အခန်း ၁၇ — တစ်ကျွန်းတစ်နိုင်ငံသို့ယာကုပ်ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်ခြင်း

 

အခန်း ၁၇ — တစ်ကျွန်းတစ်နိုင်ငံသို့ယာကုပ်ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်ခြင်း  

Chapter 17—Jacob’s Flight and Exile 

ဤအခန်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၂၈ မှ ၃၁ ကို အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Genesis 28 to 31.

ဧသော၏ အမျက်ဒေါသကြောင့် အသတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယာကုပ်သည် မိမိအဘ၏အိမ်မှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ထွက်ခွာခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူသည် အဘ၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို မိမိနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားခဲ့၏။ ဣဇာတ်သည် ပဋိညာဉ်ကတိတော်ကို သူ၏အပေါ်၌ အသစ်တဖန်အတည်ပြုခဲ့ပြီး၊ ထိုကတိတော်ကို ဆက်ခံမည့်သူအဖြစ် မေသောပေါတမိပြည်ရှိ မိမိမိခင်၏ဆွေမျိုးများထံတွင် ဇနီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် မှာကြားခဲ့သည်။ သို့သော် ယာကုပ်သည် အလွန်တရာ ပူပန်သောကရောက်နေသော နှလုံးသားဖြင့် ဤအထီးကျန်ခရီးကို စတင်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိလက်ထဲတွင် တောင်ဝှေးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော လှည့်လည်သွားလာသည့် မျိုးနွယ်စုများရှိရာ နယ်မြေကို ဖြတ်သန်း၍ မိုင်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ခရီးနှင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် နောင်တရခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းစိတ်ဖြင့် မိမိ၏အမျက်ထွက်နေသော အစ်ကိုဖြစ်သူက ခြေရာခံမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လူသားတို့နှင့် မဆုံမိအောင် ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ပေးသနားရန် ရည်ရွယ်ထားသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ထာဝရဆုံးရှုံးသွားပြီဟု သူစိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး၊ စာတန်သည်လည်း သူ့ကို သွေးဆောင်ရန် အနီးအပါးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

Threatened with death by the wrath of Esau, Jacob went out from
his father’s home a fugitive; but he carried with him the father’s
blessing; Isaac had renewed to him the covenant promise, and had
bidden him, as its inheritor, to seek a wife of his mother’s family in
Mesopotamia. Yet it was with a deeply troubled heart that Jacob set
out on his lonely journey. With only his staff in his hand he must
travel hundreds of miles through a country inhabited by wild, roving
tribes. In his remorse and timidity he sought to avoid men, lest he
should be traced by his angry brother. He feared that he had lost
forever the blessing that God had purposed to give him; and Satan
was at hand to press temptations upon him.

ဒုတိယနေ့ ညနေခင်းတွင် သူသည် အဘ၏တဲများရှိရာမှ အလွန်ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို အပယ်ခံတစ်ဦးဟု သူခံစားရပြီး၊ ဤဒုက္ခအားလုံးသည် မိမိ၏မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ရသည်ကို သူသိရှိခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ အမှောင်ထုသည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို ဖိစီးထားသဖြင့် ဆုတောင်းရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အလွန်တရာ အထီးကျန်နေသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ယခင်ကထက် ပို၍လိုအပ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းအပြည့်ဖြင့် မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံကာ၊ မိမိကို လုံးလုံးလျားလျား စွန့်ပစ်ခြင်းမခံရကြောင်း အထောက်အထားအချို့ ပြသရန် တောင်းလျှောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏လေးလံနေသော နှလုံးသားသည် သက်သာရာမရသေးပေ။ မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီး၊ မိမိဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားသခင်သည် မိမိကို စွန့်ပယ်လေပြီလားဟု သူစိုးရိမ်ခဲ့သည်။

The evening of the second day found him far away from his
father’s tents. He felt that he was an outcast, and he knew that all
this trouble had been brought upon him by his own wrong course.
The darkness of despair pressed upon his soul, and he hardly dared to
pray. But he was so utterly lonely that he felt the need of protection
from God as he had never felt it before. With weeping and deep
humiliation he confessed his sin, and entreated for some evidence
that he was not utterly forsaken. Still his burdened heart found no
relief. He had lost all confdence in himself, and he feared that the
God of his fathers had cast him off.

သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ယာကုပ်ကို စွန့်ပယ်ခြင်းမရှိပါ။ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်သည် မှားယွင်းတတ်ပြီး ယုံကြည်ခြင်းအားနည်းသော အစေခံအပေါ်တွင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ယာကုပ် အမှန်တကယ်လိုအပ်နေသော ကယ်တင်ရှင်ကို သနားကြင်နာစွာဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် အပြစ်ပြုခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာတော်ကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည့် လမ်းစဉ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားသည် ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်းနှင့် ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။

But God did not forsake Jacob. His mercy was still extended to
His erring, distrustful servant. The Lord compassionately revealed
just what Jacob needed—a Saviour. He had sinned, but his heart was
flled with gratitude as he saw revealed a way by which he could be
restored to the favor of God.

ခရီးပန်းလှသဖြင့် ဤခရီးသွားသည် ကျောက်တုံးကို ခေါင်းအုံးပြု၍ မြေကြီးပေါ်တွင် အိပ်စက်ခဲ့သည်။ သူအိပ်ပျော်နေစဉ် မြေကြီးပေါ်တွင် အခြေပြုပြီး ထိပ်ဖျားသည် ကောင်းကင်သို့ တိုင်သော တောက်ပသော လှေကားတစ်ခုကို မြင်မက်ခဲ့သည်။ ထိုလှေကားပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များ တက်ခြင်း၊ ဆင်းခြင်း ပြုနေကြသည်။ ၎င်း၏အထက်တွင် ဘုန်းကြီးသော ထာဝရဘုရား ရှိတော်မူပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကိုယ်တော်၏အသံကို ကြားရသည်မှာ - “ငါသည် သင်၏အဘ အာဗြဟံ၏ ဘုရားသခင်၊ ဣဇာတ်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား ဖြစ်၏” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သူပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသူနှင့် ထွက်ပြေးသူအဖြစ် အိပ်စက်နေသော ထိုမြေကို သူနှင့် သူ၏အမျိုးအနွယ်အား ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူပြီး၊ “သင်နှင့် သင်၏အမျိုးအနွယ်အားဖြင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးအပေါင်းတို့သည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံစားရကြလိမ့်မည်” ဟု အာမခံချက်ပေးခဲ့သည်။ ဤကတိတော်ကို အာဗြဟံနှင့် ဣဇာတ်တို့အား ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ယခု ယာကုပ်အား အသစ်တဖန် ပေးသနားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ရှိ အထီးကျန်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို အထူးငဲ့ညှာလျက် နှစ်သိမ့်အားပေးစကားကို မိန့်တော်မူသည်မှာ - “ကြည့်ရှုလော့၊ ငါသည် သင်နှင့်အတူရှိ၏။ သင်သွားလေရာရာ၌ သင့်ကို စောင့်ရှောက်မည်။ ဤပြည်သို့ သင့်ကို တစ်ဖန်ပြန်လာစေမည်။ ငါသည် ဂတိထားသည်အတိုင်း အကုန်အစင် မပြုမှီတိုင်အောင် သင့်ကို မစွန့်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Wearied with his journey, the wanderer lay down upon the
ground, with a stone for his pillow. As he slept he beheld a ladder,
bright and shining, whose base rested upon the earth, while the top
reached to heaven. Upon this ladder angels were ascending and de-
157
158 Patriarchs and Prophets
[184] scending; above it was the Lord of glory, and from the heavens His
voice was heard: “I am the Lord God of Abraham thy father, and the
God of Isaac.” The land whereon he lay as an exile and fugitive was
promised to him and to his posterity, with the assurance, “In thee
and in thy seed shall all the families of the earth be blessed.” This
promise had been given to Abraham and to Isaac, and now it was
renewed to Jacob. Then in special regard to his present loneliness
and distress, the words of comfort and encouragement were spoken:
“Behold, I am with thee, and will keep thee in all places whither
thou goest, and will bring thee again into this land; for I will not
leave thee, until I have done that which I have spoken to thee of.”

