ဆာလံကျမ်း ၁ နိဒါန်း ၂

 

One psalm (Ps. 89) is entitled “Maschil of Ethan the Ezrahite” (see 1 Kings 4:31).

 ဆာလံတစ်ပုဒ် (ဆာလံ ၈၉) ကို "ဧဇရဟိဧသန်၏ Maschil" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည် (၁ ဘုရင်များ ၄:၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။

In the titles to two psalms (Ps. 72, 127) the phrase “for Solomon [lishlomoh]” appears.

ဆာလံနှစ်ပုဒ် (ဆာလံ ၇၂၊ ၁၂၇) ၏ ခေါင်းစဉ်များတွင် "ရှောလမုန်အတွက် [lishlomoh]" ဟူသော စကားစု ပါရှိသည်။

One psalm (Ps. 90) is entitled “A Prayer of Moses [lemosheh].”

 ဆာလံတစ်ပုဒ် (ဆာလံ ၉၀) ကို "မောရှေ၏ဆုတောင်းခြင်း [lemosheh]" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည်။

About one third of the psalms bear no superscription whatsoever, and therefore are entirely anonymous (they are called orphan psalms). It has been conjectured that among the composers of the psalms were such other OT worthies as Ezra, Isaiah, Jeremiah, Ezekiel, and Haggai.

ဆာလံကျမ်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ မည်သည့်အညွှန်းစာမျှ မပါရှိဘဲ အမည်မသိ (၎င်းတို့ကို မိဘမဲ့ဆာလံများဟု ခေါ်သည်)။ ဆာလံရေးစပ်သူများထဲတွင် ဧဇရ၊ ဟေရှာယ၊ ယေရမိ၊ ယေဇကျေလနှင့် ဟဂ္ဂဲကဲ့သို့သော အခြားသော ဓမ္မဟောင်းကျမ်းဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများလည်း ပါဝင်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

3.    Historical Setting. Modern attempts to discover authorship and to date the psalms began about the middle of the 19th century, with a study of the references contained in the superscriptions. During the last hundred years scholars have placed the composition of the psalms over a span of more than a thousand years, beginning with Moses and ending with Alexander Jannaeus (d. 78 b.c.), with constant widening in the disparity of their views. Ewald (Eng. tr. 1880) allocated 13 psalms to the time of David, and considered most of the rest of the psalms postexilic. Cheyne (1888, 1891) allocated 16 psalms to pre-exilic times (chiefly during Josiah ၏ reign) and considered all the rest postexilic—30 Maccabean. With the rise of higher criticism among Biblical scholars of this period, there was a general tendency to date only a few of the psalms as belonging to David and his times, while most of them were considered to be the product of postexilic times, chiefly the Persian and Greek periods, and some distinctly Maccabean. At the turn of the century, however, the general trend was to come to middle ground and date most of the psalms in the middle, or Persian, period. More recent knowledge of psalmody among the nations bordering on Israel has tended to date many of the psalms as pre-exilic; and the most recent archeological discoveries, especially the unearthing of the Ras Shamrah (Ugarit) tablets (from 1929 onward), have tended to prove that many of the psalms go back to an early date in Palestinian history (see H. H. Rowley, ed., The Old Testament and Modern Study). Buttenwieser (1938) dates the psalms from Joshua to the Greek period, with none later than 312 b.c.

၃။ သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံ။ ဆာလံကျမ်း၏ ရေးသားသူနှင့် ရက်စွဲကို ရှာဖွေရန် ခေတ်သစ်ကြိုးပမ်းမှုများသည် ၁၉ ရာစုအလယ်ပိုင်းတွင် အညွှန်းစာများတွင်ပါရှိသော ရည်ညွှန်းချက်များကို လေ့လာခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးနှစ်တစ်ရာအတွင်း ပညာရှင်များသည် ဆာလံကျမ်းများကို မောရှေခေတ်မှ စတင်၍ အလက်ဇန္ဒားယန္နဲ (ဘီစီ ၇၈ တွင် ကွယ်လွန်) အထိ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ကာလအတွင်း ရေးသားခဲ့သည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏အမြင်များမှာလည်း အမြဲတမ်း ကွဲပြားလျက်ရှိသည်။ Ewald (၁၈၈၀ အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်) က ဆာလံ ၁၃ ပုဒ်ကို ဒါဝိဒ်ခေတ်သို့ သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ကျန်ဆာလံအများစုကို ဗာဗုလုန်အကျဉ်းသားဘဝမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်ပြီးခေတ် (postexilic) ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ Cheyne (၁၈၈၈၊ ၁၈၉၁) က ဆာလံ ၁၆ ပုဒ်ကို အကျဉ်းသားမဖြစ်မီခေတ် (အဓိကအားဖြင့် ယောရှိမင်းလက်ထက်) သို့ သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသမျှကို အကျဉ်းသားဘဝမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်ပြီးခေတ်—၃၀ မှာ မက္ကဘိခေတ် ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဤကာလအတွင်း ကျမ်းစာပညာရှင်များကြားတွင် ဝေဖန်ရေးသဘောထား (higher criticism) မြင့်တက်လာမှုနှင့်အတူ၊ ဆာလံအနည်းငယ်ကိုသာ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏ခေတ်ကာလသို့ သတ်မှတ်ရန် ယေဘုယျသဘောထားရှိခဲ့ပြီး၊ အများစုကို အကျဉ်းသားဘဝမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်ပြီးခေတ်၊ အဓိကအားဖြင့် ပါရှန်းနှင့် ဂရိခေတ်၊ အချို့ကိုမူ မက္ကဘိခေတ်၏ ထုတ်ကုန်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရာစုနှစ်အလှည့်တွင် ယေဘုယျလမ်းကြောင်းမှာ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆာလံအများစုကို အလယ်ခေတ် သို့မဟုတ် ပါရှန်းခေတ်သို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဣသရေလနိုင်ငံနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်းထိစပ်နေသော လူမျိုးများအကြား ဆာလံအဆိုပြုခြင်းဆိုင်ရာ ပိုမိုလတ်တလော ဗဟုသုတများသည် ဆာလံအများစုကို အကျဉ်းသားမဖြစ်မီခေတ်ဟု သတ်မှတ်ရန် လမ်းကြောင်းပေးခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် လတ်တလော ရှေးဟောင်းသုတေသန ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်များ၊ အထူးသဖြင့် ရာရှမ်ရာ (ဥဂရစ်) ကျောက်ပြားများ (၁၉၂၉ ခုနှစ်မှစ၍) တူးဖော်တွေ့ရှိမှုသည် ဆာလံအများစုသည် ပါလက်စတိုင်းသမိုင်း၏ အစောပိုင်းကာလသို့ ပြန်သွားနိုင်ကြောင်း သက်သေပြရန် လမ်းကြောင်းပေးခဲ့သည် (H. H. Rowley, ed., The Old Testament and Modern Study ကိုကြည့်ပါ)။ Buttenwieser (၁၉၃၈) သည် ဆာလံကျမ်းကို ယောရှုခေတ်မှ ဂရိခေတ်အထိ သတ်မှတ်ထားပြီး ဘီစီ ၃၁၂ ထက် ပိုနောက်ကျသော အရာမရှိဟု ဆိုသည်။

