both upon the Egyptians and upon
284 Patriarchs and Prophets
their gods, had heard unmoved the proclamation before the molten
image, “These be thy gods, O Israel, which brought thee up out
of the land of Egypt.” It was he who had been with Moses on the
mount, and had there beheld the glory of the Lord, who had seen
that in the manifestation of that glory there was nothing of which an
image could be made—it was he who had changed that glory into the
similitude of an ox. He to whom God had committed the government
of the people in the absence of Moses, was found sanctioning their
rebellion. “The Lord was very angry with Aaron to have destroyed
him.” Deuteronomy 9:20. But in answer to the earnest intercession
of Moses, his life was spared; and in penitence and humiliation for
his great sin, he was restored to the favor of God.

အကယ်၍ အာရုန်သည် ရလဒ်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မှန်ကန်သောအရာအတွက် ရပ်တည်ရန် သတ္တိရှိခဲ့လျှင်၊ ထိုဘာသာဖောက်ပြန်မှုကို သူ တားဆီးနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။ သူသည် ဘုရားသခင်အပေါ် မိမိ၏ သစ္စာရှိမှုကို မတုန်မလှုပ် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး၊ သိနာတောင်ပေါ်ရှိ အန္တရာယ်များကို လူတို့အား ကိုးကားပြောဆိုကာ၊ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်ကို နားထောင်ပါမည်ဟူသော သူတို့၏ တည်ကြည်သည့် ပဋိညာဉ်ကို သတိပေးခဲ့လျှင်၊ ထိုဆိုးညစ်မှုမှာ ရပ်တန့်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် လူတို့၏ ဆန္ဒကို သူလိုက်လျောမှုနှင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို ဆောင်ရွက်ရန် သူ၏ တည်ငြိမ်သော ယုံကြည်ချက်တို့က၊ သူတို့၏ စိတ်ကူးထဲတွင် မရှိခဲ့ဖူးသည့် အပြစ်များကို ပို၍ ပြုမူလာရန် သူတို့ကို ရဲတင်းစေခဲ့သည်။

If Aaron had had courage to stand for the right, irrespective of
consequences, he could have prevented that apostasy. If he had
unswervingly maintained his own allegiance to God, if he had cited
the people to the perils of Sinai, and had reminded them of their
solemn covenant with God to obey His law, the evil would have been
checked. But his compliance with the desires of the people and the
calm assurance with which he proceeded to carry out their plans,
emboldened them to go to greater lengths in sin than had before
entered their minds.

မောရှေသည် တပ်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပုန်ကန်သူများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရာ၊ သူ၏ ပြင်းထန်သော ပြစ်တင်မောင်းမဲမှုများနှင့် သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်ကျောက်ပြားများကို ရိုက်ခွဲခြင်းဖြင့် ပြသခဲ့သော အမျက်ဒေါသတို့မှာ၊ သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ချိုသာသော စကားနှင့် ခန့်ညားသော အမူအရာတို့နှင့် ကွာခြားနေသဖြင့် လူတို့သည် အာရုန်ဘက်သို့ ပါခဲ့ကြသည်။ အာရုန်သည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူတို့၏ တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောခဲ့ရသည့် မိမိ၏ အားနည်းမှုမှာ လူတို့ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ပုံချရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဤသို့ဖြစ်လင့်ကစား လူတို့သည် သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် သည်းခံနိုင်မှုတို့အပေါ် အလွန် အထင်ကြီးလေးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် လူတို့မြင်သကဲ့သို့ မြင်တော်မမူပေ။ အာရုန်၏ လိုက်လျောတတ်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် လူတို့ကို ကျေနပ်စေလိုသော ဆန္ဒတို့က သူထောက်ခံနေသော ပြစ်မှု၏ ကြီးလေးမှုကို မျက်ကွယ်ပြုစေခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့၏ အပြစ်တွင် သူ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အသက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ မောရှေ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာမူ ဤအချက်နှင့် အလွန် ကွာခြားသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှုများကို သစ္စာရှိစွာ ဆောင်ရွက်နေစဉ်မှာပင်၊ ဣသရေလတို့၏ သာယာဝပြောမှုသည် မိမိ၏ ကြီးပွားခြင်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာ သို့မဟုတ် အသက်ထက် ပို၍ အဖိုးတန်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

When Moses, on returning to the camp, confronted the rebels,
his severe rebukes and the indignation he displayed in breaking
the sacred tables of the law were contrasted by the people with his
brother’s pleasant speech and dignifed demeanor, and their sympathies were with Aaron. To justify himself, Aaron endeavored to
make the people responsible for his weakness in yielding to their demand; but notwithstanding this, they were flled with admiration of
his gentleness and patience. But God seeth not as man sees. Aaron’s
yielding spirit and his desire to please had blinded his eyes to the
enormity of the crime he was sanctioning. His course in giving his
influence to sin in Israel cost the life of thousands. In what contrast
with this was the course of Moses, who, while faithfully executing
God’s judgments, showed that the welfare of Israel was dearer to
him than prosperity or honor or life.

ဘုရားသခင် အပြစ်ပေးမည့် အပြစ်အားလုံးထဲတွင်၊ အခြားသူများကို မကောင်းမှုပြုရန် အားပေးသည့် အပြစ်သည် ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တွင် အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကျွန်များအား မည်မျှပင် နာကျင်စရာကောင်းစေကာမူ လွန်ကျူးမှုများကို သစ္စာရှိစွာ ပြစ်တင်မောင်းမဲခြင်းဖြင့် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြစေလိုသည်။ ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးချက်ကို ရရှိထားသူများသည် အားနည်းပြီး လိုက်လျောလွယ်သော၊ အခြေအနေကြည့် လုပ်ဆောင်သူများ (time-servers) မဖြစ်သင့်ပေ။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ရန် မရည်ရွယ်သင့်သလို၊ မနှစ်မြို့ဖွယ် တာဝန်များကိုလည်း ရှောင်ကွင်းမနေသင့်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ အမှုကို မတုန်မလှုပ်သော သစ္စာရှိမှုဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Of all the sins that God will punish, none are more grievous in
[324] His sight than those that encourage others to do evil. God would have
His servants prove their loyalty by faithfully rebuking transgression,
Idolatry at Sinai 285
however painful the act may be. Those who are honored with a
divine commission are not to be weak, pliant time-servers. They are
not to aim at self-exaltation, or to shun disagreeable duties, but to
perform God’s work with unswerving fdelity.

