ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၀

 

အခန်းကြီး - ၂၀

chapter 20

 

၁. ဆယ်ပညတ်တော်။ ၁၈. လူများသည် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ၂၀. မောရှေသည် ၎င်းတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ ၂၂. ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ ၂၄. ယဇ်ပလ္လင်သည် မည်သည့်ပုံစံဖြစ်သင့်သည်နှင့် သင်၏ဘုရားသခင်ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသောပြည်အကြောင်း။

1 The ten commandments. 18 The people are afraid. 20 Moses comforteth them. 22 Idolatry is forbidden. 24 Of what sort the altar should be.the land which the Lord thy God giveth thee.

 

၁. ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသည်။ ယခုအခါ ကိုယ်ကျင့်တရားဥပဒေကို ကြေညာရန် ဇာတ်ခုံပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ထိုစဉ်ကတည်းက သန်းပေါင်းများစွာသောသူများအတွက် အခြေခံအပြုအမူစံနှုန်းအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သမိုင်းတွင် အရေးပါပြီး အဆုံးအဖြတ်ပေးသော ဖြစ်ရပ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ ငြင်းဆိုမည်မဟုတ်ပေ။ လူသားအားလုံး၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ မပြည့်စုံမှုများနှင့် မကောင်းမှုပြုလုပ်ရန် လွယ်ကူစွာ သဘောထားရှိခြင်းကြောင့်၊ ဤသို့သော အပြုအမူစံနှုန်းတစ်ခု လိုအပ်ကြောင်း မည်သူမျှ ငြင်းဆိုမည်မဟုတ်ပေ။ ဆယ်ပညတ်သည် အခြားကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဝိညာဉ်ရေးဥပဒေများထက် မြင့်မားစွာ တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် လူ့အပြုအမူအားလုံးကို အကျုံးဝင်သည်။ ၎င်းသည် စိတ်နှလုံးကို ထိရောက်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ဥပဒေဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထာဝရအတွက် လူ့အပြုအမူ၏ အကျဉ်းချုပ်လမ်းညွှန်စာအုပ်ဖြစ်ပြီး၊ လူ့တာဝန်တစ်ခုလုံးကို အကျုံးဝင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏သခင်သည် ပညတ်တော်များကို ထာဝရအသက်ရရှိရန် နည်းလမ်းအဖြစ် ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (မဿဲ ၁၉:၁၆-၁၉)။ ၎င်းတို့သည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအမျိုးမျိုးအတွက် သင့်လျော်ပြီး၊ ကမ္ဘာတည်ရှိသရွေ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည် (မဿဲ ၅:၁၇, ၁၈)။ ၎င်းတို့သည် ဘယ်သောအခါမျှ ခေတ်မမီတော့သည်မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့် စရိုက်လက္ခဏာ၏ မပြောင်းလဲသော ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို နှုတ်ဖြင့်ရော ရေးသားရာ၌ပါ ၎င်း၏လူများထံ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းသည် ကောင်းသောအကြောင်းပြချက်ရှိသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၁:၁၈; ဒီကား ၄:၁၃)။

1. God spake. The stage was now set for the proclamation of the moral law, which has remained the fundamental standard of conduct for countless millions ever since. None will deny that this was one of the momentous and decisive events of history. Nor can any deny the vital need of all men for such a code of conduct, because of their moral and spiritual imperfections and their proneness to do that which is evil. The Decalogue stands high above all other moral and spiritual laws. It is comprehensive of all human conduct. It is the only law that can effectively control the conscience. It is for all time a condensed manual of human conduct and covers the entire field of human duty. Our Lord referred to the commandments as the way whereby one might secure eternal life (Matt. 19:16–19). They are suited to every kind of human society, applicable and in force so long as the world shall last (Matt. 5:17, 18). They can never become obsolete, for they are the immutable expression of God’s will and character. It was with good reason that God delivered them to His people both orally and in writing (Ex. 31:18; Deut. 4:13).

 

ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာဖြင့် လူသားထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဆယ်ပညတ်သည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်၏ အာဏာရှင်ဆန်သော ဖန်တီးမှုမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ သဘာဝတော်၏ ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ လူသားသည် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း ဖန်ဆင်းခံရသည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၇)၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်သန့်ရှင်းတော်မူသည့်အတိုင်း သန့်ရှင်းရန် ဖန်ဆင်းခံရသည် (၁ပေတရု ၁:၁၅, ၁၆)၊ ဆယ်ပညတ်သည် ကောင်းကင်မှသတ်မှတ်ထားသော သန့်ရှင်းမှု၏စံနှုန်းဖြစ်သည် (ရောမ ၇:၇-၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ပညတ်တော်၏ ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ခရစ်တော်က တောင်ပေါ်တရားဒေသနာတွင် ပေးခဲ့သည် (မဿဲ ၅ မှ ၇)။

Though given to man by divine authority, the Decalogue is not an arbitrary creation of the divine will. It is, rather, an expression of the divine nature. Man was made in the image of God (Gen. 1:27), made to be holy as He is holy (1 Peter 1:15, 16), and the Ten Commandments are Heaven’s ordained standard of holiness (see Rom. 7:7–25). The key to the spiritual interpretation of the law was given by Christ in the sermon on the mount (Matt. 5 to 7).

 

ဆယ်ပညတ်သည် သန့်ရှင်းမှုသာမက မေတ္တာကိုလည်း ဖော်ပြသည် (မဿဲ ၂၂:၃၄-၄၀၊ ယောဟန် ၁၅:၁၀၊ ရောမ ၁၃:၈-၁၀၊ ၁ယောဟန် ၂:၄)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင် သို့မဟုတ် လူသားအတွက် ဝန်ဆောင်မှုပြုရာ၌၊ မေတ္တာမပါဘဲဖြစ်လျှင်၊ ပညတ်တော်ကို ဖြည့်ဆည်းပြီးမဖြစ်ပေ။ မေတ္တာသည် ဆယ်ပညတ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို စစ်မှန်စွာ ချစ်မြတ်နိုးလျှင် အခြားဘုရားများကို ကိုးကွယ်ခြင်း၊ ၎င်း၏နာမတော်ကို အချည်းနှီးသုံးခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဥပုသ်နေ့ကို လျစ်လျူရှုခြင်းကို မည်သို့ပြုနိုင်မည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်နီးချင်းကို ချစ်မြတ်နိုးလျှင် ၎င်း၏ပစ္စည်းများကို ခိုးယူခြင်း၊ ၎င်းအား ဆန့်ကျင်သက်သေထွက်ဆိုခြင်း၊ သို့မဟုတ် ၎င်းၤပစ္စည်းများကို တပ်မက်ခြင်းကို မည်သို့ပြုနိုင်မည်နည်း။ မေတ္တာသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှု၏အမြစ်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ၤအိမ်နီးချင်းများ၏ အခွင့်အရေးများအပေါ် ဂုဏ်ပြုလေးစားမှုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို နာခံမှုဆီသို့ တွန်းအားပေးသော ကြီးမားသော လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်သင့်သည် (ယောဟန် ၁၄:၁၅၊ ၁၅:၁၀၊ ၂ကော ၅:၁၄၊ ဂလာတိ ၅:၆)။

The Decalogue is the expression not only of holiness but also of love (Matt. 22:34–40; John 15:10; Rom. 13:8–10; 1 John 2:4). Whatever in service we render to God or man, if it be without love, the law is not fulfilled. It is love that protects us from violating the Ten Commandments, for how could we worship other gods, take His name in vain, and neglect the observance of the Sabbath if we truly love Him? How can we steal that which belongs to our neighbor, testify against him, or covet his possessions if we love him? Love is the root of fidelity toward God, and of honor and respect for the rights of our fellows. It should ever be the great motive that impels us to obedience (John 14:15; 15:10; 2 Cor. 5:14; Gal. 5:6).

 

လူတစ်ဦးသည် ခရစ်တော်ထံသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ၎င်းသည် ၎င်းအကျင့်ဖြစ်နေသော မကောင်းမှုများကို သတိရှိစွာ ရှောင်ကြဉ်လိမ့်မည်။ ဆယ်ပညတ်သည် အပြစ်သားများအား ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကူညီရန်အတွက် အဓိကအားဖြင့် အနုတ်လက္ခဏာပုံစံဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းၤထပ်ခါတလဲလဲ “သင်သည် ... မပြုရ” ဟူသောစကားသည် နှလုံးတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော သဘောထားများကို ထိန်းချုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေထူသည် (ယေရမိ ၁၇:၉၊ ရောမ ၇:၁၇-၂၃။ ၁တိမောသေ ၁:၉, ၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဤအနုတ်လက္ခဏာပုံစံသည် လူသားအတွက် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှု၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး ကျေနပ်ဖွယ်ရာနယ်ပယ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးထားပြီး၊ စရိုက်ဖွံ့ဖြိုးမှု၏ ကျယ်ပြန့်မှုကို ဖြစ်နိုင်စေသည်။ ၎င်းသည် ဖော်ပြထားသော အနည်းငယ်သော တားမြစ်ချက်များဖြင့်သာ ကန့်သတ်ထားသည်။ ဆယ်ပညတ်သည် ခရစ်ယာန်လွတ်လပ်မှုၤအမှန်တရားကို အသိအမှတ်ပြုသည် (ယာကုပ် ၂:၁၂၊ ၂ကော ၃:၁၇)။ ပညတ်တော်ၤစာလုံးများသည် ၎င်းၤစကားလုံးအနည်းငယ်ကြောင့် အကျယ်အဝန်းကျဉ်းမြောင်းပုံပေါက်သော်လည်း၊ ၎င်းၤဝိညာဉ်သည် “အလွန်ကျယ်ပြန့်သည်” (ဆာလံ ၁၁၉:၉၆)။

When a man first comes to Christ he will consciously abstain from the evil to which he has been accustomed. It was primarily for the purpose of helping sinners distinguish between good and evil that the Decalogue was given largely in negative form. Its recurring “Thou shalt not” testifies to the presence of strong tendencies in the heart that must be suppressed (see Jer. 17:9; Rom. 7:17–23; 1 Tim. 1:9, 10). But this negative form implies a large and satisfying field of moral and spiritual action open to man, and the breadth of character development possible. He is restricted only by the few prohibitions named. The Decalogue certifies to the truth of Christian freedom (James 2:12; 2 Cor. 3:17). Though the letter of the law, because of its few words, may appear to be narrow in scope, its spirit is “exceeding broad” (Ps. 119:96).

 

ဆယ်ပညတ်ကို ကျောက်သားပြားနှစ်ချပ်ပေါ်တွင် ရေးသားထားခြင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားနှစ်မျိုးအတွက် ၎င်းၤအသုံးချမှုကို အလေးပေးသည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် တာဝန်နှင့် လူသားအပေါ် တာဝန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၂:၃၄-၄၀)။ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့ၤတာဝန်သည် လူသားအပေါ် ကျွန်ုပ်တို့ၤတာဝန်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်၊ အကြောင်းမှာ အိမ်နီးချင်းအပေါ် တာဝန်များကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် ဘုရားသခင်အပေါ် တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုခြင်းကို လျင်မြန်စွာ လိုက်လံလာမည်ဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းသည် ဘာသာရေး (ဘုရားသခင်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်သော တာဝန်များ) နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား (လောကီဆက်နွယ်မှုများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော တာဝန်များ) အကြား ခြားနားချက်ကို လျစ်လျူရှုမထားဘဲ၊ အားလုံးကို ဘုရားသခင်အတွက် ပြုလုပ်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်သည်ဟူသော ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အယူအဆတွင် ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစည်းထားပြီး၊ ဘုရားသခင်ၤအချုပ်အခြာအာဏာသည် နှစ်မျိုးလုံးတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည် (မိက္ခာ ၆:၈၊ မဿဲ ၂၅:၃၄-၄၅၊ ယာကုပ် ၁:၂၇၊ ၁ယောဟန် ၄:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။

The fact that the Ten Commandments were written on two tables of stone emphasizes their application to two classes of moral obligation: duty to God and duty to man (Matt. 22:34–40). That which we owe to God is indispensable to that which we owe to man, for neglect of duties toward our neighbor will speedily follow the neglect of duty toward God. The Bible does not ignore the distinction between religion (duties directly related to God) and morality (duties arising from earthly relationships), but unites both in the deeper concept that all one does is done, as it were, to God, whose authority is supreme in both spheres (see Micah 6:8; Matt. 25:34–45; James 1:27; 1 John 4:20).

 

ဘုရားသခင်ၤစကားများအနေဖြင့်၊ ဆယ်ပညတ်သည် ၎င်းတို့ပေါ်တွင် အခြေခံထားသော “စီရင်ချက်များ” (အခန်း ၂၁:၁) နှင့် ကွဲပြားပြီး၊ ၎င်းတို့နှင့်အတူ “ပဋိညာဉ်စာအုပ်” တွင် ပါဝင်ကာ ဣသရေလၤဥပဒေဆိုင်ရာ ဥပဒေများကို ဖွဲ့စည်းသည် (အခန်း ၂၄:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဆယ်ပညတ်ပါဝင်သော ကျောက်သားပြားနှစ်ချပ်သည်၊ ဥပဒေၤအခြားအစိတ်အပိုင်းများကို ဖယ်ထုတ်ပြီး၊ “သက်သေခံချက်” (အခန်း ၂၅:၁၆)၊ “၎င်းၤပဋိညာဉ်” (ဒီကား ၄:၁၃)၊ “ပဋိညာဉ်ၤစကားများ” (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၂၈)၊ “သက်သေခံချက်ၤကျောက်သားပြားများ” (ထွက်မြောက်ရာ ၃၁:၁၈၊ ၃၂:၁၅)၊ နှင့် “ပဋိညာဉ်ၤကျောက်သားပြားများ” ( တရားဟောရာ  ၉:၉-၁၁) ဟု အမျိုးမျိုးခေါ်ဆိုသည်။ ဤကျောက်သားပြားများသာလျှင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၂၁၊ ၁ရာဇဝင်ချုပ် ၈:၉)။ ၎င်းတို့ကို ထို့ကြောင့် ပဋိညာဉ်ၤချည်နှောင်မှု၏ အထူးအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မှတ်ယူခဲ့သည်။ ကျောက်သားပြားများကို သနားခြင်းထိုင်ရာနေရာအောက်တွင် ထားရှိခြင်းသည် ဘုရားသခင်က ဣသရေလနှင့်ပြုလုပ်သော ပဋိညာဉ်ၤသဘာဝကို ထင်ရှားစေသည်။ ၎င်းသည် ဥပဒေသည် ပဋိညာဉ်ၤအောက်ခံ၊ အခြေခံ၊ တာဝန်ပေးထားသော စာရွက်စာတမ်း၊ ချည်နှောင်မှုဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ သို့သော်၊ ဥပဒေအပေါ်တွင် သနားခြင်းထိုင်ရာနေရာရှိပြီး၊ ဖြေရှင်းပေးသောသွေးဖြင့် ဖျန်းထားသည့်အရာ၊ ပညတ်တော်များကို ချိုးဖောက်သူများအတွက် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ ခွင့်လွှတ်ခြင်းရှိကြောင်း အားတက်ဖွယ်ရာ သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာဥပဒေများအကြား ရှင်းလင်းသော ခြားနားချက်ကို တသမတ်တည်း ပြုလုပ်သည် (၂ရာဇဝင်ချုပ် ၂၁:၈၊ ဒံယေလ ၉:၁၁)။

As the words of God, the Ten Commandments are to be distinguished from the “judgments” (ch. 21:1) based upon them and included with them in “the book of the covenant” as constituting the statutory law of Israel (see ch. 24:3). The two tables, which comprise the Decalogue, are, to the exclusion of the other parts of the law, variously called “the testimony” (ch. 25:16), “his covenant” (Deut. 4:13), “the words of the covenant” (Ex. 34:28), the “tables of testimony” (Ex. 31:18; 32:15), and “the tables of the covenant” (Deut. 9:9–11). These tables of stone, and these alone, were placed inside the ark of the covenant (Ex. 25:21; 1 Kings 8:9). They were thus regarded as in a special sense the bond of the covenant. The placing of the tables under the mercy seat casts light on the nature of the covenant God made with Israel. It shows that the law is the substratum, the foundation of the covenant, the obligatory document, the bond. Nevertheless, over the law is the mercy seat, sprinkled with the blood of propitiation, a heartening testimony that there is forgiveness with God for those who break the commandments. The OT consistently makes a clear distinction between the moral and ceremonial laws (2 Kings 21:8; Dan. 9:11).