The conservative scholar generally holds that the psalms were composed against a historical background of a thousand years. Although many individual psalms cannot be placed definitely at any specific point in the history of the Hebrew people from Moses and David to the years immediately following the Exile, it may be safely concluded that the time of their composition lies within these bounds.

ရှေးရိုးစွဲပညာရှင်သည် ဆာလံများကို နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်၏ သမိုင်းဝင်နောက်ခံဖြင့် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ခံထားသည်။ တစ်ဦးချင်းဆာလံများစွာကို မောရှေနှင့် ဒါဝိဒ်မှစ၍ အကျဉ်းသားဘဝမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်ပြီးနောက်ပိုင်းနှစ်များအထိ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏သမိုင်းတွင် မည်သည့်အချက်တွင်မျှ အတိအကျ သတ်မှတ်၍မရသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ရေးသားသည့်အချိန်သည် ဤကာလအပိုင်းအခြားအတွင်းတွင် ရှိသည်ဟု ဘေးကင်းစွာ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။

The hypotheses that seek to establish the authorship and date of many of the psalms are often highly ingenious and frequently interesting, but many of them are by no means conclusive. The reasons that have led many modern scholars to reject in whole or in part the authority of the superscriptions to the psalms have led to such differences of opinion that the matter is one of almost hopeless confusion. This commentary follows the plan that where authorship and historical background are certain or reasonable, these data appear in the introductory notes to the several psalms preceding the comment on the text itself. When the word “psalmist” is used in these notes, it does not always mean a specific composer, such as David or one of the Asaphites, or one of the Korahites, but may be employed to cover general authorship.

ဆာလံအများစု၏ ရေးသားသူနှင့် ရက်စွဲကို သတ်မှတ်ရန် ရှာဖွေသော အယူအဆများသည် များသောအားဖြင့် အလွန်တီထွင်ဖန်တီးမှုရှိပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော်လည်း၊ အများစုမှာ မည်သို့မျှ အဆုံးအဖြတ်မပေးနိုင်ပါ။ ခေတ်သစ်ပညာရှင်များစွာကို ဆာလံများ၏ အညွှန်းစာများ၏ အာဏာကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သို့မဟုတ် တစ်ခုလုံး ငြင်းပယ်ရန် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော အကြောင်းရင်းများသည် အမြင်ကွဲလွဲမှုများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ကိစ္စရပ်မှာ ဖြေရှင်းရန် လုံးဝနီးပါး ခက်ခဲသော ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဤဝေဖန်သုံးသပ်ချက်စာအုပ်သည် ရေးသားသူနှင့် သမိုင်းဝင်နောက်ခံအခြေအနေသည် သေချာ သို့မဟုတ် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သောနေရာများတွင် ဤအချက်အလက်များကို စာသားဆိုင်ရာ မှတ်ချက်များမပြုလုပ်မီ ဆာလံတစ်ခုချင်းစီ၏ နိဒါန်းမှတ်စုများတွင် ဖော်ပြရန် အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာသည်။ ဤမှတ်စုများတွင် "ဆာလံဆရာ" ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုသည့်အခါ၊ ၎င်းသည် ဒါဝိဒ်၊ အာသပ်အနွယ်ဝင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် ကောရအနွယ်ဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့သော တိကျသော ရေးသားသူကို အမြဲဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ယေဘုယျ ရေးသားသူကို ကိုယ်စားပြုရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

Even though the authorship and historical background of a number of the psalms is not known, this in no way hinders us from accepting the entire body of the Psalter as the product of men who “spake as they were moved by the Holy Ghost” (Peter 1:21).

ဆာလံအချို့၏ ရေးသားသူနှင့် သမိုင်းဝင်နောက်ခံကို မသိရှိသော်လည်း၊ ဤအချက်သည် ဆာလံကျမ်းတစ်ကျမ်းလုံးကို "သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လှုံ့ဆော်မှုအတိုင်း ပြောဆိုသော" (ပေတရု ၁:၂၁) သူတို့၏ ထုတ်ကုန်အဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံခြင်းကို မည်သို့မျှ မတားဆီးပါ။

Among the notable finds of archeology in recent years, those that have made the greatest contribution to a better understanding of the psalms have come from the north Syrian site of Ras Shamrah, called Ugarit in ancient times. Excavations in this place, begun in 1929, have unearthed hundreds of clay tablets. These were written in a cuneiform script unknown at the time of their discovery, but which has since been deciphered, largely through the able efforts of Prof. Hans Bauer and P. Dhorme. The tablets contain mythological texts dealing with the religion of the ancient Canaanites (see Vol. I, pp. 128, 129). The study of these documents has become a special science called Ugaritic, a name that has also been given to the language and script in which these documents are written.

