ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၉

အခန်းကြီး - ၁၉

chapter 19

၁. လူများသည် သိနာတောင်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ၃. ဘုရားသခင်၏ မောရှေမှတစ်ဆင့် တောင်ပေါ်မှ လူများထံသို့ သတင်းစကား။ ၈. လူများသည် ၎င်းတို့၏အဖြေကို ပြန်ပို့ကြသည်။ ၁၀. တတိယမြောက်နေ့အတွက် လူများကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ၁၂. တောင်ကို ထိမရပေ။ ၁၆. တောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တည်ရှိမှု။

1 The people come to Sinai. 3 God’s message by Moses unto the people out of the mount. 8 The people’s answer returned again. 10 The people are prepared against the third day. 12 The mountain must not be touched. 16 The fearful presence of God upon the mount.

 

၁. တတိယလတွင်။ ဆိုလိုသည်မှာ သိဝံလ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မေလလယ်မှ ဇွန်လဆန်းခန့်နှင့် သက်ဆိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၁ နှင့် ၂ သည် ဣသရေလလူများ၏ သိနာတောင်သို့ ခရီး၏ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ဖော်ပြသည်။ သိနာတောင်တွင် ယုဒလူမျိုးတို့၏ သမိုင်းတွင် အဓိကဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်၊ ဣသရေလကို ဘုရားသခင်၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် အသင်းတော်နှင့် လူမျိုးတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းခြင်း (PP ၃၀၃)။ ဤအုပ်ချုပ်မှုပုံစံသည် ယုဒလူများက “ကျွန်ုပ်တို့၌ ကဲသရာမှတစ်ပါး ဘုရင်မရှိ” (ယောဟန် ၁၉:၁၅) ဟူသောစကားဖြင့် ၎င်းမှ နုတ်ထွက်သည်အထိ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည် (DA ၇၃၈)။ သိနာတောင်တွင် ဖွဲ့စည်းမှုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ဆယ်ပညတ်ကို ကြေညာခြင်း၊ ပဋိညာဉ်ကို အတည်ပြုခြင်း၊ ဗိမာန်တော်ကို တည်ဆောက်ခြင်း၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် လူမှုဥပဒေများကို ပေးအပ်ခြင်း၊ နှင့် အမျိုးမျိုးသော လူမှုနှင့် စစ်ရေးဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ပြီးပြည့်စုံစေခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် အာဗြဟံ၏သားစဉ်မြေးဆက်များအကြား အခြားမည်သည့်လူမျိုးမှ မဝင်ရောက်နိုင်သည့် ထူးခြားသော ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူသားတို့၏ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်၏ ကြွလာခြင်းအတွက် လမ်းပြင်ဆင်ရန်ဖြစ်သည်။

1. In the third month. That is, Sivan, comparable to our late May or early June. Verses 1 and 2 deal with the last stage of the journey of the Israelites to Mt. Sinai. At Mt. Sinai there occurred one of the great events of Jewish history, the incorporation of Israel as a church and a nation under the theocracy (PP 303). This form of government continued until, with the words, “We have no king but Caesar” (John 19:15), the Jews withdrew from it (DA 738). The process of organization at Sinai included the proclamation of the Ten Commandments, the ratification of the covenant, the construction of the tabernacle, the giving of ceremonial and civil laws, and the perfection of various civil and military procedures. A unique relationship was effected between the Lord and the descendants of Abraham, one into which no other nation would ever enter. Its purpose was to prepare the way for the coming of Christ as man’s Saviour.

 

 

ထိုနေ့တွင်ပင်။ စာသားအရ “ဤအမှန်တကယ်နေ့တွင်” ဟူ၍၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သိဝံလ၏ ပထမနေ့၊ ဖြစ်နိုင်ချေအားဖြင့် ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့ဖြစ်သည်။ ယုဒဓလေ့ထုံးတမ်းအရ ဤဖြစ်ရပ်ကို ယုဒပြည်သူ့ပြက္ခဒိန်၏ တတိယလ၏ ပထမနေ့တွင် ထားရှိသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ရာမစ္စမှ သိနာတောင်သို့ ခရီးသည် ရက်ပေါင်း လေးဆယ့်ငါးရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

The same day. Literally, “on this very day,” perhaps the first day of Sivan, possibly the 15th. Jewish tradition placed this event on the first day of the third month of the Jewish year. If so, the journey from Rameses to Sinai probably took 45 days.