 

၂. ငါသည် ထာဝရဘုရားဖြစ်သည် စကားလုံးအရ “ငါသည် ယဟောဝါဖြစ်သည်”၊ ၎င်းသည် “ဖြစ်ရှိရန်”၊ “ဖြစ်လာရန်” ဟူသော ကြိယာမှ ဆင်းသက်လာသော အမည်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၄၊ ၁၅ ကို ကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် “ဖြစ်ရှိသောသူ”၊ “ဖြစ်ပေါ်စေသောသူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ယေရှုသည် သူ၏ခေတ်က ဂျူးလူမျိုးများအား “အာဗြဟံမဖြစ်မီ၊ ငါဖြစ်သည်” (ယောဟန် ၈:၅၈) ဟု မိန့်တော်မူသောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် သူသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းရှိ “ထာဝရဘုရား” ဖြစ်ကြောင်း တောင်းဆိုနေသည်ဟု နားလည်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ ရန်လိုမှုနှင့် သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ရှင်းပြသည် (ယောဟန် ၈:၅၉)။ ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် “ဘုရားသခင်” ဖြစ်ခဲ့သူမှာ ဘုရားသခင်၏ ဒုတိယပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ယေရှုခရစ်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၃၄၊ ယောဟန် ၁:၁–၃၊ ၁၄၊ ၆:၄၆၊ ၆၂၊ ၁၇:၅၊ ၁ကောရိန္တု ၁၀:၄၊ ကောလောသဲ ၁:၁၃–၁၈၊ ဟေဗြဲ ၁:၁–၃၊ ဗျာဒိတ် ၁:၁၇၊ ၁၈)။ ဆယ်ပညတ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်သည်။ “ဥပုသ်နေ့၏ သခင်” ဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်မိမိ ကြေညာခဲ့သူလည်း သူဖြစ်သည် (မာကု ၂:၂၈)။ ဂရိစကားလုံး “သံဇိုအီ”၊ “အသက်ရှင်သောသူ” (ဗျာဒိတ် ၁:၁၈၊ RSV) သည် ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၄ ရှိ ဟေဗြဲစကားလုံး “အေယံ အာရှဲရ် အေယံ”၊ “ငါသည် ငါဖြစ်သည်” နှင့် တူညီသည်။

2. I am the Lord. Literally, “I am Yahweh,” a name derived from the verb “to be,” “to become” (see on Ex. 3:14, 15; see p. 172). It means “the Existing One,” “the One who causes to be” (see p. 172). When, therefore, Jesus said to the Jews of His day, “Before Abraham was, I am” (John 8:58), they understood that He was claiming to be “the Lord” of the OT. This explains their hostility and their attempt to kill Him (John 8:59). It was Jesus Christ, the second person of the Godhead, who was the “God” of the Israelites throughout their history (Ex. 32:34; John 1:1-3, 14; 6:46, 62; 17:5; 1 Cor. 10:4; Col. 1:13–18; Heb. 1:1–3; Rev. 1:17, 18; PP 366). It was He who gave them the Decalogue; it was He who declared Himself to be “Lord also of the sabbath” (Mark 2:28). The Gr. hē zoē, “the living One” (Rev. 1:18, RSV), is equivalent to the Heb. Eyeh ’asher ’ehyeh, “I am that I am,” of Ex. 3:14.

 

ကျွန်ခံရာ အိမ်တော်။ ဘုရားသခင်သည် မိုးကြိုးပစ်သံနှင့် လျှပ်စီးလက်သံများကြားတွင် သူ၏ သန့်ရှင်းသော ဥပဒေကို ကြေညာခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အသံသည် “သင်သည် လုပ်ရမည်” နှင့် “သင်သည် မလုပ်ရ” ဟူသော အမိန့်ပုံစံများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရသည်။ သိနာတောင်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများသည် နောက်ဆုံးသော တရားစီရင်မှုနေ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အခမ်းအနားကို လူများရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဆယ်ပညတ်၏ တင်းကျပ်သော ပညတ်များသည် ၎င်း၏ ရေးသားသူ၏ တရားမျှတမှုနှင့် သူ၏ လိုအပ်ချက်များ၏ တင်းကြပ်မှုကို အလေးပေးသည်။ သို့သော် ဥပဒေသည် သူ၏ ကျေးဇူးတော်၏ သတိပေးချက်လည်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဥပဒေကို မိန့်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် သူ၏ လူများကို အီဂျစ်မှ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကျွန်ခံမှု၏ ထမ်းပိုးမှ လွတ်မြောက်စေသောသူဖြစ်သည်။ အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ နှင့် ယာကုပ်တို့အား အဖိုးတန်ကတိတော်များကို ပေးအပ်ခဲ့သူလည်း သူဖြစ်သည်။

The house of bondage. God proclaimed His holy law amid thunder and lightning, whose roll seems to find an echo in the imperatives “Thou shalt” and “Thou shalt not.” The terrors of Sinai were designed to bring vividly before the people the awful solemnity of the last great judgment day (PP 339). The exacting precepts of the Decalogue stress the justice of their Author and the strictness of His requirements. But the law was also a reminder of His grace, for the very God who spoke the law is the One who led His people forth from Egypt and set them free from the yoke of bondage. It is He who gave the precious promises to Abraham, Isaac, and Jacob.

 

သမ္မာကျမ်းစာသည် အီဂျစ်ကို အပြစ်အခြေအနေ၏ သင်္ကေတအဖြစ် ဖော်ပြသောကြောင့် (ဗျာဒိတ် ၁၁:၈ ကို ကြည့်ပါ)၊ အီဂျစ်မှ ဣသရေလ၏ လွတ်မြောက်မှုကို ဘုရားသခင်၏ လူများအားလုံးကို အပြစ်၏ တန်ခိုးမှ လွတ်မြောက်စေမှုနှင့် သင့်လျော်စွာ နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ လူများကို ဖာရိုဘုရင်၏ ပြည်မှ လွတ်မြောက်စေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဥပဒေကို ပေးအပ်ရန်ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၀၅:၄၂–၄၅)။ ထိုနည်းတူ၊ ဧဝံဂေလိတရားမှတစ်ဆင့်၊ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အပြစ်၏ ကျွန်ခံမှုမှ လွတ်မြောက်စေသည် (ယောဟန် ၈:၃၄–၃၆၊ ၂ပေတရု ၂:၁၉)၊ သူ၌ စစ်မှန်သော နာခံမှုအဖြစ်သို့ ဘာသာပြန်ဆိုထားသော သူ၏ ဥပဒေကို ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ထိန်းနိုင်ရန်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၅:၁၀၊ ရောမ ၈:၁–၄)။ ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိသည် ဆယ်ပညတ်၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်များမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို လွတ်မြောက်စေသည်ဟု သင်ပြသူများသည် ဤသမ္မာတရားကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်သင့်သည်။ အီဂျစ်မှ လွတ်မြောက်မှုသည် ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေကို နာခံရန် အကြောင်းအမျိုးဖြစ်ပေးရမည်။ ဤနေရာတွင် အစီအစဉ်ကို သတိပြုပါ။ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလကို ဦးစွာ ကယ်တင်ပြီးမှ၊ ၎င်းတို့အား စောင့်ထိန်းရန် သူ၏ ဥပဒေကို ပေးအပ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားအောက်တွင်လည်း ထိုအစီအစဉ်သည် မှန်ကန်သည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အပြစ်မှ ဦးစွာ ကယ်တင်ပြီး (ယောဟန် ၁:၂၉၊ ၁ကောရိန္တု ၁၅:၃၊ ဂလာတိ ၁:၄)၊ ထို့နောက် သူ၏ ဥပဒေကို ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း၌ အသက်ရှင်စေသည် (ဂလာတိ ၂:၂၀၊ ရောမ ၄:၂၅၊ ၈:၁–၃၊ ၁ပေတရု ၂:၂၄)။

Since the Scriptures make Egypt symbolic of the state of sin (see Rev. 11:8), the deliverance of Israel from Egypt may appropriately be compared to the deliverance of all God’s people from the power of sin. The Lord liberated His people from the land of Pharoah in order that He might give them His law (Ps. 105:42–45). Likewise, through the gospel, Christ frees us from the bondage of sin (John 8:34–36; 2 Peter 2:19) in order that we may keep His law, which in Him is translated into true obedience (John 15:10; Rom. 8:1–4). Let those who teach that the gospel of Christ frees us from the holy commands of the Decalogue reflect on this truth. Deliverance from Egypt was to provide the motive for obedience to God’s law. Note the order here: the Lord first saves Israel, then gives them His law to keep. The same order is true under the gospel. Christ first saves us from sin (see John 1:29; 1 Cor. 15:3; Gal. 1:4), then lives out His law within us (Gal. 2:20; Rom. 4:25; 8:1–3; 1 Peter 2:24).

 

၃. သင်သည် မိဿဟာယစာချုပ်ကို ဣသရေလလူမျိုးတစ်ခုလုံးနှင့် ချုပ်ဆိုခဲ့သော်လည်း (အခန်းကြီး ၁၉:၅)၊ တစ်ကိုယ်တော်ကြိယာကို အသုံးပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးထဲမှ တစ်ဦးချင်းစီအား တိုက်ရိုက်မိန့်တော်မူပြီး၊ ဥပဒေကို နာခံရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြသသည်။ စုပေါင်းနာခံမှုသည် လုံလောက်မှုမရှိပါ။ ဆယ်ပညတ်သည် ထာဝရစဉ်အတွက် ၎င်းတို့၏ အယူခံဝင်မှုကို လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားသို့ ညွှန်ပြပြီး၊ ၎င်းတို့အပေါ် ဖိစီးမှုပြုသည် (ယေဇကျေလ ၁၈:၁၉၊ ၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။

3. Thou shalt. Though the covenant was made with Israel as a whole (ch. 19:5), the use of a singular verb shows that God addressed each individual of the nation and required of him obedience to the law. Collective obedience was not sufficient. For all time the Ten Commandments direct their appeal to, and weigh upon, each man’s conscience (see Eze. 18:19, 20).

 

ငါ့ရှေ့တွင်။ စကားလုံးအရ “ငါ့မျက်နှာရှေ့တွင်”။ ဤဟေဗြဲစကားအသုံးအနှုန်းသည် မကြာခဏ “ငါ့ထက်မပိုသည်”၊ “ငါ့ထံသို့ ထပ်လောင်းသည်” သို့မဟုတ် “ငါ့ကို ဆန့်ကျင်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ တစ်ဦးတည်းသော စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတစ်ဦးတည်းကို ကိုးကွယ်ရန် တောင်းဆိုသည်။ ဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ ရှိသည်ဟူသော အယူအဆသည် အခြားနိုင်ငံများ၏ ဘုရားမျိုးစုံကိုးကွယ်မှု ယုံကြည်ချက်နှင့် အလေ့အကျင့်တို့နှင့် မရင်းနှီးပါ။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား သူ့ကို အရာအားလုံးထက် ဦးစားပေးရန်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ချစ်ခင်မှုနှင့် ဘဝတွင် သူ့ကို ပထမနေရာတွင် ထားရန်၊ တောင်ပေါ်တရားဒေသနာရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် တောင်းလှန်သည် (မဿဲ ၆:၃၃)။ ယုံကြည်မှုတစ်ခုတည်းသည် မလုံလောက်သလို၊ သူသည် တစ်ဦးတည်းသော ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင်လျှင် မလုံလောက်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့အား တစ်ဦးချင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုကို ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို သိရန်၊ ချစ်ရန်၊ ယုံကြည်ရန်၊ နှင့် သူနှင့်အတူ ကောင်းချီးပြည့်ဝသော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုရှိရန် အခွင့်ထူးပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ အသိပညာ၊ ရာထူး၊ သို့မဟုတ် မိတ်ဆွေများဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်မဟုတ်သော အခြားအရာတစ်ခုခုအပေါ် မှီခိုအားထားခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အန္တရာယ်ထဲသို့ ရောက်စေသည်။ လောက၏ ဆွဲဆောင်မှုများကို တိုက်ဖျက်ရန် ခက်ခဲပြီး၊ မြင်သာထင်ရှားပြီး ယာယီသောအရာကို ယုံကြည်ရန် လွယ်ကူသည် (မဿဲ ၆:၁၉–၃၄၊ ၁ယောဟန် ၂:၁၅–၁၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရုပ်ဝါဒီခေတ်တွင်၊ မြေကြီးပေါ်ရှိ အဆင်ပြေမှု သို့မဟုတ် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုတစ်ခုခုတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်မှုနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ထားရှိပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ခံစားနေရသော အရာများကို ဖန်တီးသူကို မေ့လျော့ခြင်းဖြင့် ဤပထမပညတ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးဖောက်ရန် မခက်ခဲပါ (၂ကောရိန္တု ၄:၁၈ ကို ကြည့်ပါ)။

Before me. Literally, “before my face.” This Hebrew idiom often means “besides me,” “in addition to me,” or “in opposition to me.” Being the only true God, the Lord requires that He alone be worshiped. This concept of but one God was foreign to the polytheistic belief and practice of other nations. God appeals to us to put Him before all else, to put Him first in our affections and in our lives, in harmony with our Lord’s injunction in the sermon on the mount (Matt. 6:33). Mere belief alone will not do, nor even the acknowledgement that He is the one and only God. We owe wholehearted allegiance and devotion to Him as a personal Being whom it is our privilege to know, to love, and trust, and with whom we may have blessed fellowship. Dependence upon something else than God, whether it be wealth, knowledge, position, or friends, places us in peril. It is hard to fight against the allurements of the world, and so easy to trust in that which is visible and temporal (see Matt. 6:19–34; 1 John 2:15–17). In our materialistic age it is not difficult to violate the spirit of this first commandment, by putting our trust and confidence in some earthly convenience or comfort, and in so doing forget the One who created the things we enjoy (see 2 Cor. 4:18).

 

၄. ထွင်းထုထားသော ရုပ်တု ပထမပညတ်သည် ဘုရားတစ်ပါးတည်းသာရှိကြောင်း အလေးပေးပြီး၊ ဘုရားမျိုးစုံကိုးကွယ်မှုကို ဆန့်ကျင်ရန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒုတိယပညတ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးသဘောတရား (ယောဟန် ၄:၂၄) ကို အလေးပေးပြီး၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် ရုပ်ဝါဒကို သဘောမတူပါ။ ဤပညတ်သည် ဘာသာရေးတွင် ပန်းပုနှင့် ပန်းချီကို အသုံးပြုခြင်းကို တားမြစ်ရန် မလိုအပ်ပါ။ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ တည်ဆောက်မှုတွင် အသုံးပြုခဲ့သော အနုပညာနှင့် ပုံဖော်မှု (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၁၇–၂၂)၊ ရှောလမုန်၏ ဗိမာန်တော်တွင် (၁ရာဇဝင် ၆:၂၃–၂၆)၊ နှင့် “ကြေးမြွေ” (တောလည်ရာ ၂၁:၈၊ ၉၊ ၂ရာဇဝင် ၁၈:၄) တို့သည် ဒုတိယပညတ်သည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သရုပ်ဖော်ပစ္စည်းများကို တားမြစ်ခြင်းမပြုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သက်သေပြသည်။ အပြစ်တင်ခံရသည်မှာ နိုင်ငံများစွာတွင် လူအများပေးအပ်သော ဘာသာရေးရုပ်တုများနှင့် ပုံများအတွက် ရိုသေမှု၊ ကိုးကွယ်မှု၊ သို့မဟုတ် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကိုးကွယ်မှုဖြစ်သည်။ ရုပ်တုများကိုယ်တိုင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းမဟုတ်ဟူသော အကြောင်းပြချက်သည် ဤတားမြစ်ချက်၏ အားကို လျော့မချပါ။ ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ရန်သာမက၊ ပြုလုပ်ရန်ပင် မဖြစ်ရပါ။ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု၏ မိုက်မဲမှုသည် ရုပ်တုများသည် လူသားတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှု၏ ထုတ်ကုန်သာဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် လူထက် နိမ့်ကျပြီး လူ၏ လက်အောက်တွင်ရှိသည် (ဟောရှေ ၈:၆)။ သို့သော် လူသည် မိမိကိုယ်ထက် သာလွန်သောသူထံ သူ၏ အတွေးများကို ညွှန်ပြခြင်းဖြင့်သာ စစ်မှန်စွာ ကိုးကွယ်မှုတွင် ပါဝင်နိုင်သည်။

4. Graven image. As the first commandment emphasizes the fact that there is but one God, in protest against the worship of many gods, the second places emphasis upon His spiritual nature (John 4:24), in disapproval of idolatry and materialism. This commandment does not necessarily prohibit the use of sculpture and painting in religion. The artistry and representation employed in the construction of the sanctuary (Ex. 25:17–22), in Solomon’s Temple (1 Kings 6:23–26), and in the “brasen serpent” (Num. 21:8, 9; 2 Kings 18:4) clearly prove that the second commandment does not proscribe religious illustrative material. What is condemned is the reverence, the worship, or quasi worship, which multitudes in many lands give to religious images and pictures. The excuse that the idols themselves are not worshiped does not lessen the force of this prohibition. Idols are not only not to be worshiped, they are not even to be made. The folly of idolatry lies in the fact that idols are merely the product of human skill, and therefore inferior to man and subject to him (Hosea 8:6). But man can truly engage in worship only by directing his thoughts to One greater than himself.

