နေဟမိ 5

 

အခန်း ၅

chapter 5

၁။ ယုဒလူတို့သည် မိမိတို့၏ အကြွေး၊ အပေါင်ပစ္စည်းနှင့် ကျွန်ခံရမှုအတွက် တိုင်တန်းကြ၏။ ၆။ နေဟမိသည် အတိုးစားသူတို့ကို ဆုံးမ၍ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် ကတိသစ္စာပြုစေ၏။ ၁၄။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်၍ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေး၏။

1.    A great cry. It is uncertain when some of the events described in this chapter took place. Not all of them can have occurred during the building of the wall, since v. 14 carries the record to the close of Nehemiah’s 12 years as governor. At most only vs. 1–13 can be assigned to the time of building the wall. It is true that labor on the wall without pay would take many away from their ordinary means of livelihood. On the other hand, the work was completed in too short a time to occasion serious economic distress, especially of the kind here described. There is no hint in the narrative that the distress was connected with the work of reconstruction. The grievances lay much deeper, and had been developing over a long period of time, but came to a crisis during the building of the wall (see PK 646). In vs. 14–19 Nehemiah gives an account of his personal conduct while in office as governor of Judea (see 1 Sam. 12:3–5). The cry was one of dire distress. The plaintiffs were the poor among the people, and the defendants their more well-to-do brethren (see 2 Kings 24:14).

၁။ ကြီးစွာသော အော်ဟစ်မြည်တမ်းခြင်း။ ဤအခန်းတွင် ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်အချို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို အတည်ပြုရန် ခက်ခဲသည်။ အခန်း ၅၊ အငယ် ၁၄ တွင် နေဟမိ၏ ဘုရင်ခံသက်တမ်း ၁၂ နှစ် ကုန်ဆုံးချိန်အထိ မှတ်တမ်းတင်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် တံတိုင်းတည်ဆောက်နေစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အများဆုံးအားဖြင့် အငယ် ၁ မှ ၁၃ အထိသာ တံတိုင်းတည်ဆောက်ချိန်နှင့် သက်ဆိုင်နိုင်မည်။ လုပ်ခမရဘဲ တံတိုင်းတည်ဆောက်ခြင်းသည် လူများစွာကို ၎င်းတို့၏ ပုံမှန်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းများမှ ခွဲခွာစေခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော်လည်း အလုပ်ကို အချိန်တိုအတွင်း ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသဖြင့် ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ပြင်းထန်သော စီးပွားရေးအခက်အခဲမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ဤဒုက္ခသည် ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းနှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း ဇာတ်လမ်းတွင် အရိပ်အမြွက်မျှ မပါရှိပေ။ တိုင်တန်းချက်များသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ကြာရှည်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း တံတိုင်းတည်ဆောက်စဉ်အတွင်း အကျပ်အတည်း ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (PK 646 ကို ကြည့်ပါ)။ အငယ် ၁၄ မှ ၁၉ တွင် နေဟမိသည် ယုဒပြည်၏ ဘုရင်ခံအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ဝတ်ကို ဖော်ပြထားသည် (၁ ရာ ၁၂:၃-၅ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုအော်ဟစ်မြည်တမ်းခြင်းမှာ ပြင်းထန်သော ဒုက္ခဆင်းရဲကြောင့် ဖြစ်သည်။ တိုင်တန်းသူတို့မှာ ပြည်သူထဲမှ ဆင်းရဲသားများဖြစ်ပြီး၊ တရားခံမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသည် (၂ ရာ ၂၄:၁၄ ကို ကြည့်ပါ)။

2.    Many. Those who had large families were foremost in making complaint. Their numerous offspring proved not to be the blessing they were usually considered by Orientals, but a burden and the cause of deep perplexity to them.

 

၂။ လူအများ။ မိသားစုကြီးသူတို့သည် တိုင်တန်းရာတွင် ရှေ့ဆုံးမှ ပါဝင်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ များပြားလှသော သားသမီးများသည် အရှေ့တိုင်းသားများအတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာဟု သတ်မှတ်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာဖြစ်လာခဲ့သည်။

3.    That we might buy corn. Perhaps, with the LXX, “therefore give us corn [grain],” not that they desired an outright gift, but an adjustment of the economic situation that occasioned their plight. Because of the dearth. Some claimed relief because of a famine, now past, which had compelled them to mortgage their fields, vineyards, and houses. The plaintiffs therefore belonged to a class that once possessed considerable property, and who lived outside the city. The situation resembles that described in Isa. 5:8. The gathering of the land into the hands of the rich was not a new situation.