 

 

သိနာတောင်၏ တော။ ဤသည်မှာ ယေဘုယျအားဖြင့် အဲရ်ရဟာဟူသော လွင်ပြင်အဖြစ် ယူဆထားပြီး၊ ၎င်းသည် ချုံပုတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော၊ ပြန့်ပြူးသော လွင်ပြင် သို့မဟုတ် သဲကန္တာရဖြစ်ပြီး၊ အရှည်မီတာ ၂ မိုင်ခန့်နှင့် အနံ မိုင်ဝက်ခန့်ရှိသည် (အခန်း ၃:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်က မကြာမီ ကြေညာမည့် ပညတ်တော်ကို လက်ခံရန် ဟေဗြဲလူမျိုးများ စုဝေးရန် သင့်လျော်သော နေရာဖြစ်ပြီး၊ တောင်များဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး သဘာဝအဆင့်မြင့်ရုံတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ၎င်း၏ အရှေ့တောင်ဘက်စွန်းတွင် ကျောက်တုံးမတ်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု တည်ရှိပြီး၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ အသံကို ကြားနိုင်သည့် မြင့်မားသော ဟောပိုင်း သို့မဟုတ် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းသည်။ ဤချောက်ကမ်းပါး၏ခြေရင်းတွင် လူများကို တောင်ကို မထိရန် သတ်မှတ်ထားသော “နယ်နမိတ်များ” (အခန်းငယ် ၁၂) ကို သတ်မှတ်ရန် ကူညီပေးနိုင်သည့် အနိမ့်အမြင့်ကုန်းစောင်းများရှိသည်။

The wilderness of Sinai. This is generally regarded as being the plain er–Raha, a nearly flat, bush-studded plain or desert, approximately 2 mi. long and 1/2 mi. wide (see on ch. 3:1). It was a suitable place for the Hebrews to gather to receive the law God was soon to proclaim, surrounded as it was by mountains which formed a natural amphitheater. At its southeastern end rose an almost perpendicular cliff of granite, which provided a high pulpit, or altar, from which the voice of the Lord might be heard. At the foot of this cliff was a series of low mounds that may have helped determine the “bounds” (v. 12) designed to keep the people from touching the mountain.

 

 

ဤသို့သော ခမ်းနားထည်ဝါပြီး လှုံ့ဆော်ဖွယ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဣသရေလလူများအား ပညတ်တော်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထွက်မြောက်ရာတွင် ဖော်ပြထားသော မြင်ကွင်းများနှင့် အသံများကို စုဝေးနေသော လူထုအား ရောက်ရှိနိုင်သည့် ထင်ရှားသော အမြင့်နှင့် လွင်ပြင်တို့၏ ပေါင်းစပ်မှုကို ပိုမိုထူးခြားစွာ ပေါင်းစပ်ထားသည့် နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် လူများကို ဘုရားသခင်နှင့် လုံးလုံးလျားလျား တစ်ယောက်တည်းဖြစ်စေပြီး၊ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာအရာများမှ သူတို့၏ အတွေးနှင့် အာရုံကို ဖယ်ထုတ်မည့်အရာအားလုံးမှ ဝေးကွာစေသည့် တစ်ယောက်တည်းနေရာ ဖြစ်သည်။ ဣသရေလသည် သိနာတောင်တွင် လပေါင်းဆယ့်တစ်လကျော် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပညတ်တော်ကို လက်ခံခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်ကို အတည်ပြုခြင်းအပြင်၊ သန့်ရှင်းရာဌာနကို တည်ဆောက်ရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ ဖွဲ့စည်းမှုကို ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးစေရန် အချိန်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ၎င်းတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားကို အေးဆေးစွာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် အခွင့်အရေးပေးမည်ဖြစ်သည်။