 

မည်သည့်ပုံစံမျှ။ ဤနေရာတွင်နှင့် အခြားနေရာများတွင် ဖော်ပြထားသော သုံးပိုင်းခွဲခြင်း (ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ နှင့် ရေ) သည် အယူမှားသူများက ၎င်းတို့၏ နတ်ဘုရားများကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖန်တီးခဲ့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည် ( တရားဟောရာ  ၄:၁၅–၁၉၊ ရောမ ၁:၂၂၊ ၂၃)။

Any likeness. The threefold division here and elsewhere (sky, earth, and water) covers the entire physical universe, from which the heathen drew and fashioned their deities (Deut. 4:15–19; Rom. 1:22, 23).

 

၅. ဦးညွှတ်မကိုးကွယ်ရ။ ၎င်းသည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် ရုပ်တုများကို ပြင်ပဂုဏ်ပြုမှုကို တိုက်ခိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို သင်္ကေတများအဖြစ် မမှတ်ယူဘဲ၊ နတ်ဘုရား၏ စစ်မှန်ပြီး အမှန်တကယ် ပုံဖော်မှုများအဖြစ် မှတ်ယူသည်။ နတ်ဘုရားများသည် ဤရုပ်တုများတွင် နေထိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ဖန်တီးသူများကို မလေးစားဘဲ၊ အထင်အမြင်သေးခံရနိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုလက်ရာကို ရိုသေစွာ ကိုးကွယ်ပြီး ဝတ်ပြုကြသည်။

5. Not bow down. This strikes at the outward honor given images in the ancient world. They were not looked upon as emblems, but as real and actual embodiments of deity. It was believed that the gods took up their abode in these images. Those who made them were not esteemed; they might even be despised. But their idolatrous handiwork was reverentially adored and worshiped.

 

မနာလိုတတ်သောဘုရား။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ဘုန်းတော်ကို ရုပ်တုများနှင့် မျှဝေရန် ငြင်းဆိုသည် (ဟေရှာယ ၄၂:၈; ၄၈:၁၁)။ သူသည် နှလုံးသားကွဲပြားသော ဝတ်ပြုမှုနှင့် ဝတ်ပြုခြင်းကို ငြင်းဆိုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၁၂–၁၅၊ တရားဟောရာ ၄:၂၃၊ ၂၄; ၆:၁၄၊ ၁၅၊ ယောရှု ၂၄:၁၅၊ ၁၉၊ ၂၀)။ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင်က “မည်သူမျှ သခင်နှစ်ဦးကို အမှုထမ်းနိုင်သည်မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၆:၂၄)။

A jealous God. God refuses to share His glory with idols (Isa. 42:8; 48:11). He declines the worship and service of a divided heart (Ex. 34:12–15; Deut. 4:23, 24; 6:14, 15; Joshua 24:15, 19, 20). Jesus Himself said, “No man can serve two masters” (Matt. 6:24).

 

အပြစ်ဒုစရိုက်ကို စစ်ဆေးသည်။ ဤခြိမ်းခြောက်မှုဟုထင်ရသည့်အရာသည် လူအချို့၏စိတ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး၊ ၎င်းတွင် လက်စားချေလိုသောစိတ်ဓာတ်ထင်ရှားမှုကို မြင်ကြသည်။ သို့သော်၊ အပြစ်ပြုမှု၏ သဘာဝဆိုးကျိုးများနှင့် ၎င်းကြောင့် ခံရသော ပြစ်ဒဏ်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရမည် (PP ၃၀၆)။ ဘုရားသခင်သည် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ မတော်မတရားပြုမှုအတွက် အခြားသူတစ်ဦးကို ပြစ်ဒဏ်မပေးပါ (ဟေဇကျေလ ၁၈:၂–၂၄)။ လူတိုင်းသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် မိမိ၏လုပ်ရပ်များအတွက်သာ တာဝန်ယူရမည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် တစ်မျိုးဆက်ကို ၎င်း၏ဖခင်များ၏ မတော်မတရားပြုမှုများမှ ကာကွယ်ရန် မျိုးရိုးဗီဇဥပဒေများနှင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုပါ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သူ၏သဘာဝနှင့် လူသားများနှင့်ဆက်ဆံရာတွင် သူ၏မူများနှင့် မကိုက်ညီပါ။ ဖန်ဆင်းရှင်က အစပိုင်းတွင် သတ်မှတ်ထားသော မျိုးရိုးဗီဇဥပဒေများမှတစ်ဆင့်သာ (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၁၊ ၂၄၊ ၂၅ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုသည် တစ်မျိုးဆက်၏ “အပြစ်ဒုစရိုက်” ကို နောက်မျိုးဆက်သို့ စစ်ဆေးသည်။

Visiting the iniquity. This seeming threat has disturbed the minds of some who see in it the manifestation of a vengeful spirit. A distinction should be made, however, between the natural results of a sinful course of action, and punishment inflicted because of it (PP 306). God does not penalize one individual for the wrong deeds of another (Eze. 18:2–24). Each man stands before God, responsible only for his own acts. At the same time God does not interfere with the laws of heredity in such a way as to protect one generation from the misdeeds of its fathers, as that would be inconsistent with His character and His principles of dealing with men. It is only through these laws of heredity, which were of course ordained by the Creator in the beginning (see Gen. 1:21, 24, 25), that divine justice visits the “iniquity” of one generation upon the next.

 

မည်သူမျှ ယခင်မျိုးဆက်များမှ လွှဲပြောင်းပေးအပ်သော ဖြုန်းတီးမှု၊ ရောဂါ၊ ဖောက်ပြန်မှု၊ မကောင်းမှု၊ အသိမရှိမှု၊ နှင့် ဆိုးရွားသောအလေ့အထများ၏ အကျိုးဆက်များမှ လုံးဝလွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ယုတ်ညံ့သော ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများ၏ သားစဉ်မြေးဆက်နှင့် မကောင်းသော ယုတ်ညံ့သူများ၏ သားသမီးများသည် ယေဘူယျအားဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် အကျင့်စာရိတ္တဆိုင်ရာ အပြစ်များ၏ အတားအဆီးအောက်တွင် ဘဝကို စတင်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏မိဘများက ကြဲထားသော မျိုးစေ့၏အသီးကို ရိတ်သိမ်းကြသည်။ လူငယ်မတော်မတရားပြုမှုသည် ဒုတိယပညတ်တော်၏ မှန်ကန်မှုကို သက်သေပြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည်လည်း လူငယ်မျိုးဆက်တစ်ခုစီအပေါ် သိသာထင်ရှားသော သက်ရောက်မှုရှိသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ကျေးဇူးပြုပြီး တရားမျှတသည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ မွေးဖွားမှု၏ အားနည်းချက်များ၊ မျိုးရိုးဗီဇအလိုက် သဘောထားများ၊ နှင့် ယခင်ပတ်ဝန်းကျင်၏ စာရိတ္တအပေါ် သက်ရောက်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး၊ လူတစ်ဦးချင်းစီနှင့် တရားမျှတစွာ ဆက်ဆံရန် သူ့ကို ယုံကြည်နိုင်သည်။ သူ၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာသည် ၎င်းကို လိုအပ်သည် (ဆာလံ ၈၇:၆၊ လုကာ ၁၂:၄၇၊ ၄၈၊ ယောဟန် ၁၅:၂၂၊ တမန်တော် ၁၇:၃၀၊ ၂ ကောရိန္သု ၈:၁၂)။ တစ်ချိန်တည်းတွင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ရည်မှန်းချက်မှာ မျိုးရိုးဗီဇအလိုက်နှင့် ဖြည့်ဆည်းထားသော မကောင်းမှုဆီသို့ ဦးတည်သော သဘောထားအားလုံးကို အောင်နိုင်ရန်ဖြစ်သည် (COL ၃၁၅၊ ၃၃၀၊ ၃၃၁၊ DA ၆၇၁)။

No one can escape completely the consequences of dissipation, disease, profligacy, evil doing, ignorance, and bad habits handed down by preceding generations. The descendants of degraded idolaters and the offspring of evil and vicious men generally begin life under the handicap of physical and moral sin, and harvest the fruit of seed sown by their parents. Juvenile delinquency proves the truth of the second commandment. Environment also has a decided effect upon each rising generation. But since God is gracious and just, we may trust Him to deal fairly with each person, making due allowance for the disadvantages of birth, the inherited predispositions, and the influence of previous environment upon character. His justice and mercy require this (Ps. 87:6; Luke 12:47, 48; John 15:22; Acts 17:30; 2 Cor. 8:12). At the same time our aim is to be victorious over every inherited and cultivated tendency to evil (COL 315,  330, 331; DA 671).

 

ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ဒုစရိုက်၏ အကျိုးဆက်များကို “စစ်ဆေးသည်” သို့မဟုတ် “သတ်မှတ်သည်”၊ လက်စားချေလိုစိတ်ဖြင့်မဟုတ်ဘဲ၊ မတော်မတရားပြုမှုသည် မလွှဲမရှောင်သာ ဆိုးရွားသောအကျိုးဆက်များကို ယူဆောင်လာကြောင်း အပြစ်သားများကို သင်ကြားရန်ဖြစ်သည်။

God “visits,” or “appoints,” the results of iniquity, not vindictively, but to teach sinners that a wrong course of action inevitably brings unfortunate results.

 

ငါ့ကိုမုန်းသောသူများ။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ ဘုရားသခင်ကို သိသော်လည်း သူ့ကို အမှုထမ်းရန် ငြင်းဆိုသူများဖြစ်သည်။ မည်သည့်မမှန်ကန်သော နတ်ဘုရားများအပေါ်တွင်မဆို ချစ်ခင်မှုကို ထားရှိရန်၊ ထာဝရဘုရားမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမဆို ယုံကြည်ရန်သည် သူ့ကို “မုန်း” ရန်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုသူများသည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်သာမက ၎င်းတို့နောက်လိုက်လာသူများအပေါ်ပါ ဒုက္ခနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို မလွှဲမရှောင်သာ ယူဆောင်လာသည်။ ဘုရားသခင်ကို အများဆုံးချစ်သော မိဘများသည် ၎င်းတို့၏သားသမီးများကို အများဆုံးတွေးတောကြသည်။ “မုန်း” ဟူသော ပြင်းထန်သောစကားလုံးကို အသုံးပြုခြင်းသည် အနည်းဆုံးအတည်ပြုမှုကို ဖော်ပြရန် အရှေ့တိုင်းပုံစံဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်ကို အခြားလူများ သို့မဟုတ် အရာများထက် နည်းပါးစွာ ချစ်ရုံဖြင့် “ဘုရားသခင်ကို မုန်းသူ” များအနက်တွင် မိမိကိုယ်ကို သတ်မှတ်နိုင်သည် (လုကာ ၁၄:၂၆၊ ရောမ ၉:၁၃)။

Them that hate me. That is, those who, though they know God, refuse to serve Him. To set one’s affections upon false gods of any kind, to place one’s trust in anything besides the Lord, is to “hate” Him. Those who do so inevitably bring trouble and suffering not only upon themselves but also upon those who come after them. Those parents who think most of God, think most of their children. The use of the strong word “hate” is characteristically Oriental, expressing as it does the most intense disapproval. All a man need do to classify himself among those who “hate” God is to love Him less than he loves other persons or things (Luke 14:26; Rom. 9:13).

 

၆. ငါ၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းပါ။ ဘုရားသခင်အပေါ် စစ်မှန်သောချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နာခံမှုမှတစ်ဆင့် ပြသသည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်သည် မေတ္တာဖြစ်ပြီး၊ သူ၏သတ္တဝါများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် မေတ္တာဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရသည် (၁ ယောဟန် ၄:၇–၂၁)၊ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မဖြစ်မနေ နာခံရန် မလိုလားဘဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ရွေးချယ်လိုသောကြောင့် နာခံရန် လိုလားသည် (ယောဟန် ၁၄:၁၅၊ ၂၁၊ ၁၅:၁၀၊ ၁ ယောဟန် ၂:၅၊ ၅:၃၊ ၂ ယောဟန် ၆)။

6. Keep my commandments. It is through obedience that true love for God is shown. Since God Himself is love, and His dealings with His creatures are motivated by love (1 John 4:7–21), God does not wish us to obey Him because we must but because we choose to do so (John 14:15, 21; 15:10; 1 John 2:5; 5:3; 2 John 6).

 

၇. အချည်းနှီး။ ဤသို့ဘာသာပြန်ဆိုထားသော စကားလုံးသည် “အပြစ်ဒုစရိုက်”၊ “မမှန်ကန်မှု”၊ “အချည်းနှီးမှု”၊ “အလွတ်မှု” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ရိုသေမှုကို မွေးမြူရန်သည် တတိယပညတ်တော်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၁၁:၉၊ ဒေသနာ ၅:၁၊ ၂ ကိုကြည့်ပါ)၊ ၎င်းသည် ၎င်းမတိုင်မီ ပညတ်တော်နှစ်ခုနှင့် သင့်လျော်သော ဆက်စပ်မှုဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သောဘုရားသခင်ကိုသာ အမှုထမ်းသူများနှင့် စိတ်နှလုံးနှင့် သမ္မာတရားဖြင့် အမှုထမ်းသူများသည် သန့်ရှင်းသောအမည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ မလေးမစားပြုမှု သို့မဟုတ် မလိုအပ်ဘဲ အသုံးပြုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်လိမ့်မည်။ ၎င်းတို့သည် ကျိန်ဆဲခြင်းတွင် မပါဝင်ကြပါ။ ကျိန်ဆဲခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်သောစကားပြောမှုသည် ဘာသာရေး၏စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးဖောက်ရုံသာမက ယဉ်ကျေးမှုနှင့် လူကျိုးနည်းမှု ကင်းမဲ့မှုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။

7. In vain. The word thus translated means “iniquity,” “falsehood,” “vanity,” “emptiness.” To inculcate reverence is the chief purpose of the third commandment (see Ps. 111:9; Eccl. 5:1, 2), which is an appropriate sequel to the two that precede it. Those who serve none but the true God, and serve Him in spirit and in truth, will avoid any careless, irreverent, or unnecessary use of the holy name. They will not indulge in profanity. Profanity, or any careless language for that matter, not only violates the spirit of religion but indicates a lack of breeding and gentlemanliness as well.

 

“မတော်မတရားသောစကားများသည် ခုခံကာကွယ်မှုကို လက်မခံပါ၊ အကျင့်စာရိတ္တမရှိခြင်းသည် ဉာဏ်ရည်မရှိခြင်းဖြစ်သည်။”

“Immodest words admit of no defence,

For want of decency is want of sense.”

 

ဤပညတ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ရှောင်ကြဉ်သင့်သော စကားလုံးများသာမက၊ ကောင်းမွန်သောစကားလုံးများကို ဂရုတစိုက်အသုံးပြုရန်လည်း သက်ရောက်သည် (မဿဲ ၁၂:၃၄-၃၇ ကိုကြည့်ပါ)။

This commandment applies not only to words we should avoid but to the care with which we should use those that are good (see Matt. 12:34–37).