 

၃။ စပါးကို ဝယ်ယူနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ LXX အရ “ထို့ကြောင့် ငါတို့အား စပါး [ကောက်ပဲသီးနှံ] ပေးပါ” ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သူတို့သည် လက်ဆောင်သက်သက်ကို တောင်းဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေသော စီးပွားရေးအခြေအနေကို ညှိနှိုင်းပေးစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အစာခေါင်းပါးခြင်းကြောင့်။ အချို့တို့သည် အတိတ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ၎င်းတို့၏ လယ်ယာ၊ စပျစ်ဥယျာဉ်နှင့် အိမ်များကို ပေါင်နှံခဲ့ရသဖြင့် အကူအညီတောင်းခံကြသည်။ ထို့ကြောင့် တိုင်တန်းသူတို့သည် တစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်မှုများစွာ ရှိခဲ့ပြီး မြို့ပြင်တွင် နေထိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤအခြေအနေသည် ဟေရှာယ ၅:၈ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အခြေအနေနှင့် ဆင်တူသည်။ မြေယာများကို ချမ်းသာသူတို့လက်ထဲသို့ စုစည်းခြင်းမှာ အသစ်အဆန်း မဟုတ်ပေ။

4.    The king’s tribute. Like other Persian provinces, Judea was annually required to pay a tribute, partly in money and partly in kind, to the Persian treasury. In ordinary years this burden may not have seemed oppressive, but in lean years the appearance of the tax collector often foreshadowed great misery. To meet the taxes debts had to be contracted, and without hope that they could be repaid.

၄။ ရှင်ဘုရင်၏ အခွန်တော်။ အခြားပါးရှားပြည်နယ်များကဲ့သို့ပင် ယုဒပြည်သည် ပါးရှားဘဏ္ဍာတိုက်သို့ ငွေဖြင့်တစ်မျိုး၊ ပစ္စည်းဖြင့်တစ်မျိုး နှစ်စဉ်အခွန်ပေးဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ သာမန်နှစ်များတွင် ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ မကြီးမားဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း၊ ဆင်းရဲသောနှစ်များတွင် အခွန်ကောက်ခံသူ ရောက်လာခြင်းသည် ကြီးမားသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြိုတင်ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အခွန်ပေးဆောင်ရန် အကြွေးတင်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရပြီး ပြန်လည်ပေးဆပ်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်မရှိပေ။

5.    Our flesh. These poor people were human beings, like their richer brethren, and stood in need of the necessities of life as much as they. Their own children were as dear to them as were children of the rich to their parents. One class of people complained of families so large that it was impossible to provide them with food, another of having mortgaged their property because of famine, a third of having to resort to the moneylenders in order to pay their taxes, and a fourth of having fallen into the hands of usurious moneylenders. These people were suffering, not from the oppression of foreign tyrants, but from the exactions of their brethren. Some of our daughters. On the legal right of fathers to sell their daughters see Ex. 21:7. Many of the returned exiles had escaped from Babylonian captivity only to find themselves in bondage to their brethren, and the latter state seemed more unbearable than the first. In Babylon the families remained united, but now children were taken from their parents to become the slaves of fellow Jews.

၅။ ငါတို့၏ အသားအရေဖြစ်သည်။ ဤဆင်းရဲသားတို့သည် ၎င်းတို့၏ ချမ်းသာသော ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ပင် လူသားများဖြစ်ကြပြီး ဘဝအတွက် လိုအပ်သော အရာများကို ၎င်းတို့ကဲ့သို့ပင် လိုအပ်ကြသည်။ သူတို့၏ သားသမီးများသည် ချမ်းသာသူတို့၏ သားသမီးများကဲ့သို့ပင် သူတို့အတွက် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစရာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်စုသည် မိသားစုကြီးသဖြင့် စားစရာရှာပေးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ နောက်တစ်စုသည် အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ပေါင်နှံထားရကြောင်း၊ တတိယတစ်စုသည် အခွန်ပေးဆောင်ရန် ငွေချေးသူတို့ထံ ခိုလှုံရကြောင်း၊ စတုတ္ထတစ်စုသည် အတိုးကြီးသော ငွေချေးသူတို့လက်ထဲသို့ ကျရောက်နေကြောင်း တိုင်တန်းကြသည်။ ဤလူတို့သည် နိုင်ငံခြားသား အာဏာရှင်တို့၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ ညီအစ်ကိုများ၏ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြသည်။ ငါတို့၏ သမီးအချို့။ ဖခင်များက သမီးများကို ရောင်းချပိုင်ခွင့်ရှိသည့် ဥပဒေအတွက် ထွက်မြောက်ရာ ၂၁:၇ ကို ကြည့်ပါ။ ပြန်လာသော သိမ်းသွားခံရသူများစွာတို့သည် ဗာဗုလုန်ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ညီအစ်ကိုတို့လက်ထဲတွင် ကျွန်ခံနေကြရပြီး၊ ယခုနောက်ဆုံးအခြေအနေသည် ပထမအခြေအနေထက် ပို၍ မခံရပ်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။ ဗာဗုလုန်တွင် မိသားစုများ အတူတကွ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်မူ သားသမီးများသည် မိဘများထံမှ ခွဲခွာသွားရပြီး ယုဒလူချင်း၏ ကျွန်များ ဖြစ်လာကြရသည်။