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ရှေးဟောင်းသုတေသန၏ ထင်ရှားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်များထဲတွင် ဆာလံကျမ်းကို ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်ရန် အကြီးမားဆုံးပံ့ပိုးမှုပေးသည့်အရာများမှာ ရှေးခေတ်က ဥဂရစ်ဟုခေါ်သော မြောက်ပိုင်းဆီးရီးယားရှိ ရာရှမ်ရာနေရာမှ ရရှိခဲ့သည်။ ၁၉၂၉ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သော ဤနေရာမှ တူးဖော်မှုများသည် ရွှံ့စေးပြားရာပေါင်းများစွာကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိချိန်တွင် မသိရှိသေးသော ကျူနီဖောင်း (cuneiform) စာရေးစနစ်ဖြင့် ရေးသားထားသော်လည်း၊ ပရော်ဖက်ဆာ Hans Bauer နှင့် P. Dhorme တို့၏ ထူးချွန်သော ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် ယခုအခါ ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်ပြားများတွင် ရှေးခေတ်ခါနန်လူမျိုးတို့၏ ဘာသာရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် စာသားများ ပါရှိသည် (အတွဲ ၁၊ စာမျက်နှာ ၁၂၈၊ ၁၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤစာတမ်းများကို လေ့လာခြင်းသည် "ဥဂရစ်" ဟုခေါ်သော အထူးသိပ္ပံပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး၊ ဤစာတမ်းများကို ရေးသားထားသည့် ဘာသာစကားနှင့် စာရေးစနစ်ကိုလည်း ထိုအမည်ဖြင့်ပင် ခေါ်ဆိုကြသည်။

Ugaritic was a Canaanite dialect spoken by the population of northwestern Syria during the middle of the second millennium b.c. Because the Hebrew language varies but little from the ancient Canaanite, the Ugaritic religious literature has thrown much light on many obscure phrases and words of the Old Testament, especially of Psalms. The terminology and vocabulary of Ugaritic religious literature vary only slightly from those found in the Bible.

ဥဂရစ်ဘာသာစကားသည် ဘီစီ (ခရစ်တော်မပေါ်မီ) ဒုတိယထောင်စုနှစ်အလယ်ပိုင်းတွင် အနောက်မြောက်ဆီးရီးယားရှိ လူဦးရေ ပြောဆိုသော ခါနန်စကားတ dialect ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲဘာသာစကားသည် ရှေးခေတ်ခါနန်ဘာသာစကားနှင့် အနည်းငယ်သာ ကွာခြားသောကြောင့်၊ ဥဂရစ်ဘာသာရေးစာပေများသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၊ အထူးသဖြင့် ဆာလံကျမ်း၏ ဝေဝါးသော စကားစုများနှင့် စကားလုံးများစွာအပေါ်တွင် အလင်းရောင်များစွာ သက်ရောက်စေခဲ့သည်။ ဥဂရစ်ဘာသာရေးစာပေ၏ ဝေါဟာရနှင့် စကားလုံးအသုံးအနှုန်းများသည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် တွေ့ရသည့်အရာများနှင့် အနည်းငယ်သာ ကွာခြားသည်။

Besides throwing light on many obscure passages in Psalms, the study of the Ugaritic literature has also shown that the Biblical psalms are of much greater antiquity than many modern scholars were willing to admit. Numerous psalms that higher critics have dated in the Maccabean age have now been shown to contain phrases that were in common use in the second millennium b.c., but were not so in the Hellenistic period. This tends to substantiate the early dates suggested for many of the psalms by their respective titles.

 ဆာလံကျမ်းရှိ ဝေဝါးသောကျမ်းပိုဒ်များစွာအပေါ် အလင်းရောင်ပေးခြင်းအပြင်၊ ဥဂရစ်စာပေလေ့လာမှုသည် သမ္မာကျမ်းစာပါ ဆာလံများသည် ခေတ်သစ်ပညာရှင်အချို့ လက်ခံထားသည်ထက် များစွာပို၍ ရှေးကျကြောင်း ပြသနေသည်။ ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များက မက္ကဘိခေတ်ဟု သတ်မှတ်ထားသော ဆာလံများစွာသည် ဘီစီ ဒုတိယထောင်စုနှစ်တွင် အသုံးများပြီး ဟယ်လင်နစ်စတစ် (ဂရိ) ခေတ်တွင်မူ အသုံးမများတော့သည့် စကားစုများ ပါဝင်ကြောင်း ယခုအခါ ပြသနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဆာလံများစွာ၏ ခေါင်းစဉ်များက အကြံပြုထားသော အစောပိုင်းရက်စွဲများကို အတည်ပြုရန် လမ်းကြောင်းပေးသည်။

However, the greatest contribution that Ugaritic has made with reference to the psalms is in the matter of vocabulary and phraseology. Many passages that were formerly obscure because the meaning of the words had been lost and could only be guessed at, have now, through a study of Ugaritic equivalents, become clear and meaningful. In other cases the Ugaritic has confirmed the traditional understanding and translation of the text that is found in our English Bible.

သို့သော်လည်း ဆာလံကျမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဥဂရစ်ဘာသာစကား ပေးအပ်ခဲ့သော အကြီးမားဆုံးပံ့ပိုးမှုမှာ ဝေါဟာရနှင့် စကားအသုံးအနှုန်းဆိုင်ရာ ကိစ္စဖြစ်သည်။ ယခင်က စကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ခန့်မှန်းရုံသာ တတ်နိုင်သောကြောင့် ဝေဝါးနေခဲ့သော ကျမ်းပိုဒ်များစွာသည် ယခုအခါ ဥဂရစ်ဘာသာစကားနှင့် ဆင်တူသည့်စကားလုံးများကို လေ့လာခြင်းဖြင့် ရှင်းလင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိလာသည်။ အခြားကိစ္စများတွင်လည်း ဥဂရစ်ဘာသာစကားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အင်္ဂလိပ်သမ္မာကျမ်းစာတွင် တွေ့ရသော စာသား၏ ရိုးရာနားလည်မှုနှင့် ဘာသာပြန်ဆိုချက်ကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။

Where the Ugaritic has made a substantial contribution to a better understanding of a certain text or word, this will be noted in the comments on the passages involved. In only a few exceptional cases will notice be made of the fact that the Ugaritic supports the traditional reading. The notes on Ugaritic owe much to the following scholars who have done pioneer work in demonstrating the bearing of Ugaritic on the study of Psalms: W. F. Albright, H. L. Ginsberg, C. H. Gordon, U. Cassuto, and J. H. Patton. The writer’s indebtedness to the work of these men, and his gratitude, are herewith expressed.

