နေဟမိ 10

 

အခန်း ၁၀

၁။ ပဋိညာဉ်ကို တံဆိပ်ခတ်သူတို့၏ နာမည်များ။ ၂၉။ ပဋိညာဉ်၏ အချက်များ။

 

1.    Tirshatha. The Persian title for “governor” (see on Ezra 2:63). Nehemiah, whose influence was no doubt behind the long address of the Levites recorded in the preceding chapter, may have been the spiritual father of the covenant now to be concluded. He set an example by being first to sign the document.

 

 ၁။ တိရရှာသ။ “အုပ်စိုးသူ” အတွက် ပါရှန်းဘွဲ့ (ဧဇရ ၂:၆၃ ကို ကြည့်ပါ)။ ယခင်အခန်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော လေဝိသားတို့၏ ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းနောက်ကွယ်တွင် နေဟမိ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိနေသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ၊ ယခုချုပ်ဆိုမည့် ပဋိညာဉ်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာဖခင် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် စာတမ်းကို ပထမဆုံး လက်မှတ်ထိုးခြင်းဖြင့် စံနမူနာပြခဲ့သည်။

 

Zidkijah. Probably a high official. However, nothing further is known regarding him. It has been assumed that after the analogy of Ezra 4:9, 17 he was the secretary to the governor.

 

 ဇိဒကိ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အရာရှိကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့အကြောင်းကို ထို့ထက်ပို၍ မသိရပေ။ ဧဇရ ၄:၉၊ ၁၇ ၏ ပုံစံအတိုင်း သူသည် အုပ်စိုးသူ၏ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။

 

2.    Seraiah. The 21 names following those of Nehemiah and his secretary are designated as “priests” (v. 8). Among these, the high priestly house of Seraiah had, appropriately, precedence. Of all the 21 names, 15 occur in ch. 12:2–7 as leading priests who came up with Jeshua and Zerubbabel from Babylon, and in ch. 12:12–21 as heads of priestly houses. Hence it is obvious these 21 men who signed the agreement did so as heads of their respective families and courses (see on Neh. 12; Luke 1:5).

 

၂။ သေရယ။ နေဟမိနှင့် သူ၏ အတွင်းရေးမှူးတို့၏ နာမည်နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော နာမည် ၂၁ ခုကို “ယဇ်ပုရောဟိတ်များ” (အခန်းငယ် ၈) ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ၎င်းတို့အနက် သေရယ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအိမ်တော်သည် သင့်လျော်စွာပင် ဦးစားပေးခံရသည်။ နာမည် ၂၁ ခုလုံးအနက် ၁၅ ခုသည် အခန်းကြီး ၁၂:၂-၇ တွင် ယေရှုနှင့် ဇေရုဗဗေလတို့နှင့်အတူ ဗာဗုလုန်မှ တက်လာသော ဦးဆောင်ယဇ်ပုရောဟိတ်များအဖြစ်လည်းကောင်း၊ အခန်းကြီး ၁၂:၁၂-၂၁ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်အိမ်တော်တို့၏ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ်လည်းကောင်း ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဤသဘောတူညီချက်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သော လူ ၂၁ ဦးသည် ၎င်းတို့၏ မိသားစုများနှင့် အလှည့်ကျအဖွဲ့အစည်းများ၏ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည် (နေဟမိ ၁၂၊ လုကာ ၁:၅ ကို ကြည့်ပါ)။

 

3.    The Levites. Jeshua, Binnui, and Kadmiel represent the three chief families of Levites who had returned with Zerubbabel (see Ezra 2:40; 3:9; Neh. 7:43; 9:4, 5; etc.). Here, Binnui seems to have supplanted Kadmiel and to have stepped into the second place. Of the remaining names, those of Hashabiah and Sherebiah represent families that returned with Ezra (Ezra 8:18, 19). The remaining names are probably also those of families.