6.    I was very angry. It seems that the letter of the law had not been violated, except in the matter of taking interest (v. 11), of which the people had not complained. That men might sell their daughters is apparent from Ex. 21:7. The servitude of menservants was limited to six years (see on Ex. 2:2), and if the year of jubilee began earlier than the end of the sixth year, they went free automatically (Lev. 25:10; see on Deut. 15:12). It was also permissible to “sell” (lease) land (Lev. 25:14–16), but not to dispose of it permanently (vs. 10, 13). However, the spirit if not the letter of the law was transgressed by the rich. In time of economic hardship it was their duty to assist their poorer brethren, not to oppress them (vs. 14, 17). Nehemiah, his near relatives, and his followers had done so to the extent of their ability (Neh. 5:10, 15). The rich, however, had made all the profit they could at the expense of their fellow countrymen. That Nehemiah, a man capable of great passion when his sense of right was aroused, could well be angry with these conscienceless and unscrupulous profiteers is easily understandable.

 

၆။ ငါသည် အလွန်အမျက်ထွက်၏။ အတိုးယူခြင်း (အငယ် ၁၁) မှလွဲ၍ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခြင်း မရှိပုံရပြီး၊ ထိုကိစ္စအတွက် လူတို့က တိုင်တန်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အမျိုးသားတို့သည် သမီးများကို ရောင်းချနိုင်ကြောင်း ထွက်မြောက်ရာ ၂၁:၇ မှ သိသာသည်။ ကျွန်အမျိုးသားတို့၏ အမှုထမ်းခြင်းမှာ ခြောက်နှစ်အထိ ကန့်သတ်ထားပြီး (ထွက် ၂:၂ ကို ကြည့်ပါ)၊ အကယ်၍ ယုဘိလနှစ်သည် ခြောက်နှစ်မပြည့်မီ စတင်ပါက သူတို့သည် အလိုအလျောက် လွတ်မြောက်ကြသည် (ဝတ်ပြု ၂၅:၁၀၊ တရား ၁၅:၁၂ ကို ကြည့်ပါ)။ လယ်ယာမြေများကို “ရောင်းချ” (ငှားရမ်း) ခွင့်ရှိသော်လည်း (ဝတ်ပြု ၂၅:၁၄-၁၆)၊ အပြီးအပိုင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိပေ (အငယ် ၁၀၊ ၁၃)။ သို့သော် ချမ်းသာသူတို့သည် ဥပဒေ၏ စာသားကို မချိုးဖောက်လျှင်ပင် ဥပဒေ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးဖောက်နေကြသည်။ စီးပွားရေးအခက်အခဲရှိချိန်တွင် သူတို့၏ ဆင်းရဲသော ညီအစ်ကိုများကို ကူညီပေးရန်မှာ သူတို့၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး ဖိနှိပ်ရန် မဟုတ်ပေ (အငယ် ၁၄၊ ၁၇)။ နေဟမိ၊ သူ၏ ဆွေမျိုးနီးစပ်များနှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များတို့သည် တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးခဲ့ကြသည် (နေဟမိ ၅:၁၀၊ ၁၅)။ သို့သော် ချမ်းသာသူတို့သည် သူတို့၏ မျိုးချစ်ချင်းများ၏ စရိတ်ဖြင့် အမြတ်အစွန်းရသမျှကို ယူကြသည်။ မှန်ကန်သော အသိစိတ် နိုးကြားလာသောအခါ ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုရှိသည့် နေဟမိသည် ဤသိစိတ်ကင်းမဲ့ပြီး အကျင့်ပျက်သော အမြတ်ထုတ်သူတို့အပေါ် အမျက်ထွက်ခြင်းမှာ အလွယ်တကူ နားလည်နိုင်သည်။

7.    Ye exact usury. This was a violation of the law which forbade the taking of interest from Hebrews, but permitted taking it from foreigners (Deut. 23:19, 20; see on Ex. 22:25; Lev. 25:35). I set a great assembly. The rebuke of Nehemiah apparently had no effect. The nobles gave no assurance that they would change their conduct. He was therefore compelled to bring the matter before the people, not that legal power resided with them, but that the nobles might be ashamed or afraid to continue their oppression once it was openly denounced by the chief civil ruler.

၇။ သင်တို့သည် အတိုးကို တောင်းယူကြသည်။ ဤသည်မှာ ဟေဗြဲလူတို့ထံမှ အတိုးယူခြင်းကို တားမြစ်ပြီး နိုင်ငံခြားသားများထံမှသာ ယူခွင့်ပြုသည့် ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည် (တရား ၂၃:၁၉၊ ၂၀၊ ထွက် ၂၂:၂၅၊ ဝတ်ပြု ၂၅:၃၅ ကို ကြည့်ပါ)။ ငါသည် ကြီးစွာသော စည်းဝေးခြင်းကို ပြု၏။ နေဟမိ၏ ဆုံးမစကားမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပုံရသည်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့က သူတို့၏ အပြုအမူကို ပြောင်းလဲမည်ဟု အာမမခံကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤကိစ္စကို ပြည်သူတို့ရှေ့မှောက်သို့ ယူဆောင်လာရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ပြည်သူတို့တွင် ဥပဒေအရ အာဏာရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ အဓိက အရပ်ဘက် အုပ်ချုပ်သူက လူသိရှင်ကြား ပြစ်တင်ရှုတ်ချလိုက်သည့်အခါ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့သည် ရှက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်စေရန် ဖြစ်သည်။

8.    We after our ability. The “we” may refer either to those who returned more recently in contrast to those who had returned earlier, or to Nehemiah and his relatives in contrast to the rich oppressors. The latter is probably intended. Nehemiah’s words imply that he and similarly minded men had purchased Jews held in servitude by foreigners, and had set them free. This he had done as his means permitted.