It was in such a majestic, inspiring environment that the law was given to Israel. It has been well observed that no spot in the world can be pointed out that combines in a more remarkable manner the conditions of a commanding height and of a plain, in every part of which the sights and sounds described in Exodus would reach an assembled multitude. It was a location of solitude, where the people could be entirely alone with God, away from everything that would draw their thought and attention from things divine. For more than 11 months Israel was to remain at Sinai. Here, besides receiving the law and ratifying the covenant, they would have time for the construction of the sanctuary and for the further development of their organization. It would afford them an opportunity for quiet reflection upon their responsibility toward the Lord.

 

ဘုရားသခင်၏လူများသည် ခရစ်တော်က တပည့်တော်များအား အကြံပေးခဲ့သည့်အတိုင်း (မာကု ၆:၃၁ ကိုကြည့်ပါ) ဤသို့သော အနားယူချိန်များ လိုအပ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ရှင်ပေါလု၏ ဥပမာရှိသည်၊ ၎င်းသည် “အာရေဗျသို့သွားခဲ့သည်”၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤနေရာသို့ပင်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၁:၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် သိနာတောင်များကို လိုအပ်သည်၊ ထိုနေရာတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာနှင့် တစ်ယောက်တည်းရှိနေရင်း၊ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလအတွက် ပြုခဲ့သည့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုပေးနိုင်သည်၊ ၎င်း၏အလိုတော်ကို ဖော်ပြပြီး၊ ၎င်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို သွန်သင်ပေးကာ၊ ၎င်း၏ ခမ်းနားမှုကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြန်လည်အထင်ကြီးစေသည်။ သိနာတောင်သည် လူများ၏ စိတ်နှလုံးများကို အနန္တတန်ခိုးရှင်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် မလွှဲမရှောင်သာ မြှင့်တင်ပေးသည့် သန့်ရှင်းသောနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ တင်းကြပ်မှုနှင့် ခမ်းနားမှုသည် ပညတ်တော်၏ သန့်ရှင်းမှုကို သင့်လျော်စွာ ဖြည့်စွမ်းပေးသည်။ အသီးမသီးသော၊ ကြမ်းတမ်းသော သဲကန္တာရအဖြစ်၊ သိနာတောင်သည် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် ဝိညာဉ်ရေးအသီးအနှံများကို မထုတ်ပေးနိုင်သလို၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင်မဖန်တီးနိုင်ကြောင်း ပြတ်သားစွာ သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်က “ငါမရှိလျှင် သင်တို့သည် ဘာမျှမတတ်နိုင်” (ယောဟန် ၁၅:၅) ဟု မမိန့်တော်မူခဲ့သလော။

God’s people need such periods of rest, as Christ advised the disciples (see Mark 6:31). We have the example of Paul, who himself “went into Arabia,” possibly to this very place (see Gal. 1:17). All of us need our Sinais, where, in quietness and solitude, God can do for us what He did for Israel, revealing His will, instructing us in it, and impressing us anew with His majesty. Sinai was a place of such solemnity that the minds of the people would irresistibly be elevated to communion with the Infinite. The very sternness and grandeur of the surroundings were a fit commentary on the sanctity of the law. As a fruitless, barren desert, Sinai is also a sharp reminder that of ourselves we can bear no spiritual fruit to the glory of God and cannot work out our own salvation. Did not Christ Himself say, “Without me ye can do nothing” (John 15:5)?

 

၂. တောင်ရှေ့တွင် စခန်းချသည်။ ရေဖိဒိမ်မှ ဟေဗြဲလူမျိုးများသည် သိနာတောင်သို့ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားခဲ့သည်။ လူအများစုသည် အထက်တွင်ဖော်ပြထားသော လွင်ပြင်တွင် ၎င်းတို့၏တဲများကို ထိုးထားခဲ့ဖွယ်ရှိသော်လည်း၊ အချို့သည် သိနာတောင်ကို မြင်နိုင်သည့် အနောက်နှင့် အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ အနီးနားရှိ ချိုင့်ဝှမ်းများတွင် စခန်းချခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

2. Camped before the mount. From Rephidim the Hebrews moved in a southeasterly direction toward Mt. Sinai. It is probable that most of the people pitched their tents in the afore-mentioned plain, but some may have encamped in adjacent valleys to the northeast and west, from which Mt. Sinai itself could be seen.