ယာကုပ်ကို ဝန်းရံလာမည့် ဆိုးညစ်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်များကို ထာဝရဘုရား သိတော်မူသည်။ နောင်တရသော ဤထွက်ပြေးသူအား မိမိနှင့်ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်စေရန်နှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများနှင့် လှည့်ဖြားတတ်သောသူတို့အကြား တစ်ကိုယ်တည်းရှိနေစဉ် ကြုံတွေ့ရမည့် သွေးဆောင်မှုများကို ခုခံနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးခြင်းငှာ ကရုဏာတော်ဖြင့် သူ၏အနာဂတ်ကို ဖွင့်ပြပေးခဲ့သည်။ သူစံနမူနာယူရမည့် မြင့်မြတ်သော စံနှုန်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် မိမိအားဖြင့် ပြည့်စုံလာမည်ဟူသော အသိတရားသည် သူ့အား သစ္စာရှိရန် အစဉ်နှိုးဆော်နေမည်ဖြစ်သည်။

The Lord knew the evil influences that would surround Jacob,
and the perils to which he would be exposed. In mercy He opened
up the future before the repentant fugitive, that he might understand
the divine purpose with reference to himself, and be prepared to
resist the temptations that would surely come to him when alone
amid idolaters and scheming men. There would be ever before him
the high standard at which he must aim; and the knowledge that
through him the purpose of God was reaching its accomplishment,
would constantly prompt him to faithfulness.

စိတ်အာရုံထဲတွင် ကယ်တင်ခြင်းစီမံကိန်းကို ယာကုပ်အား ဖော်ပြခဲ့သည်။ အားလုံးမဟုတ်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ့အတွက် လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏အိမ်မက်ထဲတွင် မြင်တွေ့ရသော ထူးဆန်းသော လှေကားသည် ခရစ်တော်က နာသနေလနှင့် စကားပြောရာတွင် ရည်ညွှန်းခဲ့သော လှေကားပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်က “သင်တို့သည် ကောင်းကင်ပွင့်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် လူသား၏အပေါ်၌ တက်ခြင်း၊ ဆင်းခြင်း ပြုသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်ကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၁:၅၁။ လူသားသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ပုန်ကန်ခြင်းမပြုမီအချိန်အထိ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားအကြား လွတ်လပ်သော ဆက်သွယ်မှု ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အာဒံနှင့် ဧဝ၏ အပြစ်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ခွဲခြားလိုက်သဖြင့် လူသားသည် မိမိ၏ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် မဆက်သွယ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ဤကမ္ဘာကြီးကို အပယ်ခံအဖြစ် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ စွန့်ပစ်မထားခဲ့ပါ။ လှေကားသည် ဆက်သွယ်ရေးအတွက် ခန့်အပ်ထားသော ကြားခံနယ်ဖြစ်သည့် ယေရှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကွာဟချက်ကို ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ပေါင်းကူးမပေးခဲ့လျှင်၊ အစေခံကောင်းကင်တမန်များသည် ကျဆုံးသွားသော လူသားတို့နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်သည် လူသား၏ အားနည်းခြင်းနှင့် ကူညီရာမဲ့ခြင်းကို အတိုင်းအဆမရှိသော တန်ခိုးတော်၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ဆက်သွယ်ပေးသည်။

In the vision the plan of redemption was presented to Jacob,
not fully, but in such parts as were essential to him at that time.
The mystic ladder revealed to him in his dream was the same to
which Christ referred in His conversation with Nathanael. Said He,
“Ye shall see heaven open, and the angels of God ascending and
descending upon the Son of man.” John 1:51. Up to the time of
man’s rebellion against the government of God, there had been free
communion between God and man. But the sin of Adam and Eve
separated earth from heaven, so that man could not have communion
with his Maker. Yet the world was not left in solitary hopelessness.
The ladder represents Jesus, the appointed medium of communication. Had He not with His own merits bridged the gulf that sin had
made, the ministering angels could have held no communion with
fallen man. Christ connects man in his weakness and helplessness
with the source of infnite power.

ဤအချက်အားလုံးကို ယာကုပ်သည် အိမ်မက်ထဲတွင် သိမြင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏စိတ်သည် ထိုဗျာဒိတ်တော်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်း၏ ကြီးမြတ်ပြီး နက်နဲသော အမှန်တရားများကိုမူ သူ၏တစ်သက်တာလုံး လေ့လာသင်ယူခဲ့ရပြီး သူ၏နားလည်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။

All this was revealed to Jacob in his dream. Although his mind at
once grasped a part of the revelation, its great and mysterious truths
Jacob’s Flight and Exile 159
were the study of his lifetime, and unfolded to his understanding
more and more.

ယာကုပ်သည် ညဥ့်၏နက်ရှိုင်းသော ငြိမ်သက်ခြင်းထဲတွင် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမြင်ခဲ့ရသော တောက်ပသော ပုံသဏ္ဌာန်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ အထီးကျန်သော တောင်တန်းများ၏ အလင်းဖျော့ဖျော့ပုံရိပ်နှင့် ၎င်းတို့အထက်တွင် ကြယ်များလင်းလက်နေသော ကောင်းကင်ယံကိုသာ ယခု သူမြင်တွေ့ရတော့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် မိမိနှင့်အတူရှိနေကြောင်းကို သူ အလေးအနက် ခံစားမိသည်။ မမြင်ရသော တည်ရှိမှုတစ်ခုသည် ထိုဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ “အမှန်စင်စစ် ထာဝရဘုရားသည် ဤအရပ်၌ ရှိတော်မူသည်ကို ငါမသိပါတကား” ဟု သူဆို၏။ “ဤအရပ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်မှတစ်ပါး အခြားမဟုတ်၊ ကောင်းကင်တံခါးဝ ဖြစ်ပေသည်” ဟု ဆိုလေသည်။

Jacob awoke from his sleep in the deep stillness of night. The [185]
[186]
[187]
shining forms of his vision had disappeared. Only the dim outline
of the lonely hills, and above them the heavens bright with stars,
now met his gaze. But he had a solemn sense that God was with
him. An unseen presence flled the solitude. “Surely the Lord is in
this place,” he said, “and I knew it not.... This is none other but the
house of God, and this is the gate of heaven.”

“ယာကုပ်သည် နံနက်စောစောထ၍ မိမိခေါင်းအုံးသော ကျောက်ကိုယူ၍ မှတ်တိုင်အဖြစ် စိုက်ထူပြီးလျှင်၊ ထိုကျောက်ထိပ်ပေါ်၌ ဆီလောင်းလေ၏။” အရေးကြီးသော အဖြစ်အပျက်များကို အထိမ်းအမှတ်ပြုသည့် ဓလေ့ထုံးစံနှင့်အညီ၊ ယာကုပ်သည် ထိုလမ်းမှ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါတိုင်း ဤသန့်ရှင်းသောနေရာတွင် ရပ်နား၍ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်နိုင်ရန် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်အတွက် အထိမ်းအမှတ် မှတ်တိုင်တစ်ခုကို စိုက်ထူခဲ့သည်။ ထိုအရပ်ကို “ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဗေသလ (Bethel) ဟု သူခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိနှင့်အတူရှိမည်ဟူသော ကတိတော်ကို နက်ရှိုင်းသော ကျေးဇူးသိစိတ်ဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် သစ္စာဂတိကို ပြုခဲ့သည်မှာ - “ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူရှိ၍ ကျွန်ုပ်သွားသောလမ်း၌ စောင့်ရှောက်တော်မူလျှင်လည်းကောင်း၊ စားစရာအစာနှင့် ဝတ်စရာအဝတ်ကို ပေးသနားတော်မူလျှင်လည်းကောင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် အဘ၏အိမ်သို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ တစ်ဖန်ပြန်ရောက်လျှင်လည်းကောင်း၊ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်၏ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်သည် မှတ်တိုင်အဖြစ် စိုက်ထူသော ဤကျောက်သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်ပေးသနားတော်မူသမျှတို့တွင် တစ်ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ကိုယ်တော်အား ကျွန်ုပ်အမှန် ဆက်ကပ်ပါမည်” ဟု ဖြစ်သည်။

“And Jacob rose up early in the morning, and took the stone that
he had put for his pillows, and set it up for a pillar, and poured oil
upon the top of it.” In accordance with the custom of commemorating
important events, Jacob set up a memorial of God’s mercy, that
whenever he should pass that way he might tarry at this sacred spot
to worship the Lord. And he called the place Bethel, or the “house
of God.” With deep gratitude he repeated the promise that God’s
presence would be with him; and then he made the solemn vow, “If
God will be with me, and will keep me in this way that I go, and will
give me bread to eat, and raiment to put on, so that I come again to
my father’s house in peace; then shall the Lord be my God: and this
stone, which I have set for a pillar, shall be God’s house: and of all
that Thou shalt give me I will surely give the tenth unto Thee.”