 

 ၉။ လေဝိသားများ။ ယေရှု၊ ဗိနုအိနှင့် ကဒမီယေလတို့သည် ဇေရုဗဗေလနှင့်အတူ ပြန်လာကြသော လေဝိသားမိသားစုကြီးသုံးစုကို ကိုယ်စားပြုကြသည် (ဧဇရ ၂:၄၀၊ ၃:၉၊ နေဟမိ ၇:၄၃၊ ၉:၄၊ ၅ စသည်တို့ကို ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာတွင် ဗိနုအိသည် ကဒမီယေလကို အစားထိုးပြီး ဒုတိယနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။ ကျန်ရှိသော နာမည်များထဲတွင် ဟာရှဘိနှင့် ရှေရေဘိတို့သည် ဧဇရနှင့်အတူ ပြန်လာကြသော မိသားစုများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကျန်နာမည်များသည်လည်း မိသားစုများ၏ နာမည်များ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

 

4.    The chief of the people. From v. 14 to Magpiash in v. 20 the personal names correspond to those of lay families that returned with Zerubbabel (Ezra 2:3–30; Neh. 7:8–33); the first 18 are personal names, two of which (v. 17) should be united by a hyphen, since it is clear that they represent the single family “After of Hezekiah,” mentioned in Ezra 2:16 and Neh. 7:21. (“Hizkijah” and “Hezekiah” are identical in the original Hebrew text.) The last three are names of localities: Nebai (v. 19), the same as Nebo (ch. 7:33); Magpiash (v. 20), the same as Magbish (Ezra 2:30); and Anathoth. The others (from Meshullam to Baanah, Neh. 10:20–27) are names either of the heads of the different houses into which these families were divided or of the elders of the smaller towns of Benjamin and Judah. That not all the families listed in Ezra 2 appear in this list may be due to the fact that some may have merged, though there is also evidence that during the course of years fresh accessions to the number of families had occurred.

 

၁၄။ လူမျိုးတို့၏ အကြီးအကဲများ။ အခန်းငယ် ၁၄ မှ အခန်းငယ် ၂၀ ရှိ မာဂပိယတ်အထိ ပုဂ္ဂိုလ်နာမည်များသည် ဇေရုဗဗေလနှင့်အတူ ပြန်လာကြသော သာမန်လူမျိုးစုမိသားစုများနှင့် ကိုက်ညီသည် (ဧဇရ ၂:၃-၃၀၊ နေဟမိ ၇:၈-၃၃)။ ပထမ ၁၈ ခုမှာ ပုဂ္ဂိုလ်နာမည်များဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့အနက် နှစ်ခု (အခန်းငယ် ၁၇) ကို ပေါင်းစပ်ရေးသားသင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ဧဇရ ၂:၁၆ နှင့် နေဟမိ ၇:၂၁ တွင် ဖော်ပြထားသော “ဟေဇကိ၏ အာသာ” ဟူသည့် တစ်ခုတည်းသော မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း ရှင်းလင်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ (“ဟိဇကိ” နှင့် “ဟေဇကိ” သည် မူရင်းဟေဗြဲစာသားတွင် တူညီကြသည်)။ နောက်ဆုံးသုံးခုမှာ ဒေသနာမည်များ ဖြစ်ကြသည် - နေဗဲ (အခန်းငယ် ၁၉) သည် နေဗောနှင့် တူသည် (အခန်းကြီး ၇:၃၃)၊ မာဂပိယတ် (အခန်းငယ် ၂၀) သည် မာဂဗိရှနှင့် တူသည် (ဧဇရ ၂:၃၀)၊ နှင့် အာနသုတ် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ (မရှုလ္လံမှ ဗာနဟအထိ၊ နေဟမိ ၁၀:၂၀-၂၇) မှာ ဤမိသားစုများ ခွဲထွက်သွားသော အိမ်တော်အသီးသီး၏ ခေါင်းဆောင်များ သို့မဟုတ် ဗင်္ယာမိန်နှင့် ယုဒပြည်ရှိ မြို့ငယ်များ၏ အသက်ကြီးသူများ၏ နာမည်များဖြစ်သည်။ ဧဇရ ၂ တွင် ဖော်ပြထားသော မိသားစုအားလုံး ဤစာရင်းတွင် မပါဝင်ခြင်းမှာ အချို့မိသားစုများ ပေါင်းစပ်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ နှစ်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ မိသားစုအရေအတွက် တိုးပွားလာကြောင်း အထောက်အထားများလည်း ရှိသည်။

 

5.    The rest of the people. The enumeration of classes is the same as in Ezra 2:70. Since no class of people is missing, there was evidently a general, perhaps universal, concurrence on the part of the nation with the provisions of the covenant.