 

၃. မောရှေသည် တက်သွားသည်။ အခန်းငယ် ၃-၉ သည် ဘုရားသခင်နှင့် ဣသရေလအကြား ပထမပဋိညာဉ်ကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ မောရှေသည် ဤဒေသအား ရင်းနှီးပြီး၊ အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်သည် မီးလျှံချုံပင်တွင် ၎င်းအား ထင်ရှားစေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင်ပင် ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏ကျွန်ထံသို့ ထပ်မံထင်ရှားပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ မောရှေသည် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသူမဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ လူများကို ဦးဆောင်သူအဖြစ် မြှင့်တင်ခံရသူဖြစ်သည်။ မောရှေသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရင်း အမှတ်ရစရာများ ပြည့်နှက်နေမည်ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခက်ခဲသော ခေါင်းဆောင်မှုအတွက် ၎င်း၏ယုံကြည်ခြင်းသည် များစွာ အားကောင်းလာမည်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်အရ ၎င်းနှင့် ဣသရေလလူမျိုးများသည် ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကြမည်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ မောရှေသည် ယုံကြည်မှုနှင့် ရိုသေသောခြေလှမ်းဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

3. Moses went up. Verses 3–9 introduce the first covenant between God and Israel. Moses was familiar with this region, because it was here that God had revealed Himself in the burning bush. In the same locality God was again to reveal Himself to His servant, now no longer a lonely fugitive but exalted to be the leader of God’s own people. A flood of memories must have coursed through Moses’ mind as he ascended the mount. His faith must have been greatly strengthened for the difficult task of leadership ahead, for the Lord’s promise that he and his fellow Israelites would worship God in this place was about to be fulfilled (see Ex. 3:12). We may be sure that Moses ascended the mountain with a confident though reverent step.

 

ယာကုပ်၏အိမ်။ ၎င်းတို့၏ဘိုးဘေးဖြစ်သူကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ၎င်းအား ပေးထားသော ကတိများကို သတိပေးချက်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၈:၁၃, ၁၄၊ ၃၅:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်း၏အမည်ကို ဖော်ပြခြင်းသည် ၎င်းအား ကျေးဇူးပြုစွာ ပေးအပ်ခဲ့သော ကောင်းချီးများကို သတိရစေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ယခု ဘုရားသခင်က ကမ်းလှမ်းသော ကောင်းချီးများအတွက် အာမခံချက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က ပဋိညာဉ်တစ်ခုကို အဆိုပြုရန် ဦးစွာစတင်လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ လူသည် ကောင်းကင်မှ စည်းကမ်းချက်များကို တောင်းဆိုရန် အနေအထားတွင် မရှိပေ။ သို့သော် ပဋိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာသာမက၊ ၎င်း၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် သနားခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူကို ဦးစွာရှာဖွေသူဖြစ်သည်—လူက ဘုရားသခင်ကို မဟုတ်ပေ (၁ယောဟန် ၄:၁၀, ၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။

The house of Jacob. This reference to their ancestor was a reminder of the promises vouchsafed to him (see Gen. 28:13, 14; 35:11). The mention of his name would recall the blessings graciously bestowed upon him, and these were a pledge of the blessings the Lord now offered them. That God should take the initiative in proposing a covenant was inevitable, for man is not in a position to exact terms from Heaven. Yet the covenant is an expression not only of God’s sovereignty but of His grace and mercy as well. He it is who first seeks man—not man, God (see 1 John 4:10, 19).