 

တတိယပညတ်သည် ဝတ်ပြုခြင်းတွင် အချည်းနှီးသော ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် တရားဝင်မှုကို ပြစ်တင်ပြီး၊ စစ်မှန်သော သန့်ရှင်းခြင်း၏ ဝိညာဉ်ဖြင့် ဝတ်ပြုခြင်းကို ချီးမြှောက်သည် (ယောဟန် ၄:၂၄)။ ၎င်းသည် ဥပဒေ၏စာသားကို လိုက်နာခြင်းသာမကလုံလောက်ကြောင်း ပြသသည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို ယနေ့တိုင် မပြောဆိုကြသည်အထိ တင်းကြပ်စွာ ရိုသေခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏အသံထွက်ပုံကို ယခုမည်သူမျှ မသိရှိကြပါ။ သို့သော် ဥပဒေ၏စာသားအပေါ် ၎င်းတို့၏အလွန်အမင်း ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုသည် ဘုရားသခင်အား အချည်းနှီးသော ဂုဏ်ပြုမှုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤမမှန်ကန်သော စိတ်အားထက်သန်မှုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂၀၀၀ က ယုဒလူမျိုးတို့၏ ကြီးကျယ်သော အမှားကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိ (ယောဟန် ၁:၁၁၊ တမန်တော် ၁၃:၄၆)။

The third commandment also condemns empty ceremony and formality in worship (see 2 Tim. 3:5), and exalts worship in the true spirit of holiness (John 4:24). It shows that obedience to the letter of the law is not sufficient. None ever reverenced the name of God more strictly than did the Jews, who to this day will not utter it. As a result, no one now knows how it should be pronounced. But in their extreme devotion to the letter of the law the Jews offered God an empty honor. This false zeal did not prevent the tragic mistake of the Jewish nation 2,000 years ago (John 1:11; Acts 13:46).

 

တတိယပညတ်သည် မမှန်ကန်သော ကျိန်ဆိုခြင်း သို့မဟုတ် သိမ်းကျုံးပြောဆိုခြင်းကိုလည်း တားမြစ်သည်၊ ၎င်းသည် အမြဲတမ်း ကြီးလေးသော ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် လူမှုရေးပြစ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး အပြင်းထန်ဆုံး ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် ထိုက်တန်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အသုံးပြုခြင်းသည် သူ့အပေါ် ရိုသေမှုကင်းမဲ့ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွေးများသည် ဝိညာဉ်ရေးအရ မြင့်မားသောအဆင့်တွင် ရှိနေပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားများသည်လည်း မြင့်မားလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ရိုးသားပြီး စစ်မှန်သောအရာများဖြင့် ညွှန်ကြားခံရလိမ့်မည် (ဖိလိပ္ပိ ၄:၈)။

The third commandment also forbids false swearing, or perjury, which has always been considered a serious moral and social offense deserving of the most severe punishment. The careless use of God’s name denotes a lack of reverence for Him. If our thinking is on a spiritually elevated plane, our words will also be elevated, and will be dictated by what is honest and sincere (Phil. 4:8).

 

၈. သတိရပါ။ ဤစကားလုံးသည် စတုတ္ထပညတ်ကို ကျန်ပညတ်ကိုးခုထက် ပိုမိုအရေးကြီးစေသည်မဟုတ်ပါ။ အားလုံးသည် တန်းတူအရေးကြီးသည်။ တစ်ခုကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် အားလုံးကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၂:၈-၁၁)။ သို့သော် ဥပုသ်ပညတ်သည် ဘုရားသခင်က လူသားအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အနားယူရာနေ့ဖြစ်သည့် သတ္တမနေ့ဥပုသ်သည် လူ့သမိုင်းအစသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး၊ ဖန်ဆင်းခြင်းရက်သတ္တပတ်၏ မခွဲမဖြတ်နိုင်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သတိပေးသည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၁-၃၊ PP ၃၃၆)။ ဥပုသ်သည် သိနာတောင်တွင် လူသို့ ပထမဆုံးပေးအပ်ခဲ့သည်ဟူသော အငြင်းအခုံသည် လုံးဝအခြေအမြစ်မရှိပါ (မာကု ၂:၂၇၊ PP ၈၀, ၂၅၈)। ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဥပုသ်သည် ဘဝ၏ တင်းကြပ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြားတွင် ဘုရားသခင်ကို မမေ့လျော့သင့်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ဥပုသ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ အပြည့်အဝဝင်ရောက်ခြင်းသည် ဆယ်ပညတ်ကျန်ရှိသည်များကို လိုက်နာရာတွင် တန်ဖိုးရှိသော အကူအညီဖြစ်သည်။ ဤအနားယူရာနေ့တွင် ဘုရားသခင်နှင့် ထာဝရတန်ဖိုးရှိသောအရာများအတွက် ပေးအပ်သော အထူးဂရုစိုက်မှုနှင့် ဆက်ကပ်မှုသည် ကျန်ပညတ်များတွင် သတိပေးထားသော မကောင်းမှုများအပေါ် အောင်မြင်မှုအတွက် အရန်အင်အားကို ပေးသည်။ ဥပုသ်သည် ဘဝ၏ ဒုက္ခဖြစ်စေသော ရေများကို ဖြတ်ကျော်ရန် တံတားတစ်စင်းအဖြစ် နှိုင်းယှဉ်ခံရပြီး၊ ၎င်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်၊ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကြားတွင် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်အား သစ္စာရှိသူများသည် ထာဝရသန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ဝမ်းမြှောက်ခြင်း၏ ဝတ်လုံကို အမြဲတမ်းဝတ်ဆင်ရမည့် ထာဝရသောနေ့၏ ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။

8. Remember. This word does not make the fourth commandment more important than the other nine. All are equally so. To break one is to break all (James 2:8–11). But the Sabbath commandment reminds us that the seventh-day Sabbath, as God’s appointed rest for man, goes back to the very beginning of human history and is an inseparable part of the creation week (Gen. 2:1–3; PP 336). The argument that the Sabbath was first given to man at Sinai is wholly without foundation (Mark 2:27; PP 80, 258). In a personal sense the Sabbath comes as a reminder that amid the pressing cares of life we ought not to forget God. To enter fully into the spirit of the Sabbath is to find a valuable aid in obeying the rest of the Decalogue. The special attention and devotion given on this day of rest to God and to things of eternal value provide reserve power for victory over the evils against which we are warned in the other commandments. The Sabbath has well been compared to a bridge thrown across life’s troubled waters, over which we may pass to reach the opposite shore, a link between earth and heaven, a type of the eternal day when those who are true to God shall put on forever the robe of immortal holiness and joy.

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်မှ အနားယူရုံမျှဖြင့် ဥပုသ်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းမဟုတ်ကြောင်း “သတိရပါ” ရမည်။ ဥပုသ်သည် ပျင်းရိမှုနှင့် လှုပ်ရှားမှုမရှိခြင်းသောနေ့အဖြစ် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဥပုသ်စောင့်ထိန်းခြင်းသည် လှုပ်ရှားမှုအချို့မှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းထက်၊ အခြားလှုပ်ရှားမှုများထဲသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပတ်စဉ်အလုပ်လုပ်ငန်းများမှ ရပ်စဲခြင်းသည် ထိုနေ့ကို အခြားလုပ်ငန်းများအတွက် အပ်နှံရန်သာ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ဥပုသ်စောင့်ထိန်းခြင်း၏ ဝိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်နှင့် အလိုတော်ကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ နားလည်ရန်၊ သူ၏မေတ္တာနှင့် သနားကရုဏာကို ပိုမိုလေးနက်စွာ တန်ဖိုးထားရန်၊ နှင့် လူသားတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးလိုအပ်ချက်များကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရာတွင် သူနှင့် ပိုမိုထိရောက်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ၎င်း၏ သန့်ရှင်းသောနာရီများကို အသုံးပြုရန် ဦးတည်စေလိမ့်မည်။ ဤအဓိကရည်မှန်းချက်များကို အထောက်အကူပြုသမျှသည် ဥပုသ်၏ ဝိညာဉ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် သင့်လျော်သည်။ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းရန် သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားများကို လိုက်စားရန် အဓိကအထောက်အကူပြုသည့်အရာသည် သာမန်အလုပ်ထက် စစ်မှန်သော ဥပုသ်စောင့်ထိန်းခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်ပါ၊ ၎င်းသည် အတွေးများနှင့် စကားများအပြင် လုပ်ရပ်များကိုလည်း သက်ရောက်သည်။

We should “remember” also that mere rest from physical labor does not constitute Sabbath observance. The Sabbath was never intended as a day of idleness and inactivity. Sabbathkeeping is not so much a matter of refraining from certain forms of inactivity as it is of entering purposefully into others. We cease from the weekly round of toil only as a means to the end of devoting the day to other pursuits. The spirit of true Sabbathkeeping will lead one to improve its sacred hours by seeking to understand more perfectly the character and will of God, to appreciate more fully His love and mercy, and to cooperate more effectively with Him in ministering to the spiritual needs of his fellow men. Whatever contributes to these primary objectives is appropriate to the spirit and purpose of the Sabbath. Whatever contributes primarily to the gratification of one’s personal desires or to the pursuit of one’s own interests is no more a part of true Sabbathkeeping than is ordinary labor. This principle applies to thoughts and words as well as to actions.

 

ဥပုသ်သည် ရှေးဦးက ပြည့်စုံသောကမ္ဘာသို့ (ကမ္ဘာဦး ၁:၃၁၊ ၂:၁-၃) ပြန်လည်ညွှန်ပြပြီး၊ ဖန်ဆင်းရှင်သည် “အရာအားလုံးကို အသစ်ဖြစ်စေမည်” ဟူသော အချိန်ကို သတိပေးသည် (ဗျာဒိတ် ၂၁:၅)။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသားနှင့် ဘဝများအတွင်း၌ အစပိုင်းကဲ့သို့ သူ၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် အသင့်ရှိကြောင်းကိုလည်း သတိပေးသည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၆, ၂၇)။ စစ်မှန်သော ဥပုသ်စောင့်ထိန်းခြင်း၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သူသည် ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်ကို လက်ခံရယူရန် အရည်အချင်းပြည့်မီလိမ့်မည်၊ ၎င်းသည် သူ၏စရိုက်သည် ဘဝတွင် ပြည့်စုံစွာ ထင်ဟပ်နေကြောင်း ဘုရားသခင်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၂၀:၂၀)။ တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် ဤအပြစ်လောကကို သတိရစေသော အရာအားလုံးကို မေ့လျော့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စေသော အရာများကို “သတိရရန်” ကျွန်ုပ်တို့၏ မင်္ဂလာရှိသော အခွင့်ထူးဖြစ်သည်။ ဥပုသ်သည် ဤလောက၏ တောကန္တာရထဲတွင် သေးငယ်သော သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်ပြီး၊ ၎င်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှ လွတ်မြောက်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဝမ်းမြှောက်မှုများထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ပရဒိသုတွင် အပြစ်ကင်းသော သတ္တဝါများအတွက် ဥပုသ်အနားယူခြင်းသည် လိုလားဖွယ်ဖြစ်ခဲ့ပါက (ကမ္ဘာဦး ၂:၁-၃)၊ ထိုသန့်ရှင်းသော နေရာသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော အမှားလုပ်မိသော သေမျိုးလူသားများအတွက် ၎င်းသည် မည်မျှပို၍ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သနည်း!

The Sabbath points us back to a perfect world in the long ago (Gen. 1:31; 2:1–3), and reminds us of the time when the Creator will again “make all things new” (Rev. 21:5). It is a reminder also that God stands ready to restore within our hearts and lives His own image as it was in the beginning (Gen. 1:26, 27). He who enters into the true spirit of Sabbath observance will thus qualify for receiving the seal of God, which is the divine recognition that His character is reflected perfectly in the life (Eze. 20:20). It is our happy privilege once each week to forget everything that reminds us of this world of sin and to “remember” those things that draw us closer to God. The Sabbath may become to us a little sanctuary in the wilderness of this world, where we may for a time be free from its cares and enter, as it were, into the joys of heaven. If the Sabbath rest was desirable for sinless beings in Paradise (Gen. 2:1–3), how much more essential it is for erring mortals preparing to re-enter that blest abode!

 

၉. သင်သည် အလုပ်လုပ်ရမည်။ ၎င်းသည် အမိန့်ပေးချက်ထက် ခွင့်ပြုချက်ဖြစ်သည်။ လုပ်ရမည့် အလုပ်များကို သီတင်းပတ်၏ ပထမခြောက်ရက်အတွင်း လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သတ္တမရက်တွင် ကြွလာသော ဥပုသ်နေ့သည် ဘုရားသခင်၏ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဝန်ဆောင်မှုအတွက် လွတ်လပ်စွာ ရှိနေရမည်။

9. Shalt thou labour. This is a permission rather than a command. What work is to be done should be performed on the first six days of the week, so that the Sabbath, which comes on the seventh day, may be free for the worship and service of God.

 

၁၀. သတ္တမရက်။ ထိုနေ့တွင် မလိုအပ်သော လောကီအလုပ်များကို မလုပ်ဆောင်ရပါ။ ၎င်းကို ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်တွေးတောမှု၊ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှု၊ နှင့် ဘုရားသခင်အတွက် ဝန်ဆောင်မှုတွင် အသုံးပြုရမည်။ ၎င်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနားယူမှုအတွက်လည်း အခွင့်အလမ်းပေးသည်။ ဥပုသ်နေ့၏ ဤထူးခြားချက်သည် လူသားသည် အပြစ်ရှိသော အခြေအနေတွင် မျက်နှာချွေးစီးပြားဖြင့် မိမိ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကို ရယူရသောအခါ အထူးသဖြင့် အရေးကြီးသည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁၇-၁၉)။

10. The seventh day. No unnecessary secular labor is to be performed on that day. It is to be spent in religious reflection, worship, and service for God. It provides, as well, an opportunity for physical rest. This feature of the Sabbath is peculiarly important to man in his sinful state, when he must earn his bread by the sweat of his face (Gen. 3:17–19).

 

သခင်၏ ဥပုသ်နေ့။ စကားလုံးအရ “သခင်ဘုရား၏ ဥပုသ်နေ့”။ ဟေဗြဲဘာသာတွင် “ဥပုသ်” သည် သတ်မှတ်ထားသော စကားလုံး “သည်” မပါရှိသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ဥပုသ်နေ့ပညတ်၏ သတ်မှတ်ချက်ကို မထိခိုက်စေပါ။ တနင်္ဂနွေထိန်းသိမ်းသူများနှင့် ဥပုသ်နေ့ထိန်းသိမ်းသူများအကြား အငြင်းပွားမှုသည် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် သီတင်းပတ်တွင် တစ်နေ့ “အလုပ်မလုပ်ဘဲ” အနားယူရမည်ဆိုသည့်အချက်မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုနေ့သည် သီတင်းပတ်၏ ပထမနေ့ဖြစ်ရမည်လား၊ သတ္တမနေ့ဖြစ်ရမည်လားဆိုသည့်အချက်ဖြစ်သည်။ ပညတ်သည် “သတ္တမရက်” ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖြေကြားထားသည်။ ပညတ်သည် သီတင်းပတ်ကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ (၁) “ခြောက်ရက်ပတ်လုံး သင်သည် … သင်၏အလုပ်အားလုံးကို လုပ်ရမည်”၊ (၂) “သတ္တမရက် … သင်သည် အလုပ်မလုပ်ရပါ”။ ထို့ပြင် “သတ္တမရက်” တွင် အလုပ်လုပ်ခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် တားမြစ်သနည်း။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် “သခင်၏ ဥပုသ်နေ့” ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဥပုသ်ဟူသော စကားလုံးသည် ဟေဗြဲဘာသာတွင် ရှဗ္ဗတ် (shabbath) မှဆင်းသက်လာပြီး၊ ၎င်းသည် “အနားယူခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ပညတ်သည် “သတ္တမရက်” တွင် အလုပ်လုပ်ခြင်းကို တားမြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သခင်ဘုရား၏ အနားယူရာနေ့ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်သည် “သတ္တမရက်တွင် အနားယူခဲ့သည်” (ကမ္ဘာဦး ၂:၂) ဟူသော ဥပုသ်နေ့၏ မူလအစသို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သည်။ ထို့ကြောင့် ခြားနားမှုသည် “သည်” နှင့် “တစ်ခု” အကြားမဟုတ်ဘဲ၊ “အလုပ်” နှင့် “အနားယူခြင်း” အကြားဖြစ်သည်။ “ခြောက်ရက်” သည် အလုပ်လုပ်ရာနေ့များဖြစ်ပြီး၊ “သတ္တမရက်” သည် အနားယူရာနေ့ဖြစ်သည်ဟု ပညတ်က ဖော်ပြသည်။ “သတ္တမရက်” သည် ဘုရားသခင်၏ အနားယူရာနေ့ဖြစ်သည်မှာ ပညတ်၏ အဖွင့်စကားများတွင် ထင်ရှားသည်။ “ဥပုသ် [အနားယူရာ] နေ့ကို သတိရပြီး၊ ၎င်းကို သန့်ရှင်းစေရန် ထိန်းသိမ်းပါ”။

The Sabbath of the Lord. Literally, “the Lord’s Sabbath.” In Hebrew, “Sabbath” has no definite article, “the,” but this does not take from the Sabbath command its definiteness. The point of controversy between Sundaykeepers and Sabbathkeepers is not over whether a Christian should rest—“not do any work”—one day in the week, but which day of the week that should be, the first or the seventh. The commandment answers explicitly, “the seventh day.” The command divides the week into two parts: (1) “six days shalt thou … do all thy work,” (2) “the seventh day … thou shalt not do any work.” And why this prohibition of work on “the seventh day”? Because it is a “sabbath of the Lord.” The word Sabbath is from the Heb. shabbath, which means “rest.” Thus the command prohibits work on “the seventh day” because it is a rest day of the Lord. This takes us back to the origin of the Sabbath, when God “rested on the seventh day” (Gen. 2:2). It is therefore plain that the contrast is not between “the” and “a,” but between “work” and “rest.” “Six days,” says the command, are work days, but “the seventh day” is a rest day. That “the seventh day” is uniquely God’s rest day is made evident in the opening words of the command: “Remember the sabbath [rest] day, to keep it holy.”