 

၂၈။ ကြွင်းသောလူများ။ လူတန်းစားအမျိုးအစားများကို ရေတွက်ခြင်းမှာ ဧဇရ ၂:၇၀ နှင့် တူညီသည်။ လူတန်းစားတစ်မျိုးမျိုးမျှ မကျန်ရှိသည်ဖြစ်ရာ၊ ပဋိညာဉ်၏ ပြဋ္ဌာန်းချက်များကို တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့်၊ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်မှာ အားလုံးက သဘောတူညီကြခြင်း ဖြစ်သည်။

 

They that had separated. This class may have descended from those Israelites who had been left in the land at the time of the Captivity, and who now joined the new community (see on Ezra 6:21).

 

 ခွဲခွာခဲ့သူများ။ ဤလူတန်းစားသည် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရချိန်တွင် ပြည်တွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ အသိုင်းအဝိုင်းသစ်တွင် ပါဝင်လာကြသော ဣသရေလလူမျိုးတို့မှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်နိုင်သည်။ (ဧဇရ ၆:၂၁ ကို ကြည့်ပါ)။

 

Every one having knowledge. It is interesting to notice that, contrary to Oriental usage, women and mature young people also signed the covenant. All those old enough to understand the nature of the covenant were allowed to participate in the sacred ritual. It is unlikely that only the educated class is meant, as some commentators have suggested.

 

ဗဟုသုတရှိသူတိုင်း။ အရှေ့တိုင်းထုံးစံနှင့် ဆန့်ကျင်လျက် အမျိုးသမီးများနှင့် ရင့်ကျက်သော လူငယ်များလည်း ပဋိညာဉ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်မှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်၏ သဘောသဘာဝကို နားလည်နိုင်လောက်အောင် အရွယ်ရောက်သူအားလုံးသည် ဤမြင့်မြတ်သော ထုံးတမ်းစဉ်လာတွင် ပါဝင်ခွင့်ရခဲ့ကြသည်။ အချို့သော ဝေဖန်ရေးဆရာများ အကြံပြုထားသကဲ့သို့ ပညာတတ်လူတန်းစားကိုသာ ဆိုလိုခြင်းမျိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။

 

29.                   They clave. The common people gave their support to the leaders who had attached their seals to the document, in this way approving and ratifying what they had done.

 

 ၂၉။ သူတို့သည် မှီဝဲကြသည်။ သာမန်ပြည်သူတို့သည် စာတမ်းတွင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့ကြသော ခေါင်းဆောင်များအား ထောက်ခံမှုပေးခဲ့ကြပြီး၊ ဤနည်းဖြင့် သူတို့ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို အတည်ပြု အားပေးခဲ့ကြသည်။

 

A curse. It is possible that the curses and blessings of Deut. 27 and 28 had been included in the readings taken from the law. An oath was probably taken of the people each time the covenant between God and His people was confirmed (see Deut. 29:12; 2 Kings 23:3).

 

ကျိန်ခြင်း။ တရားဟောရာကျမ်း အခန်းကြီး ၂၇ နှင့် ၂၈ မှ ကျိန်ခြင်းနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းများကို ပညတ်တရားမှ ဖတ်ကြားသောအခါ ထည့်သွင်းဖတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ကြား ပဋိညာဉ်ကို အတည်ပြုတိုင်း လူများထံမှ ကျိန်ဆိုချက်ကို ရယူလေ့ရှိပုံရသည် (တရားဟောရာ ၂၉:၁၂၊ ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၂၃:၃ ကို ကြည့်ပါ)။

 

The servant of God. This title belongs to Moses in a unique way. God called him “my servant Moses,” who is “faithful in all mine house” (Num. 12:7), and from that time forward this was his special title (see Joshua 1:2; 8:31, 33; 1 Chron. 6:49; 2 Chron. 24:9; Dan. 9:11; Heb. 3:5).