ဥဂရစ်ဘာသာစကားသည် သတ်မှတ်ထားသော စာသား သို့မဟုတ် စကားလုံးကို ပိုမိုနားလည်စေရန် သိသာထင်ရှားသော ပံ့ပိုးမှုပြုလုပ်သည့်နေရာများတွင်၊ ၎င်းကို သက်ဆိုင်ရာ ကျမ်းပိုဒ်များဆိုင်ရာ မှတ်ချက်များတွင် ဖော်ပြသွားပါမည်။ ဥဂရစ်ဘာသာစကားသည် ရိုးရာဘာသာပြန်ဆိုချက်ကို ထောက်ခံကြောင်း အထူးကိစ္စအနည်းငယ်တွင်သာ ဖော်ပြပါမည်။ ဥဂရစ်ဘာသာစကားဆိုင်ရာ မှတ်စုများသည် ဆာလံကျမ်းလေ့လာမှုအပေါ် ဥဂရစ်ဘာသာစကား၏ သက်ရောက်မှုကို ပြသရာတွင် ရှေ့ဆောင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အောက်ပါပညာရှင်များအပေါ်တွင် များစွာမူတည်နေသည်- W. F. Albright, H. L. Ginsberg, C. H. Gordon, U. Cassuto နှင့် J. H. Patton တို့ဖြစ်ကြသည်။ ဤလူပုဂ္ဂိုလ်များ၏ လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် စာရေးသူ၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကို ဤနေရာတွင် ဖော်ပြအပ်ပါသည်။

4.    Theme. Man is in trouble—God gives relief. This is the theme—universal in its appeal—of the book of Psalms. In these sacred poems we hear the cry, not only of the Hebrew, but of universal man, ascending to God for help, and see the hand of Omnipotence reaching down to bring relief. No wonder that for centuries, for Jew and Gentile alike, the Psalter has supplied material for private prayer and for public devotion; it has served with equal satisfaction as the formal liturgy for the Hebrew Temple and synagogue, as the hymnbook of the Christian church, and as the prayer book of the solitary child of God, regardless of race or creed.

 ၄။ ဆောင်ပုဒ်။ လူသားသည် ဒုက္ခရောက်နေသည်—ဘုရားသခင်က ကယ်ဆယ်မှုပေးသည်။ ဤသည်မှာ ဆာလံကျမ်း၏—ဆွဲဆောင်မှုရှိသော—ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဆောင်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ဤသန့်ရှင်းသောကဗျာများတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ အော်ဟစ်သံသာမက ကမ္ဘာ့လူသားအားလုံး၏ အော်ဟစ်သံကို ဘုရားသခင်ထံ အကူအညီတောင်းခံနေသည်ကို ကြားရပြီး၊ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏လက်တော်က ကယ်ဆယ်ရန် ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ယုဒလူမျိုးနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အတွက် ဆာလံကျမ်းသည် ကိုယ်ပိုင်ဆုတောင်းခြင်းနှင့် လူအများစုပေါင်းဝတ်ပြုခြင်းအတွက် ပစ္စည်းများ ပံ့ပိုးပေးခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ဟေဗြဲဗိမာန်တော်နှင့် ဝတ်ပြုအိမ်အတွက် တရားဝင်ဝတ်ပြုပုံစနစ်အဖြစ်၊ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ ဓမ္မသီချင်းစာအုပ်အဖြစ်နှင့်၊ လူမျိုးနှင့် ဘာသာစကားမရွေး ဘုရားသခင်၏ တစ်ဦးတည်းသောသားသမီးများအတွက် ဆုတောင်းစာအုပ်အဖြစ် တူညီသောကျေနပ်မှုဖြင့် အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

The narrative of the use of the Psalter among the Hebrews is full of interest. The psalms early became the expression of the devotion of the people both in private life and in public worship.

ဟေဗြဲလူမျိုးတို့ကြားတွင် ဆာလံကျမ်းကို အသုံးပြုခြင်းဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်းမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။ ဆာလံများသည် စောစီးစွာကပင် ကိုယ်ပိုင်ဘဝနှင့် လူအများစုပေါင်းဝတ်ပြုခြင်း၌ လူတို့၏ ကိုးကွယ်မှုအသွင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

A prominent part of worship in the Temple was the singing, or chanting, of psalms by antiphonal choirs, or by the choir and the congregation in responsive style. For this David set the pattern, in entrusting a psalm “to thank the Lord” into the hands of Asaph and his brethren when he brought the ark into the newly appointed tent in Jerusalem (see 1 Chron. 16:7–36). According to the Mishnah and the Talmud a psalm was assigned to each day of the week, to be sung after the daily sacrifice when the drink offering was being poured.

ဗိမာန်တော်တွင် ဝတ်ပြုခြင်း၏ ထင်ရှားသောအစိတ်အပိုင်းမှာ antiphonal (တစ်လှည့်စီသီဆိုသော) သီချင်းဆိုအဖွဲ့များဖြင့် သို့မဟုတ် သီချင်းဆိုအဖွဲ့နှင့် လူထုပရိသတ်တို့ အပြန်အလှန်သီဆိုသည့်ပုံစံဖြင့် ဆာလံများကို သီဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဂျေရုဆလင်ရှိ အသစ်သတ်မှတ်ထားသော တဲတော်သို့ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ယူဆောင်လာသောအခါ "ထာဝရဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ရန်" ဆာလံတစ်ခုကို အာသပ်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုတို့လက်သို့ အပ်နှင်းခြင်းဖြင့် ဤပုံစံကို ချမှတ်ခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၆:၇-၃၆ ကိုကြည့်ပါ)။ Mishnah နှင့် Talmud အဆိုအရ တစ်ပတ်တာ၏နေ့ရက်တိုင်းအတွက် ဆာလံတစ်ပုဒ်စီကို သတ်မှတ်ထားပြီး၊ နေ့စဉ်ယဇ်ပူဇော်ပြီးနောက် သွန်းလောင်းသော ယဇ်ပူဇော်ချိန်တွင် သီဆိုရသည်။

Special psalms were selected as suitable for the great feasts: Ps. 113–118 for Passover; Ps. 118 for Pentecost, Tabernacles, and the Dedication; Ps. 135 for the Passover; Ps. 30 for the Dedication; Ps. 81 for the New Moon, with Ps. 29 for the evening sacrifice on that day; and Ps. 120–134 for the first night of Tabernacles.