 

ကောင်းကင်တမန်များက သိုးထိန်းများအား ကြေညာခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့အတွက် … ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦး မွေးဖွားလာပြီ” (လုကာ ၂:၁၁)။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်သည် ကယ်တင်ရှင်များစွာအနက် တစ်ဦးသာဖြစ်သည်ဟု မယူဆပါ။ ကောင်းကင်တမန်၏ စကားများကို “ကယ်တင်ရှင်” ဟူသော စကားလုံးပေါ်တွင် အလေးပေးသောအခါ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖမ်းယူနိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် စစ်အောင်နိုင်သူ သို့မဟုတ် လောကီဘုရင်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ကြွလာခဲ့သည်။ အခြားကျမ်းပိုဒ်များစွာသည် သူ၏ ကယ်တင်ခြင်း၏ ထူးခြားမှုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားမည်သူမျှဖြင့် ကယ်တင်ခံရမည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် စတုတ္ထပညတ်တွင် “သည်” နှင့် “တစ်ခု” နှင့်ပတ်သက်သည့်အရာမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။

The angels announced to the shepherds: “For unto you is born … a Saviour” (Luke 2:11). We do not therefore conclude that Christ was simply one of many saviors. We capture the meaning of the angel’s words when we put the emphasis on the word “Saviour.” Christ came, not as a military conqueror or an earthly king, but as a Saviour. Numerous other passages deal with the uniqueness of His salvation, and that we can be saved by none other. Thus with the matter of “the” and “a” in the fourth command.

 

အလုပ်မလုပ်ရပါ။ ၎င်းသည် ကရုဏာပြမှုများ သို့မဟုတ် အသက်နှင့် ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သော အလုပ်များကို အခြားနေ့များတွင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာများကို တားမြစ်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဥပုသ်နေ့များတွင် “ကောင်းမှုပြုရန် တရားဝင်သည်” (မဿဲ ၁၂:၁-၁၄၊ မာကု ၂:၂၃-၂၈)။ ဤနေရာတွင် ပြောဆိုသော အနားယူခြင်းကို သာမန်အလုပ်မှ ရပ်စဲခြင်းအနေဖြင့်သာ မယူဆရဘဲ၊ သို့သော် ၎င်းကိုလည်း ထည့်သွင်းရမည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်မှုရှိသော သန့်ရှင်းသော အနားယူခြင်းဖြစ်ရမည်။

Not do any work. This does not forbid acts of mercy or work essential to the preservation of life and health that cannot be performed on other days. It is always “lawful to do well on the sabbath days” (Matt. 12:1–14; Mark 2:23–28). The rest here spoken of is not to be considered merely in terms of cessation from ordinary labor, though this is, of course, included. It must be a holy rest, in which there is communion with God.

 

သင်၏ တိရစ္ဆာန်များမဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏ စကားမပြောနိုင်သော တိရစ္ဆာန်များအတွက် ဂရုစိုက်မှုကို ရှေးဩဝါဒကျမ်းစာရေးသူများက ထပ်ခါတလဲလဲ အလေးပေးဖော်ပြသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၅၊ ၁၂၊တရားဟောရာ ၂၅:၄)။ သူသည် ၎င်းတို့ကို သေတ္တာသင်္ဘောတွင် သတိရခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၈:၁)။ ၎င်းတို့ကို ရေလွှမ်းမိုး ခြင်းနောက်ပိုင်း သူ၏ ပဋိညာဉ်တွင် ထည့်သွင်းခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၉-၁၁)။ သူသည် တိရစ္ဆာန်များကို သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် တောင်းဆိုသည် (ဆာလံ ၅၀:၁၀)။ “တိရစ္ဆာန်များစွာ” ၏ ရှိနေမှုသည် နိနဝေမြို့ကို လွတ်မြောက်စေရန် အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည် (ယောန ၄:၁၁)။

Nor thy cattle. God’s care for dumb animals is repeatedly stressed by OT writers (Ex. 23:5, 12; Deut. 25:4). He remembered them in the ark (Gen. 8:1). They were included in His covenant following the Flood (Gen. 9:9–11). He claims the cattle as His own (Ps. 50:10). The presence of “much cattle” provided one reason why Nineveh was spared (Jonah 4:11).

 

သင်၏ နိုင်ငံခြားသား။ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိဆန္ဒအလျောက် ဣသရေလလူများနှင့် ပူးပေါင်းလာသော နိုင်ငံခြားသားဖြစ်သည်။ “ရောနှောနေသော လူအုပ်” သည် ဣသရေလလူများနှင့်အတူ အီဂျစ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃၈) ၎င်းတို့၏ သဲကန္တာရခရီးလှည့်လည်မှုတွင် လိုက်ပါခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဣသရေလလူများနှင့် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်သရွေ့၊ ဘုရားသခင်က သူၤ၏လူများအတွက် ချမှတ်ထားသော လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာရမည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ လွတ်လပ်မှုကို ကန့်သတ်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် နာခံလိုမှုမရှိပါက ထွက်ခွာရန် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိသည်။ လျော်ကြေးအဖြစ်၊ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်က ဣသရေလလူများအပေါ် ပေးအပ်သော ကောင်းချီးများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခံစားခဲ့ရသည် (တော်လည်းကျမ်း ၁၀:၂၉၊ ဇာခရိ ၈:၂၂၊ ၂၃)။

Thy stranger. That is, a foreigner who of his own free will joined himself to the Israelites. A “mixed multitude” left Egypt with Israel (Ex. 12:38) and accompanied them in their wilderness wanderings. So long as they chose to remain with the Israelites they were to conform to the requirements God set for His own people. In a sense this restricted their liberty, but they were free to depart if they did not wish to obey. In compensation, as it were, they enjoyed a measure of the blessings God bestowed upon Israel (Num. 10:29; Zech. 8:22, 23).

 

၁၁. သခင်ဘုရားဖန်ဆင်းတော်မူသည်။ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးရှင်အဖြစ် (ယောဟန် ၁:၁-၃) ကမ္ဘာ၏ ပထမဆုံး ဥပုသ်နေ့တွင် အနားယူခဲ့ပြီး (ဒေသနာတော်၏ အလင်းရောင် ၇၆၉) သိနာတောင်တွင် ဥပဒေကို ပြောဆိုခဲ့သည် (ပရောဖက်ပြည်သူများ ၃၆၆)။ သူၤ၏ပုံသဏ္ဍာန်တွင် ပြန်လည်ဖန်တီးခံရသူများသည် (ဧဖက် ၄:၂၄) ဤအရာအပြင် အခြားကိစ္စများတွင် သူၤ၏ ပုံသက်သေကို လိုက်နာရန် ရွေးချယ်မည် (၁ပေတရု ၂:၂၁)။ ဖန်တီးရှင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု သို့မဟုတ် မောပန်းမှုကြောင့် “အနားယူ” ခြင်းမဟုတ်ပါ (ဟေရှာယ ၄၀:၂၈)။ သူၤ၏ “အနားယူခြင်း” သည် ပြီးစီးသောအလုပ်တစ်ခု၏ အဆုံးတွင် အလုပ်ရပ်စဲခြင်းဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၃၁ မှ ၂:၃)။ အနားယူခြင်းတွင် သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပုံသက်သေတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည် (မဿဲ ၃:၁၅၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၀ ကို နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဥပုသ်နေ့သည် လူသားအတွက် ဖန်ဆင်းခံရသည် (မာကု ၂:၂၇)၊ မူလက ဝိညာဏဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်ဖြစ်သော်လည်း၊ အပြစ်ဝင်ရောက်လာမှုနှင့်အတူ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်လည်း ဖြစ်လာသည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁၇-၁၉ ကို ကြည့်ပါ)။ ဣသရေလလူများကို အီဂျစ်မှ လွတ်မြောက်စေရခြင်း၏ အကြောင်းတစ်ခုမှာ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော အနားယူရာနေ့ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ အီဂျစ်တွင် ၎င်းတို့၏ ဖိနှိပ်ခံရမှုသည် ထိုသို့ထိန်းသိမ်းခြင်းကို အလွန်ခက်ခဲစေခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၅:၅-၉၊ တရားဟောရာ ၅:၁၂-၁၅၊ ပရောဖက်များနှင့် ဘုရင်များ ၁၈၀ ကို ကြည့်ပါ)။

11. The Lord made. It is significant that Christ Himself, as Creator (John 1:1–3), rested upon the world’s first Sabbath day (DA 769) and spoke the law at Sinai (PP 366). Those who are re-created in His likeness (Eph. 4:24) will choose to follow His example in this as in other matters (1 Peter 2:21). The Creator did not “rest” because of weariness or fatigue (Isa. 40:28). His “rest” was cessation of labor at the close of a completed task (Gen. 1:31 to 2:3). In resting He set us an example (Matt. 3:15; cf. Heb. 4:10). The Sabbath was made for man (Mark 2:27), to satisfy a need that was originally spiritual, but which, with the entrance of sin, became physical as well (see Gen. 3:17–19). One of the reasons the Israelites were delivered from Egypt was that they might observe the divinely appointed day of rest. Their oppression in Egypt had made such observance most difficult (see Ex. 5:5–9; Deut. 5:12–15; PK 180).

 

၁၂. သင်၏ဖခင်ကို ဂုဏ်ပြုပါ။ ပထမဆယ်ပညတ်လေးခုတွင် ဘုရားသခင်အပေါ်ထားရမည့် တာဝန်များကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ယခု လူသားများအပေါ် ထားရမည့် တာဝန်များကို ဆွေးနွေးသည့် ဥပဒေ၏ ဒုတိယပိုင်းသို့ ကူးပြောင်းသည် (မဿဲ ၂၂:၃၄-၄၀)။ ကိုယ်ကျင့်တရားတာဝန်ယူမှုအရွယ်မတိုင်မီ မိဘများသည် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ရပ်တည်ပေးသောကြောင့် (ပရောဖက်ပြည်သူများ ၃၀၈)၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဆုံး လူသားဆိုင်ရာ တာဝန်သည် ၎င်းတို့အပေါ်ထားရမည်ဖြစ်သည်မှာ ဆီလျှော်ပြီး သင့်လျော်သည် (တရားဟောရာ ၆:၆၊ ၇၊ ဧဖက် ၆:၁-၃၊ ကောလောသဲ ၃:၂၀)။ ဤပညတ်၏ နောက်ထပ်ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ တရားဝင်အာဏာအားလုံးအပေါ် လေးစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော လေးစားမှုသည် မိဘများအပေါ် ကလေးများ၏ သဘောထားမှ စတင်သည်။ ကလေး၏ စိတ်ထဲတွင် ၎င်းသည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး၊ အထူးသဖြင့် အသင်းတော်နှင့် နိုင်ငံတော်တွင်၊ တရားဝင်အာဏာပိုင်များအပေါ် လေးစားမှုနှင့် နာခံမှု၏ အခြေခံဖြစ်လာသည် (ရောမ ၁၃:၁-၇၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၇၊ ၁ပေတရု ၂:၁၃-၁၈)။ ဤပညတ်၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် အိမ်တွင်းနှင့် ၎င်းပြင်ပရှိ အာဏာပိုင်များသည် ၎င်းတို့အောက်ရှိသူများ၏ လေးစားမှုနှင့် နာခံမှုကို ထိုက်တန်အောင် ပြုမူရမည်ဟူသော အတွေးပါဝင်သည် (ဧဖက် ၆:၄၊ ၉၊ ကောလောသဲ ၃:၂၁၊ ၄:၁)။

12. Honour thy father. Having covered in the first four commandments our duties toward God, we now take up the second table of the law, dealing with duties toward our fellows (Matt. 22:34–40). Inasmuch as prior to the age of moral accountability parents stand to their children as the representatives of God (PP 308), it is logical and fitting that our first man-ward duty should be toward them (Deut. 6:6, 7; Eph. 6:1–3; Col. 3:20). Another purpose of this commandment is to engender respect for all rightful authority. Such respect begins with the attitude of children toward their parents. In the mind of the child this becomes the basis for respect and obedience owed to those who are legitimately placed in authority over him throughout life, particularly in the church and in the state (Rom. 13:1–7; Heb. 13:17; 1 Peter 2:13–18). There is included in the spirit of this commandment the thought that those in authority in the home and outside of it should so conduct themselves that they are ever worthy of the respect and obedience of those under them (Eph. 6:4, 9; Col. 3:21; 4:1).

 

၁၃. မသတ်ရ။ ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်နီးချင်းနှင့်ဆက်ဆံရေးကို မှန်ကန်စွာနားလည်ခြင်းသည် အသက်အားလုံးသည် သန့်ရှင်းသည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏အသက်ကို လေးစားဂုဏ်ပြုရမည်ဟု ညွှန်ပြသည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၅, ၆)။ ယေရှုသည် ဤပညတ်ကို ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းတို့ကိုပါ ထည့်သွင်းပြီး ချဲ့ထွင်ခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၄၂:၂၁၊ မဿဲ ၅:၂၁, ၂၂)။ နောက်ပိုင်းတွင် တမန်တော်ယောဟန်က မုန်းခြင်းကိုလည်း ထည့်သွင်းခဲ့သည် (၁ ယောဟန် ၃:၁၄, ၁၅)။ ဤပညတ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် အကြမ်းဖက်မှုကို တားမြစ်ရုံသာမက၊ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေခြင်းသည် ပို၍ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဥပမာနှင့် လုပ်ရပ်များဖြင့် အခြားသူများကို အပြစ်သို့ ဦးတည်စေပြီး ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးရာတွင် ပါဝင်ကူညီသောအခါ ၎င်းကို ချိုးဖောက်သည်။ အပြစ်မရှိသူများကို ဖျက်ဆီးပြီး ဖြောင့်မတ်သူများကို သွေးဆောင်သူများသည် လည်ပင်းဖြတ်သူ သို့မဟုတ် ဓားပြများထက် ပို၍ဆိုးရွားစွာ “သတ်ဖြတ်” ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို သတ်ဖြတ်ရုံမျှမကပေ (မဿဲ ၁၀:၂၈)။

13. Not kill. Any rightful understanding of our relation to our neighbor indicates that we must respect and honor his life, for all life is sacred (Gen. 9:5, 6). Jesus magnified (Isa. 42:21) this commandment to include anger and contempt (Matt. 5:21, 22). Later the apostle John added hatred (1 John 3:14, 15). Not only does this commandment forbid violence to the body, but, what is of far greater consequence, injury to the soul. We break it when we lead others into sin by our example and action, and thus contribute to the destruction of their souls. Those who corrupt the innocent and seduce the virtuous “kill” in a far worse sense than the cutthroat and the bandit, in that they do more than to kill the body (Matt. 10:28).