ဘုရားသခင်၏ ကျွန်။ ဤဘွဲ့နာမသည် မောရှေနှင့်သာ သီးသန့်သက်ဆိုင်သည်။ ဘုရားသခင်က သူ့ကို “ငါ၏ကျွန်မောရှေ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး သူသည် “ငါ့အိမ်၌ သစ္စာစောင့်သောသူ” ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၁၂:၇)။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဤသည်မှာ သူ၏ အထူးဘွဲ့နာမ ဖြစ်လာခဲ့သည် (ယောရှု ၁:၂၊ ၈:၃၁၊ ၃၃၊ ရာဇဝင်ချုပ် ပထမစောင် ၆:၄၉၊ ရာဇဝင်ချုပ် ဒုတိယစောင် ၂၄:၉၊ ဒံယေလ ၉:၁၁၊ ဟေဗြဲ ၃:၅ ကို ကြည့်ပါ)။

 

30.                   Not give our daughters. Apparently the reform instituted by Ezra (Ezra 9, 10) had not proved lasting (see on Neh. 13:23).

 ၃၀။ ငါတို့သမီးများကို မပေးကြ။ ဧဇရ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့သော (ဧဇရ ၉၊ ၁၀) သည် ရေရှည်မတည်တံ့ခဲ့ပုံရသည် (နေဟမိ ၁၃:၂၃ ကို ကြည့်ပါ)။

 

31.                   On the sabbath. The prohibition of commerce on the Sabbath, though not specifically mentioned in the fourth commandment, is implicit in it, and is certainly included in regulations pertaining to that day. Amos 8:5 implies this prohibition, as well as Isa. 58:13 and Jer. 17:19–27. The earliest non-Biblical evidence for the observance of the weekly Sabbath among the Jews comes from the 5th century b.c., from Elephantine in Egypt. This mention of the Sabbath is found on ostraca, or potsherds, that is, pieces of broken pottery commonly used as inexpensive writing material.

 

၃၁။ ဥပုသ်နေ့တွင်။ ဥပုသ်နေ့တွင် ကုန်သွယ်မှုပြုခြင်းကို ပိတ်ပင်ခြင်းသည် စတုတ္ထပညတ်တော်တွင် တိုက်ရိုက်ဖော်ပြမထားသော်လည်း၊ ယင်းပညတ်တော်အတွင်း သွယ်ဝိုက်ပါဝင်နေပြီး ထိုနေ့နှင့်ဆိုင်သော စည်းမျဉ်းများတွင် အသေအချာ ပါဝင်နေသည်။ အာမုတ် ၈:၅ တွင် ဤပိတ်ပင်ချက်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ဟေရှာယ ၅၈:၁၃ နှင့် ယေရမိ ၁၇:၁၉-၂၇ တို့တွင်လည်း ဖော်ပြထားသည်။ ယုဒလူမျိုးတို့ကြားတွင် အပတ်စဉ် ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းအတွက် ကျမ်းစာမဟုတ်သော အစောဆုံး အထောက်အထားသည် ဘီစီ ၅ ရာစုတွင် အီဂျစ်နိုင်ငံရှိ အယ်လ်ဖန်တိုင်း (Elephantine) မှ ရရှိသည်။ ဤဥပုသ်နေ့အကြောင်း ဖော်ပြချက်ကို အိုစထရာကာ (ostraca) သို့မဟုတ် မြေအိုးကွဲများပေါ်တွင် တွေ့ရှိရသည်။ ၎င်းတို့မှာ စာရေးသားရန်အတွက် အသုံးများသော စျေးသက်သာသည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

 

The holy day. Rather, “a holy day,” meaning that the people bound themselves to refrain from trading not only on the Sabbath but on any holy day.