ယာကုပ်သည် ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်နှင့် အပေးအယူလုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထာဝရဘုရားသည် သူ့အား ကြီးပွားချမ်းသာစေမည်ဟု ကတိပေးပြီးဖြစ်၍၊ ဤသစ္စာဂတိသည် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာနှင့် ကရုဏာတော်ကို စိတ်ချရမှုအတွက် ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်းစိတ်မှ စီးထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိသည် ဘုရားသခင်အား အသိအမှတ်ပြုရန် တာဝန်ရှိကြောင်းနှင့် မိမိရရှိထားသော အထူးမျက်နှာသာတော်များအတွက် တုံ့ပြန်မှုပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း ယာကုပ်ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ပေးသနားသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာတိုင်းသည် ကရုဏာတော်ရှင်ထံသို့ တုံ့ပြန်ရန် တောင်းဆိုနေပါသည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် မိမိ၏အတိတ်ဘဝကို မကြာခဏ ပြန်လည်သုံးသပ်သင့်ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိအား မည်သို့ အဖိုးတန်စွာ ကယ်တင်ခဲ့သည်၊ စမ်းသပ်မှုများကြားတွင် မည်သို့ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်၊ အရာအားလုံး မှောင်မိုက်ပြီး ပိတ်ဆို့နေသည့်အချိန်တွင် မည်သို့ လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်၊ မောပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် မည်သို့ အားသစ်လောင်းပေးခဲ့သည်တို့ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းလျက် သတိရသင့်ပါသည်။ ထိုအရာအားလုံးကို ကောင်းကင်တမန်များ၏ စောင့်ရှောက်မှု အထောက်အထားများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသင့်သည်။ ဤရေတွက်မကုန်နိုင်သော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ထောက်ရှုလျက်၊ “ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူသမျှသော ကျေးဇူးတော်တို့အတွက် အဘယ်သို့ တုံ့ပြန်ရပါမည်နည်း” ဟု နှိမ့်ချသော၊ ကျေးဇူးသိတတ်သော နှလုံးသားဖြင့် မကြာခဏ မေးမြန်းသင့်သည်။ ဆာလံ ၁၁၆:၁၂။

Jacob was not here seeking to make terms with God. The Lord
had already promised him prosperity, and this vow was the outflow
of a heart flled with gratitude for the assurance of God’s love and
mercy. Jacob felt that God had claims upon him which he must
acknowledge, and that the special tokens of divine favor granted
him demanded a return. So does every blessing bestowed upon us
call for a response to the Author of all our mercies. The Christian
should often review his past life and recall with gratitude the precious
deliverances that God has wrought for him, supporting him in trial,
opening ways before him when all seemed dark and forbidding,
refreshing him when ready to faint. He should recognize all of
them as evidences of the watchcare of heavenly angels. In view of
these innumerable blessings he should often ask, with subdued and
grateful heart, “What shall I render unto the Lord for all His benefts
toward me?” Psalm 116:12.

ကျွန်ုပ်တို့၏ အချိန်၊ အရည်အချင်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဤကောင်းချီးများကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အပ်နှင်းထားသော ကိုယ်တော်ထံသို့ သန့်ရှင်းစွာ ဆက်ကပ်အပ်နှံသင့်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အထူးကယ်တင်ခြင်းမျိုး ကြုံတွေ့ရတိုင်း သို့မဟုတ် မမျှော်လင့်ထားသော မျက်နှာသာတော်သစ်များ ရရှိတိုင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းကို စကားဖြင့်သာ ကျေးဇူးတင်ရုံမက၊ ယာကုပ်ကဲ့သို့ ကိုယ်တော်၏လုပ်ငန်းတော်အတွက် လက်ဆောင်များနှင့် ပူဇော်သက္ကာများဖြင့် အသိအမှတ်ပြုသင့်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို အစဉ်မပြတ် ရရှိနေသကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း အစဉ်မပြတ် ပြန်လည်ပေးကမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

160 Patriarchs and Prophets
Our time, our talents, our property, should be sacredly devoted to
Him who has given us these blessings in trust. Whenever a special
[188] deliverance is wrought in our behalf, or new and unexpected favors
are granted us, we should acknowledge God’s goodness, not only
by expressing our gratitude in words, but, like Jacob, by gifts and
offerings to His cause. As we are continually receiving the blessings
of God, so we are to be continually giving.

“ကိုယ်တော်ပေးသနားတော်မူသမျှတို့တွင် တစ်ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ကိုယ်တော်အား ကျွန်ုပ်အမှန် ဆက်ကပ်ပါမည်” ဟု ယာကုပ် ဆိုခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏ အလင်းနှင့် အခွင့်အရေးများကို အပြည့်အဝရရှိထားသော ကျွန်ုပ်တို့သည်၊ အခွင့်အရေးနည်းပါးသော ရှေးခေတ်ကာလက လူများထက် ဘုရားသခင်အား လျော့နည်း၍ ပေးကမ်းခြင်းဖြင့် ကျေနပ်နေကြမည်လော။ မဟုတ်ပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားရသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများက ပို၍ကြီးမြတ်သည်နှင့်အမျှ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများသည်လည်း ထိုနည်းတူ တိုးပွားလာသည်မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် အတိုင်းအဆမရှိသော မေတ္တာတော်နှင့် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော လက်ဆောင်တော်ကြီးအပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အချိန်၊ ငွေကြေးနှင့် မေတ္တာတို့ကို သင်္ချာနည်းစနစ်များဖြင့် တိုင်းတာရန် ကြိုးစားခြင်းသည် မည်မျှပင် သေးငယ်ပြီး အချည်းနှီးဖြစ်ပါသနည်း။ ခရစ်တော်အတွက် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့တဲ့လား။ အို၊ အလွန်တရာ အဖိုးအခကြီးမားလှသော အရာအတွက် ပေးဆပ်သော ဝန်တိုသော ပမာဏနှင့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော တုံ့ပြန်မှုပါတကား။ ကရာနီကုန်းပေါ်ရှိ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ခရစ်တော်သည် အကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းကို တောင်းဆိုနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဘုရားသခင်ထံသို့ ဆက်ကပ်အပ်နှံသင့်သည်။

“Of all that Thou shalt give me,” said Jacob, “I will surely give
the tenth unto Thee.” Shall we who enjoy the full light and privileges
of the gospel be content to give less to God than was given by those
who lived in the former, less favored dispensation? Nay, as the blessings we enjoy are greater, are not our obligations correspondingly
increased? But how small the estimate; how vain the endeavor to
measure with mathematical rules, time, money, and love, against a
love so immeasurable and a gift of such inconceivable worth. Tithes
for Christ! Oh, meager pittance, shameful recompense for that which
cost so much! From the cross of Calvary, Christ calls for an unreserved consecration. All that we have, all that we are, should be
devoted to God.

ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များအပေါ် အသစ်သော၊ ခိုင်မြဲသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်တမန်များ၏ အတူရှိခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်ခြင်းအပေါ် စိတ်ချမှုဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယာကုပ်သည် “အရှေ့ပြည်သားတို့၏ မြေ” သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၉:၁၊ အောက်ခြေမှတ်ချက်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ နီးပါးခန့်က အာဗြဟံ၏အစေခံ ရောက်ရှိလာပုံနှင့် ယာကုပ်ရောက်ရှိပုံမှာ မည်မျှ ကွာခြားလှပါသနည်း။ အစေခံသည် ကုလားအုတ်များကို စီးနင်းလျက်၊ ရွှေ၊ ငွေ လက်ဆောင်များစွာ ပါဝင်သော ခြံရံသူများစွာနှင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သားတော်မှာမူ တောင်ဝှေးတစ်လုံးမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိသော အထီးကျန်၊ ခြေကျင်ခရီးသည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အာဗြဟံ၏အစေခံကဲ့သို့ပင် ယာကုပ်သည် ရေတွင်းတစ်တွင်းအနားတွင် ရပ်နားခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် လာဗန်၏ သမီးငယ် ရာခေလနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ယခုတွင် ယာကုပ်ကိုယ်တိုင်က ရေတွင်းဝမှ ကျောက်တုံးကို လှိမ့်ထုတ်ပေးပြီး သိုးစုများကို ရေတိုက်ပေးကာ အကူအညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ဆွေမျိုးတော်စပ်ပုံကို ပြောပြသောအခါ လာဗန်၏အိမ်တွင် ကြိုဆိုခြင်း ခံရသည်။ သူသည် အမွေအနှစ်နှင့် ခြံရံသူမပါဘဲ ရောက်ရှိလာသော်လည်း၊ ပတ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ဝီရိယနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ့အား ဆက်လက်နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ရာခေလကို လက်ထပ်ရန်အတွက် လာဗန်ထံတွင် ၇ နှစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် သဘောတူညီချက် ရရှိခဲ့သည်။

With a new and abiding faith in the divine promises, and assured
of the presence and guardianship of heavenly angels, Jacob pursued
his journey to “the land of the children of the East.” Genesis 29:1,
margin. But how different his arrival from that of Abraham’s messenger nearly a hundred years before! The servant had come with a
train of attendants riding upon camels, and with rich gifts of gold
and silver; the son was a lonely, footsore traveler, with no possession
save his staff. Like Abraham’s servant, Jacob tarried beside a well,
and it was here that he met Rachel, Laban’s younger daughter. It
was Jacob now who rendered service, rolling the stone from the
well and watering the flocks. On making known his kinship, he was
welcomed to the home of Laban. Though he came portionless and
unattended, a few weeks showed the worth of his diligence and skill,
and he was urged to tarry. It was arranged that he should render
Laban seven years’ service for the hand of Rachel.