 ကြီးကျယ်သော ပွဲတော်များအတွက် သင့်လျော်သော ဆာလံအထူးများကို ရွေးချယ်ထားသည်- ပသခါပွဲတော်အတွက် ဆာလံ ၁၁၃-၁၁၈၊ ပင်တေကုတ္တေပွဲ၊ တဲတော်ပွဲနှင့် ဗိမာန်တော်ဆက်ကပ်ပွဲအတွက် ဆာလံ ၁၁၈၊ ပသခါပွဲအတွက် ဆာလံ ၁၃၅၊ ဗိမာန်တော်ဆက်ကပ်ပွဲအတွက် ဆာလံ ၃၀၊ လသစ်ပွဲအတွက် ဆာလံ ၈၁၊ ထိုနေ့၏ ညနေယဇ်ပူဇော်ချိန်အတွက် ဆာလံ ၂၉၊ နှင့် တဲတော်ပွဲ၏ ပထမညအတွက် ဆာလံ ၁၂၀-၁၃၄ တို့ဖြစ်သည်။

In the synagogue the daily prayers replaced the sacrifices of the Temple, the daily service being made to correspond as much as possible with that of the Temple. After the destruction of the Temple, the psalms were employed as prayers along with the reading of the Law and the Prophets, thus providing a constant communion with God in public worship. Special psalms came to be used for special occasions: Ps. 7 for Purim; Ps. 12 for the eighth day of Tabernacles; Ps. 47 for the New Year; Ps. 98 and 104 for the New Moon; Ps. 103 and 130 for Atonement. The people knew by heart the great hallels, or “hallelujahs”: Ps. 104–106, 111–113, 115–117, 135, and 145–150, which were used as communal expressions of thanksgiving.

 ဝတ်ပြုအိမ် (synagogue) တွင် နေ့စဉ်ဆုတောင်းခြင်းသည် ဗိမာန်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို အစားထိုးခဲ့ပြီး၊ နေ့စဉ်ဝတ်ပြုခြင်းကို ဗိမာန်တော်၏ ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ကိုက်ညီစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက်၊ ဆာလံများကို ပညတ်တရားနှင့် ပရောဖက်ကျမ်းကို ဖတ်ရှုခြင်းနှင့်အတူ ဆုတောင်းချက်များအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ပြီး လူအများစုပေါင်းဝတ်ပြုခြင်း၌ ဘုရားသခင်နှင့် အစဉ်မပြတ် ဆက်သွယ်မှုရှိစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အထူးအခါသမယများအတွက် ဆာလံအထူးများကို အသုံးပြုလာကြသည်- ပူရိမ်ပွဲအတွက် ဆာလံ ၇၊ တဲတော်ပွဲ၏ အဋ္ဌမမြောက်နေ့အတွက် ဆာလံ ၁၂၊ နှစ်သစ်ပွဲအတွက် ဆာလံ ၄၇၊ လသစ်ပွဲအတွက် ဆာလံ ၉၈ နှင့် ၁၀၄၊ အပြစ်ဖြေရာနေ့အတွက် ဆာလံ ၁၀၃ နှင့် ၁၃၀ တို့ ဖြစ်သည်။ လူများသည် "ဟားလေလုယ" ခေါ် ကြီးကျယ်သော ချီးမွမ်းခြင်းဆာလံများကို နှုတ်တိုက်အလွတ်ရကြသည်- ဆာလံ ၁၀၄-၁၀၆၊ ၁၁၁-၁၁၃၊ ၁၁၅-၁၁၇၊ ၁၃၅ နှင့် ၁၄၅-၁၅၀ တို့ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို လူအများစုပေါင်း ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖော်ပြချက်များအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

In the modern synagogue the use of the psalms varies according to the rite followed (Eastern European, Spanish–Portuguese, Yemenite, Italian, etc.), but the psalms have an honored place in all the rituals.

ခေတ်သစ်ဝတ်ပြုအိမ်များတွင် ဆာလံကျမ်းအသုံးပြုမှုမှာ လိုက်နာသော ဝတ်ပြုပုံစနစ် (အရှေ့ဥရောပ၊ စပိန်-ပေါ်တူဂီ၊ ယီမင်၊ အီတလီ စသည်) အပေါ်မူတည်၍ ကွဲပြားသော်လည်း၊ ဆာလံကျမ်းသည် ဝတ်ပြုပုံစနစ်အားလုံးတွင် ဂုဏ်ပြုသောနေရာတွင် ရှိသည်။

Likewise in the life of the orthodox Jew, from the first waking moment to the last moment before the night’s rest begins, the psalms comprise a substantial part of the worshiper’s daily prayers.

ထို့နည်းတူပင် သစ္စာရှိသော ယုဒလူမျိုး၏ဘဝတွင်၊ နိုးထသည့်ပထမဆုံးအချိန်မှ ညဘက်အနားယူခြင်းမပြုမီ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ၊ ဆာလံများသည် ဝတ်ပြုသူ၏ နေ့စဉ်ဆုတောင်းချက်များ၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။

Christians have to a degree followed the pattern set by Judaism. Jesus of Nazareth quoted more frequently from Psalms and from Isaiah than from any other OT books. No other OT book is so frequently cited in the NT as the book of Psalms, with the possible exception of Isaiah. The early Christians incorporated psalms into their worship (see 1 Cor. 14:26; Eph. 5:19; Col. 3:16; James 5:13) and the churches that followed continued the practice down through the centuries. Chrysostom (c. 347–407) attests the prevalence of psalms in all forms of worship. In the medieval church the clergy recited the whole Psalter weekly. It is said that St. Patrick recited the whole book of Psalms daily.