 

 မြင့်မြတ်သောနေ့။ “မြင့်မြတ်သောနေ့တစ်နေ့” ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဥပုသ်နေ့တွင်သာမက အခြားမည်သည့် မြင့်မြတ်သောနေ့တွင်မဆို ကုန်သွယ်မှုမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် လူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကတိပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

 

Leave the seventh year. An abbreviated statement of the law concerning the sabbatical year (Ex. 23:10, 11), according to which the land was to lieuntilled and unsown during that year. This law had frequently been neglected during the times of the monarchy, and its neglect was one of the sins the Captivity was expressly intended to punish (2 Chron. 36:21). It now appears that after the return this regulation had again been disobeyed.

 

ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်ကို လွှတ်ထား။ ဥပုသ်နှစ်နှင့် ပတ်သက်သော ပညတ်တရား (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၀၊ ၁၁) ၏ အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြချက်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနှစ်တွင် မြေကို မထွန်ယက်ဘဲ၊ မစိုက်ပျိုးဘဲ ထားရမည်ဖြစ်သည်။ ဤပညတ်ကို ဘုရင်များလက်ထက်တွင် မကြာခဏ ပစ်ပယ်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုသို့ ပစ်ပယ်ခြင်းမှာ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဖြစ်ပေါ်စေသော အပြစ်တစ်ခုဖြစ်သည် (ရာဇဝင်ချုပ် ဒုတိယစောင် ၃၆:၂၁)။ ယခုအခါ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် ဤစည်းမျဉ်းကို ထပ်မံ၍ မလိုက်နာကြတော့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

 

Debt. For comment, see on ch. 5:12–13.

ကြွေး။ မှတ်ချက်အတွက် အခန်းကြီး ၅:၁၂-၁၃ ကို ကြည့်ပါ။

 

32.                   The third part of a shekel. It is not stated who were to make this contribution for the upkeep of the Temple service, but it was a well-known custom. This payment was evidently a revival of the Mosaic precept (Ex. 30:13) that every man of 20 years of age and upward should give half a shekel as an offering to the Lord, a tribute still required in Christ’s day (Matt. 17:24). In consideration of the poverty of the greater portion of the community, this tax was now lowered to a third of a shekel for each man. The opinion of Ibn Ezra, the great Jewish commentator of the Middle Ages, that a third of a shekel was to be paid in addition to the half shekel levied in conformity with the law, is unsupported by the text.

 

၃၂။ ရှေကယ်၏ သုံးပုံတစ်ပုံ။ ဗိမာန်တော် ဝတ်ပြုခြင်းအတွက် ဤအလှူငွေကို မည်သူတို့က ပေးလှူရမည်ကို ဖော်ပြမထားသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ လူသိများသော ထုံးစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤငွေပေးချေမှုမှာ အသက် ၂၀ နှင့် အထက်ရှိသော ယောက်ျားတိုင်းသည် ထာဝရဘုရားအား ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ရှေကယ်တစ်ဝက် ပေးရမည်ဟူသော မောရှေ၏ ပညတ်တော် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၁၃) ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်တော်၏ ခေတ်ကာလတွင်လည်း လိုအပ်ဆဲဖြစ်သော အခွန်ငွေတစ်ခု ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၇:၂၄)။ အသိုင်းအဝိုင်း၏ အများစုမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသဖြင့်၊ ဤအခွန်ကို ယခုအခါ လူတစ်ဦးလျှင် ရှေကယ်သုံးပုံတစ်ပုံအထိ လျှော့ချလိုက်သည်။ အလယ်ခေတ်၏ ထင်ရှားသော ယုဒဝေဖန်ရေးဆရာ Ibn Ezra ၏ အမြင်မှာ ပညတ်တရားအရ ကောက်ခံသော ရှေကယ်တစ်ဝက်အပြင် ရှေကယ်သုံးပုံတစ်ပုံကို ထပ်မံပေးဆောင်ရမည်ဟူသော အယူအဆမှာ စာသားအရ အထောက်အထားမရှိပေ။

 

For the service. This fund was not for building expenses or for repair work on the Temple, but for maintaining the regular Temple services. According to v. 33 this tax was to be used to supply the shewbread, the continual meat and burnt offerings (Num. 28:3–8), sacrifices for the Sabbath day and the new moon (ch. 28:9–15), and for other festivals (chs. 28:16 to 29:40).