မောရှေ၏ ဆုတောင်းချက်ကို ဘုရားသခင်က နားညောင်း၍ ဣသရေလတို့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းမှ ချမ်းသာပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့၏ ဘာသာဖောက်ပြန်မှုကို သိသာထင်ရှားစွာ အပြစ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ အာရုန်က ခွင့်ပြုခဲ့သော စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ဖြစ်မှုနှင့် မနာခံမှုတို့ကို လျင်မြန်စွာ မနှိမ်နင်းပါက၊ ဆိုးညစ်မှုမှာ ပို၍ ကြီးထွားလာမည် ဖြစ်ပြီး လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးကို ပြန်လည်မပြင်ဆင်နိုင်သော ပျက်စီးခြင်းသို့ ဆောင်ကြဉ်းသွားလိမ့်မည်။ ပြင်းထန်လှသော တင်းကျပ်မှုဖြင့် ဆိုးညစ်မှုကို ဖယ်ရှားရမည်။ မောရှေသည် တပ်စခန်း၏ တံခါးတွင် ရပ်၍ “ထာဝရဘုရားဘက်၌ ရှိသောသူ မည်သူနည်း။ ငါ့ထံသို့ လာကြလော့” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ဘာသာဖောက်ပြန်မှုတွင် မပါဝင်ခဲ့သူများသည် မောရှေ၏ ညာဘက်တွင် နေရာယူရမည် ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်ရှိသော်လည်း နောင်တရသူများသည် ဘယ်ဘက်တွင် နေရာယူရမည်။ ထိုအမိန့်ကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ လေဝိနွယ်သားတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုတွင် မပါဝင်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ အခြားသော နွယ်စုများထဲမှ လူအများအပြားမှာလည်း အပြစ်ပြုခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ နောင်တရကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နွားရုပ်ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သော အမျိုးမျိုးသော လူစုလူဝေး အများစုပါဝင်သည့် အဖွဲ့ကြီးမှာမူ သူတို့၏ ပုန်ကန်မှုတွင် ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက် တည်ရှိနေကြသည်။ “ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား” ၏ နာမတော်ဖြင့်၊ မောရှေသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုမှ ကင်းရှင်းခဲ့သော သူ၏ ညာဘက်ရှိ လူတို့အား ဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ ပုန်ကန်မှုတွင် ဆက်လက် တည်ရှိနေသူအားလုံးကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ “ထိုနေ့တွင် လူသုံးထောင် (၃,၀၀၀) ခန့် ကျဆုံးလေ၏။” ရာထူး၊ ဆွေမျိုး သို့မဟုတ် မိတ်ဆွေဖြစ်မှုကို မငဲ့ကွက်ဘဲ၊ ဆိုးညစ်မှုတွင် ဦးဆောင်သူများကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းခဲ့သော်လည်း၊ နောင်တရ၍ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချသူအားလုံးကိုမူ ချမ်းသာပေးခဲ့သည်။

Though God had granted the prayer of Moses in sparing Israel
from destruction, their apostasy was to be signally punished. The
lawlessness and insubordination into which Aaron had permitted
them to fall, if not speedily crushed, would run riot in wickedness,
and would involve the nation in irretrievable ruin. By terrible severity
the evil must be put away. Standing in the gate of the camp, Moses
called to the people, “Who is on the Lord’s side? let him come unto
me.” Those who had not joined in the apostasy were to take their
position at the right of Moses; those who were guilty but repentant,
at the left. The command was obeyed. It was found that the tribe
of Levi had taken no part in the idolatrous worship. From among
other tribes there were great numbers who, although they had sinned,
now signifed their repentance. But a large company, mostly of the
mixed multitude that instigated the making of the calf, stubbornly
persisted in their rebellion. In the name of “the Lord God of Israel,”
Moses now commanded those upon his right hand, who had kept
themselves clear of idolatry, to gird on their swords and slay all
who persisted in rebellion. “And there fell of the people that day
about three thousand men.” Without regard to position, kindred, or
friendship, the ringleaders in wickedness were cut off; but all who
repented and humbled themselves were spared.

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တရားစီရင်ခြင်းလုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်သူများသည် ကောင်းကင်ဘုရင်၏ စီရင်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာဖြင့် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် မိမိတို့၏ လူသားဆန်သော မျက်စိကန်းမှုဖြင့် အချင်းချင်းကို စီရင်ခြင်းနှင့် ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ရာတွင် သတိထားသင့်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်က မတရားမှုကို စီရင်ရန် အမိန့်ပေးသောအခါ လိုက်နာရမည် ဖြစ်သည်။ ဤနာကျင်ဖွယ် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သူများသည် ပုန်ကန်မှုနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို စက်ဆုပ်ကြောင်း ဤသို့ဖြင့် ပြသခဲ့ကြပြီး စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်အတွက် ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဆက်ကပ်ခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် လေဝိနွယ်အား အထူးထူးခြားခြား ချီးမြှောက်ခဲ့သည်။

Those who performed this terrible work of judgment were acting
by divine authority, executing the sentence of the King of heaven.
Men are to beware how they, in their human blindness, judge and
condemn their fellow men; but when God commands them to execute His sentence upon iniquity, He is to be obeyed. Those who
performed this painful act, thus manifested their abhorrence of rebellion and idolatry, and consecrated themselves more fully to the
service of the true God. The Lord honored their faithfulness by
bestowing special distinction upon the tribe of Levi.

ဣသရေလတို့သည် သစ္စာဖောက်မှု (treason) ကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့အပေါ် ကျေးဇူးများကို ပုံအောပေးခဲ့ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် နာခံပါမည်ဟု ဂတိပြုထားသော အခွင့်အာဏာရှိသည့် ဘုရင်အပေါ် ကျူးလွန်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သစ္စာဖောက်တို့အပေါ် တရားမျှတစွာ စီရင်ရမည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်လည်း ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို တွေ့မြင်ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ပညတ်တော်ကို ထိန်းသိမ်းထားစဉ်မှာပင်၊ လူတိုင်းအား လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်နှင့် နောင်တရရန် အခွင့်အရေးကို ပေးသနားခဲ့သည်။ ပုန်ကန်မှုတွင် ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက် တည်ရှိနေသူများသာ သုတ်သင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

The Israelites had been guilty of treason, and that against a King
who had loaded them with benefts and whose authority they had
voluntarily pledged themselves to obey. That the divine government [325]
might be maintained justice must be visited upon the traitors. Yet
286 Patriarchs and Prophets
even here God’s mercy was displayed. While He maintained His
law, He granted freedom of choice and opportunity for repentance
to all. Only those were cut off who persisted in rebellion.