 

၁၄. အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှု မပြုရ။ ဤတားမြစ်ချက်သည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုသာမက မတရားသောမေထုန်မှုနှင့် လုပ်ရပ်၊ စကား၊ နှင့် အတွေးထဲတွင် မည်သည့်နှင့်မဆို မသန့်ရှင်းမှုကို လွှမ်းခြုံသည် (မဿဲ ၅:၂၇, ၂၈)။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ “အိမ်နီးချင်း” အပေါ် တတိယတာဝန်ဖြစ်ပြီး၊ မိသားစုကို တည်ဆောက်ထားသည့် အိမ်ထောင်ရေးဆက်နွယ်မှုကို လေးစားဂုဏ်ပြုရန်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းသည် ခရစ်ယာန်အတွက် အသက်ကဲ့သို့ အဖိုးတန်သည် (ဟေဗြဲ ၁၃:၄ ကိုဖတ်ရှုပါ)။ အိမ်ထောင်ရေးသည် လင်နှင့်မယားကို “တစ်သားတည်း” ဖြစ်စေသည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၂၄)။ ဤသန့်ရှင်းသောပေါင်းစည်းမှုကို ဖောက်ပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးအား ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ဦးတည်စေခြင်းသည် သန့်ရှင်းသည်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် ရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူ့သမိုင်းတစ်လျှောက်၊ ယောက်ျားသည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူဖြစ်လာခြင်းကို ယေဘုယျအားဖြင့် ကြီးလေးသောပြစ်မှုအဖြစ် မယူဆခဲ့ကြပါ။ သို့သော် မယားသည် ထိုသို့ပြုလျှင်၊ သူမကို အလွန်ကြီးလေးစွာ ဆက်ဆံခံရသည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် “ကျဆုံးသောမိန်းမ” အကြောင်း ပြောဆိုသော်လည်း “ကျဆုံးသောယောက်ျား” အကြောင်းကို အနည်းငယ်သာ ပြောဆိုသည်။ ဤပညတ်သည် လင်နှင့်မယားနှစ်ဦးစလုံးအပေါ် တန်းတူအာဏာဖြင့် သက်ရောက်သည် (ဟေဗြဲ ၁၃:၄၊ ဗျာဒိတ် ၂၁:၈)။

14. Not commit adultery. This prohibition covers not only adultery but fornication and impurity of any and every kind in act, word, and thought (Matt. 5:27, 28). This, our third duty toward our “neighbour,” is to respect and honor the bond upon which the family is built, that of the marriage relationship, which to the Christian is as precious as life itself (see Heb. 13:4). Marriage makes the husband and wife “one flesh” (Gen. 2:24). To be untrue to this sacred union or to lead another to do so is to despise that which is sacred and to commit a crime as well. Throughout human history it has not generally been considered a grievous offense for the husband to become an adulterer. If, however, the wife did so, she has been dealt with most severely. Society speaks of the “fallen woman,” but little is said of the “fallen man.” The commandment applies with equal force to both husband and wife (Heb. 13:4; Rev. 21:8).

 

၁၅. မခိုးရ။ ဤနေရာ၌ ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေးကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ၎င်းသည် အခြားသူများက လေးစားရမည့်အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းတည်ရှိရန်အတွက်၊ ဤအခြေခံမူကို ကာကွယ်ရမည်၊ မဟုတ်ပါက လုံခြုံမှုနှင့် အကာအကွယ်မရှိပါ။ အားလုံးသည် မင်းမဲ့စရိုက်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤပညတ်သည် ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသူ၏ပစ္စည်းများကို မရိုးသားစွာ တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ ရယူသည့် မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမဆို တားမြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ယနေ့ခေတ်တွင် အကျင့်စာရိတ္တ၏ ထက်မြက်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာနေသောအခါ၊ ရောစပ်ခြင်း၊ ချို့ယွင်းချက်များကို ဖုံးကွယ်ခြင်း၊ အရည်အသွေးကို မမှန်ကန်စွာ ဖော်ပြခြင်း၊ နှင့် မမှန်ကန်သော အလေးချိန်များ သို့မဟုတ် အတိုင်းအတာများကို အသုံးပြုခြင်းသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ခိုးယူခြင်း သို့မဟုတ် ဆိုင်ခိုးယူခြင်းကဲ့သို့ သူခိုးတစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်များဖြစ်ကြောင်း သတိရရန် ကောင်းသည်။

15. Not steal. Here the right to possess property is set forth, a right that is to be respected by others. For society to exist at all, this principle must be safeguarded, else there is no security and no protection. All would be anarchy. This commandment forbids any act by which, directly or indirectly, we dishonestly obtain the goods of another. Especially in these days when the keen edge of morality is becoming increasingly dull, it is well to remember that adulteration, the concealment of defects, misrepresentation of quality, and the employment of false weights or measures are all the acts of a thief as much as pocket picking or shoplifting.

 

ဝန်ထမ်းများသည် ၎င်းတို့၏အထက်အရာရှိများမသိဘဲ “ကော်မရှင်” ယူသောအခါ၊ သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းစွာ သဘောတူမထားသည့်အရာကို သိမ်းယူသောအခါ၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့လုပ်ဆောင်ရန် ကတိပြုထားသည့် အလုပ်ကို လျစ်လျူရှုသောအခါ၊ သို့မဟုတ် ၎င်းကို ပေါ့ဆစွာ လုပ်ဆောင်သောအခါ၊ သို့မဟုတ် ပိုင်ရှင်၏ပစ္စည်းကို ဂရုမစိုက်မှုဖြင့် ပျက်စီးစေသောအခါ၊ သို့မဟုတ် ဖြုန်းတီးမှုဖြင့် လျော့ချသောအခါ ခိုးယူကြသည်။

Employees steal when they take a “commission” unknown to their superiors, or appropriate that which has not been expressly agreed upon, or neglect to do whatever work they contracted to do, or perform it in a slovenly manner, or damage the owner’s property through carelessness or diminish it by waste.

 

အလုပ်ရှင်များသည် ၎င်းတို့၏ဝန်ထမ်းများအား ကတိပေးထားသည့် အကျိုးခံစားခွင့်များကို ဖယ်ထားသောအခါ၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏လုပ်ခများကို နောက်ကျကျန်ရစ်စေသောအခါ၊ သို့မဟုတ် သင့်လျော်သော လျော်ကြေးမပေးဘဲ အချိန်ပိုလုပ်ရန် အတင်းအကျပ်ပြုစေသောအခါ၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့မျှော်လင့်ထားရန် သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက်ရှိသည့် အခြားအကျိုးခံစားခွင့်များကို လုယူသောအခါ ခိုးယူကြသည်။ အကောက်ခွန်စစ်ဆေးသူထံမှ ကုန်ပစ္စည်းများကို ဖုံးကွယ်သူ၊ ၎င်းတို့ကို မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို မမှန်ကန်စွာ ဖော်ပြသူ၊ မမှန်ကန်သော သို့မဟုတ် လှည့်စားသည့် အခွန်စာရင်းများကို ပြုလုပ်သူ၊ ပြန်ဆပ်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် အကြွေးများကို ကုန်သည်များထံမှ ဖြစ်ပေါ်စေသူ၊ သို့မဟုတ် ဒေဝါလီခံမည့်အချိန်နီးကပ်လာသောအခါ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် သဘောတူညီချက်ဖြင့် ၎င်းတို့၏ပစ္စည်းကို သူငယ်ချင်းထံ လွှဲပြောင်းပေးသူ၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်စီးပွားရေးလှည့်ကွက်များကိုမဆို အသုံးပြုသူများသည် ခိုးယူကြသည်။

Employers steal when they withhold from their employees the benefits they promised, or allow their wages to fall into arrears, or force them to work overtime without proper remuneration, or deprive them of any other consideration they have a reasonable right to expect. They steal who conceal goods from a customs inspector or misrepresent them in any way, or who make out false or misleading tax returns, or who cheat tradesmen by incurring debts that they can never repay, or who in view of impending bankruptcy turn over their property to a friend, with the understanding that it is later to be restored, or who have recourse to any so-called tricks of trade.

 

ရိုးသားမှု၏ဝိညာဉ်ဖြင့် ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ၊ တရားမျှတမှု၊ ညီမျှမှု၊ နှင့် တရားမျှတသော ဆက်ဆံမှုကို နှစ်သက်သူများ၊ အခြားသူများက ၎င်းတို့အတွက် ပြုလုပ်ပေးစေလိုသည့်အတိုင်း အခြားသူများအတွက် ပြုလုပ်ရန် ၎င်းတို့၏ဘဝစည်းမျဉ်းအဖြစ် သတ်မှတ်သူများမှလွဲ၍ လူအားလုံးသည် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ၎င်းတို့၏ “အိမ်နီးချင်း” ကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသူများထံမှ သူတို့၏ဘုရားအပေါ် ယုံကြည်မှုကို သံသယနှင့် ဝေဖန်မှုဖြင့် လုယူခြင်း၊ ယုံကြည်ခံရသောအခါ ဆိုးရွားသောဥပမာဖြင့် ထိခိုက်စေခြင်း၊ ၎င်းတို့နားမလည်နိုင်သော ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုများဖြင့် ရှုပ်ထွေးစေခြင်း၊ သူတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စရိုက်ကို လုယူနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသော၊ ကဲ့ရဲ့ဖွယ် အတင်းပြောမှုများဖြင့် ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့သောနည်းဖြင့် ခိုးယူနိုင်သည်။ အခြားသူတစ်ဦး၏ မည်သည့်အရာကို မတရားသဖြင့် ဖယ်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အခြားသူ၏အရာကို မိမိကိုယ်ကို အသုံးပြုရန် သိမ်းယူသည်ဖြစ်စေ—ဤသည်မှာ ခိုးယူခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားသူ၏ လုပ်ဆောင်မှု သို့မဟုတ် အကြံဉာဏ်များအတွက် ဂုဏ်ပြုခံရခြင်း၊ ၎င်း၏ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ၎င်း၏အရာကို အသုံးပြုခြင်း၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို အခြားသူတစ်ဦးကို အကျိုးအမြတ်ယူခြင်း—ဤသည်လည်း ခိုးယူခြင်းဖြစ်သည်။

Except for those possessed by the spirit of honesty, those who love justice, equity, and fair dealing, those who make it their law of life to do for others as they would that others should do to them, all men will, in one way or another, defraud their “neighbour.” We may steal from others in more subtle ways, robbing them of their faith in God through doubt and criticism, through the shattering effect of a bad example when otherwise trusted, by confusing and perplexing them by statements they are not prepared to understand, by pernicious, slanderous gossip that may deprive them of their good name and character. Whatever withholds from another that which is rightfully his, or appropriates to one’s own use that which is another’s—this is stealing. To accept credit for the labors or ideas of another, to use that which is his without his permission, or to take advantage of another in any way—this too is stealing.

 

“ယောက်ျားနှင့်မိန်းမတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည်၊ အိုသခင်၊
၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များ၏ ချက်ချင်းရတနာဖြစ်သည်။
ငါ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ခိုးသူသည် အမှိုက်ကို ခိုးသည်၊ ၎င်းသည် တစ်ခုခုဖြစ်သည်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါ။
၎င်းသည် ငါ၏ပိုင်ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ယခု ၎င်း၏ပိုင်ဖြစ်သည်၊ ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ ကျွန်ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ငါ့ထံမှ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခိုးယူသူသည်
ငါ့ထံမှ ၎င်းကို လုယူပြီး ၎င်းကို ချမ်းသာမဖြစ်စေဘဲ၊
ငါ့ကို အမှန်တကယ် ဆင်းရဲစေသည်။”

“Good name in man and woman, dear my lord,

Is the immediate jewel of their souls:

Who steals my purse steals trash; ’tis something, nothing;

’Twas mine, ’tis his, and has been slave to thousands;

But he that filches from me my good name

Robs me of that which not enriches him,

And makes me poor indeed.”

 

၁၆. မုသာသက်သေ။ ဤပညတ်သည် တရားရုံးတွင် မမှန်ကန်သော သက်သေထွက်ဆိုခြင်းဖြင့် လူအများရှေ့တွင် ချိုးဖောက်နိုင်သည် (အခန်းကြီး ၂၃:၁)။ မုသာသက်သေထွက်ဆိုခြင်းသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် ဆိုးရွားသောပြစ်မှုအဖြစ် အမြဲယူဆခံရပြီး၊ ထိုအတိုင်း အပြစ်ပေးခံရသည်။ အေသင်မြို့တွင် မုသာသက်သေသည် ဒဏ်ငွေပြင်းထန်စွာ ပေးဆောင်ရသည်။ ဤပြစ်မှုကို သုံးကြိမ်ပြစ်မှတ်ခံရပါက၊ သူ၏နိုင်ငံသားအခွင့်အရေးများ ဆုံးရှုံးရသည်။ ရောမမြို့တွင် ဆယ့်နှစ်ပြဒါးဥပဒေသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို တာပေးယန်းကျောက်ဆောင်မှ ခေါင်းပြတ်စွာ ပစ်ချရန် အမိန့်ပေးသည်။ အီဂျစ်တွင် ပြစ်ဒဏ်မှာ နှာခေါင်းနှင့် နားများကို ဖြတ်တောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဆယ်ပညတ်တားမြစ်ချက်သည် အခြားသူတစ်ဦးအကြောင်း မကောင်းပြောခြင်းဖြင့် မကြာခဏ ချိုးဖောက်ခံရပြီး၊ ၎င်းဖြင့် သူ၏စရိုက်ကို ညစ်ညမ်းစေပြီး၊ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်များကို လွဲမှားစွာ ဖော်ပြပြီး၊ သူ၏ဂုဏ်သတင်းကို နှိမ့်ချသည်။

16. False witness. This commandment may be transgressed in a public manner by untruthful witness borne in a court of law (ch. 23:1). Perjury has ever been considered a serious offense against society, and has been punished accordingly. In Athens a false witness was heavily fined. If convicted thrice of this crime, he lost his civil rights. In Rome a law of the Twelve Tables sentenced the transgressor to be hurled headlong from the Tarpeian Rock. In Egypt the penalty was amputation of the nose and ears.

 

လူအများလွန်းသည် မိမိအိမ်နီးချင်းများကို ချီးမွမ်းပြီး ကောင်းကောင်းပြောဆိုခြင်းကို မွဲခြောက်ပြီး အရသာမရှိဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အခြားသူများ၏ အပြုအမူတွင် အားနည်းချက်များကို ထောက်ပြခြင်း၊ ၎င်းတို့၏ရည်ရွယ်ချက်များကို စီရင်ခြင်း၊ ၎င်းတို့၏ကြိုးပမ်းမှုများကို ဝေဖန်ခြင်းတို့တွင် ယုတ်မာသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို တွေ့ရှိကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ လူအများသည် ဤယူဆထားသော ပညာကို နားထောင်ရန် အမြဲအဆင်သင့်နှင့် စိတ်အားထက်သန်နေကြသောကြောင့်၊ ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် တိုးပွားလာပြီး အတင်းပြောသူ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာပြီး အပြစ်ရှိသော ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စီကို မြှင့်တင်ပေးသည်။ ဤပညတ်သည် အပြစ်ကင်းသောသူတစ်ဦးကို မတရားစွာ အပြစ်တင်ခံရသည်ကို ကြားရသောအခါ တိတ်ဆိတ်နေသူများဖြင့်လည်း ချိုးဖောက်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ပုခုံးတစ်ချက်ကျစ်ခြင်း သို့မဟုတ် မျက်ခုံးပင့်ခြင်းဖြင့်လည်း ချိုးဖောက်နိုင်သည်။ မည်သူမဆို ကိုယ်ကျိုးအတွက် သို့မဟုတ် အခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုအတွက် အတိအကျမှန်ကန်သောအမှန်တရားကို မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို လှည့်ဖျားသူသည် “မုသာသက်သေ” ထွက်ဆိုခြင်း၏ အပြစ်ရှိသည်။ မိမိသို့မဟုတ် အခြားသူများကို ထိခိုက်စေနိုင်သော အမှန်တရားကို ဖိနှိပ်ခြင်းသည်လည်း “မုသာသက်သေ” ထွက်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

This prohibition of the Decalogue is frequently violated by speaking evil of another, whereby his character is blackened, his motives misrepresented, and his reputation depreciated. All too many find it dull and tame to praise and speak well of their fellows. They find a vicious thrill in pointing out flaws in the conduct of others, judging their motives, and criticizing their endeavors. Since, unfortunately, many are ever ready and eager to listen to this supposed wisdom, the thrill is increased and the selfish, sinful ego of the detractor is enhanced. This commandment may also be broken by those who remain silent when they hear an innocent man unjustly maligned. It can be broken by a shrug of the shoulder or by an arching of the eyebrows. Whoever tampers in any way with the exact truth, in order to gain personal advantage or for any other purpose, is guilty of bearing “false witness.” The suppression of truth that might result in injury to oneself or others—this too is bearing “false witness.”