ရှေးခေတ်ကာလတွင် ထုံးစံအရ သတို့သားသည် အိမ်ထောင်မပြုမီ မိမိ၏ အခြေအနေအရ ငွေကြေး သို့မဟုတ် အခြားပစ္စည်းများကို သတို့သမီး၏ဖခင်အား ပေးဆောင်ရသည်။ ဤအရာကို အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံရေးအတွက် အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ ဖခင်များသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ပြင်ဆင်မှုမရှိသော အမျိုးသားများထံသို့ မိမိတို့သမီးများ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ပုံအပ်ရန် ဘေးမကင်းဟု ယူဆကြသည်။ အကယ်၍ ထိုသူတွင် လုပ်ငန်းကို စီမံခန့်ခွဲရန်နှင့် ကျွဲနွား၊ လယ်ယာများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ဝီရိယနှင့် စွမ်းအင်မရှိပါက၊ သူ၏ဘဝသည် တန်ဖိုးမဲ့လိမ့်မည်ဟု စိုးရိမ်ကြသည်။ သို့သော် ဇနီးအတွက် ပေးဆောင်ရန် ဘာမျှမရှိသောသူများကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ပြဋ္ဌာန်းချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ချစ်မြတ်နိုးသော သမီး၏ဖခင်ထံတွင် အလုပ်အကျွေးပြုနိုင်ပြီး၊ လုပ်အားပေးရမည့် အချိန်ကာလမှာ သတ်မှတ်ထားသော တင်တောင်းခြင်းတန်ဖိုးအပေါ် မူတည်သည်။ သတို့သားသည် မိမိ၏အလုပ်တွင် သစ္စာရှိပြီး အခြားကဏ္ဍများတွင်လည်း ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ပါက၊ ထိုသမီးကို ဇနီးအဖြစ် ရရှိသည်။ များသောအားဖြင့် ဖခင်ရရှိသော တင်တောင်းငွေကို သမီးလက်ထပ်ချိန်တွင် သူမအား ပြန်လည်ပေးအပ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ရာခေလနှင့် လေအာ နှစ်ဦးစလုံး၏ ကိစ္စတွင် လာဗန်သည် သူတို့ရသင့်သော ထိုဥစ္စာများကို အတ္တဆန်စွာ သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မေသောပေါတမိမှ မထွက်ခွာမီလေးတွင် “သူသည် ကျွန်မတို့ကို ရောင်းစားပြီး၊ ကျွန်မတို့၏ ငွေကိုလည်း အကုန်အစင် စားပစ်လေပြီ” ဟု ဤအကြောင်းကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

In early times custom required the bridegroom, before the ratifcation of a marriage engagement, to pay a sum of money or its
equivalent in other property, according to his circumstances, to the
father of his wife. This was regarded as a safeguard to the marriage
Jacob’s Flight and Exile 161
relation. Fathers did not think it safe to trust the happiness of their
daughters to men who had not made provision for the support of a
family. If they had not suffcient thrift and energy to manage business and acquire cattle or lands, it was feared that their life would [189]
prove worthless. But provision was made to test those who had
nothing to pay for a wife. They were permitted to labor for the father
whose daughter they loved, the length of time being regulated by
the value of the dowry required. When the suitor was faithful in
his services, and proved in other respects worthy, he obtained the
daughter as his wife; and generally the dowry which the father had
received was given her at her marriage. In the case of both Rachel
and Leah, however, Laban selfshly retained the dowry that should
have been given them; they referred to this when they said, just
before the removal from Mesopotamia, “He hath sold us, and hath
quite devoured also our money.”

ဤရှေးဟောင်းဓလေ့သည် လာဗန်ကဲ့သို့ အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း ခံရတတ်သော်လည်း ကောင်းကျိုးများကို ဖြစ်ထွန်းစေသည်။ သတို့သားသည် မိမိ၏သတို့သမီးကို ရရှိရန် အလုပ်အကျွေးပြုရသည့်အခါ၊ အလျင်စလို လက်ထပ်ခြင်းကို တားဆီးနိုင်ပြီး၊ သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မည်မျှနက်ရှိုင်းကြောင်းနှင့် မိသားစုကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေတ်ကာလတွင်မူ ၎င်းနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းစဉ်ကို လိုက်လျှောက်ခြင်းကြောင့် ဆိုးကျိုးများစွာ ဖြစ်ပေါ်လျက်ရှိသည်။ လက်မထပ်မီ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အကျင့်စရိုက်နှင့် စိတ်နေသဘောထားကို သိရှိရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်သာ ရရှိကြပြီး၊ လက်ထပ်ပလ္လင်တွင် ဘဝကို ပေါင်းစည်းချိန်၌ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သူစိမ်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတတ်သည်။ လူများစွာသည် နောက်ကျမှသာ မိမိတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကိုက်ညီမှုမရှိကြောင်း သိရှိကြပြီး၊ တစ်သက်တာလုံး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရခြင်းသည် ထိုပေါင်းသင်းမှု၏ ရလဒ်ဖြစ်လာသည်။ မကြာခဏဆိုသလို ဇနီးနှင့် သားသမီးများသည် ခင်ပွန်း သို့မဟုတ် ဖခင်၏ ပျင်းရိခြင်း၊ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆိုးယုတ်သော အကျင့်စရိုက်များကြောင့် ဒုက္ခရောက်ကြရသည်။ အကယ်၍ ရှေးထုံးစံအတိုင်း လက်မထပ်မီ သတို့သား၏ အကျင့်စရိုက်ကို စမ်းသပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ကြီးမားသော မပျော်ရွှင်မှုများကို တားဆီးနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

The ancient custom, though sometimes abused, as by Laban,
was productive of good results. When the suitor was required to
render service to secure his bride, a hasty marriage was prevented,
and there was opportunity to test the depth of his affections, as well
as his ability to provide for a family. In our time many evils result
from pursuing an opposite course. It is often the case that persons
before marriage have little opportunity to become acquainted with
each other’s habits and disposition, and, so far as everyday life is
concerned, they are virtually strangers when they unite their interests
at the altar. Many fnd, too late, that they are not adapted to each
other, and lifelong wretchedness is the result of their union. Often
the wife and children suffer from the indolence and ineffciency
or the vicious habits of the husband and father. If the character of
the suitor had been tested before marriage, according to the ancient
custom, great unhappiness might have been prevented.