 

ဝတ်ပြုခြင်းအတွက်။ ဤရန်ပုံငွေသည် ဗိမာန်တော် တည်ဆောက်ရေး သို့မဟုတ် ပြုပြင်ရေးအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ပုံမှန် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၃၃ အရ ဤအခွန်ငွေကို ရှေ့တော်မုန့်၊ နေ့စဉ် လှူသော ဂျုံနှင့် မီးရှို့ရာယဇ်များ (တောလည်ရာ ၂၈:၃-၈)၊ ဥပုသ်နေ့နှင့် လဆန်းနေ့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း (အခန်းကြီး ၂၈:၉-၁၅)၊ နှင့် အခြားပွဲတော်များအတွက် (အခန်းကြီး ၂၈:၁၆ မှ ၂၉:၄၀) အသုံးပြုရန်ဖြစ်သည်။

 

33.                   Holy things. The “wave offerings” and “peace offerings” (Lev. 23:10, 17, 19) are probably intended, since they were “holy to the Lord for the priest” (Lev. 23:20). Further, this tax covered the sin offerings commanded in Num. 28:15, 22, 30; 29:5, 11, 16, 19; etc., and whatever else might be necessary. The establishment of such a tax does not necessarily mean that the contributions promised by Artaxerxes in his edict (Ezra 7:20–22) had ceased, and that the congregation now found it necessary to defray the expenses from their own resources. In addition to the assistance afforded by the king it now found necessary to provide for increased requirements of the Temple.

 

 ၃၃။ မြင့်မြတ်သောအရာများ။ “ချီပူဇော်သောယဇ်” နှင့် “မိဿဟာယယဇ်” (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၁၀၊ ၁၇၊ ၁၉) ကို ရည်ရွယ်ပုံရသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် “ယဇ်ပုရောဟိတ်အတွက် ထာဝရဘုရားအား မြင့်မြတ်သောအရာ” ဖြစ်သောကြောင့်တည်း (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၂၀)။ ထို့အပြင် ဤအခွန်သည် တောလည်ရာ ၂၈:၁၅၊ ၂၂၊ ၃၀၊ ၂၉:၅၊ ၁၁၊ ၁၆၊ ၁၉ စသည်တို့တွင် အမိန့်ပေးထားသော အပြစ်ဖြေရာယဇ်များနှင့် အခြားလိုအပ်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခွန်ကို သတ်မှတ်ခြင်းသည် အာတဇေရဇ်မင်းကြီး၏ အမိန့်တော် (ဧဇရ ၇:၂၀-၂၂) အရ ပေးအပ်သော အလှူငွေများ ရပ်တန့်သွားပြီး လူတို့က သူတို့ကိုယ်ပိုင် အရင်းအမြစ်မှ ကုန်ကျစရိတ်များကို ကျခံရန် လိုအပ်လာသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ မင်းကြီးပေးအပ်သော အကူအညီများအပြင် ယခုအခါ ဗိမာန်တော်၏ တိုးတက်လာသော လိုအပ်ချက်များအတွက် ထပ်မံဖြည့်ဆည်းရန် လိုအပ်လာသည်။

 

34.                   The wood offering. The law of Moses merely prescribed that wood should constantly be burning on the altar, and that the priest should lay wood on it every morning (Lev. 6:12, 13). However, no directions were given concerning the procurement of the wood. This covenant made it the business of the congregation to furnish the necessary wood, and the various houses were successively responsible for this need, in the order decided by casting lots. According to Josephus (Wars ii. 17. 6) the wood needed for a year was brought in on a stated day, the 14th day of the 5th month, which was kept as a festival called “the wood carrying.”