ဤအပြစ်ကို အပြစ်ပေးရန် လိုအပ်သည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုင်းနိုင်ငံများအား ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုအပေါ် ဘုရားသခင်၏ မနှစ်သက်မှုကို သက်သေပြရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ အပြစ်ရှိသူတို့အပေါ် တရားမျှတစွာ စီရင်ခြင်းဖြင့်၊ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ လက်နက်ကိရိယာအဖြစ် သူတို့၏ ပြစ်မှုအပေါ် တည်ကြည်ပြီး လူသိရှင်ကြား ကန့်ကွက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ရမည်။ နောင်အခါတွင် ဣသရေလတို့သည် အနီးအနားရှိ တိုင်းရင်းသားတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသောအခါ၊ သူတို့၏ ရန်သူများက “ယေဟောဝါကို မိမိတို့ဘုရားအဖြစ် ကိုးကွယ်သည်ဆိုသော လူမျိုးသည် ဟောရပ်တောင်ပေါ်၌ နွားရုပ်ကိုလုပ်၍ ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည်” ဟု ပြန်လည်စွပ်စွဲလာကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ဣသရေလတို့သည် အရှက်ရဖွယ် ထိုအမှန်တရားကို ဝန်ခံရသော်လည်း၊ လွန်ကျူးသူတို့ ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကံကြမ္မာကို ထောက်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အပြစ်ကို ဘုရားသခင်က ခွင့်ပြုထားခြင်း သို့မဟုတ် ခွင့်လွှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

It was necessary that this sin should be punished, as a testimony
to surrounding nations of God’s displeasure against idolatry. By
executing justice upon the guilty, Moses, as God’s instrument, must
leave on record a solemn and public protest against their crime. As
the Israelites should hereafter condemn the idolatry of the neighboring tribes, their enemies would throw back upon them the charge
that the people who claimed Jehovah as their God had made a calf
and worshiped it in Horeb. Then though compelled to acknowledge
the disgraceful truth, Israel could point to the terrible fate of the
transgressors, as evidence that their sin had not been sanctioned or
excused.

တရားမျှတမှုကဲ့သို့ပင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကလည်း ဤအပြစ်အတွက် တရားစီရင်မှုကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးကို အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်သကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ပုန်ကန်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူများကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းခြင်းမှာ သူတို့က အခြားသူများကို ပျက်စီးခြင်းသို့ မပို့ဆောင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ ကာဣန၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခြင်းအားဖြင့်၊ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ကို အပြစ်မပေးဘဲ လွှတ်ထားခြင်း၏ ရလဒ်ကို စကြဝဠာတစ်ခုလုံးအား သက်သေပြခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်ရှင်မှုနှင့် သွန်သင်ချက်များကြောင့် သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များအပေါ် လွှမ်းမိုးခဲ့သော ဩဇာသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရေလွှမ်းမိုးဘေးဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်ရလောက်အောင် ပျက်စီးယိုယွင်းစေခဲ့သည်။ ရေလွှမ်းမိုးခြင်း မတိုင်မီခေတ်က သမိုင်းကြောင်းက သက်သေပြနေသည်မှာ အသက်ရှည်ခြင်းသည် အပြစ်သားအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားသော သည်းခံတော်မူခြင်းသည် သူတို့၏ ဆိုးညစ်မှုကို မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ လူတို့ အသက်ရှည်လေလေ၊ သူတို့သည် ပို၍ ပျက်စီးလေလေ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Love no less than justice demanded that for this sin judgment
should be inflicted. God is the guardian as well as the sovereign of
His people. He cuts off those who are determined upon rebellion,
that they may not lead others to ruin. In sparing the life of Cain,
God had demonstrated to the universe what would be the result of
permitting sin to go unpunished. The influence exerted upon his
descendants by his life and teaching led to the state of corruption
that demanded the destruction of the whole world by a flood. The
history of the antediluvians testifes that long life is not a blessing to
the sinner; God’s great forbearance did not repress their wickedness.
The longer men lived, the more corrupt they became.

သိနာတောင်ခြေမှ ဘာသာဖောက်ပြန်မှုတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လွန်ကျူးမှုအပေါ် လျင်မြန်စွာ အပြစ်မပေးခဲ့လျှင် ထိုရလဒ်မျိုးပင် ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ကမ္ဘာမြေသည် နောဧလက်ထက်ကကဲ့သို့ပင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ဤလွန်ကျူးသူများကို ချမ်းသာပေးခဲ့လျှင်၊ ကာဣန၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆိုးကျိုးများထက် ပို၍ ကြီးမားသော ဆိုးညစ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော လူတို့အပေါ် တရားစီရင်ရန် လိုအပ်မှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက်၊ လူထောင်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ပင် ဖြစ်သည်။ လူအများကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ကိုယ်တော်သည် လူနည်းစုကို အပြစ်ပေးရမည်။ ထို့ပြင် လူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ ကာကွယ်မှု ကင်းမဲ့သွားသောအခါ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးသည် သူတို့၏ ရန်သူများ၏ လက်အောက်သို့ ကျရောက်နိုင်ခြေ ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုဆိုးညစ်မှုကို ချက်ချင်း မဖယ်ရှားခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် များပြားလှသော၊ အင်အားကြီးမားသော ရန်သူတို့၏ သားကောင်များ မကြာမီ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မည်။ ဣသရေလတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက်လည်းကောင်း၊ နောင်လာနောက်သားများအတွက် သင်ခန်းစာအဖြစ်လည်းကောင်း ပြစ်မှုကို ချက်ချင်း အပြစ်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ပြင် အပြစ်သားများကိုယ်တိုင် သူတို့၏ ဆိုးညစ်သော လမ်းစဉ်မှ ရပ်တန့်စေခြင်းသည် သူတို့အတွက်လည်း ကရုဏာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့လျှင်၊ ဘုရားသခင်အား ပုန်ကန်စေခဲ့သော ထိုစိတ်ဓာတ်သည် သူတို့အချင်းချင်းကြားတွင် မုန်းတီးမှုနှင့် တိုက်ခိုက်မှုများအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာမည် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အချင်းချင်း ပြန်လည် ဖျက်ဆီးကြလိမ့်မည်။ ကမ္ဘာကြီးကို ချစ်သောကြောင့်၊ ဣသရေလတို့ကို ချစ်သောကြောင့်၊ အပြစ်ကျူးလွန်သူများကိုပင် ချစ်သောကြောင့် ပြစ်မှုကို လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်သော တင်းကျပ်မှုဖြင့် အပြစ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

So with the apostasy at Sinai. Unless punishment had been
speedily visited upon transgression, the same results would again
have been seen. The earth would have become as corrupt as in the
days of Noah. Had these transgressors been spared, evils would
have followed, greater than resulted from sparing the life of Cain. It
was the mercy of God that thousands should suffer, to prevent the
necessity of visiting judgments upon millions. In order to save the
many, He must punish the few. Furthermore, as the people had cast
off their allegiance to God, they had forfeited the divine protection,
and, deprived of their defense, the whole nation was exposed to the
power of their enemies. Had not the evil been promptly put away,
they would soon have fallen a prey to their numerous and powerful
[326] foes. It was necessary for the good of Israel, and also as a lesson to
Idolatry at Sinai 287
all succeeding generations, that crime should be promptly punished.