ယာကုပ်သည် ရာခေလအတွက် ၇ နှစ်တိုင်တိုင် သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းခဲ့ပြီး၊ သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ထိုနှစ်များသည် “သူ့အတွက် ရက်အနည်းငယ်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်ခဲ့သည်”။ သို့သော် အတ္တဆန်ပြီး လောဘကြီးသော လာဗန်သည် ဤကဲ့သို့ အဖိုးတန်သော အကူအညီပေးသူကို ဆက်လက်ထိန်းထားလိုသဖြင့်၊ ရာခေလ၏အစား လေအာကို အစားထိုးကာ ရက်စက်သော လှည့်ဖြားမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လေအာကိုယ်တိုင်သည်လည်း ဤလှည့်ဖြားမှုတွင် ပါဝင်နေခြင်းက ယာကုပ်အား သူမကို မချစ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ လာဗန်အပေါ် သူ၏ဒေါသတကြီး ပြစ်တင်မှုကို လာဗန်က ရာခေလအတွက် နောက်ထပ် ၇ နှစ် အလုပ်အကျွေးပြုရန် ကမ်းလှမ်းချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် လေအာကို မစွန့်ပစ်ရန် ဖခင်က အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက မိသားစုအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်သည် အလွန်နာကျင်ပြီး ခက်ခဲသော အခြေအနေတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လေအာကို လက်ခံထားပြီး ရာခေလကိုလည်း လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ရာခေလသည် အစဉ်သဖြင့် အချစ်ဆုံးသူဖြစ်သော်လည်း၊ သူမအပေါ် မျက်နှာသာပေးမှုက မနာလိုခြင်းနှင့် ငြူစူခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ ညီအစ်မနှစ်ဦးကြားမှ ပြိုင်ဆိုင်မှုကြောင့် သူ၏ဘဝသည် ခါးသီးခဲ့ရသည်။

Seven years of faithful service Jacob gave for Rachel, and the
years that he served “seemed unto him but a few days, for the love he
had to her.” But the selfsh and grasping Laban, desiring to retain so
valuable a helper, practiced a cruel deception in substituting Leah for
Rachel. The fact that Leah herself was a party to the cheat, caused
Jacob to feel that he could not love her. His indignant rebuke to
Laban was met with the offer of Rachel for another seven years’
service. But the father insisted that Leah should not be discarded,
162 Patriarchs and Prophets
since this would bring disgrace upon the family. Jacob was thus
placed in a most painful and trying position; he fnally decided to
retain Leah and marry Rachel. Rachel was ever the one best loved;
[190] but his preference for her excited envy and jealousy, and his life was
embittered by the rivalry between the sister-wives.

ယာကုပ်သည် မေသောပေါတမိတွင် ၂၀ နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိအကျိုးအမြတ်အတွက်သာ ကြည့်သော လာဗန်၏လက်အောက်တွင် အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သည်။ သမီးနှစ်ဦးအတွက် ၁၄ နှစ်တိုင် လုပ်အားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး၊ ကျန်ရှိသော ကာလတစ်လျှောက်တွင်လည်း ယာကုပ်၏ အခကြေးငွေကို ၁၀ ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သို့သော် ယာကုပ်၏ အလုပ်အကျွေးပြုမှုသည် ဝီရိယရှိပြီး သစ္စာရှိလှသည်။ လာဗန်နှင့် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံချိန်တွင် သူပြောခဲ့သော စကားများက သူ၏ခက်ထန်သော သခင်၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် သူမည်မျှအထိ မနားမနေ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်ကို ထင်ရှားစေသည် - “ဤအနှစ် ၂၀ ပတ်လုံး ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိခဲ့ပါပြီ။ ကိုယ်တော်၏ သိုးမ၊ ဆိတ်မတို့သည် သားမပျက်ကြပါ။ ကိုယ်တော်၏ သိုးအုပ်ထဲက သိုးထီးတို့ကိုလည်း ကျွန်ုပ်မစားပါ။ သားရဲကိုက်သတ်သောအကောင်ကို ကိုယ်တော်ထံသို့ မယူခဲ့ဘဲ၊ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် အရှုံးခံခဲ့ပါသည်။ နေ့အချိန်၌ ခိုးယူခြင်းခံရသည်ဖြစ်စေ၊ ညအချိန်၌ ခိုးယူခြင်းခံရသည်ဖြစ်စေ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ထံမှ တောင်းခံခဲ့ပါသည်။ နေ့အချိန်တွင် နေပူရှိန်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ညအချိန်တွင် နှင်းခဲကြောင့်လည်းကောင်း ကျွန်ုပ်ခံစားခဲ့ရပြီး ကျွန်ုပ်၏မျက်စိသည် အိပ်စက်ခြင်းနှင့် ကင်းဝေးခဲ့ရပါသည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

For twenty years Jacob remained in Mesopotamia, laboring in
the service of Laban, who, disregarding the ties of kinship, was
bent upon securing to himself all the benefts of their connection.
Fourteen years of toil he demanded for his two daughters; and during
the remaining period, Jacob’s wages were ten times changed. Yet
Jacob’s service was diligent and faithful. His words to Laban in
their last interview vividly describe the untiring vigilance which he
had given to the interests of his exacting master: “This twenty years
have I been with thee; thy ewes and thy she-goats have not cast their
young, and the rams of thy flock have I not eaten. That which was
torn of beasts I brought not unto thee; I bare the loss of it; of my
hand didst thou require it, whether stolen by day, or stolen by night.
Thus I was; in the day the drought consumed me, and the frost by
night; and my sleep departed from mine eyes.”

သိုးထိန်းသည် မိမိ၏ သိုးအုပ်ကို နေ့ညမပြတ် စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဓားပြများ၏ အန္တရာယ်ရှိသကဲ့သို့၊ သစ္စာရှိစွာ မစောင့်ရှောက်သော သိုးအုပ်များကို ကြီးမားသော ပျက်စီးမှုဖြစ်စေတတ်သည့် များပြားလှသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ အန္တရာယ်လည်း ရှိသည်။ ယာကုပ်တွင် လာဗန်၏ များပြားလှသော သိုးအုပ်များကို ထိန်းကျောင်းရန် ကူညီသူများစွာရှိသော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်က ထိုအားလုံးအတွက် တာဝန်ရှိသူဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်တာ၏ အချို့သောအချိန်များတွင် ခြောက်သွေ့သောရာသီ၌ ရေငတ်၍ မသေစေရန်နှင့် အအေးဆုံးသောလများတွင် ညဉ့်နှင်းခဲကြောင့် အအေးမိခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူကိုယ်တိုင် သိုးအုပ်များနှင့်အတူ အမြဲရှိနေရန် လိုအပ်သည်။ ယာကုပ်သည် သိုးထိန်းကြီးဖြစ်ပြီး၊ သူ၏လက်အောက်ရှိ အစေခံများသည် လက်ထောက်သိုးထိန်းများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ သိုးတစ်ကောင်ကောင် ပျောက်ဆုံးသွားပါက သိုးထိန်းကြီးက အရှုံးခံရပြီး၊ မိမိအပ်နှံထားသော သိုးအုပ်သည် ကျန်းမာသန်စွမ်းခြင်းမရှိပါက သူ၏အစေခံများကို တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းလေ့ရှိသည်။

It was necessary for the shepherd to watch his flocks day and
night. They were in danger from robbers, and also from wild beasts,
which were numerous and bold, often committing great havoc in
flocks that were not faithfully guarded. Jacob had many assistants
in caring for the extensive flocks of Laban, but he himself was held
responsible for them all. During some portions of the year it was
necessary for him to be constantly with the flocks in person, to guard
them in the dry season against perishing from thirst, and during the
coldest months from becoming chilled with the heavy night frosts.

သိုးထိန်းတစ်ဦး၏ ဝီရိယရှိခြင်းနှင့် ဂရုစိုက်ခြင်း၊ မိမိထံ အပ်နှံထားသော အားကိုးရာမဲ့သော သတ္တဝါများအပေါ် ထားရှိသော ကြင်နာသနားတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်ကို ဧဝံဂေလိတရား၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော အမှန်တရားအချို့ကို သရုပ်ဖော်ရန် ဗျာဒိတ်တော်ရကျမ်းရေးသူများက အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတော်နှင့် ဆက်စပ်ရာတွင် သိုးထိန်းတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းခံရသည်။ လူသားတို့ ကျဆုံးပြီးနောက် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏သိုးများ အပြစ်၏မှောင်မိုက်သောလမ်းတွင် ပျက်စီးတော့မည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤပျောက်ဆုံးနေသောသူများကို ကယ်တင်ရန် ကိုယ်တော်သည် မိမိအဘ၏အိမ်တော်မှ ဘုန်းအသရေနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်များကို စွန့်ခွာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က “ငါသည် ပျောက်သောသိုးကို ရှာမည်၊ လွင့်သွားသောသိုးကို ပြန်ခေါ်မည်၊ ကျိုးသောသိုးကို အုံမည်၊ နာသောသိုးကိုလည်း အားဖြည့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ “ငါ၏သိုးစုကို ငါကယ်တင်မည်၊ သူတို့သည် နောက်တဖန် လုယူရာဖြစ်မည်မဟုတ်။” “တောသားရဲတို့သည်လည်း သူတို့ကို မကိုက်စားရကြ။” ယေဇကျေလ ၃၄:၁၆၊ ၂၂၊ ၂၈။ ကိုယ်တော်၏အသံသည် သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏သိုးခြံသို့ ခေါ်ယူနေသည်ကို ကြားရသည် - “နေ့အချိန်၌ နေပူရှိန်မှ ကွယ်ကာရာ အရိပ်ဖြစ်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ မိုးသက်မုန်တိုင်းမှ ခိုလှုံရာနှင့် အကာအကွယ်ဖြစ်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။” ဟေရှာယ ၄:၆။ ကိုယ်တော်သည် သိုးစုကို မနားမနေ ဂရုစိုက်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် အားနည်းသောသူတို့ကို ခွန်အားပေးသည်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသူများကို သက်သာစေသည်၊ သိုးသငယ်များကို ကိုယ်တော်၏လက်မောင်းဖြင့် ချီမ၍ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထွေးထားတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏သိုးတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချစ်ကြသည်။ “တစ်ပါးသောသူနောက်သို့ မလိုက်ဘဲ ပြေးကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား တစ်ပါးသောသူ၏အသံကို မသိကြ။” ယောဟန် ၁၀:၅။