 

 ၃၄။ ထင်းလှူခြင်း။ မောရှေ၏ ပညတ်တရားတွင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌ ထင်းသည် အစဉ်မပြတ် လောင်ကျွမ်းနေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် နံနက်တိုင်း ထင်းတင်ရမည်ဟုသာ ပြဋ္ဌာန်းထားသည် (ဝတ်ပြုရာ ၆:၁၂၊ ၁၃)။ သို့သော် ထင်းရရှိရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ညွှန်ကြားချက် မပေးထားပေ။ ဤပဋိညာဉ်သည် လိုအပ်သောထင်းကို ထောက်ပံ့ပေးရန် အသိုင်းအဝိုင်း၏ တာဝန်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ မိသားစုအိမ်တော်အသီးသီးသည် မဲချ၍ ဆုံးဖြတ်သည့်အတိုင်း အလှည့်ကျ တာဝန်ယူရသည်။ ဂျိုးဇက်ဖူးစ် (စစ်ပွဲများ ii. 17. 6) အရ တစ်နှစ်စာ လိုအပ်သော ထင်းကို သတ်မှတ်ထားသည့်နေ့၊ ပဉ္စမလ၏ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ယူဆောင်လာကြပြီး၊ ထိုနေ့ကို “ထင်းသယ်ဆောင်ခြင်း” ဟုခေါ်သော ပွဲတော်အဖြစ် ကျင်းပကြသည်။

 

35.                   The firstfruits. For those of the ground, see Ex. 23:19; 34:26; Deut. 26:2; for those of the fruit trees, see Lev. 19:23.

 

၃၅။ အဦးသီးသော အသီးများ။ မြေကြီး၏ အသီးအနှံများအတွက် ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၉၊ ၃၄:၂၆၊ တရားဟောရာ ၂၆:၂ ကို ကြည့်ပါ။ သစ်သီးပင်များအတွက် ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၂၃ ကို ကြည့်ပါ။

 

36.                   Firstborn of our sons. These were to be redeemed according to the estimation of the priest (Num. 18:16), as were also unclean cattle (Num. 18:15). The firstlings of the herds and of the flocks had to be offered on the altar (Num. 18:17).

 

 ၃၆။ ငါတို့သားဦးများ။ ဤသားဦးများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အကဲဖြတ်မှုအတိုင်း ရွေးယူရမည် (တောလည်ရာ ၁၈:၁၆)၊ မစင်ကြောသော တိရစ္ဆာန်များလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၁၈:၁၅)။ နွားနှင့် သိုးဆိတ်တို့၏ သားဦးများကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပူဇော်ရမည် (တောလည်ရာ ၁၈:၁၇)။

 

37.                   Firstfruits of our dough. See Num. 15:18–21.

 

၃၇။ ငါတို့မုန့်ညက်၏ အဦးအစများ။ တောလည်ရာ ၁၅:၁၈-၂၁ ကို ကြည့်ပါ။

 

Our offerings. Literally, “our heave offering” (see Num. 15:20; Lev. 23:11, 17).

 

ငါတို့ပူဇော်သက္ကာများ။ စာသားအတိုင်းဆိုလျှင် “ငါတို့ ချီပူဇော်သော ယဇ်” (တောလည်ရာ ၁၅:၂၀၊ ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၁၁၊ ၁၇ ကို ကြည့်ပါ)။

 

The chambers of the house. The storerooms attached to the Temple building (see ch. 13:4, 5).

 

ဗိမာန်တော်၏ အခန်းများ။ ဗိမာန်တော် အဆောက်အအုံနှင့် တွဲလျက်ရှိသော ဂိုဒေါင်များ (အခန်းကြီး ၁၃:၄၊ ၅ ကို ကြည့်ပါ)။

 

The tithes of our ground. The tithe seems to have been neglected by many, with the result that the priests and Levites could not attend to their Temple duties, and were compelled to earn their living otherwise (see ch. 13:10). The people now solemnly promised to resume the practice. Malachi, who also prophesied about this time, discusses the same problem and reminds the people of the disadvantages of withholding the tithe and the blessings that accompanied faithfulness (Mal. 3:8–12). On the law of tithe paying under an agricultural economy, see Lev. 27:30.