 

၁၇. မလိုချင်ရပါ။ ဆယ်ခုမြောက်ပညတ်သည် အဌမပညတ်ကို ဖြည့်စွမ်းပေးသည်၊ အကြောင်းမှာ လောဘသည် ခိုးမှုပေါက်ဖွားလာသည့် အမြစ်ဖြစ်သည်။ အမှန်တွင်၊ ဆယ်ခုမြောက်ပညတ်သည် အခြားကိုးခုပညတ်၏ အမြစ်များကို ထိမှန်သည်။ ၎င်းသည် အခြားရှေးခေတ်ကျင့်ဝတ်ဥပဒေများထက် သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဥပဒေအများစုသည် လုပ်ရပ်ထက်မပိုသွားဘဲ၊ အချို့က စကားပြောဆိုမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသော်လည်း၊ အတွေးများကို ထိန်းညှိရန် မည်သည့်ဥပဒေမျှ မကမ်းလှမ်းခဲ့ပါ။ ဤတားမြစ်ချက်သည် ပြင်ပလုပ်ရပ်နောက်ကွယ်ရှိ ရည်ရွယ်ချက်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သည့်အနေဖြင့် လူ့အတွေ့အကြုံ၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်သည် နှလုံးကို မြင်တော်မူသည် (၁ ရှမွေလ ၁၆:၇၊ ၃ ရာ ၈:၃၉၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၈:၉၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၃) ဟု သွန်သင်ပြီး၊ ပြင်ပလုပ်ရပ်ထက် လုပ်ရပ်ပေါက်ဖွားလာသော အတွေးကို ပို၍ဂရုစိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးအတွေးများသည် ဘုရားသခင်၏ဥပဒေ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းတို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏လုပ်ရပ်များကဲ့သို့ တာဝန်ရှိသည်ဟူသော နိယာမကို တည်ထောင်သည်။ မတော်မတရားသော အတွေးကို ဖျော်ဖြေထားခြင်းသည် မတော်မတရားသော ဆန္ဒကို အားပေးပြီး၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မတော်မတရားသော လုပ်ရပ်ကို မွေးဖွားစေသည် (သုတ္တံ ၄:၂၃၊ ယာကုပ် ၁:၁၃–၁၅)။ လူတစ်ဦးသည် ထိုကဲ့သို့သော ချိုးဖောက်မှုများနောက်တွင် လူမှုရေးနှင့် နိုင်ငံသားဆိုင်ရာ ပြစ်ဒဏ်များကြောင့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်နိုင်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏အမြင်တွင် ၎င်းသည် အမှန်တကယ် လုပ်ရပ်ကျူးလွန်ခဲ့သည့်အလား အပြစ်ရှိနိုင်သည် (မဿဲ ၅:၂၈)။

17. Not covet. The tenth commandment is supplementary to the eight, for covetousness is the root from which theft grows. In fact, the tenth commandment strikes at the roots of the other nine. It represents a decided advance beyond the morality of any other ancient code. Most codes went no further than the deed, and a few took speech into account, but none proposed to regulate the thoughts. This prohibition is fundamental to human experience in that it penetrates to the motive behind the outward act. It teaches us that God sees the heart (1 Sam. 16:7; 1 Kings 8:39; 1 Chron. 28:9; Heb. 4:13), and is concerned less with the outward act than with the thought from which the action springs. It establishes the principle that the very thoughts of our hearts come under the jurisdiction of God’s law, that we are as responsible for them as for our actions. The wrong thought entertained promotes a wrong desire, which in time gives birth to a wrong action (Prov. 4:23; James 1:13–15). A man may refrain from adultery because of the social and civil penalties that follow such transgressions, yet in Heaven’s sight he may be as guilty as if he actually committed the deed (Matt. 5:28).

 

ဤအခြေခံပညတ်သည် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏သဘာဝဆန္ဒများနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ၏ အကူအညီမဲ့ကျွန်များ မဟုတ်ကြောင်း လေးနက်သောအမှန်တရားကို ဖော်ပြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း၌ ခရစ်တော်၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်၊ မတော်မတရားသော ဆန္ဒများနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများကို နှိမ့်ချနိုင်သော စိတ်ဆန္ဒဆိုသည့် အင်အားတစ်ခုရှိသည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃)။ ၎င်းသည် လူသည် မရှိမဖြစ်လွတ်လပ်သော ကိုယ်ကျင့်တရားအာဏာရှင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခြင်းဖြင့် ဆယ်ပညတ်ကို အနှစ်ချုပ်ပေးသည်။

This basic commandment reveals the profound truth that we are not the helpless slaves of our natural desires and passions. Within us is a force, the will, which, under the control of Christ, can submerge every unlawful desire and passion (Phil. 2:13). It sums up the Decalogue by affirming that man is essentially a free moral agent.

 

၁၈. ၎င်းတို့သည် ရွှေ့ပြောင်းသွားသည်။ ပိုမိုတိကျစွာဆိုရလျှင် “၎င်းတို့သည် တုန်လှုပ်ခဲ့ကြသည်”။ သိနာတောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများ—မိုးကြိုးပစ်သံများ၊ လျှပ်စီးလက်မှုများ၊ တံပိုးမှုတ်သံ၊ မီးခိုးထွက်နေသောတောင်၊ တိမ်တိုက်နှင့် ၎င်းမှထွက်လာသော အသံ—သည် လူများအား သန့်ရှင်းသောကြောက်ရွံ့မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၅:၂၃–၃၁)။

18. They removed. More accurately, “they trembled.” The terrors of Sinai—the thunderings, the lightnings, the noise of the trumpet, the smoking mountain, the cloud and the voice speaking out of it—inspired the people with holy fear (Deut. 5:23–31).

 

၂၀. မကြောက်ကြပါနှင့်။ မောရှေသည် လူများအား ကြောက်ရွံ့ရန်မလိုအပ်ကြောင်း အေးဆေးသောအာမခံချက်ဖြင့် ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ခမ်းနားမှုနှင့် တန်ခိုးကို ၎င်းတို့၏စိတ်ထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်မရနိုင်အောင် စွဲမှတ်စေရန်၊ အပြစ်ပြုခြင်းမှ ထိန်းသိမ်းရန် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်ကို နားလည်မှုတွင် နုံချည်နေသေးပြီး၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် မေတ္တာဖြင့်ညွှန်ကြားခံရရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သည်အထိ ကြောက်ရွံ့မှု၏ စည်းကမ်းကို လိုအပ်ခဲ့သည်။

20. Fear not. Moses pacified the people with the calm assurance that they need have no fear. It was God’s purpose to impress indelibly upon their minds a concept of His majesty and power, as a restraint from sinning. The Israelites were still dull in their comprehension of God, and consequently needed the discipline of fear until such a time as they were ready to be guided by the tender voice of love.

 

၂၁. မောရှေသည် နီးကပ်လာသည်။ လူများသည် ၎င်းတို့၏တဲများ၏တံခါးများဆီသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားစဉ်၊ မောရှေသည် ဘုရားသခင်ထံ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ဣသရေလလူမျိုးများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ၎င်းတို့ကို ဘုရားသခင်ထံမှ ဖယ်ရှားစေခဲ့သော်လည်း၊ သခင်၏ကျွန်သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အပ်နှံခြင်း၏ ရဲရင့်မှုဖြင့် သခင်ထံသို့ ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်ရှိရာ၌ သူရှိလိုသည်။ အချို့သူများသည် ၎င်းတို့၏အပြစ်ရှိသောအခြေအနေကြောင့် ဘုရားသခင်၏ရှိနေမှုကို တွန်းလှန်ကြသည်။ အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ဖြောင့်မတ်သောနှလုံးကြောင့် ၎င်းတို့၏ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းတွင် ၎င်းတို့၏အမြင့်ဆုံးကျေနပ်မှုကို တွေ့ရှိကြသည် (မဿဲ ၈:၃၄၊ လုကာ ၄:၄၂၊ ယောဘ ၂၃:၃၊ ဆာလံ ၄၂:၁–၂)။ ကြီးစွာချိုးဖောက်ခဲ့သော လူများသည် ဘုရားသခင်ကို “ဒေါသထွက်ရန် လက်စားချေသူ” နှင့် “မီးလောင်သော မီးတောက်” အဖြစ် မဖြစ်မနေ မြင်ရပြီး (ရောမ ၁၃:၄၊ ဟေဗြဲ ၁၂:၂၉)၊ မကြာခဏ ဘုရားသခင်၏ ပို၍နူးညံ့သောဂုဏ်ရည်များကို မေ့လျော့ပြီး၊ သူသည် ၎င်းတို့၏ဖခင်၊ “သနားကရုဏာရှိပြီး ကျေးဇူးပြုသူ” ဖြစ်ကြောင်း မခံစားရတော့ပါ (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆၊ ဆာလံ ၈၆:၁၅၊ ၁၀၃:၁၃)။

21. Moses drew near. As the people withdrew, probably to the doors of their tents, Moses drew near to God. In contrast to the fear of his fellow Israelites, which drove them from God, the servant of the Lord, in the boldness of faith and consecration, was attracted to the Lord. Where God was, he would be. Some, because of their sinful condition, are repelled by the divine presence; others because of their upright heart find their highest satisfaction in fellowship with their Creator (Matt. 8:34; Luke 4:42; Job 23:3; Ps. 42:1, 2). Men who have greatly transgressed, and who therefore cannot help but see God as “a revenger to execute wrath” and a “consuming fire” (Rom. 13:4; Heb. 12:29), often lose sight of the more tender attributes of God and cease to feel that He is their Father, “merciful and gracious” (Ex. 34:6; Ps. 86:15; 103:13).

 

၂၂. ဤသို့ပြောရမည်။ ဤပိုဒ်မှ စတင်ပြီး “ပဋိညာဉ်စာအုပ်” (၂၄:၇) စတင်သည်၊ ၎င်းသည် ၂၃ အခန်းဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ ၎င်းသည် ဆယ်ပညတ်တွင်ပါရှိသော နိယာမများကို အသေးစိတ်ချဲ့ထွင်ထားပြီး၊ နိုင်ငံသားရေး၊ လူမှုရေး၊ နှင့် ဘာသာရေးဥပဒေများ ပါဝင်သည်။ ၂၄:၄၊ ၇ ပိုဒ်များမှ ဤဥပဒေများကို မောရှေသည် ဆယ်ပညတ်ပေးအပ်ပြီးနောက် သိနာတောင်တွင် ချက်ချင်းလက်ခံရရှိခဲ့ပြီး၊ စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ရေးသားထားပြီး “ပဋိညာဉ်စာအုပ်” ဟုခေါ်သော စုစည်းမှုတစ်ခုအဖြစ် အထူးသန့်ရှင်းသည်ဟု ယူဆခံရသည်။ ဆယ်ပညတ်၏အစီအစဉ်အတိုင်း၊ ပထမဆုံးနှင့် အဓိကဥပဒေများသည် ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့်သက်ဆိုင်သည် (၂၃–၂၆ ပိုဒ်များ)။ နောက်တွင် လူပုဂ္ဂိုလ်များ၏အခွင့်အရေးများနှင့်ပတ်သက်သော ဥပဒေများ (၂၁:၁–၃၂) ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်များ၏အခွင့်အရေးများမှ စတင်ကာ တိရစ္ဆာန်များကြောင့် လူများထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုအတွက် လျော်ကြေးပေးရန်အထိ ဖြစ်သည်။ တတိယအပိုင်းသည် ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေးများနှင့်သက်ဆိုင်သည် (၂၁:၃၃–၂၂:၁၅)။ “စာအုပ်” ၏ ကျန်ရှိသောအပိုင်းသည် ဘုရားရေးရာနှင့်သက်ဆိုင်သော အချို့ဥပဒေများ၊ နိုင်ငံသားရေးအဖွဲ့အစည်းနှင့်ဆိုင်သော လူ့ရေးရာများနှင့်သက်ဆိုင်သော အမျိုးမျိုးသောဥပဒေများကို ပေးထားသည်။ ဤဥပဒေစုံတွဲတွင် ထူးခြားသောဥပဒေပေါင်း ၇၀ ခန့်ပါရှိသည်။

22. Thus thou shalt say. With this verse begins the “book of the covenant” (ch. 24:7), which closes with ch. 23. It is a detailed enlargement upon the principles contained in the Decalogue, and is composed of various civil, social, and religious laws. From ch. 24:4, 7 we are led to believe that these laws, received by Moses at Sinai immediately after the delivery of the Ten Commandments, were put in writing and collected into a book, known as “the book of the covenant,” which was considered especially holy. Following the order of the Decalogue, the first and foremost laws are those having to do with the worship of God (vs. 23–26). Next come laws respecting the rights of persons (ch. 21:1–32), beginning with the rights of slaves and ending with the compensation to be made for injuries to persons caused by cattle. The third section has to do with rights of property (ch. 21:33 to 22:15). The remaining part of the “book” gives miscellaneous laws, some concerned with divine affairs, some with human affairs generally related to the civil organization of the state. This code contains some 70 distinct laws.

 

သင်တို့မြင်ခဲ့ပြီ။ ဤနိုင်ငံသားဥပဒေများ၏ ရေးသားသူသည် သိနာတောင်၏ မိုးကြိုးပစ်သံများကြားတွင် ဆယ်ပညတ်ကို မိန့်တော်မူသော သူတည်းဟူသောသူဖြစ်သည်ဟူသော အရေးကြီးသောသတိပေးချက်ဖြစ်သည်။

Ye have seen. This is a significant reminder that the Author of these civil laws is the same one who spoke the Ten Commandments amid the thunders of Sinai.

 

၂၃. ငွေရုပ်တုများ။ ဒုတိယပညတ်၏ ဤထပ်ခါတလဲလဲ တားမြစ်ချက်သည် ထိုအချိန်က ထွန်းကားနေသော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကြောင့် ရှင်းပြရမည်။ ထိုရုပ်တုကိုးကွယ်မှု၏ ဖိအားမည်မျှပြင်းထန်သည်ကို လူများသည် မောရှေက ၎င်းတို့ကို စွန့်ပစ်သွားသည်ဟု ထင်မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ရွှေနွားသငယ်တစ်ကောင်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အချက်က ပြသသည် (၃၂ အခန်း)။ သို့သော် “ဘုရားသခင်သည် ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်” (ယောဟန် ၄:၂၄)။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ ကိုယ်စားပြုမှုများမှတစ်ဆင့် မကိုးကွယ်ရန်၊ သိနာတောင်ပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်မှ မိန့်တော်မူစဉ် သူသည် မမြင်နိုင်သောအတိုင်း ရှိနေခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၄:၁၂)။

23. Gods of silver. This repetition of the prohibition of the second commandment is to be accounted for by the rampant idolatry of the time. How strong this idolatrous pressure was is shown by the fact that when the people thought Moses had deserted them they forthwith made themselves a golden calf (ch. 32). But “God is a Spirit” (John 4:24). That they might not worship Him through material representations, He remained invisible as He spoke from the cloud on Mt. Sinai (Deut. 4:12).

 

၂၄. မြေသားယဇ်ပလ္လင်။ ယဇ်ပလ္လင်များသည် ရှေးခေတ်ဘာသာရေးအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့ကို မကြာခဏ မြေသား၊ မြက်ဆွဲထားသောမြေ၊ သို့မဟုတ် ထိုနေရာတွင်စုဆောင်းထားသော ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဘိုးဘေးများ၏ ယဇ်ပလ္လင်များသည် ဤသို့သောပုံစံဖြစ်ဖွယ်ရှိသည် (ကမ္ဘာဦး ၈:၂၀၊ ၁၂:၇၊ ၁၃:၁၈၊ ၂၂:၉)။ ယခုအခါ ဤဓလေ့ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး၊ အကြောင်းမှာ “ထုထည်ထားသောကျောက်သား” ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ရှုပ်ထွေးသော ယဇ်ပလ္လင်များသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို အားပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ယဇ်ပလ္လင်များပေါ်တွင် ထွင်းထုထားနိုင်သည့် ပုံများသည် ကိုးကွယ်မှု၏အရာဝတ္ထုများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

24. Altar of earth. Altars were essential to the religious of antiquity. They were often made of earth, sod, or stones collected on the spot. The patriarchal altars were probably of this kind (Gen. 8:20; 12:7; 13:18; 22:9). It was now ordered that the same usage continue, for the reason that elaborate altars of “hewn stone” would encourage idolatry, since the images that might be engraved upon the altars would become objects of worship.