And it was no less a mercy to the sinners themselves that they should
be cut short in their evil course. Had their life been spared, the same
spirit that led them to rebel against God would have been manifested
in hatred and strife among themselves, and they would eventually
have destroyed one another. It was in love to the world, in love to
Israel, and even to the transgressors, that crime was punished with
swift and terrible severity.

လူတို့သည် မိမိတို့ အပြစ်၏ ကြီးလေးမှုကို သိမြင်လာသောအခါ၊ တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ထိတ်လန့်ခြင်းများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အပြစ်ကျူးလွန်သူတိုင်း သုတ်သင်ခံရတော့မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဒုက္ခကို သနားသဖြင့် မောရှေသည် သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်ထံ နောက်တစ်ကြိမ် အသနားခံပေးမည်ဟု ဂတိပေးခဲ့သည်။

As the people were roused to see the enormity of their guilt,
terror pervaded the entire encampment. It was feared that every
offender was to be cut off. Pitying their distress, Moses promised to
plead once more with God for them.

“သင်တို့သည် ကြီးစွာသော အပြစ်ကို ပြုကြပြီ။ ယခု ကျွန်ုပ်သည် ထာဝရဘုရားထံသို့ တက်သွားပါမည်။ သင်တို့၏ အပြစ်အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပြုနိုင်ကောင်းပြုနိုင်ပါလိမ့်မည်” ဟု သူက ဆိုသည်။ သူသည် သွားရောက်၍ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်တွင် ဝန်ခံရာ၌ “အို၊ ဤလူမျိုးတို့သည် ကြီးစွာသော အပြစ်ကို ပြု၍ ရွှေဘုရားတို့ကို မိမိတို့အဖို့ လုပ်ကြပါပြီ။ သို့သော်လည်း ယခု သူတို့၏ အပြစ်ကို လွှတ်တော်မူပါ။ မလွှတ်လျှင် ကိုယ်တော် ရေးထားတော်မူသော စာရင်းထဲက ကျွန်ုပ်၏ နာမည်ကို ပယ်ဖျက်တော်မူပါ” ဟု လျှောက်လေသည်။ အဖြေမှာ “ငါ့ကို ပြစ်မှားသောသူ မည်သူကိုမဆို ငါ၏ စာရင်းထဲက ငါပယ်ဖျက်မည်။ ထို့ကြောင့် ယခု သွားလော့။ ငါပြောခဲ့သော အရပ်သို့ လူတို့ကို လမ်းပြလော့။ ကြည့်ရှုလော့၊ ငါ၏ ကောင်းကင်တမန်သည် သင့်ရှေ့၌ သွားလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ငါစစ်ဆေးသောနေ့၌ သူတို့၏ အပြစ်ကို သူတို့အပေါ်သို့ ငါရောက်စေမည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“Ye have sinned a great sin,” he said, “and now I will go up unto
the Lord; peradventure I shall make an atonement for your sin.” He
went, and in his confession before God he said, “Oh, this people
have sinned a great sin, and have made them gods of gold. Yet now if
Thou wilt forgive their sin—; and if not, blot me, I pray Thee, out of
Thy book which Thou hast written.” The answer was, “Whosoever
hath sinned against Me, him will I blot out of My book. Therefore
now go, lead the people into the place of which I have spoken unto
thee: behold, Mine Angel shall go before thee: nevertheless, in the
day when I visit, I will visit their sin upon them.”

မောရှေ၏ ဆုတောင်းချက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ကို လူသားအားလုံး၏ အမည်များနှင့် သူတို့၏ ကောင်းမှု၊ ဆိုးမှု လုပ်ရပ်များကို သစ္စာရှိစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံရှိ မှတ်တမ်းများထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ အသက်စာစောင်တွင် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ဖူးသူ အားလုံး၏ အမည်များ ပါဝင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦးသည် ကိုယ်တော်ထံမှ ခွာသွားပြီး၊ အပြစ်ကို ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက် ပြုမူခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို နောက်ဆုံးတွင် ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘဲ ခက်ထန်သွားပါက၊ သူတို့၏ နာမည်များသည် တရားစီရင်ရာတွင် အသက်စာစောင်မှ ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်း ခံရလိမ့်မည်။ အပြစ်သား၏ ကံကြမ္မာသည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း မောရှေ နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော် အကယ်၍ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရမည်ဆိုပါက၊ သူ၏ နာမည်ကိုလည်း သူတို့နှင့်အတူ ပယ်ဖျက်ခံရရန် သူဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ဤမျှ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့သူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှု ကျရောက်သည်ကို သူ မကြည့်ရက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဣသရေလတို့အတွက် မောရှေ၏ ကြားဝင်အသနားခံမှုသည် အပြစ်ရှိသော လူသားတို့အတွက် ခရစ်တော်၏ ကြားဝင်အသနားခံပေးခြင်းကို ပုံဆောင်သည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် ခရစ်တော်ကဲ့သို့ လွန်ကျူးသူ၏ အပြစ်ကို မောရှေအား ထမ်းဆောင်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ “ငါ့ကို ပြစ်မှားသောသူ မည်သူကိုမဆို ငါ၏ စာရင်းထဲက ငါပယ်ဖျက်မည်” ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူ၏။