 

၈။ ငါတို့သည် တတ်နိုင်သမျှအတိုင်း။ “ငါတို့” ဆိုသည်မှာ ယခင်က ပြန်လာသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မကြာသေးမီက ပြန်လာသူများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သလို၊ ချမ်းသာသော ဖိနှိပ်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နေဟမိနှင့် သူ၏ ဆွေမျိုးများကို ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးအချက်မှာ ပို၍ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ နေဟမိ၏ စကားလုံးများသည် သူနှင့် သဘောထားတူသူတို့သည် နိုင်ငံခြားသားတို့၏ ကျွန်ခံနေရသော ယုဒလူတို့ကို ဝယ်ယူ၍ လွတ်မြောက်စေခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ဤအမှုကို သူသည် မိမိတတ်နိုင်သမျှ အတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

9.    Also I said. Nehemiah rightly felt that it was not enough to silence the nobles, or to cause them to feel ashamed. It was necessary to persuade them to change their actions.

 

၉။ ငါဆိုသည်ကား။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်ရွံ့စေခြင်းဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်း နေဟမိ မှန်ကန်စွာ ခံစားခဲ့သည်။ သူတို့၏ လုပ်ရပ်ကို ပြောင်းလဲရန် စည်းရုံးရန် လိုအပ်သည်။

10.                   Might exact of them. Literally, “are lending them.” The law required the rich to lend to the poor (Deut. 15:7–11) without usury (see on Ex. 22:25). Nehemiah had complied with both of these provisions, and now called upon others to do likewise. To lend was a virtue; to exact usury was a vice by which the rich took advantage of the poor (see on Neh. 5:11).

 

၁၀။ သူတို့ထံမှ တောင်းဆိုနိုင်သည်မှာ။ စာသားအတိုင်းဆိုလျှင် “သူတို့အား ချေးငှားနေကြသည်” ဖြစ်သည်။ ဥပဒေအရ ချမ်းသာသူတို့သည် ဆင်းရဲသူတို့အား အတိုးမယူဘဲ ချေးငှားရမည် (တရား ၁၅:၇-၁၁) (ထွက် ၂၂:၂၅ ကို ကြည့်ပါ)။ နေဟမိသည် ဤပြဋ္ဌာန်းချက် နှစ်ခုစလုံးကို လိုက်နာခဲ့ပြီး၊ ယခု အခြားသူတို့ကိုလည်း ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ချေးငှားခြင်းမှာ ကုသိုလ်တရားဖြစ်ပြီး၊ အတိုးယူခြင်းမှာ ချမ်းသာသူတို့က ဆင်းရဲသူတို့ကို အခွင့်ကောင်းယူသော ဒုစရိုက်တရား ဖြစ်သည် (နေဟမိ ၅:၁၁ ကို ကြည့်ပါ)။

11.                   Restore. Having denounced oppression and stated the principle involved, Nehemiah made a strong appeal for action. He called upon those holding the lands of their poorer brethren as security to restore these to their owners without delay (see PK 650). The hundredth. The hundredth taken as interest is probably, like the centesima of the Romans in the time of Cicero, to be understood as a monthly payment. One per cent per month was not a high rate of interest, compared with that usually paid in the ancient Orient. In Babylonia and Assyria the usual rate was 20–25 per cent for silver and 331/3 per cent for grain. Texts of the 7th century b.c. from Gozan (Tell Halâf), in Mesopotamia, reveal an annual rate of interest of 50 per cent for silver and 100 per cent for grain in that locality. In Egypt, it was 12–24 per cent during the Ptolemaic period (last three centuries b.c.), from which alone we have records of this kind. Nevertheless, the poor of Judea must have groaned under the load of interest, even if a 12 per cent annual interest in Judea cannot be called exorbitant when compared with the rates in other countries.