Jacob was the chief shepherd; the servants in his employ were the
undershepherds. If any of the sheep were missing, the chief shepherd
suffered the loss; and he called the servants to whom he entrusted the
care of the flock to a strict account if it was not found in a flourishing
condition.
The shepherd’s life of diligence and care-taking, and his tender
compassion for the helpless creatures entrusted to his charge, have
been employed by the inspired writers to illustrate some of the most
precious truths of the gospel. Christ, in His relation to His people, is
compared to a shepherd. After the Fall He saw His sheep doomed to
Jacob’s Flight and Exile 163
perish in the dark ways of sin. To save these wandering ones He left
the honors and glories of His Father’s house. He says, “I will seek [191]
that which was lost, and bring again that which was driven away,
and will bind up that which was broken, and will strengthen that
which was sick.” I will “save My flock, and they shall no more be
a prey.” “Neither shall the beast of the land devour them.” Ezekiel
34:16, 22, 28. His voice is heard calling them to His fold, “a shadow
in the daytime from the heat, and for a place of refuge, and for a
covert from storm and from rain.” Isaiah 4:6. His care for the flock is
unwearied. He strengthens the weak, relieves the suffering, gathers
the lambs in His arms, and carries them in His bosom. His sheep
love Him. “And a stranger will they not follow, but will flee from
him; for they know not the voice of strangers.” John 10:5.
Christ says, “The good shepherd giveth his life for the sheep.

ခရစ်တော်က “သိုးထိန်းကောင်းသည် သိုးတို့အတွက် မိမိအသက်ကို စွန့်တတ်၏။ သိုးထိန်းမဟုတ်၊ သိုးတို့ကို ပိုင်ထိုက်သောသူမဟုတ်သော သူရင်းသည် ဝံပုလွေလာသည်ကိုမြင်လျှင် သိုးတို့ကိုပစ်ထား၍ ပြေးတတ်၏။ ဝံပုလွေသည်လည်း သိုးတို့ကို ကိုက်ခဲ၍ ကွဲပြားစေတတ်၏။ သူရင်းသည် သူရင်းဖြစ်သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ သိုးတို့ကို ဂရုမစိုက်သောကြောင့်လည်းကောင်း ပြေးတတ်၏။ ငါသည် သိုးထိန်းကောင်းဖြစ်၏။ ငါ၏သိုးတို့ကို ငါသိ၏၊ ငါ၏သိုးတို့သည်လည်း ငါ့ကို သိကြ၏” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အခန်းငယ် ၁၁-၁၄။

But he that is an hireling, and not the shepherd, whose own the sheep
are not, seeth the wolf coming, and leaveth the sheep, and fleeth;
and the wolf catcheth them, and scattereth the sheep. The hireling
fleeth, because he is an hireling, and careth not for the sheep. I am
the Good Shepherd, and know My sheep, and am known of Mine.”
Verses 11-14.

သိုးထိန်းကြီး ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏သိုးစုကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ကို ကိုယ်တော်၏ ဓမ္မဆရာများ (လက်ထောက်သိုးထိန်းများ) ထံသို့ အပ်နှံထားသည်။ ကိုယ်တော် ပြသခဲ့သော စိတ်ဝင်စားမှုမျိုး ထားရှိရန်နှင့် မိမိတို့အား အပ်နှံထားသော မြင့်မြတ်သော တာဝန်ကို ခံစားသိရှိရန် သူတို့ကို မှာကြားထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို သစ္စာရှိရန်၊ သိုးစုကို ကျွေးမွေးရန်၊ အားနည်းသောသူကို ခွန်အားပေးရန်၊ အားလျော့နေသူကို ပြန်လည်နိုးကြားစေရန်နှင့် ဖျက်ဆီးတတ်သော ဝံပုလွေများလက်မှ ကာကွယ်ရန် တင်းကျပ်စွာ မိန့်မှာထားသည်။

Christ, the Chief Shepherd, has entrusted the care of His flock to
His ministers as undershepherds; and He bids them have the same
interest that He has manifested, and feel the sacred responsibility of
the charge He has entrusted to them. He has solemnly commanded
them to be faithful, to feed the flock, to strengthen the weak, to
revive the fainting, and to shield them from devouring wolves.

မိမိ၏သိုးများကို ကယ်တင်ရန် ခရစ်တော်သည် မိမိ၏အသက်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုသို့ပြသခဲ့သော မေတ္တာတော်ကို စံနမူနာအဖြစ် ကိုယ်တော်၏ သိုးထိန်းများအား ညွှန်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် “သိုးတို့ကို မပိုင်သော သူရင်း” မှာမူ သိုးစုအပေါ်တွင် အစစ်အမှန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ သူသည် အကျိုးအမြတ်အတွက်သာ အလုပ်လုပ်ပြီး မိမိကိုယ်ကျိုးကိုသာ ကြည့်သည်။ သူသည် မိမိစောင့်ရှောက်ရမည့်သူများ၏ အကျိုးထက် မိမိ၏အမြတ်ကိုသာ လေ့လာပြီး၊ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သိုးစုကို စွန့်ပစ်၍ ထွက်ပြေးတတ်သည်။

To save His sheep, Christ laid down His own life; and He points
His shepherds to the love thus manifested, as their example. But
“he that is an hireling, ... whose own the sheep are not,” has no real
interest in the flock. He is laboring merely for gain, and he cares
only for himself. He studies his own proft instead of the interest of
his charge; and in time of peril or danger he will flee, and leave the
flock.

တမန်တော်ပေတရုသည် လက်ထောက်သိုးထိန်းများအား ဤသို့ သတိပေးထားသည် - “သင်တို့၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏ သိုးစုကို ထိန်းကြလော့။ ထိုသို့ထိန်းရာတွင် မတတ်သာ၍ ထိန်းခြင်းမဟုတ်၊ အလိုအလျောက် ထိန်းခြင်းဖြစ်စေကြလော့။ မစင်ကြယ်သော စီးပွားကို အလိုရှိ၍ ထိန်းခြင်းမဟုတ်၊ စေတနာစိတ်နှင့် ထိန်းခြင်းဖြစ်စေကြလော့။ ဘုရားသခင်၏ အမွေတော်ကို အစိုးရသောသူကဲ့သို့ မဟုတ်၊ သိုးစုရှေ့၌ စံနမူနာပြသောသူ ဖြစ်ကြလော့။” ၁ ပေတရု ၅:၂၊ ၃။ ပေါလုကလည်း “ထို့ကြောင့် သင်တို့ကိုယ်ကိုလည်းကောင်း၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့ကို အအုပ်အချုပ်ခန့်ထားတော်မူသော သိုးစုတစ်စုလုံးကိုလည်းကောင်း သတိပြု၍ စောင့်ရှောက်ကြလော့။ ဘုရားသခင်သည် မိမိအသွေးနှင့် ဝယ်တော်မူသော အသင်းတော်ကို ကျွေးမွေးကြလော့။ ငါသွားပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော ဝံပုလွေတို့သည် သင်တို့အထဲသို့ဝင်၍ သိုးစုကို မညှာမတာ ဖျက်ဆီးကြလိမ့်မည်ဟု ငါသိ၏” ဟု ဆိုသည်။ တမန်တော် ၂၀:၂၈၊ ၂၉။

The apostle Peter admonishes the undershepherds: “Feed the
flock of God which is among you, taking the oversight thereof, not
by constraint, but willingly; not for flthy lucre, but of a ready mind;
neither as being lords over God’s heritage, but being ensamples
to the flock.” 1 Peter 5:2, 3. Paul says, “Take heed therefore unto
164 Patriarchs and Prophets
[192] yourselves, and to all the flock, over the which the Holy Ghost
hath made you overseers, to feed the church of God, which He
hath purchased with His own blood. For I know this, that after my
departing shall grievous wolves enter in among you, not sparing the
flock.” Acts 20:28, 29.