In the prayer of Moses our minds are directed to the heavenly
records in which the names of all men are inscribed, and their deeds,
whether good or evil, are faithfully registered. The book of life
contains the names of all who have ever entered the service of God.
If any of these depart from Him, and by stubborn persistence in sin
become fnally hardened against the influences of His Holy Spirit,
their names will in the judgment be blotted from the book of life,
and they themselves will be devoted to destruction. Moses realized
how dreadful would be the fate of the sinner; yet if the people of
Israel were to be rejected by the Lord, he desired his name to be
blotted out with theirs; he could not endure to see the judgments
of God fall upon those who had been so graciously delivered. The
intercession of Moses in behalf of Israel illustrates the mediation of
Christ for sinful men. But the Lord did not permit Moses to bear,
as did Christ, the guilt of the transgressor. “Whosoever hath sinned [327]
against Me,” He said, “him will I blot out of My book.”
288 Patriarchs and Prophets

လူတို့သည် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် သူတို့၏ လူသေများကို သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ကြသည်။ သုံးထောင် (၃,၀၀၀) ခန့်မှာ ဓားဘေးဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ပြီး၊ မကြာမီ တပ်စခန်းတွင် ကာလနာရောဂါ (plague) တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ယခုမူ ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်သည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်တွင် ဆက်လက် လိုက်ပါတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သတင်းစကား ရောက်ရှိလာသည်။ ထာဝရဘုရားက “ငါသည် သင်တို့နှင့်အတူ မလိုက်။ သင်တို့သည် ခေါင်းမာသော လူမျိုးဖြစ်၍ လမ်းတွင် သင်တို့ကို ငါဖျက်ဆီးမိမည် စိုးရိမ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် “သင်တို့အား ငါအဘယ်သို့ ပြုရမည်ကို သိရအောင် သင်တို့၏ အဆင်တန်ဆာများကို ချွတ်ထားကြလော့” ဟူသော အမိန့်ကို ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ တပ်စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ညည်းတွားမြည်တမ်းခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။ “ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဟောရပ်တောင်ခြေတွင် မိမိတို့၏ အဆင်တန်ဆာများကို ချွတ်ထားကြ၏။”

In deep sadness the people had buried their dead. Three thousand
had fallen by the sword; a plague had soon after broken out in the
encampment; and now the message came to them that the divine
Presence would no longer accompany them in their journeyings.
Jehovah had declared, “I will not go up in the midst of thee; for thou
art a stiffnecked people: lest I consume thee in the way.” And the
command was given, “Put off thy ornaments from thee, that I may
know what to do unto thee.” Now there was mourning throughout the
encampment. In penitence and humiliation “the children of Israel
stripped themselves of their ornaments by the mount Horeb.”

ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ၊ ယာယီ ဝတ်ပြုရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သော တဲကို တပ်စခန်းနှင့် “ဝေးရာသို့” ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ထံမှ မျက်မှောက်တော်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း နောက်ထပ် သက်သေအထောက်အထား တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မောရှေအား ကိုယ်တော့်ကို ထင်ရှားပြသမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးတို့အား မဟုတ်ပေ။ ထိုပြစ်တင်မှုကို သူတို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားခဲ့ရပြီး၊ အပြစ်ကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးအတွက် ပိုမိုကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်၏ နိမိတ်လက္ခဏာကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်ရန်အတွက် မောရှေကို တပ်စခန်းမှ ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သလော။

By the divine direction the tent that had served as a temporary
place of worship was removed “afar off from the camp.” This was
still further evidence that God had withdrawn His presence from
them. He would reveal Himself to Moses, but not to such a people.
The rebuke was keenly felt, and to the conscience-smitten multitudes it seemed a foreboding of greater calamity. Had not the Lord
separated Moses from the camp that He might utterly destroy them?

သို့သော် သူတို့တွင် မျှော်လင့်ချက် မကင်းမဲ့ခဲ့ပေ။ တဲကို တပ်စခန်းပြင်ပတွင် ဆောက်ထားသော်လည်း မောရှေက ၎င်းကို “ပရိသတ်စည်းဝေးရာ တဲတော်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် နောင်တရပြီး ထာဝရဘုရားထံသို့ ပြန်လှည့်လိုသူ အားလုံးကို ထိုနေရာသို့ သွား၍ မိမိတို့၏ အပြစ်များကို ဝန်ခံကာ ကရုဏာတော်ကို ရှာဖွေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ တဲများသို့ ပြန်သွားသောအခါ မောရှေသည် တဲတော်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ လူတို့သည် သူတို့အတွက် မောရှေ၏ အသနားခံမှုများကို လက်ခံရရှိကြောင်း အမှတ်လက္ခဏာ တစ်ခုခုကို ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်သည် သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆင်းသက်လာခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် လုံးဝဖျက်ဆီးခြင်း မခံရဟု မျှော်လင့်နိုင်ကြသည်။ တိမ်တိုင်သည် ဆင်းသက်လာပြီး တဲတော်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသောအခါ၊ လူတို့သည် ဝမ်းမြောက်လွန်း၍ ငိုကြွေးကြပြီး “လူအပေါင်းတို့သည် ထ၍ မိမိတို့ တဲတံခါးဝတွင် ကိုးကွယ်ကြ၏။”

But they were not left without hope. The tent was pitched without
the encampment, but Moses called it “the tabernacle of the congregation.” All who were truly penitent, and desired to return to the
Lord, were directed to repair thither to confess their sins and seek
His mercy. When they returned to their tents Moses entered the
tabernacle. With agonizing interest the people watched for some
token that his intercessions in their behalf were accepted. If God
should condescend to meet with him, they might hope that they were
not to be utterly consumed. When the cloudy pillar descended, and
stood at the entrance of the tabernacle, the people wept for joy, and
they “rose up and worshiped, every man in his tent door.”

မောရှေသည် မိမိ၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေသူတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုနှင့် မျက်စိကန်းမှုတို့ကို ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။ သူရင်ဆိုင်ရမည့် အခက်အခဲများကိုလည်း သိထားသည်။ သို့သော် လူတို့ကို အောင်မြင်နိုင်ရန်အတွက် ဘုရားသခင်ထံမှ အကူအညီ လိုအပ်ကြောင်း သူသင်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သိမြင်ရန်နှင့် မျက်မှောက်တော် ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံချက်အတွက် အသနားခံခဲ့သည်။ “ကြည့်ရှုတော်မူပါ၊ ‘ဤလူမျိုးကို နုတ်ဆောင်လော့’ ဟု ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ မည်သူ့ကို စေလွှတ်မည်ကို သိစေတော်မမူပါ။ သို့သော်လည်း ‘သင့်ကို ငါသိ၏၊ သင်သည် ငါ့မျက်မှောက်၌ မျက်နှာသာ ရပြီ’ ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်၌ မျက်နှာသာ ရသည်မှန်လျှင်၊ ကိုယ်တော်ကို သိရပါမည့်အကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်၌ မျက်နှာသာ ရပါမည့်အကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ လမ်းခရီးကို ယခု ပြသတော်မူပါ။ ဤလူမျိုးသည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဆင်ခြင်တော်မူပါ။”