 

၁၁။ ပြန်ပေးကြလော့။ ဖိနှိပ်မှုကို ရှုတ်ချပြီး ပါဝင်သည့် မူဝါဒကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ နေဟမိသည် လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်းပြသော မေတ္တာရပ်ခံချက်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဆင်းရဲသော ညီအစ်ကိုတို့၏ မြေယာများကို အပေါင်အဖြစ် ထားရှိသူတို့ကို မဆိုင်းမတွ ပြန်ပေးဆပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (PK 650 ကို ကြည့်ပါ)။ ရာခိုင်နှုန်း။ အတိုးအဖြစ် ယူသော ရာခိုင်နှုန်းသည် စီဆရိုခေတ် ရောမတို့၏ centesima ကဲ့သို့ပင် လစဉ် ပေးဆောင်ရခြင်းအဖြစ် နားလည်ရမည်။ တစ်လလျှင် တစ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ ရှေးအရှေ့တိုင်းတွင် ပေးဆောင်လေ့ရှိသော အတိုးနှုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မြင့်မားသော အတိုးနှုန်း မဟုတ်ပေ။ ဗာဗုလုန်နှင့် အာရှုရိတို့တွင် ပုံမှန်အတိုးနှုန်းမှာ ငွေအတွက် ၂၀-၂၅ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ကောက်ပဲသီးနှံအတွက် ၃၃ ၁/၃ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်။ မက်ဆိုပိုတေးမီးယား၊ ဂိုဇန် (Tell Halâf) ရှိ ဘီစီ ၇ ရာစု စာသားများအရ ထိုဒေသတွင် ငွေအတွက် တစ်နှစ်လျှင် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ကောက်ပဲသီးနှံအတွက် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အတိုးနှုန်းရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အီဂျစ်တွင် ပထိုလေမိခေတ် (ဘီစီ နောက်ဆုံး ရာစု သုံးခု) အတွင်းတွင် ၁၂-၂၄ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယုဒပြည်ရှိ ဆင်းရဲသားတို့သည် အတိုးဝန်ထုပ်ကြောင့် ညည်းတွားရမည်မှာ သေချာသည်၊ အကယ်၍ ယုဒပြည်ရှိ တစ်နှစ်လျှင် ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း အတိုးနှုန်းသည် အခြားနိုင်ငံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်အမင်း များပြားသည်ဟု မခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း ဖြစ်သည်။

12.                   We will restore. Nehemiah’s eloquent appeal, his reaffirmation of the principles of the Mosaic law, and his own worthy example carried the day. The nobles, one and all, agreed not only to remit interest already charged, to refrain from exacting further interest, and to lend to their poorer brethren in harmony with the law, but to restore the forfeited lands and houses, which must have been of considerable value, and which according to the letter of the law they were entitled to keep until the year of jubilee. Took an oath. See on Ezra 10:5. When the required consent had been given, Nehemiah called the priests, and required the creditors to swear to adhere conscientiously to their agreement. Nehemiah secured the attendance of the priests, partly for the purpose of giving solemnity to the oath now taken, as being taken before the Lord, and partly to give the declaration legal validity for judicial action, should that prove necessary.

၁၂။ ငါတို့သည် ပြန်ပေးမည်။ နေဟမိ၏ စကားပြောစွမ်းရည်၊ မောရှေဥပဒေ၏ မူဝါဒများကို ပြန်လည်အတည်ပြုခြင်းနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စံနမူနာကောင်းတို့သည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့အားလုံးသည် အတိုးဟောင်းများကို လျော်ပစ်ရန်၊ အတိုးသစ်များ မကောက်ခံရန်နှင့် ဆင်းရဲသော ညီအစ်ကိုတို့အား ဥပဒေနှင့်အညီ ချေးငှားရန်သာမက၊ အဖိုးတန်နိုင်သည့် သိမ်းဆည်းထားသော မြေယာနှင့် အိမ်များကို ပြန်ပေးရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ ဥပဒေ၏ စာသားအရ ယုဘိလနှစ်အထိ သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသော်လည်း ဖြစ်သည်။ ကျိန်ဆိုကြ၏။ ဧဇရ ၁၀:၅ ကို ကြည့်ပါ။ လိုအပ်သော သဘောတူညီချက်ကို ရရှိသောအခါ နေဟမိသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ကို ခေါ်၍ အကြွေးရှင်တို့အား သူတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို ရိုးသားစွာ လိုက်နာရန် ကျိန်ဆိုခိုင်းခဲ့သည်။ နေဟမိသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့အား တက်ရောက်စေခဲ့ခြင်းမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ယခုကျိန်ဆိုခြင်းသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ကျိန်ဆိုခြင်းဖြစ်သဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါစေရန်နှင့်၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် လိုအပ်လာပါက တရားစီရင်ရေး လုပ်ဆောင်ချက်အတွက် ဥပဒေအရ တရားဝင်မှု ရှိစေရန် ဖြစ်သည်။

13.                   I shook my lap. The Hebrew word translated “lap” designates the lap of the garment, in which things were sometimes carried. The word is found only here, and as “arms” in Isa. 49:22. To emphasize the binding nature of the promise, Nehemiah performed a symbolical act. This consisted in his gathering up his garment as if for the purpose of carrying something in it, and then shaking it out—as he uttered the curse of v. 13. Among the nations of antiquity few things were so much dreaded as falling under a curse. The maledictions of Deut. 28:16–44 were similarly designed to impress those who might be tempted to violate the law. Curses inscribed over the entrances to the tombs of Assyrian and Persian kings were intended to frighten away would-be looters. Ancient treaties were similarly protected against violation. Nehemiah’s curse is unusual, but its purpose is clear.