သစ္စာရှိသော သိုးထိန်းတစ်ဦးအပေါ် ကျရောက်လာသော ဂရုစိုက်မှုနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို မလိုလားအပ်သော အလုပ်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူသူအားလုံးကို တမန်တော်က ဤသို့ ပြစ်တင်ရှုတ်ချထားသည် - “မတတ်သာ၍ မဟုတ်၊ အလိုအလျောက်ဖြစ်စေ။ မစင်ကြယ်သော စီးပွားကို အလိုရှိ၍ မဟုတ်၊ စေတနာစိတ်နှင့် ဖြစ်စေ။” ၁ ပေတရု ၅:၂။ ထိုကဲ့သို့သော သစ္စာမရှိသည့် အစေခံအားလုံးကို သိုးထိန်းကြီးသည် လိုလိုလားလား ထုတ်ပယ်လိမ့်မည်။ ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်ကို ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော်ဖြင့် ဝယ်ယူထားခြင်းဖြစ်ရာ၊ သိုးထိန်းတိုင်းသည် မိမိ၏စောင့်ရှောက်မှုအောက်ရှိ သိုးများသည် အတိုင်းအဆမရှိသော စွန့်လွှတ်မှုဖြင့် ရရှိထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိသင့်သည်။ သူသည် သိုးတစ်ကောင်ချင်းစီကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော တန်ဖိုးရှိသူများအဖြစ် မှတ်ယူသင့်ပြီး၊ သူတို့အား ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေစေရန် မနားမနေ ကြိုးစားသင့်သည်။ ခရစ်တော်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ပြည့်ဝသော သိုးထိန်းသည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော စံနမူနာကို အတုယူကာ၊ မိမိစောင့်ရှောက်ရသူများ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အစဉ်မပြတ် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသိုးစုသည် သူ၏စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကြီးပွားလာမည်ဖြစ်သည်။

All who regard as an unwelcome task the care and burdens that
fall to the lot of the faithful shepherd, are reproved by the apostle:
“Not by constraint, but willingly; not for flthy lucre, but of a ready
mind.” 1 Peter 5:2. All such unfaithful servants the Chief Shepherd
would willingly release. The church of Christ has been purchased
with His blood, and every shepherd should realize that the sheep
under his care cost an infnite sacrifce. He should regard them
each as of priceless worth, and should be unwearied in his efforts
to keep them in a healthy, flourishing condition. The shepherd who
is imbued with the spirit of Christ will imitate His self-denying
example, constantly laboring for the welfare of his charge; and the
flock will prosper under his care.

လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဓမ္မအမှုအတွက် တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သခင်သည် သိုးထိန်းတိုင်းအား “သင့်အား အပ်နှံထားသော သိုးစု၊ သင်၏လှပသော သိုးစုသည် အဘယ်မှာနည်း” ဟု တောင်းဆိုလိမ့်မည်။ ယေရမိ ၁၃:၂၀။ သစ္စာရှိသူအဖြစ် တွေ့ရှိရသူသည် ကြီးမြတ်သော ဆုလာဘ်ကို ရရှိလိမ့်မည်။ “သိုးထိန်းကြီး ပေါ်ထွန်းတော်မူသောအခါ သင်တို့သည် မညှိုးနွမ်းတတ်သော ဘုန်းကြီးသော သရဖူကို ရကြလိမ့်မည်” ဟု တမန်တော်က ဆိုသည်။ ၁ ပေတရု ၅:၄။

All will be called to render a strict account of their ministry. The
Master will demand of every shepherd, “Where is the flock that was
given thee, thy beautiful flock?” Jeremiah 13:20. He that is found
faithful, will receive a rich reward. “When the Chief Shepherd shall
appear,” says the apostle, “ye shall receive a crown of glory that
fadeth not away.” 1 Peter 5:4.

ယာကုပ်သည် လာဗန်၏ လက်အောက်တွင် အမှုထမ်းရသည်ကို မောပန်းလာသဖြင့် ခါနန်ပြည်သို့ ပြန်ရန် အကြံပြုသောအခါ၊ သူ၏ယောက္ခမအား “ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏နေရာ၊ ကျွန်ုပ်၏ပြည်သို့ သွားနိုင်ရန် ကျွန်ုပ်ကို လွှတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်ုပ် အမှုထမ်း၍ ရရှိထားသော ကျွန်ုပ်၏ မယားနှင့် သားသမီးများကို ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ။ ကျွန်ုပ်ကို သွားခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်၏အမှုကို မည်သို့ ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်ကို ကိုယ်တော်သိပါသည်” ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် လာဗန်က “ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ကောင်းချီးပေးတော်မူသည်ကို ကျွန်ုပ်အတွေ့အကြုံအရ သိရပါသည်” ဟု ဆိုကာ သူ့ကို ဆက်နေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူ၏ သားမက်၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ တိုးပွားလာသည်ကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

When Jacob, growing weary of Laban’s service, proposed to
return to Canaan, he said to his father-in-law, “Send me away, that
I may go unto mine own place, and to my country. Give me my
wives and my children, for whom I have served thee, and let me go:
for thou knowest my service which I have done thee.” But Laban
urged him to remain, declaring, “I have learned by experience that
the Lord hath blessed me for thy sake.” He saw that his property was
increasing under the care of his son-in-law.

ယာကုပ်က “ကျွန်ုပ်မလာမီက ကိုယ်တော့်မှာ အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ များစွာ တိုးပွားလာပါပြီ” ဟု ဆို၏။ သို့သော် အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လာဗန်သည် “အလွန်ကြီးပွားလာပြီး သိုးနွား၊ အစေခံမိန်းမ၊ အစေခံယောက်ျား၊ ကုလားအုတ်နှင့် မြည်းများစွာ ရှိလာသော” ယာကုပ်၏ သာလွန်သော ကြီးပွားမှုကို ငြူစူလာခဲ့သည်။ လာဗန်၏ သားများသည်လည်း သူတို့ဖခင်၏ မနာလိုမှုကို ဝေမျှခံစားကြပြီး၊ သူတို့၏ မကောင်းသော စကားများမှာ ယာကုပ်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် - “သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ အဖ၏ ဥစ္စာရှိသမျှကို သိမ်းယူလေပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့ အဖ၏ ဥစ္စာအားဖြင့် ဤဘုန်းစည်းစိမ်ရှိသမျှကို ရရှိခြင်းဖြစ်သည်” ဟု ဆိုကြ၏။ “ယာကုပ်သည် လာဗန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်သောအခါ၊ မိမိအပေါ်၌ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်သည်ကို မြင်လေ၏။”

Said Jacob, “It was little which thou hadst before I came, and it
is now increased unto a multitude.” But as time passed on, Laban
became envious of the greater prosperity of Jacob, who “increased
exceedingly, and had much cattle, and maidservants, and menservants, and camels, and asses.” Laban’s sons shared their father’s
jealousy, and their malicious speeches came to Jacob’s ears: He
“hath taken away all that was our father’s, and of that which was our
Jacob’s Flight and Exile 165
father’s hath he gotten all this glory. And Jacob beheld the counte- [193]
nance of Laban, and, behold, it was not toward him as before.”

ယာကုပ်သည် ဧသောနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ကို မစိုးရိမ်ခဲ့လျှင် လှည့်ဖြားတတ်သော သူ၏ဆွေမျိုးထံမှ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထွက်ခွာခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူသည် မိမိ၏စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို မိမိတို့အပိုင်ဟု ယူဆနေသော လာဗန်၏သားများက အင်အားသုံး၍ သိမ်းယူမည်ကို စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်ဘက်သို့ မျက်နှာမူရမည်ကို မသိဘဲ အလွန်တရာ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျေးဇူးတော်နှင့်ပြည့်စုံသော ဗေသလကတိတော်ကို သတိရလျက်၊ သူသည် မိမိ၏အမှုကို ဘုရားသခင်ထံသို့ ဆက်ကပ်ကာ လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ အိမ်မက်ထဲတွင် သူ၏ဆုတောင်းချက်သည် အဖြေရရှိခဲ့သည် - “သင်၏ဘိုးဘေးတို့၏ပြည်၊ သင်၏ဆွေမျိုးများထံသို့ ပြန်သွားလော့။ ငါသည် သင်နှင့်အတူ ရှိမည်။”

Jacob would have left his crafty kinsman long before but for the
fear of encountering Esau. Now he felt that he was in danger from
the sons of Laban, who, looking upon his wealth as their own, might
endeavor to secure it by violence. He was in great perplexity and
distress, not knowing which way to turn. But mindful of the gracious
Bethel promise, he carried his case to God, and sought direction
from Him. In a dream his prayer was answered: “Return unto the
land of thy fathers, and to thy kindred; and I will be with thee.”