ခရစ်ယာန်များသည် ယုဒဘာသာမှ ချမှတ်ထားသော ပုံစံကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုသည် အခြားဓမ္မဟောင်းကျမ်းများထက် ဆာလံကျမ်းနှင့် ဟေရှာယကျမ်းကို ပိုမိုမကြာခဏ ကိုးကားခဲ့သည်။ ဟေရှာယကျမ်းမှလွဲ၍ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဆာလံကျမ်းလောက် မကြာခဏ ကိုးကားခံရသော အခြားဓမ္မဟောင်းကျမ်း မရှိပါ။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဆာလံများကို သူတို့၏ဝတ်ပြုခြင်းတွင် ထည့်သွင်းခဲ့ကြပြီး (၁ ကောရိန္သု ၁၄:၂၆၊ ဧဖက် ၅:၁၉၊ ကောလောသဲ ၃:၁၆၊ ယာကုပ် ၅:၁၃ ကိုကြည့်ပါ) နောက်လိုက်အသင်းတော်များကလည်း ရာစုနှစ်များတစ်လျှောက် ဤအလေ့အကျင့်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ခရိုင်ဆိုစတမ် (ခန့်မှန်း ၃၄၇-၄၀၇) က ဝတ်ပြုခြင်းပုံစံအားလုံးတွင် ဆာလံများ၏ ပျံ့နှံ့မှုကို အတည်ပြုထားသည်။ အလယ်ခေတ်အသင်းတော်တွင် ဘုန်းတော်ကြီးများသည် ဆာလံကျမ်းတစ်ကျမ်းလုံးကို တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုကြသည်။ စိန့်ပက်ထရစ်သည် ဆာလံကျမ်းတစ်ကျမ်းလုံးကို နေ့စဉ်ရွတ်ဆိုသည်ဟု ဆိုကြသည်။

The psalms are a definite part of the Catholic ritual—both Roman and Eastern—and continue to hold a substantial place in the worship of both Anglican and evangelical branches of the Christian church, as current observation and experience confirm.

ဆာလံများသည် ရောမနှင့် အရှေ့တိုင်း ကက်သလစ် ဝတ်ပြုပုံစနစ်၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိလေ့လာတွေ့ရှိချက်များနှင့် အတွေ့အကြုံများက အတည်ပြုသည့်အတိုင်း အင်္ဂလီကန်နှင့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ ဧဝံဂေလိဌာနခွဲများ၏ ဝတ်ပြုခြင်းတွင်လည်း သိသာထင်ရှားသောနေရာကို ဆက်လက်ရရှိထားသည်။

လူသား၏ ဒုက္ခနှင့် ဘုရားသခင်၏ စောင်မခြင်းဟူသော အကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးရာတွင် ဆာလံကျမ်းများသည် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၊ စိတ်သောကနှင့် ကျေနပ်ခြင်းတို့ကို များစွာကြုံတွေ့ခဲ့ရသော လူမျိုးတစ်မျိုး၏ တစ်ကိုယ်ရေနှင့် အမျိုးသားရေးဘဝမှ ပစ္စည်းများကို ရယူထားပါသည်။ ထိုသူတို့၏ အတွေ့အကြုံများ၏ ပြင်းထန်မှုကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားရပြီး စိတ်ခံစားမှုလွတ်လပ်စွာဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဖော်ပြသော လူမျိုးတစ်မျိုး၏ တုံ့ပြန်မှုများမှ ရယူထားပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဆာလံကျမ်းများသည် သေတတ်သောလူသားတို့ ကြုံတွေ့နိုင်သော အတွေ့အကြုံတိုင်းနီးပါးကို ထင်ဟပ်စေပြီး လူတို့၏ခံစားချက်တိုင်းနီးပါးကို ဖော်ပြပေးပါသည်။ အယ်လန် ဂျီ ဝှိုက်က ဤသို့ဆိုသည် - "ဒါဝိဒ်မင်းကြီး၏ ဆာလံများသည် အပြစ်ရှိသည်ဟု သိစိတ်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရှုတ်ချခြင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းအထိ အတွေ့အကြုံအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်သန်းသွားပါသည်" (PP 754)။ ၎င်းတို့သည် ဖျားနာခြင်းနှင့် ကျန်းမာခြင်း၊ အပြစ်နှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ခြင်း၊ အားနည်းခြင်းနှင့် အားကြီးခြင်း၊ ခေတ္တတည်မြဲခြင်းနှင့် ထာဝရတည်မြဲခြင်း၊ အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိခြင်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။

In the treatment of the theme of man’s trouble and God’s relief, the psalms draw their materials from the personal and national life of a people who experienced much of sorrow and joy, of frustration and fruition, of disappointment and satisfaction; from the reactions of a people who felt deeply the poignancy of their experiences and expressed themselves with emotional freedom. The psalms, therefore, reflect almost every experience possible to finite man, and give expression to practically every human emotion. Says Ellen G. White: “The psalms of David pass through the whole range of experience, from the depths of conscious guilt and self-condemnation to the loftiest faith and the most exalted communing with God” (PP 754). They are concerned with sickness and recovery, sin and forgiveness, sorrow and comfort, weakness and strength, evanescence and permanency, futility and purposefulness.