 

၁၃။ ငါသည် အင်္ကျီအစကို ခါလိုက်၏။ “အင်္ကျီအစ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟေဗြဲစကားလုံးသည် အဝတ်၏ ခေါက်ရိုးကို ဆိုလိုပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပစ္စည်းများကို ထည့်၍ သယ်ဆောင်တတ်သည်။ ဤစကားလုံးကို ဤနေရာတွင်သာ တွေ့ရပြီး ဟေရှာယ ၄၉:၂၂ တွင် “လက်မောင်း” အဖြစ် တွေ့ရသည်။ ကတိတော်၏ တည်တံ့ခိုင်မြဲမှုကို အလေးပေးရန် နေဟမိသည် သင်္ကေတပြုသော အပြုအမူကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဝတ်အတွင်း၌ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို သယ်ဆောင်သကဲ့သို့ စုစည်း၍ အပြင်သို့ ခါထုတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး အငယ် ၁၃ ၏ ကျိန်စာကို ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်လူမျိုးတို့အကြားတွင် ကျိန်စာသင့်ခြင်းကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ အခြားမည်သည့်အရာမျှ မကြောက်ရွံ့ကြပေ။ တရားဟောရာ ၂၈:၁၆-၄၄ ရှိ ကျိန်စာများသည် ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ရန် စုံစမ်းခံရသူတို့ကို သတိပေးရန် ရည်ရွယ်သည်။ အာရှုရိနှင့် ပါးရှားဘုရင်တို့၏ ဂူသင်္ချိုင်းအဝင်ဝတွင် ရေးထိုးထားသော ကျိန်စာများသည် ခိုးယူသူတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေရန် ရည်ရွယ်သည်။ ရှေးခေတ်စာချုပ်များကိုလည်း ချိုးဖောက်ခြင်းမှ ထိုနည်းတူ ကာကွယ်ထားသည်။ နေဟမိ၏ ကျိန်စာမှာ ထူးခြားသော်လည်း ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

14.                   I was appointed. Here for the first time Nehemiah clearly states that his authorization to return and rebuild the wall of Jerusalem was accompanied by appointment to the governorship of the province of Judea. It is possible that the appointment took place soon thereafter. His 12 years of governorship did not begin earlier than Nisan in the 20th year of Artaxerxes (ch. 2:1), that is, not before April 2, 444 b.c. It ended in the 32d regnal year of Artaxerxes, which according to Nehemiah’s calendar year (see p. 109) probably began Sept. 25, 433, and ended Oct. 13, 432 b.c. During this year he was recalled to Artaxerxes’ court (ch. 13:6), and it was probably at this time that the account of ch. 5:14–19 was written, perhaps also vs. 1–13, and possibly other parts of the book. The bread of the governor. During all his term of office he had not claimed the usual revenue a governor was entitled to receive from his subjects; he had paid his own personal expenses. By his “brethren” Nehemiah here refers to his entire court as well as his own family.

၁၄။ ငါသည် ခန့်အပ်ခြင်းကို ခံရ၏။ ဤနေရာတွင် နေဟမိသည် ယေရုရှလင်မြို့ရိုးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ပြန်လာရန် ခွင့်ပြုချက်နှင့်အတူ ယုဒပြည်နယ်၏ ဘုရင်ခံအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ ထိုခန့်အပ်ခြင်းမှာ မကြာမီ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ ၁၂ နှစ်တာ ဘုရင်ခံသက်တမ်းသည် အာတဇေရဇ်မင်း၏ ၂၀ နှစ်မြောက် နိသန်လ (အခန်း ၂:၁) ထက် မစောနိုင်ပေ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘီစီ ၄၄၄၊ ဧပြီ ၂ ရက်ထက် မစောပေ။ ၎င်းသည် အာတဇေရဇ်မင်း၏ ၃၂ နှစ်မြောက် နန်းစံနှစ်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး၊ နေဟမိ၏ ပြက္ခဒိန်နှစ် (စာမျက်နှာ ၁၀၉ ကို ကြည့်ပါ) အရ ဘီစီ ၄၃၃၊ စက်တင်ဘာ ၂၅ တွင် စတင်ပြီး ဘီစီ ၄၃၂၊ အောက်တိုဘာ ၁၃ တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ဤနှစ်အတွင်း သူသည် အာတဇေရဇ်၏ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူခြင်း ခံရသည် (အခန်း ၁၃:၆)။ ဤအချိန်တွင် အခန်း ၅:၁၄-၁၉ ၏ မှတ်တမ်းကို ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ အငယ် ၁ မှ ၁၃ နှင့် ကျမ်းစာ၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများကိုလည်း ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရင်ခံ၏ စားစရိတ်။ သူ၏ ရာထူးသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဘုရင်ခံတစ်ဦးအနေဖြင့် ပြည်သူတို့ထံမှ ရပိုင်ခွင့်ရှိသော ပုံမှန်အခွန်တော်ကို တောင်းဆိုခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စရိတ်များကို မိမိကိုယ်တိုင် ပေးဆောင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် “ညီအစ်ကိုတို့” ဟု နေဟမိ ဆိုသည်မှာ သူ၏ မိသားစုအပြင် သူ၏ အမှုထမ်းအားလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။