လာဗန် မရှိခိုက်သည် ထွက်ခွာရန် အခွင့်အရေး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သိုးနွားတိရစ္ဆာန်များကို လျင်မြန်စွာ စုရုံး၍ ရှေ့သို့ လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ယာကုပ်သည် သူ၏ မယား၊ သားသမီး၊ အစေခံများနှင့်အတူ ဥဖရတ်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခါနန်ပြည်၏ အစွန်းရှိ ဂိလဒ်ပြည်သို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။ ၃ ရက် ကြာပြီးနောက် လာဗန်သည် သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြောင်း သိရှိရသဖြင့် နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရာ၊ ခရီးစဉ်၏ ၇ ရက်မြောက်နေ့တွင် သူတို့ကို မှီခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါသအမျက်ထွက်နေပြီး သူတို့ကို ပြန်လာရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူ၏ အင်အားက ပို၍တောင့်တင်းသဖြင့် ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟုလည်း သူယုံကြည်နေသည်။ ထွက်ပြေးလာသူများသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

Laban’s absence afforded opportunity for departure. The flocks
and herds were speedily gathered and sent forward, and with his
wives, children, and servants, Jacob crossed the Euphrates, urging
his way toward Gilead, on the borders of Canaan. After three days
Laban learned of their flight, and set forth in pursuit, overtaking the
company on the seventh day of their journey. He was hot with anger,
and bent on forcing them to return, which he doubted not he could
do, since his band was much the stronger. The fugitives were indeed
in great peril.

သူသည် မိမိ၏ ရန်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် မိမိ၏အစေခံကို ကာကွယ်ရန် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ “သင့်ကို ညှဉ်းဆဲရန် ကျွန်ုပ်၏လက်တွင် အင်အားရှိသော်လည်း” ဟု လာဗန်က ဆို၏။ “သင်၏အဘ၏ ဘုရားသခင်သည် မနေ့ညက ကျွန်ုပ်အား စကားပြော၍ ‘ယာကုပ်အား ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ဘာမျှမပြောရန် သတိပြုလော့’ ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။” ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ယာကုပ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်ခေါ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖျောင်းဖျဖြားယောင်းခြင်း မပြုရဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

That he did not carry out his hostile purpose was due to the fact
that God Himself had interposed for the protection of His servant. “It
is in the power of my hand to do you hurt,” said Laban, “but the God
of your father spake unto me yesternight, saying, Take thou heed
that thou speak not to Jacob either good or bad;” that is, he should
not force him to return, or urge him by flattering inducements.

လာဗန်သည် သူ၏သမီးများအတွက် တင်တောင်းငွေကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ယာကုပ်ကို အမြဲတမ်း လှည့်ဖြားခြင်း၊ ရက်စက်ခြင်းများ ပြုခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင် ဟန်ဆောင်ကောင်းလှသော အမူအရာဖြင့် ယာကုပ်အား တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခြင်းအတွက် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဖခင်ဖြစ်သူအား နှုတ်ဆက်ပွဲပြုလုပ်ရန် သို့မဟုတ် မိမိ၏သမီးများနှင့် မြေးများကို နှုတ်ဆက်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုလေသည်။

Laban had withheld the marriage dowry of his daughters and had
ever treated Jacob with craft and harshness; but with characteristic
dissimulation he now reproached him for his secret departure, which
had given the father no opportunity to make a parting feast or even
to bid farewell to his daughters and their children.

ယာကုပ်သည် လာဗန်၏ အတ္တဆန်ပြီး လောဘကြီးသော မူဝါဒကို အတိအလင်း ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် ရိုးသားမှုအတွက် လာဗန်ကိုပင် သက်သေအဖြစ် ကိုးကားခဲ့သည်။ “ကျွန်ုပ်၏အဘ၏ ဘုရားသခင်၊ အာဗြဟံ၏ ဘုရားသခင်၊ ဣဇာတ်၏ ကြောက်ရွံ့ရာအရှင်သည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ မရှိခဲ့လျှင်” ဟု ယာကုပ်က ဆို၏။ “အမှန်စင်စစ် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို ယခု လက်ချည်း လွှတ်လိုက်ပါလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ကျွန်ုပ်၏ လက်လုပ်ငန်းကို မြင်တော်မူ၍ မနေ့ညက ကိုယ်တော့်ကို ဆုံးမတော်မူခဲ့ပြီ။”

In reply Jacob plainly set forth Laban’s selfsh and grasping
policy, and appealed to him as a witness to his own faithfulness and
honesty. “Except the God of my father, the God of Abraham, and
the fear of Isaac, had been with me,” said Jacob, “surely thou hadst
sent me away now empty. God hath seen mine affliction, and the
labor of my hands, and rebuked thee yesternight.”

လာဗန်သည် တင်ပြလာသော အချက်အလက်များကို မငြင်းဆိုနိုင်ဘဲ၊ ယခုအခါ ငြိမ်းချမ်းရေး ပဋိညာဉ်ပြုရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ယာကုပ်သည် ထိုအကြံပြုချက်ကို သဘောတူခဲ့ပြီး၊ သဘောတူညီချက်၏ အမှတ်အသားအဖြစ် ကျောက်ပုံတစ်ခုကို စိုက်ထူခဲ့သည်။ ဤမှတ်တိုင်ကို လာဗန်က “ကင်းမျှော်စင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော မိဇပါ (Mizpah) ဟု အမည်ပေးခဲ့ပြီး၊ “ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဝေးကွာနေချိန်တွင် ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်နှင့် သင်၏စပ်ကြားမှာ ကြည့်ရှုတော်မူပါစေသော” ဟု ဆိုလေသည်။

Laban could not deny the facts brought forward, and he now
proposed to enter into a covenant of peace. Jacob consented to the [194]
166 Patriarchs and Prophets
proposal, and a pile of stones was erected as a token of the compact.
To this pillar Laban gave the name Mizpah, “watchtower,” saying,
“The Lord watch between me and thee, when we are absent one
from another.”

“လာဗန်ကလည်း ‘ဤကျောက်ပုံနှင့် ကျွန်ုပ်နှင့် သင်၏စပ်ကြားမှာ စိုက်ထူထားသော ဤမှတ်တိုင်ကို ကြည့်လော့။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ညှဉ်းဆဲရန် ဤကျောက်ပုံကို ကျော်၍ မသွားရ၊ သင်သည်လည်း ကျွန်ုပ်ကို ညှဉ်းဆဲရန် ဤကျောက်ပုံနှင့် ဤမှတ်တိုင်ကို ကျော်၍ မလာရဟူသော အကြောင်းအတွက် ဤကျောက်ပုံနှင့် မှတ်တိုင်သည် သက်သေဖြစ်စေ။ အာဗြဟံ၏ ဘုရားသခင်၊ နာခေါ်၏ ဘုရားသခင်၊ သူတို့အဘ၏ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့စပ်ကြားမှာ စီရင်တော်မူပါစေသော’ ဟု ဆို၏။ ယာကုပ်သည်လည်း မိမိအဘ ဣဇာတ်၏ ကြောက်ရွံ့ရာအရှင်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလေ၏။” ထိုပဋိညာဉ်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် နှစ်ဖက်စလုံးသည် စားပွဲသောက်ပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ညအချိန်ကို ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုရင်း ကုန်လွန်စေခဲ့ပြီး၊ နံနက်မိုးလင်းသောအခါ လာဗန်နှင့် သူ၏လူစုတို့သည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ဤခွဲခွာမှုနှင့်အတူ အာဗြဟံ၏ သားမြေးများနှင့် မေသောပေါတမိတွင် နေထိုင်သူများအကြားရှိ ဆက်သွယ်မှု အစအနအားလုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့လေသည်။

“And Laban said to Jacob, Behold this heap, and behold this
pillar, which I have cast betwixt me and thee; this heap be witness,
and this pillar be witness, that I will not pass over this heap to thee,
and that thou shalt not pass over this heap and this pillar unto me, for
harm. The God of Abraham, and the God of Nahor, the God of their
father, judge betwixt us. And Jacob sware by the fear of his father
Isaac.” To confrm the treaty, the parties held a feast. The night
was spent in friendly communing; and at the dawn of day, Laban
and his company departed. With this separation ceased all trace of
connection between the children of Abraham and the dwellers in
Mesopotamia.