 

ယဇ်ပူဇော်မှုများ။ ၎င်းတို့ကို ဤနေရာတွင် ရှင်းပြချက်မပါဘဲ မိတ်ဆက်ထားခြင်းသည် ယဇ်ပူဇော်မှုများကို ယခင်ကတည်းက သိရှိထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်၊ ၎င်းသည် အမှန်ပင်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၈:၂၀၊ ၂၂:၉, ၁၃)။ မကြာမီအချိန်က ယေသရောသည် ဣသရေလစခန်းအတွင်း၌ ယဇ်ပူဇော်ခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၈:၁၂)။ ယုဒလူများသည် အီဂျစ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘုရားသခင်ထံ ယဇ်မပူဇော်ခဲ့သော်လည်း (PP ၃၃၃ ကိုကြည့်ပါ)၊ ၎င်းတို့သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏အယူအဆကို ထိန်းသိမ်းထားပုံရသည်။ ယဇ်ပူဇော်ရန် ရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပင် မောရှေသည် ဖာရောဘုရင်ထံမှ တောသို့သွားရန် ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံခဲ့သည် (အခန်း ၈:၂၅-၂၇၊ ၁၀:၂၄, ၂၅)။ မီးရှို့ရာယဇ်သည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအပ်နှံမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဝတ်ပြုရာ ၆:၈-၁၃၊ ဆာလံ ၅၁:၁၆-၁၉)၊ မိဿဟာယယဇ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်ပေါင်းသင်းမှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၇:၁၁-၃၄)။ ဤသို့သော ရုပ်ဝတ္ထုယဇ်ပူဇော်မှုများ၏ ခေတ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား “ဝိညာဉ်ရေးယဇ်ပူဇော်မှုများ” (၁ပေတရု ၂:၅)၊ မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း (ရောမ ၁၂:၁)၊ “ကျိုးပဲ့သောစိတ်နှလုံး” (ဆာလံ ၅၁:၁၇)၊ နှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်း (ဆာလံ ၂၇:၆၊ ၁၀၇:၂၂) တို့ကို ၎င်းထံသို့ ပေးအပ်ရန် ဖိတ်ကြားဆဲဖြစ်သည်။

Offerings. That these are introduced here without explanation indicates that sacrifices were already known, as was indeed the case (Gen. 8:20; 22:9, 13). Not long before, Jethro had offered a sacrifice within the camp of Israel (Ex. 18:12). Although for many years the Jews had not sacrificed to God in Egypt (see PP 333), they evidently preserved the idea of doing so. It was for the express purpose of offering sacrifices that Moses demanded Pharaoh’s permission to go into the wilderness (chs. 8:25–27; 10:24, 25). The burnt offering symbolized personal consecration and self-surrender (Lev. 6:8–13; Ps. 51:16–19), and the peace offering renewed fellowship with God and expressed thankfulness (Lev. 7:11–34). Although we have passed the day of material offerings such as these, we are still invited by God to render unto Him “spiritual sacrifices” (1 Peter 2:5) of self-surrender (Rom. 12:1), of a “broken spirit” (Ps. 51:17, and of joy and thanksgiving (Ps. 27:6; 107:22).

 

သင့်ထံသို့ လာမည်။ ဤသည်မှာ လူများသည် သင့်လျော်သော ယဇ်ပလ္လင်များကို တည်ဆောက်ပြီး၊ ဘုရားသခင်က ၎င်း၏နာမတော်ကို မှတ်တမ်းတင်မည့် “နေရာအားလုံး” တွင် သင့်လျော်သော ယဇ်ပူဇော်မှုများကို ပြုလုပ်ပါက ဖြည့်ဆည်းပေးမည့် အာမခံချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

Come unto thee. This is a conditional promise, to be fulfilled if the people would build proper altars and offer proper sacrifices in “all places” where God would record His name.

 

၂၅. ကျောက်သားယဇ်ပလ္လင်။ အထက်အခန်းငယ်တွင် ဘုရားသခင်၏ဦးစားပေးမှုရှိသော်လည်း၊ လူများသည် ပို၍ရေရှည်တည်တံ့ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ကျောက်သားယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်လိုပါက၊ ဘုရားသခင်သည် ကျောက်တုံးများကို ၎င်းတို့၏ သဘာဝအတိုင်း အကြမ်းထည်အခြေအနေတွင် ထားရန် လိုအပ်သည်။

25. Altar of stone. In cases where, notwithstanding the divine preference of the previous verse, the people would erect a more permanent and honorable altar of stone, God required that the stones be left in their rough, natural state.

 

သင်ၤကိရိယာကို မြှောက်ထားခြင်း။ ဤနေရာတွင်လည်း၊ ၎င်းၤလူများသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုဖြင့် မညစ်ညမ်းစေရန် မေတ္တာဖြင့် လှုံ့ဆော်ထားသော ဘုရားသခင်ၤပြင်းပြသောဆန္ဒဖြင့်၊ ယဇ်ပလ္လင်များကို ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အရာဝတ္ထုများဖြင့် ရှုပ်ထွေးစွာ ထွင်းထုခြင်းကို တားမြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်ခံမှုၤအကြောင်းပြချက်အဖြစ် ယဇ်ပူဇော်မှုတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်ပိုင်အရာတစ်ခုခုကို ထည့်သွင်းရန် ယူဆပါက၊ ၎င်းကို အချည်းနှီးဖြစ်စေသည်ဟူသော နောက်ထပ်အတွေးတစ်ခုကို အကြံပြုထားသည်။ ကောင်းမွန်သောရည်ရွယ်ချက်ရှိသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေခြင်းသည် ညစ်ညမ်းမှုဖြစ်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်သည် ဘုရားသခင်ၤအလိုတော်ၤဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တိုးတက်စေရန် ကြိုးစားပါက၊ ၎င်းသည် တိုးတက်လိုသူၤအလိုတော်ၤဖော်ပြချက်ဖြစ်လာသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယဇ်ပလ္လင်သည် ဘုရားသခင်ယဇ်ပလ္လင်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းပေါ်တွင် ပူဇော်သော ယဇ်များသည် ကိုးကွယ်သူကို ကျေနပ်စေနိုင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေမည်မဟုတ်ပေ။ ကာဣန်ၤအတွေ့အကြုံတွင်ရှိသော သင်ခန်းစာကို မဆုံးရှုံးစေရန် (ကမ္ဘာဦး ၄:၃, ၄)။ စီမွန်စတိုင်လိုက်ၤမဏ္ဍိုင်သည် ၎င်းၤဆုတောင်းချက်များၤတန်ဖိုးကို မြှင့်တင်မပေးခဲ့ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ၤဆုတောင်းချက်များသည် မဏ္ဍိုင်ၤခြေရင်းတွင် ကျိုးနွံသောနှလုံးမှ လာပါက ကောင်းကင်သို့ ပိုမိုရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၆၆:၁, ၂ ကိုကြည့်ပါ)။

Lift up thy tool. Here again in His ardent desire, prompted by love, that His people should not be corrupted by idolatry, God forbids the elaborate carving of the altars with objects that might woo them to idolatry. There is suggested the further thought that if we presume to put something of our own into the sacrifice as a ground for acceptance, we render it in vain. Self-obtrusion, however well intended, is pollution. The altar is an expression of God’s will. Try to improve it, and it becomes instead an expression of the will of the would-be improver. The altar of self is not the altar of God. Sacrifices offered upon it may satisfy the worshiper; they cannot be pleasing to God. Let us not lose the lesson found in the experience of Cain (Gen. 4:3, 4). The pillar of Simeon Stylites did not raise the value of his prayers. Our prayers would have a better chance of reaching heaven if they came from a contrite heart at the foot of the pillar (see Isa. 66:1, 2).

 

၂၆. လှေကားများဖြင့်။ ယဇ်ပူဇော်မှုကို ဖြူစင်သောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ပြုလုပ်ရုံမျှမက၊ ၎င်းကို ဖြူစင်ပြီး ရိုသေသောပုံစံဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ဤညွှန်ကြားချက်သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့်ဆက်စပ်သော စိတ်အားထက်သန်ပြီး စိတ်အားထက်သန်သော မဖွယ်မရာမှုများကို အထူးတလည် တားမြစ်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ထာဝရအမှန်တရားကို သရုပ်ဖော်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းၤကိုးကွယ်မှုတွင် သင့်လျော်မှုနှင့် စည်းကမ်းကို လိုအပ်သည် (၁ကော ၁၄:၄၀)။ ဘုရားသခင်သည် စရိုက်ကို ကြည့်သည်၊ သို့သော် ၎င်းသည် စရိုက်နှင့် အပြုအမူတို့ ကိုက်ညီရန်လည်း တောင်းဆိုသည်။ သင့်လျော်သော ကျင့်ဝတ်၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၊ နှင့် သဘောထားသည် ဘုရားသခင်ၤကိုးကွယ်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည် (ဒေသနာ ၅:၁, ၂)။

26. By steps. It is not enough that the offering be made with a pure motive; it must be offered in a pure and reverent manner. Though this injunction was specially directed against the enthusiastic and passionate indecencies associated with idolatry, it illustrates an eternal truth. God requires decency and order in His worship (1 Cor. 14:40). God looks at character, but He demands also that character be matched by conduct. Proper decorum, dress, and attitude are imperative to the worship of God (Eccl. 5:1, 2).

 

ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလအား ၎င်းကို မည်သို့ကိုးကွယ်ရမည်နှင့်ပတ်သက်၍ အသေးစိတ်ညွှန်ကြားချက်များပေးခဲ့ခြင်းသည် ၎င်းၤအမြင်တွင် မည်သည့်အရာမျှ အရေးမပါဟူ၍ မရှိကြောင်း အရေးကြီးသောအချက်ကို ညွှန်ပြသည်။ “အနည်းဆုံး” ဟုထင်ရသောအရာတွင် သစ္စာရှိမှုသည် မကြာခဏ “များစွာ” ကို ကျွန်ုပ်တို့အား အပ်နှင်းနိုင်မလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည် (လုကာ ၁၆:၁၀)။

The detailed instructions God gave Israel concerning the manner in which they were to worship Him point to the important fact that nothing is unimportant in His sight. It is often faithfulness in what may seem “least” that determines whether “much” can be entrusted to us (Luke 16:10).

 

 

အယ်လန် ဂျီ. ဝှိုက်ၤမှတ်ချက်များ ၁-၂၆ Ev ၂၃၂; PP ၃၀၅-၃၁၀; SR ၁၄၀-၁၄၈; ၉T ၂၁၁ ၁ MB ၇၃ ၁-၆ ၃T ၂၉၆ ၁-၁၇ GC vi; ML ၁၆၃; ၅T ၄၄၅ ၁-၁၉ FE ၂၃၇, ၂၈၇, ၅၀၆; PP ၃၃၆, ၃၆၆ ၂ PP ၃၀၅; SR ၁၄၀ ၃ AA ၁၅၁; CS ၁၂၃, ၁၄၅; CT ၂၄၈; FE ၃၁၂; MYP ၃၁၆; PK ၁၇၇, ၁၈၂, ၂၁၀, ၆၂၄; PP ၃၀၅, ၃၁၇; SR ၁၄၀, ၂၉၉; Te ၃၈; ၁T ၄၈၄, ၄၈၆, ၅၀၆; ၂T ၄၅; ၃T ၃၄၀, ၅၄၃; ၄T ၆၃၂; ၅T ၁၇၃, ၂၅၀; ၆T ၁၀ ၄ PK ၁၀၀; PP ၃၀၅, ၃၃၆; SR ၁၄၀ ၄-၆ EW ၂၁၁ ၅ PK ၁၀၀; PP ၃၀၅, ၃၀၆; SR ၁၄၀; ၄T ၂၄၉; ၅T ၃၀၀ ၆ PP ၃၀၆; SR ၁၄၀; ၄T ၂၅၀ ၇ EW ၇၀; MB ၁၀၂; ML ၂၈၂; PP ၃၀၆; SR ၁၄၀ ၈ DA ၂၈၃; EW ၃၄, ၆၅, ၈၅; GC ၆၀၅; LS ၉၅, ၁၀၁; ML ၂၈၇; MM ၄၉, ၅၀; PP ၃၃၆; SL ၅၄; ၂T ၇၀၃; ၄T ၂၄၉; ၆T ၃၅၃, ၃၅၉; ၉T ၂၁၂ ၈-၁၀ ML ၂၃၁ ၈-၁၁ EW ၂၁၇; GC ၄၃၄; PP ၁၁၁, ၃၀၇, ၃၃၆; SR ၁၄၀, ၃၈၀; TM ၁၃၅; ၁T ၇၆, ၅၃၂; ၂T ၅၈၃; ၄T ၂၄၇; ၆T ၃၈; ၈T ၁၉၇ ၉ MM ၅၀; ၄T ၂၄၉ ၉, ၁၀ EW ၂၅၅; ၄T ၂၅၂ ၁၀ CS ၆၆; EW ၃၃, ၆၉; GC ၄၄၇, ၅၇၆; LS ၁၀၁; MM ၂၁၅; PP ၅၂၅; ၄T ၁၁၄ ၁၀, ၁၁ GC ၄၃၇ ၁၁ Ed ၂၅၀; ML ၁၄၀ ၁၂ AH ၂၈၃, ၂၉၂, ၂၉၉, ၃၀၂, ၃၆၀; DA ၁၄၆; FE ၁၀၁, ၁၀၄, ၄၀၃; ML ၂၇၈; MYP ၃၃၁, ၄၄၄; PP ၃၀၈, ၃၃၇; SR ၁၄၁; ၁T ၂၁၇, ၄၀၁, ၄၉၈; ၂T ၈၀; ၃T ၁၅၁, ၂၃၂, ၂၉၄; ၅T ၁၀၈, ၁၂၅ ၁၃ MB ၈၉; PP ၁၄၈, ၃၀၈; SR ၁၄၁ ၁၄ AH ၅၅, ၃၂၇, ၃၄၆; MB ၉၃, ၉၉; PP ၃၀၈; SR ၁၄၁; ၂T ၄၅၇; ၄T ၁၃၈, ၁၄၁, ၂၁၅ ၁၅ AH ၅၈, ၃၉၂; CH ၂၈၃; FE ၁၀၂; MYP ၄၄၆; PP ၃၀၈; SR ၁၄၁ ၁၆ AH ၂၅၀; CH ၂၈၄; MB ၁၀၄; MH ၁၉၃; PP ၃၀၉; SR ၁၄၁; ၄T ၃၁၂, ၃၃၁ ၁၇ CS ၁၄၅; PP ၃၀၉, ၃၆၅; SR ၁၄၁ ၁၈-၂၃ SR ၁၄၂ ၁၉ FE ၅၀၆; TM ၉၉; ၄T ၅၁၄ ၁၉-၂၁ PP ၃၁၀

ellen g. white comments

1-26 Ev 232; PP 305-310; SR 140-148; 9T 211

1 MB 73

1-6 3T 296

1-17 GC vi; ML 163; 5T 445

1-19 FE 237,  287, 506; PP 336, 366

2 PP 305; SR 140

3 AA 151; CS 123, 145; CT 248; FE 312; MYP 316; PK 177,  182,  210, 624; PP 305, 317; SR 140, 299; Te 38; 1T 484,  486, 506; 2T 45; 3T 340, 543; 4T 632; 5T 173, 250; 6T 10

4 PK 100; PP 305, 336; SR 140

4-6 EW 211

5 PK 100; PP 305, 306; SR 140; 4T 249; 5T 300

6 PP 306; SR 140; 4T 250

7 EW 70; MB 102; ML 282; PP 306; SR 140

8 DA 283; EW 34,  65, 85; GC 605; LS 95, 101; ML 287; MM 49, 50; PP 336; SL 54; 2T 703; 4T 249; 6T 353, 359; 9T 212

48-10 ML 231

8-11 EW 217; GC 434; PP 111,  307, 336; SR 140, 380; TM 135; 1T 76, 532; 2T 583; 4T 247; 6T 38; 8T 197

9 MM 50; 4T 249

9, 10 EW 255; 4T 252

10 CS 66; EW 33, 69; GC 447, 576; LS 101; MM 215; PP 525; 4T 114

10, 11 GC 437

11 Ed 250; ML 140

12 AH 283,  292,  299,  302, 360; DA 146; FE 101,  104, 403; ML 278; MYP 331, 444; PP 308, 337; SR 141; 1T 217,  401, 498; 2T 80; 3T 151,  232, 294; 5T 108, 125

13 MB 89; PP 148, 308; SR 141

14 AH 55,  327, 346; MB 93, 99; PP 308; SR 141; 2T 457; 4T 138,  141, 215

15 AH 58, 392; CH 283; FE 102; MYP 446; PP 308; SR 141

16 AH 250; CH 284; MB 104; MH 193; PP 309; SR 141; 4T 312, 331

17 CS 145; PP 309, 365; SR 141

18-23 SR 142

19 FE 506; TM 99; 4T 514

19-21 PP 310