စိတ်ခံစားမှုတိုင်း၊ လိုအပ်ချက်တိုင်းအတွက် ဆာလံကျမ်းများ ရှိပါသည်။ စိတ်ပျက်သူများ၊ စိတ်ဓာတ်ကျသူများ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်သူများ၊ ဖျားနာသူများ၊ အပြစ်သားများအတွက် ဆာလံများရှိသကဲ့သို့ လူငယ်များ၊ သန်စွမ်းသူများ၊ မျှော်လင့်ချက်ရှိသူများ၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သော သစ္စာရှိသူများ၊ အောင်မြင်သော သန့်ရှင်းသူများအတွက်လည်း ဆာလံများရှိပါသည်။ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း၏ အသံနေအသံထားတွင် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်မျှပင် မပါဝင်သော ဆာလံကျမ်း ရှိသကဲ့သို့၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း တောင်းလျှောက်ခြင်းစကား တစ်လုံးမျှမပါဘဲ ချီးမွမ်းခြင်းသာ ပြည့်နှက်နေသော ဆာလံကျမ်းလည်း ရှိပါသည်။ အပြစ်သားသည် ဘုရားသခင်၏ "မျက်မှောက်တော်" တွင် "တိတ်ဆိတ်သောအရပ်"၌ "ကိုယ်တော်၏ အတောင်တော် အရိပ်အောက်" တွင် တစ်ဦးတည်း ရှိနေပြီး မိမိ၏ဝိညာဉ်ကို သွန်းလောင်းသည့် ဆာလံများရှိသကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသူသည် ပရိသတ်ကြီးထဲတွင် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သူများ၏ စုဝေးရာ၌ ပါဝင်ပြီး တူရိယာအမျိုးမျိုးဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်သည့် ဆာလံများလည်း ရှိပါသည်။ စုစည်းမှုတစ်ခုလုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ ပြဿနာအားလုံးအတွက် အဖြေဖြစ်ပြီး အရာခပ်သိမ်း၌ အရာခပ်သိမ်းဖြစ်တော်မူကြောင်း ချီးမြှောက်ထားပါသည်။ ထိုအရာမှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ခြင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခွန်အား၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အောင်ပွဲဖြစ်ပြီး မေရှိယသခင်၌ လူ့ဇာတိခံယူကာ ရွေးနှုတ်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်း၍ တရားမျှတခြင်း၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ထာဝရအုပ်စိုးခြင်းကို စတင်စေပါသည်။ ခရစ်တော်သည် ဆာလံကျမ်းများတစ်လျှောက် ကြွသွားတော်မူပါသည်။ ထိုကျမ်းများတွင် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူခြင်း (ဆာလံ ၄၅:၆; ၁၁၀:၁)၊ သားတော်ဖြစ်တော်မူခြင်း (ဆာလံ ၂:၇)၊ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း (ဆာလံ ၄၀:၆၊ ၇)၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှု (ဆာလံ ၁၁၀:၄)၊ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း (ဆာလံ ၄၁:၉)၊ ငြင်းပယ်ခံရခြင်း (ဆာလံ ၁၁၈:၂၂)၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း (ဆာလံ ၁၆:၉၊ ၁၀) နှင့် ကောင်းကင်သို့တက်ကြွခြင်း (ဆာလံ ၆၈:၁၈) တို့ကို ပရောဖက်ပြုချက်အရ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရပါသည်။ "ဆာလံကျမ်း၏ ရွှေသော့ချက်သည် အပေါက်ခံရသော လက်တော်တွင် တည်ရှိသည်" (အလက်ဇန္ဒား)။

There are psalms for every mood, for every need: psalms for the disappointed, for the discouraged, for the aged, for the despairing, for the sick, for the sinner; and psalms for the youthful, for the vigorous, for the hopeful, for the faithful, believing child of God, for the triumphant saint. There is a psalm with scarcely a note of hope in its overtone of dejection; and, on the other hand, there is a psalm of praise that breathes not a single word of petition. There are psalms in which the sinner tarries “in the secret” of God’s “presence” “under the shadow” of His “wings” and pours out his soul alone; and there are psalms in which the saint of God joins the vast assembly of worshipers in the great congregation, and, to the accompaniment of all manner of instruments, shouts aloud the praise of God. And throughout the whole collection, God is exalted as the solution to all man’s problems, the ultimate All in all: our hope, our confidence, our strength, our triumph—incarnate in the Messiah, whose coming brings redemption and ushers in the universal and eternal reign of righteousness. Christ moves through the psalms; in them we catch prophetic glimpses of His deity (Ps. 45:6; 110:1), Sonship (Ps. 2:7), incarnation (Ps. 40:6, 7), priesthood (Ps. 110:4), betrayal (Ps. 41:9), rejection (Ps. 118:22), resurrection (Ps. 16:9, 10), and ascension (Ps. 68:18). “The golden key of the Psalter lies in a Pierced Hand” (Alexander).

ဆာလံဆရာ၏ ကြီးကျယ်သော အကြောင်းအရာကို ဖော်ပြရာတွင် တိုးတက်ပြောင်းလဲမှု အဆင့်ဆင့်ရှိသည့်အနက် အောက်ပါဖော်ပြချက်များသည် အထူးအရေးကြီးသည်ဟု အကြံပြုထားပါသည် -

Among the many phases of development in the psalmist’s treatment of his grand theme, the following statements are suggested as of special importance:

၁။ ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်၌ ရှိနေခြင်းထက် သာလွန်သော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ မရှိကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တော်မှ ကင်းကွာနေရခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော ဘေးဒုက္ခ မရှိကြောင်းကို ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေသော ဝိညာဉ်သည် စိတ်ကူးနိုင်သည်။

1.    The devout soul can imagine no greater blessing than to be in the presence of God, no greater calamity than to be shut away from His presence.

၂။ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်း၍ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်စိုးသော ဘုရားသခင်သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများအတွက် ချစ်ခင်သော ခမည်းတော်ဖြစ်ပြီး၊ လူသားသိုးများအတွက် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သိုးထိန်းဖြစ်တော်မူပါသည်။

2.    The God who is the creator and sovereign-ruler of the universe is at the same time the loving father of His children, the tender shepherd of His human sheep.

၃။ စစ်မှန်သော ဘာသာတရားသည် ပြင်းပြသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းအတွေ့အကြုံဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းခြင်းအတွက် လူသားတန်ဖိုးအားလုံးကို ဆက်ကပ်ခြင်း လိုအပ်ပါသည်။ "အို ထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်သည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းပါမည်" (ဆာလံ ၉:၁)။

3.    Real religion is an intensely joyous experience, abounding in all manner of expression, requiring the consecration of all human values to the praise of God. “I will praise thee, O Lord, with my whole heart” (Ps. 9:1).

၄။ တောင်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းသည် လက်တွဲသွားသင့်ပါသည်။ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းတို့သည် မိတ်ဖက်များဖြစ်ကြသည်။ ဆာလံဆရာသည် ဘုရားသခင်ထံ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို တောင်းသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ များပြားခြင်းအတွက် ချီးမွမ်းပြီး၊ ထိုကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ရရှိပြီးသကဲ့သို့ ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။

4.    Petition and thanksgiving should go hand in hand. Prayer and praise are partners. When the psalmist asks God for a blessing, he praises Him for the abundance of His blessings and thanks Him for the blessing as if it were already received.

၅။ သဘာဝတရားကို ဆင်ခြင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် ချီးမွမ်းခြင်းသို့ အမြဲပို့ဆောင်ပေးပါသည် - ၎င်းသည် ကိုယ့်ဘာသာအဆုံးသတ်မဟုတ်ပါ။

5.    The contemplation of nature always leads the devout soul to the praise of God as Creator—it is never an end in itself.