Moses knew well the perversity and blindness of those who were
placed under his care; he knew the diffculties with which he must
contend. But he had learned that in order to prevail with the people,
he must have help from God. He pleaded for a clearer revelation of
God’s will and for an assurance of His presence: “See, Thou sayest
unto me, Bring up this people: and Thou hast not let me know whom
[328] Thou wilt send with me. Yet Thou hast said, I know thee by name,
and thou hast also found grace in My sight. Now therefore, I pray
Thee, if I have found grace in Thy sight, show me now Thy way, that
Idolatry at Sinai 289
I may know Thee, that I may fnd grace in Thy sight: and consider
that this nation is Thy people.”

အဖြေမှာ “ငါ၏ မျက်မှောက်တော်သည် သင်နှင့်အတူ လိုက်မည်ဖြစ်၍၊ သင့်အား ငါချမ်းသာပေးမည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မောရှေသည် ကျေနပ်မှု မရှိသေးပေ။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလတို့ကို ခေါင်းမာမှုနှင့် နောင်တမရမှုတို့တွင် ပစ်ထားခဲ့ပါက ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ရလဒ်များကို သူ ခံစားနေရသည်။ မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကို မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများထံမှ ခွဲထုတ်ခြင်းကို သူ မခံစားနိုင်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးအပေါ် ပြန်လည်ပေးသနားရန်နှင့် မျက်မှောက်တော်၏ အမှတ်လက္ခဏာသည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် လမ်းပြပေးရန် သူဆုတောင်းခဲ့သည်။ “ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တော်သည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ မလိုက်လျှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဤအရပ်မှ ခေါ်ဆောင်မသွားပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်၌ မျက်နှာသာ ရကြောင်းကို အဘယ်သို့ သိရပါမည်နည်း။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ကြွတော်မူခြင်းအားဖြင့် သိရသည် မဟုတ်ပါလော။ သို့မှသာလျှင် ကျွန်ုပ်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့သည် မြေကြီးမျက်နှာပေါ်ရှိ လူခပ်သိမ်းတို့ထက် ထူးခြားကြပါလိမ့်မည်။”

The answer was, “My presence shall go with thee, and I will
give thee rest.” But Moses was not yet satisfed. There pressed upon
his soul a sense of the terrible results should God leave Israel to
hardness and impenitence. He could not endure that his interests
should be separated from those of his brethren, and he prayed that
the favor of God might be restored to His people, and that the token
of His presence might continue to direct their journeyings: “If Thy
presence go not with me, carry us not up hence. For wherein shall it
be known here that I and Thy people have found grace in Thy sight?
is it not in that Thou goest with us? So shall we be separated, I and
Thy people, from all the people that are upon the face of the earth.”

ထာဝရဘုရားကလည်း “သင်လျှောက်ထားသည့်အတိုင်း ဤအမှုကိုလည်း ငါပြုမည်။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ငါ့မျက်မှောက်၌ မျက်နှာသာ ရပြီ၊ သင့်ကို ငါသိ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

And the Lord said, “I will do this thing also that thou hast spoken:
for thou hast found grace in My sight, and I know thee by name.”

ပရောဖက် (မောရှေ) သည် အသနားခံခြင်းကို မရပ်တန့်သေးပေ။ ဆုတောင်းချက်တိုင်းကို အဖြေရရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုဆိုင်ရာ ပိုမိုကြီးမားသော အမှတ်လက္ခဏာများကို ငတ်မွတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် လူသားတစ်ဦးမျှ ယခင်က မတောင်းဆိုဖူးသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည် — “ကျွန်ုပ်ကို ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို ပြတော်မူပါဟု အသနားခံပါသည်” ဟု လျှောက်လေသည်။

Still the prophet did not cease pleading. Every prayer had been
answered, but he thirsted for greater tokens of God’s favor. He
now made a request that no human being had ever made before: “I
beseech Thee, show me Thy glory.”

ဘုရားသခင်သည် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို မောက်မာသည်ဟု ပြစ်တင်ခြင်း မပြုဘဲ၊ “ငါ၏ ကောင်းမြတ်ခြင်း အလုံးစုံကို သင့်ရှေ့၌ လွန်စေမည်” ဟု ကြင်နာသော စကားတော်ကို မိန့်တော်မူ၏။ ဘုရားသခင်၏ ဖွင့်ဟထားသော ဘုန်းတော်ကို မည်သည့် သေမျိုးမှ ကြည့်ရှု၍ အသက်မရှင်နိုင်သော်လည်း၊ မောရှေသည် သူခံနိုင်ရည်ရှိသလောက် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံချက် ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် တောင်ထိပ်သို့ ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခံရသည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်ဆင်းခဲ့သော လက်တော်၊ “တောင်တို့ကို ရွှေ့သော်လည်း သူတို့မသိ” (ယောဘ ၉:၅) ဟူသော ထိုလက်တော်သည် မြေမှုန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဤသတ္တဝါ၊ ကြီးမားသော ယုံကြည်ခြင်းရှိသည့် ဤလူသားကို ယူ၍ ကျောက်ကြားထဲတွင် ထားရှိခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်း အလုံးစုံတို့သည် သူ၏ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

God did not rebuke his request as presumptuous; but the gracious
words were spoken, “I will make all My goodness pass before thee.”
The unveiled glory of God, no man in this mortal state can look upon
and live; but Moses was assured that he should behold as much of
the divine glory as he could endure. Again he was summoned to the
mountain summit; then the hand that made the world, that hand that
“removeth the mountains, and they know not” (Job 9:5), took this
creature of the dust, this mighty man of faith, and placed him in a
cleft of the rock, while the glory of God and all His goodness passed
before him.