15.                   The former governors. Of these, only one, Zerubbabel, is known. It is not certain that Ezra had been appointed as governor or whether he served in the capacity of a special commissioner. Nehemiah probably refers to the several governors who had apparently ruled over Judea during the 50 or 60 years between Zerubbabel and the arrival of Ezra. Were chargeable. The words of the original are stronger and should be rendered “had oppressed” or “had been heavy” upon the people. The RSV reads “laid heavy burdens” on the people. Beside. Literally, “after.” The Vulgate reads “daily.” Most commentators follow this interpretation, and conclude that Nehemiah’s court expenses were 40 shekels a day (334.8 g., or 10.8 oz. troy, if light shekels), and not that 40 shekels a year had been exacted from each person. Servants bare rule. The domestic servants and lower officials of an Oriental court usually took advantage of their position to exact high fees from those who came seeking official pathogen. This was especially so in ancient times, where eunuchs and other retainers were often fearful tyrants. Haman under Xerxes, Sejanus under Tiberius, and Narcissus under Claudius are classic examples of this practice.

၁၅။ ရှေ့ဘုရင်ခံတို့သည်။ သူတို့အနက် ဇေရုဗဗေလတစ်ဦးသာ လူသိများသည်။ ဧဇရသည် ဘုရင်ခံအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံရသည် သို့မဟုတ် အထူးကော်မရှင်နာတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည်မှာ မသေချာပေ။ နေဟမိသည် ဇေရုဗဗေလနှင့် ဧဇရ မရောက်မီကြား နှစ်ပေါင်း ၅၀ သို့မဟုတ် ၆၀ အတွင်း ယုဒပြည်ကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသော ဘုရင်ခံအချို့ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဝန်လေးစေကြ၏။ မူလစကားလုံးမှာ ပို၍ ပြင်းထန်ပြီး လူတို့အပေါ် “ဖိနှိပ်ခဲ့ကြသည်” သို့မဟုတ် “ဝန်လေးစေခဲ့ကြသည်” ဟု ဘာသာပြန်သင့်သည်။ RSV တွင် လူတို့အပေါ် “ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ တင်ခဲ့သည်” ဟု ဖတ်ရသည်။ အပြင်။ စာသားအတိုင်းဆိုလျှင် “နောက်တွင်” ဖြစ်သည်။ Vulgate တွင် “နေ့စဉ်” ဟု ဖတ်ရသည်။ ဝေဖန်သူအများစုသည် ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို လိုက်နာကြပြီး နေဟမိ၏ နန်းတော်စရိတ်မှာ တစ်နေ့လျှင် ရှေကယ် ၄၀ (၃၃၄.၈ ဂရမ် သို့မဟုတ် ၁၀.၈ အောင်စ) ဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီထံမှ တစ်နှစ်လျှင် ရှေကယ် ၄၀ တောင်းဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ အစေခံတို့သည် အုပ်စိုးကြ၏။ အရှေ့တိုင်း နန်းတော်ရှိ အိမ်တွင်းအစေခံများနှင့် အဆင့်နိမ့်အရာရှိတို့သည် သူတို့၏ ရာထူးကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အရာရှိတို့၏ အကူအညီကို ရှာဖွေသူတို့ထံမှ အခကြေးငွေ မြင့်မားစွာ တောင်းဆိုတတ်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်တွင် အထူးသဖြင့် ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး၊ မိန်းမလျာများနှင့် အခြားအစေခံတို့သည် မကြာခဏဆိုသလို ကြောက်စရာကောင်းသော အာဏာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဇေရဇ်မင်းလက်ထက် ဟာမန်၊ တိဗေရိမင်းလက်ထက် ဆေဂျာနပ်စ်နှင့် ကလောဒိမင်းလက်ထက် နာစီဆပ်တို့သည် ဤအလေ့အကျင့်၏ ထင်ရှားသော နမူနာများ ဖြစ်ကြသည်။

16.                   I continued. Not only did Nehemiah refrain from oppressing the people; he lived at his own expense, and beyond that he and his personal servants (also supported at his own expense) labored tirelessly on the wall. The manner in which Nehemiah and his servants labored is set forth in ch. 4:10, 13, 15, 17. Neither bought we any land. Nehemiah either means that he had not taken land for debt, as the nobles had (vs. 3, 11), or that he had acquired no property in any way during his governorship. Personally he was not richer, but poorer, as the result of 12 years in office. It meant personal sacrifice to him to bear these responsibilities.