၆။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်တို့၏ သမိုင်းကြောင်းအရ ဘုရားသခင်သည် အတိတ်ကာလတွင် သူတို့ကို များစွာ ကောင်းကြီးပေးခဲ့ကြောင်း ပြသနေသောကြောင့်၊ ယခုနှင့် အနာဂတ်တွင်လည်း ဆက်လက်ကောင်းကြီးပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချစွာ မျှော်လင့်နိုင်ပါသည်။

6.    Since the history of God’s people shows that God has blessed them abundantly in the past, it may be confidently expected that He will continue to bless them now and in the future.

၇။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း - မှန်ကန်စွာပြုမူခြင်း - သည် နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးကျေးဇူးရှိပါသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေသောဘဝသည် လောကီသားတို့၏ လမ်းစဉ်ထက် ပိုမိုကျေနပ်စရာကောင်းပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ထာဝရကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းပါသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ဆိုးသွမ်းခြင်း - မှားယွင်းစွာပြုမူခြင်း - သည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးပါသည်။ ဆိုးသွမ်းသူများသည် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အောင်မြင်နေပုံရသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှု တရားမျှတခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ လမ်းစဉ်သည် မိုက်မဲကြောင်း ပြသမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဆိုးသွမ်းမှုအတွက် ထိုက်တန်သော ရလဒ်ကို ပေးအပ်ပါလိမ့်မည်။

7.    Righteousness—rightdoing—ultimately has its rewards. In general, the devout life on earth is eminently more satisfactory than the way of the worldling; and ultimately it yields eternal satisfaction. Conversely, wickedness—wrongdoing—brings suffering and ultimate death. Although the wicked appear to prosper for a time, the justice of God’s government will ultimately show the folly of their way and give them the logical result of their wickedness.

၈။ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးဖြစ်သူတို့တွင် မိမိ၏ အတွေ့အကြုံကို အခြားသူများနှင့် ဝေမျှရန် အခွင့်အရေးနှင့် တာဝန်ရှိပါသည်။ အချို့သော ဆာလံကျမ်းများတွင် တွေ့ရသည့် အမျိုးသားရေးဝါဒပုံစံသည် အခြားဆာလံကျမ်းများတွင် ဆာလံဆရာ၏ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အသင်းတော်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပါသည်။

8.    It is the privilege and responsibility of the child of God to share his experience with others. The apparent nationalism of some of the psalms gives way in others to the psalmist’s recognition of the church universal.

၉။ ဒုက္ခ၊ ဝေဒနာနှင့် ဖျားနာခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ရွေးနှုတ်ခြင်း အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ သွန်သင်ခြင်းနှင့် သတိပေးချက်အဖြစ် လက်ခံရပါမည်။ ဘဝ၏ ပြဿနာအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် မေရှိယသခင်၏ ကြွလာခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ထာဝရဖြောင့်မတ်သော နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ခြင်းအားဖြင့် ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မည်။

9.    Trouble, pain, and sickness are part of God’s redemptive plan, to be accepted as instruction and warning. All life’s problems will be solved ultimately in the coming of Messiah and the establishment of His everlasting kingdom of righteousness.

၁၀။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုတွင် "သစ္စာနှင့် ကျေးဇူးတော်သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆုံကြသည်" (ဆာလံ ၈၅:၁၀) - ပညတ်တရားနှင့် ဧဝံဂေလိတရားသည် စုံလင်စွာ ပေါင်းစပ်ထားပါသည်။

10.                   In God’s government, “mercy and truth are met together” (Ps. 85:10)—the law and the gospel are joined in perfect union.

11.                  For the expression of the vast theme of Psalms in its many phases, the psalmists chose the literary form of lyric poetry as the fittest means of expressing man’s deepest insights and highest aspirations in his desire for fellowship with God.

1.     ၂          ဆာလံကျမ်း၏ ကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာကို ၎င်း၏ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖော်ပြရန်အတွက်၊ ဆာလံဆရာတို့သည် လူသားတို့၏ ဘုရားသခင်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့လိုသော ဆန္ဒရှိသည့်အထဲမှ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုနှင့် အမြင့်မားဆုံးသော မျှော်မှန်းချက်များကို ဖော်ပြရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးနည်းလမ်းအဖြစ် တေးကဗျာပုံစံကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

 

13.                  The psalms are “the perfection of lyric poetry” (Moulton).

1. ၃   ဆာလံကျမ်းများသည် “တေးကဗျာ၏ အထွတ်အထိပ်” ဖြစ်သည် (မိုးလ်တန်)။

 

15.                  But to the casual reader, accustomed to the metrical forms of English poetry, the psalms do not present the appearance of poetry.

1.   ၅ သို့သော် အင်္ဂလိပ်ကဗျာတို့၏ စည်းဝါးကိုက်ညီသော ပုံစံများနှင့် ရင်းနှီးနေသည့် သာမန်စာဖတ်သူအတွက်မူ ဆာလံကျမ်းများသည် ကဗျာ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မပြသပေ။

17.                  In them he does not find the regularly recurring accent and the rhyme that

၇။ ၎င်းတို့တွင် သူသည် ပုံမှန်ပြန်ကြားနေသော လေယူလေသိမ်းနှင့် ကဗျာလင်္ကာကို မတွေ့ရပါ။

8. constitute the typical metrical features of much of the poetry of the Western languages.

၈     ၈   သူတို့ထဲတွင် အနောက်တိုင်းဘာသာစကားများ၏ ကဗျာအများစုတွင် ထူးခြားသော စည်းဝါးလက္ခဏာများဖြစ်သည့် ပုံမှန်ထပ်ခါထပ်ခါဖြစ်သော လေယူလေသိမ်း (အသံဖိစီးမှု) နှင့် ကာရန်တို့ကို သူ မတွေ့ရှိရပါ။

 

19.                  Hebrew poetry, which comes to its point of highest excellence in Psalms, is entirely different in nature from the poetry of the West.

20.                  ဆာလံကျမ်းတွင် အမြင့်မားဆုံးသော ထူးချွန်မှုသို့ ရောက်ရှိသည့် ဟေဗြဲကဗျာသည် အနောက်တိုင်းကဗျာနှင့် သဘာဝအားဖြင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။