ဤအတွေ့အကြုံ — အထူးသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်သည် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါမည်ဟူသော ဂတိတော် — သည် မောရှေအတွက် သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အမှုတော်တွင် အောင်မြင်မှုရရှိမည်ဟူသော အာမခံချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို အီဂျစ်ပြည်၏ ပညာရပ်များ အားလုံးထက်လည်းကောင်း၊ နိုင်ငံပြုသုခမိန် သို့မဟုတ် စစ်ဦးစီးချုပ်အဖြစ် သူ၏ အောင်မြင်မှုများ အားလုံးထက်လည်းကောင်း အဆမတန် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်ဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ မည်သည့်အစွမ်းအစ၊ ကျွမ်းကျင်မှု သို့မဟုတ် ပညာရပ်ကမျှ ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိနေသော မျက်မှောက်တော်၏ နေရာကို အစားထိုးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

This experience—above all else the promise that the divine Presence would attend him—was to Moses an assurance of success in
the work before him; and he counted it of infnitely greater worth
than all the learning of Egypt or all his attainments as a statesman or
a military leader. No earthly power or skill or learning can supply
the place of God’s abiding presence.

လွန်ကျူးသူအတွက်မူ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ထဲသို့ ကျရောက်ရခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာဖြစ်သော်လည်း၊ မောရှေသည် ထာဝရတည်ရှိတော်မူသော အရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေသော်လည်း မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ အလိုတော်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆာလံဆရာက “ငါသည် စိတ်ထဲ၌ ဒုစရိုက်ကို ငဲ့ကွက်လျှင်၊ ထာဝရဘုရားသည် နားညောင်းတော်မူမည် မဟုတ်” (ဆာလံ ၆၆:၁၈) ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် “ထာဝရဘုရား၏ လျှို့ဝှက်ချက်သည် ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့သော သူတို့၌ ရှိ၏။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ပဋိညာဉ်ကို သူတို့အား ပြတော်မူမည်။” ဆာလံ ၂၅:၁၄။

To the transgressor it is a fearful thing to fall into the hands of [329]
the living God; but Moses stood alone in the presence of the Eternal
One, and he was not afraid; for his soul was in harmony with the will
290 Patriarchs and Prophets
of his Maker. Says the psalmist, “If I regard iniquity in my heart,
the Lord will not hear me.” Psalm 66:18. But “the secret of the Lord
is with them that fear Him; and He will show them His covenant.”
Psalm 25:14.

ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်ကို ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည် — “ထာဝရဘုရား၊ ထာဝရဘုရား၊ သနားခြင်း ကရုဏာနှင့် ပြည့်စုံ၍ ကျေးဇူးပြုတတ်သော ဘုရား၊ စိတ်ရှည်၍ ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်းနှင့် ကြွယ်ဝတော်မူသော ဘုရား၊ လူထောင်ပေါင်းများစွာတို့အား ကရုဏာကို စောင့်၍၊ ဒုစရိုက်၊ အပြစ်၊ လွန်ကျူးခြင်းတို့ကို လွှတ်တတ်သော ဘုရား၊ သို့သော်လည်း အပြစ်ရှိသော သူကို အလျှင်း အပြစ်မလွှတ်သော ဘုရား။”

The Deity proclaimed Himself, “The Lord, The Lord God, merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth,
keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression
and sin, and that will by no means clear the guilty.”

“မောရှေသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်၍ ကိုးကွယ်လေ၏။” သူသည် ဘုရားသခင်အား ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတို့၏ အပြစ်ကို လွှတ်တော်မူရန်နှင့် သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏ အမွေအနှစ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်တော်မူရန် နောက်တစ်ကြိမ် အသနားခံခဲ့သည်။ သူ၏ ဆုတောင်းချက်ကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလတို့အပေါ် ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ပြန်လည်ပေးသနားရန်နှင့် သူတို့အတွက် “မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး၌ မည်သည့်လူမျိုးတွင်မျှ မပြုဖူးသေးသော” အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုလုပ်ရန် ကြင်နာစွာ ဂတိပေးခဲ့သည်။

“Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and
worshiped.” Again he entreated that God would pardon the iniquity
of His people, and take them for His inheritance. His prayer was
granted. The Lord graciously promised to renew His favor to Israel,
and in their behalf to do marvels such as had not been done “in all
the earth, nor in any nation.”

မောရှေသည် တောင်ပေါ်တွင် ရက်ပေါင်းလေးဆယ်နှင့် ညပေါင်းလေးဆယ် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပထမအကြိမ်ကဲ့သို့ပင် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သူနှင့်အတူ တက်သွားခွင့် မရသလို၊ သူ မရှိသည့်အချိန်တွင်လည်း မည်သူမျှ တောင်သို့ မချဉ်းကပ်ရပေ။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်အရ သူသည် ကျောက်ပြားနှစ်ချပ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး တောင်ထိပ်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည်လည်း “ပဋိညာဉ်စကားတော်ဖြစ်သော ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို ကျောက်ပြားပေါ်၌ တစ်ဖန် ရေးတော်မူ၏။”

Forty days and nights Moses remained in the mount; and during
all this time, as at the frst, he was miraculously sustained. No man
had been permitted to go up with him, nor during the time of his
absence were any to approach the mount. At God’s command he
had prepared two tables of stone, and had taken them with him to
the summit; and again the Lord “wrote upon the tables the words of
the covenant, the Ten Commandments.” [See Appendix, note 5.]

ဘုရားသခင်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့၍ ကုန်ဆုံးခဲ့သော ထိုရှည်လျားလှသော အချိန်အတွင်း၊ မောရှေ၏ မျက်နှာသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော် ဘုန်းကို ထင်ဟပ်ခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ၊ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် စူးရှသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အလင်းမျိုးသည် သတေဖန်အား တရားသူကြီးများ၏ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါတွင် သူ၏ မျက်နှာတွင် လင်းလက်နေခဲ့သည်။ “လွှတ်တော်တွင် ထိုင်နေသော သူအပေါင်းတို့သည် သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုသောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာသည် ကောင်းကင်တမန်၏ မျက်နှာကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ကို မြင်ကြ၏။” တမန်တော် ၆:၁၅။ အာရုန်နှင့် လူမျိုးတို့သည် မောရှေထံမှ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး “သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြောက်ရွံ့ကြ၏။” သူတို့၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို မြင်သော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မသိသဖြင့် မောရှေက သူတို့ကို ချဉ်းကပ်လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့အား ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည် သင့်မြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အာမခံချက်ကို ပေးခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ပြန်လည် ရရှိပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ အသံတွင် ချစ်ခြင်းနှင့် အသနားခံခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ဘာကိုမျှ သူတို့ မခံစားရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ စကားပြောရန် အလွန်ပင် ခန့်ညားထိတ်လန့်နေသဖြင့်၊ သူသည် မောရှေ၏ မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြခဲ့သည်။ ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်သည် သူဆိုလိုသည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်ကို သိစိတ်ရှိနေကြသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်အောက်တွင် ရှိနေဆဲဟု ခံစားရကာ၊ အကယ်၍ သူတို့သည် ဘုရားသခင်အား နာခံခဲ့ကြလျှင် သူတို့ကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံစေမည့် ထိုကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အလင်းရောင်ကို သူတို့ မခံစားနိုင်ခဲ့ကြပေ။