၁၆။ ငါသည် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်၏။ နေဟမိသည် လူတို့ကို ဖိနှိပ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရုံသာမက မိမိစရိတ်ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထို့အပြင် သူနှင့် သူ၏ အစေခံများ (သူ့စရိတ်ဖြင့်ပင် ကျွေးမွေးထားသူများ) သည် တံတိုင်းတွင် မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နေဟမိနှင့် သူ၏ အစေခံတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်ပုံစံကို အခန်း ၄:၁၀၊ ၁၃၊ ၁၅၊ ၁၇ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ငါတို့သည် မြေယာကို မဝယ်ယူ။ နေဟမိသည် မင်းမျိုးတို့ကဲ့သို့ အကြွေးအတွက် မြေယာကို သိမ်းယူခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း (အငယ် ၃၊ ၁၁) သို့မဟုတ် သူ၏ ဘုရင်ခံသက်တမ်းအတွင်း မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ ပစ္စည်းဥစ္စာ မစုဆောင်းခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအရ သူသည် မချမ်းသာလာဘဲ ရာထူးသက်တမ်း ၁၂ နှစ်၏ ရလဒ်ကြောင့် ပို၍ ဆင်းရဲလာသည်။ ဤတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခြင်းသည် သူအတွက် ကိုယ်ပိုင်စွန့်လွှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

17.                   Moreover. This was not all. Nehemiah not only had taken care of all his own expenses, but had shown the hospitality people expected of a governor, and had fed daily the 150 family heads of the people living in Jerusalem (see ch. 11:1). Besides these regular guests, Nehemiah also entertained at his table Jews who came to Jerusalem on business from the towns of Judea and from surrounding nations. Nehemiah must have been a man of considerable means in order to live in Jerusalem for 12 years in the manner here described. That some of the Jews living in Babylonia had become very wealthy is attested by the business documents of “Murashu Sons,” excavated at Nippur (see p. 65).

၁၇။ ထို့ပြင်။ ဤသည်မှာ အားလုံးမဟုတ်သေးပေ။ နေဟမိသည် မိမိစရိတ်ကို တာဝန်ယူရုံသာမက ဘုရင်ခံတစ်ဦးထံမှ ပြည်သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ပြသခဲ့ပြီး၊ ယေရုရှလင်တွင် နေထိုင်သော လူတို့၏ မိသားစုခေါင်းဆောင် ၁၅၀ ကို နေ့စဉ် ကျွေးမွေးခဲ့သည် (အခန်း ၁၁:၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤပုံမှန်ဧည့်သည်များအပြင် နေဟမိသည် ယုဒမြို့များနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်နိုင်ငံများမှ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဖြင့် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်လာသော ယုဒလူတို့ကိုလည်း သူ၏ စားပွဲတွင် ဧည့်ခံကျွေးမွေးခဲ့သည်။ နေဟမိသည် ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ယေရုရှလင်တွင် ၁၂ နှစ်ကြာ နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ ဖြစ်ရမည်။ ဗာဗုလုန်တွင် နေထိုင်သော ယုဒလူအချို့ အလွန်ချမ်းသာလာကြောင်းကို နိပ္ပူရတွင် တူးဖော်ရရှိသော “Murashu Sons” ၏ စီးပွားရေးစာရွက်စာတမ်းများက သက်သေပြနေသည် (စာမျက်နှာ ၆၅ ကို ကြည့်ပါ)။

18.                   Fowls. Although chickens are never clearly mentioned in the OT, their existence in Palestine at this time is attested by the Jaazaniah seal found at Tell en–Naṣbeh in 1932, which shows a picture of a fighting cock. The earliest reference to chickens in Egypt dates from the time of Thutmose III in the 15th century, when they were introduced to the Nile country from Syria. Doves and geese may also have been included in the collective term “fowls.” Bread of the governor. See on v. 14.

 

၁၈။ ကြက်ငှက်များ။ ကြက်များကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ၁၉၃၂ ခုနှစ်တွင် Tell en-Naṣbeh ၌ တွေ့ရှိရသော Jaazaniah တံဆိပ်တွင် တိုက်ကြက်တစ်ကောင်၏ ပုံကို ပြသထားသဖြင့် ထိုအချိန်တွင် ပါလက်စတိုင်း၌ ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ အီဂျစ်တွင် ကြက်များနှင့် ပတ်သက်၍ အစောဆုံး ကိုးကားချက်မှာ ၁၅ ရာစု၊ သုတမုတ် (Thutmose) III ခေတ်ဖြစ်ပြီး၊ ဆီးရီးယားမှ နိုင်းမြစ်ဒေသသို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချိုးငှက်များနှင့် ဝမ်းဘဲများကိုလည်း “ကြက်ငှက်များ” ဟူသော စုပေါင်းအသုံးအနှုန်းတွင် ထည့်သွင်းထားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ဘုရင်ခံ၏ စားစရိတ်။ အငယ် ၁၄ ကို ကြည့်ပါ။

19.                   Think upon me, my God. Nehemiah closes with a prayer characteristically his own (see chs. 6:14; 13:22, 31).

 

၁၉။ အို ငါ၏ ဘုရားသခင်၊ အကျွန်ုပ်ကို အောက်မေ့တော်မူပါ။ နေဟမိသည် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (အခန်း ၆:၁၄၊ ၁၃:၂၂၊ ၃၁ ကို ကြည့်ပါ)။