 

ငါတို့မြေ၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးလှူခြင်းကို လူအများက ပစ်ပယ်ထားပုံရသဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားတို့သည် ဗိမာန်တော်တာဝန်များကို အချိန်ပြည့် မထမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အခြားနည်းလမ်းရှာရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်လာကြသည် (အခန်းကြီး ၁၃:၁၀ ကို ကြည့်ပါ)။ ယခုအခါ လူတို့သည် ဤဓလေ့ကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ရန် လေးနက်စွာ ကတိပေးကြသည်။ ထိုအချိန်ကာလတွင် ပရောဖက်ပြုသော မာလခိသည်လည်း ထိုပြဿနာကို ဆွေးနွေးပြီး ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ မပေးခြင်း၏ ဆိုးကျိုးများနှင့် သစ္စာရှိခြင်း၏ ကောင်းချီးများကို လူတို့ကို သတိပေးခဲ့သည် (မာလခိ ၃:၈-၁၂)။ စိုက်ပျိုးရေးစီးပွားရေးစနစ်တွင် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးဆောင်ခြင်းဆိုင်ရာ ပညတ်တရားအတွက် ဝတ်ပြုရာ ၂၇:၃၀ ကို ကြည့်ပါ။

 

In all the cities. It seems that the agricultural tithes were not brought to Jerusalem, but stored up in centers where they were produced until claimed by the Levites. It is not clear whether storehouses were provided in these cities for this purpose or whether Levitical cities are meant.

 

မြို့အားလုံးတွင်။ စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့များကို ဂျေရုဆလင်သို့ မယူဆောင်ဘဲ ထုတ်လုပ်ရာဒေသရှိ စင်တာများတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး လေဝိသားတို့က လာရောက်တောင်းဆိုမှသာ ပေးသည်ဟု ထင်ရသည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဤမြို့များတွင် ဂိုဒေါင်များ ရှိမရှိ သို့မဟုတ် လေဝိသားတို့မြို့များကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သလား မရှင်းလင်းပေ။

 

Tillage. Literally, “work.”

 

စိုက်ပျိုးခြင်း။ စာသားအတိုင်း “အလုပ်”။

 

38.                   The priest. A priest was to be present when the Levites took the tithe, not so much as a guarantee that they would receive their share, as some commentators have thought, but to secure the priests’ share, the tithe of the Levites’ tithe (Num. 18:26). According to this verse, the tithe was to be conveyed to Jerusalem at the expense of the recipients, and it was only fair for the priest to share in the work of transporting it there. This regulation must also have been designed as a guarantee of the proper handling of sacred funds. The presence of representatives of the two ecclesiastical orders at the time the tithe was received and divided would tend to avoid mismanagement of these funds.

 

၃၈။ ယဇ်ပုရောဟိတ်။ လေဝိသားတို့ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ယူသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦး ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။ အချို့ဝေဖန်ရေးဆရာများ ထင်မြင်သည့်အတိုင်း သူတို့၏ ဝေစုရရှိရေးကို အာမခံရန်ထက်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ ဝေစုဖြစ်သော လေဝိသားတို့၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့မှ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို သေချာစေရန် ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၁၈:၂၆)။ ဤအခန်းငယ်အရ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို လက်ခံသူများ၏ ကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် ဂျေရုဆလင်သို့ ပို့ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ထိုသို့ ပို့ဆောင်ရာတွင် ဝေစုပါဝင်ခြင်းမှာ တရားမျှတသည်။ ဤစည်းမျဉ်းသည် မြင့်မြတ်သော ရန်ပုံငွေများကို စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ရန် အာမခံချက်အဖြစ် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်ရမည်။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို လက်ခံပြီး ဝေခွဲချိန်တွင် ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုမှ ကိုယ်စားလှယ်များ ရှိနေခြင်းသည် ဤရန်ပုံငွေများ အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။