During that long time spent in communion with God, the face of
Moses had reflected the glory of the divine Presence; unknown to
himself his face shone with a dazzling light when he descended from
the mountain. Such a light illumined the countenance of Stephen
when brought before his judges; “and all that sat in the council,
looking steadfastly on him, saw his face as it had been the face
of an angel.” Acts 6:15. Aaron as well as the people shrank away
from Moses, and “they were afraid to come nigh him.” Seeing their
confusion and terror, but ignorant of the cause, he urged them to
come near. He held out to them the pledge of God’s reconciliation,
and assured them of His restored favor. They perceived in his voice
nothing but love and entreaty, and at last one ventured to approach
him. Too awed to speak, he silently pointed to the countenance of
[330] Moses, and then toward heaven. The great leader understood his
meaning. In their conscious guilt, feeling themselves still under the
divine displeasure, they could not endure the heavenly light, which,
had they been obedient to God, would have flled them with joy.

သိနာတောင်ခြေ၌ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း ၂၉၁

အပြစ်ရှိခြင်းတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း ရှိ၏။ အပြစ်မှ ကင်းစင်သော ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလင်းတော်မှ ပုန်းကွယ်လိုစိတ် ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

Idolatry at Sinai 291
There is fear in guilt. The soul that is free from sin will not wish to
hide from the light of heaven.

မောရှေသည် ၎င်းတို့အား ပြောကြားစရာများစွာ ရှိလေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို သနားသဖြင့် မိမိမျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးပုဝါကို အုပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ ဘုရားသခင်နှင့် မိသဟာယဖွဲ့ရာမှ စခန်းသို့ ပြန်လာတိုင်း ထိုသို့ပင် ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Moses had much to communicate to them; and compassionating their fear, he put a veil upon his face, and continued to do so
thereafter whenever he returned to the camp from communion with
God.

ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ဂုဏ်အင်္ဂါနှင့် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဖော်ပြတော်မူသော ဧဝံဂေလိတရား၏ ဘုန်းတော်ကို ဣသရေလလူမျိုးတို့အား စွဲထင်စေရန် ဤတောက်ပသောအလင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ရည်ရွယ်တော်မူခဲ့သည်။ မောရှေသည် တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် ဘုရားသခင်သည် သူ့အား ပညတ်တော်ကျောက်ပြားများသာမက ကယ်တင်ခြင်းစီမံကိန်းကိုပါ တင်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် ယုဒခေတ်၏ ပုံဆောင်ချက်များနှင့် အထိမ်းအမှတ်များအားလုံးဖြင့် ကြိုတင်ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမြင်ခဲ့သည်။ မောရှေ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုသို့သော တောက်ပမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်၏ ဘုန်းတော်သာမက၊ ဂေါလဂေါသတောင်မှ စီးဆင်းလာသော ကောင်းကင်အလင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရားသခင်၏ အလင်းထွန်းလင်းခြင်းသည် စစ်မှန်သော ကြားခံဖြန်ဖြေပေးသူ၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ပြီး မြင်တွေ့နိုင်သော ကြားခံဖြန်ဖြေပေးသူဖြစ်သည့် မောရှေ၏ ခေတ်ကာလဘုန်းတော်ကို ပုံဆောင်လေသည်။

By this brightness God designed to impress upon Israel the
sacred, exalted character of His law, and the glory of the gospel
revealed through Christ. While Moses was in the mount, God presented to him, not only the tables of the law, but also the plan of
salvation. He saw that the sacrifce of Christ was pre-fgured by all
the types and symbols of the Jewish age; and it was the heavenly
light streaming from Calvary, no less than the glory of the law of
God, that shed such a radiance upon the face of Moses. That divine illumination symbolized the glory of the dispensation of which
Moses was the visible mediator, a representative of the one true
Intercessor.

မောရှေ၏မျက်နှာတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်သော ဘုန်းတော်သည် ခရစ်တော်၏ ကြားခံဖြန်ဖြေပေးမှုမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို စောင့်ရှောက်သော လူမျိုးတို့ ရရှိမည့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ မိသဟာယဖွဲ့လေလေ၊ ကိုယ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ သိရှိလေလေ၊ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့် ပိုမိုတူညီလာမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ သဘာဝတော်ကို ဆက်ဆံခံစားသူများ ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သက်သေခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

The glory reflected in the countenance of Moses illustrates the
blessings to be received by God’s commandment-keeping people
through the mediation of Christ. It testifes that the closer our communion with God, and the clearer our knowledge of His requirements, the more fully shall we be conformed to the divine image,
and the more readily do we become partakers of the divine nature.

မောရှေသည် ခရစ်တော်၏ ပုံဆောင်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ကြားခံဖြန်ဖြေပေးသူသည် ၎င်း၏ဘုန်းတော်ကို လူတို့ မကြည့်ဝံ့သောကြောင့် မိမိမျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်ဖြစ်သော ကြားခံဖြန်ဖြေပေးသူ ခရစ်တော်သည်လည်း ဤလောကသို့ ကြွလာသောအခါ မိမိ၏ ဘုရားဇာတ်တော်ကို လူသားဇာတ်တော်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ တောက်ပမှုနှင့်အတူ ကြွလာခဲ့ပါက၊ အပြစ်ရှိသော အခြေအနေ၌ရှိသော လူသားတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ လူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြမည်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ကျဆုံးနေသော လူသားမျိုးနွယ်ထံသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချတော်မူပြီး “ဒုစရိုက်အပြစ်နှင့်စပ်ဆိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာ၏သဏ္ဌာန်” (ရောမ ၈:၃) ကို ဆောင်ယူတော်မူခဲ့သည်။

Moses was a type of Christ. As Israel’s intercessor veiled his
countenance, because the people could not endure to look upon
its glory, so Christ, the divine Mediator, veiled His divinity with
humanity when He came to earth. Had He come clothed with the
brightness of heaven, He could not have found access to men in their
sinful state. They could not have endured the glory of His presence.
Therefore He humbled Himself, and was made “in the likeness of
sinful flesh” (Romans 8:3), that He might reach the fallen race, and
lift them up.