 

၄. အီဂျစ်လူမျိုး။ ဘုရားသခင်က ၎င်း၏ပညတ်တော်ကို ထင်ရှားစေမည်မတိုင်မီ ၎င်း၏မေတ္တာတော်၏ အထောက်အထားများကို ဖော်ပြခြင်းသည် ထူးခြားဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ၎င်းတို့၏ယုံကြည်မှုကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ၎င်းတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို အားကောင်းစေပြီး ၎င်း၏အလိုတော်ကို ပြုလုပ်ရန် ၎င်းတို့ကို အားပေးမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အနာဂတ်၏ ကောင်းချီးများကို အတိတ်တွင် ခံစားခဲ့ရသော ကောင်းချီးများဖြင့် အာမခံပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က ဣသရေလအတွက် အီဂျစ်မှ ကယ်တင်ခြင်း၊ အနီရောင်ပင်လယ်ကို လုံခြုံစွာ ဖြတ်ကျော်စေခြင်း၊ နှင့် မန္နကို ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ပြုခဲ့သည်များသည် ၎င်းတို့သည် ၎င်းအား သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်နေပါက ၎င်းတို့အတွက် ဘုရားသခင်က ပြုမည့်အရာများအတွက် အာမခံချက်ဖြစ်သည်။ ဤအာမခံချက်မရှိလျှင် သိနာတောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှပေမည်။

4. The Egyptians. That God should call attention to past evidences of His love before revealing His law, is worthy of note. Thus He would win their confidence; thus He would strengthen their faith in Him and encourage them to do His will. He would certify the blessings of the future by blessings enjoyed in the past. What God had done for Israel in delivering them from Egypt, in leading them safely through the Red Sea, and in giving them the manna, was a guarantee of what He would yet do for them should they remain true to Him. Without this assurance the terrors of Sinai could scarcely have been endured.

 

လင်းယုန်ငှက်တောင်ပံများ။ မိဘငှက်သည် ၎င်း၏သားငယ်ကို အသိုက်မှယူ၍၊ ပျံသန်းရန် သင်ကြားပြီး၊ ၎င်း၏အသက်ဖြင့် သားငယ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့်အတိုင်း၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏လူများကို အီဂျစ်မှ ကျွန်ခံမှုမှ ယူဆောင်ကာ ကာနာန်ပြည်သို့ ဦးဆောင်ရန် ပြုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့ကို ၎င်း၏ “တောင်ပံများ” ဖြင့် ထောက်မပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ အားနည်းပြီး အကူအညီမဲ့သော လင်းယုန်ငှက်သားငယ်သည် အန္တရာယ်ကို ကြောက်ရွံ့ရင်း၊ ၎င်း၏မိဘ၏ အင်အားနှင့် ကာကွယ်မှုကို ယုံကြည်သည့်အတိုင်း၊ ဣသရေလသည် အားနည်းပြီး အကူအညီမဲ့ကာ ရှေ့တွင်ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အရာများကို ကြောက်ရွံ့ရင်း၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ယုံကြည်နိုင်သည် (တရားဟောရာ ၃၂:၁၁, ၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။

Eagles’ wings. As the parent bird takes the eaglet from its nest, teaches it to fly, and protects the young with its own life, so the Lord took His people from the captivity of Egypt that He might lead them to the land of Canaan. He would bear them up with His “wings,” and protect them from danger. As the weak and helpless eaglet, while fearful of danger, had confidence in the strength and protection of its parent, so Israel, weak, helpless, and fearful of what might lie ahead, could have faith in divine power (Deut. 32:11, 12).

 

၅. အကယ်၍ သင်တို့သည် နာခံမည်ဆိုလျှင်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏ အချုပ်အခြာအာဏာဖြင့် ဟေဗြဲလူမျိုးများအား ၎င်း၏ပဋိညာဉ်ကို လိုက်နာရန် အမိန့်ပေးမည့်အစား၊ ၎င်းတို့ၤ၏ အကျိုးအတွက်ဖြစ်မည့်အရာကို ပြုလုပ်ရန် ၎င်း၏လူများကို ကျေးဇူးပြု၍ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် အတူလျှောက်လှမ်းနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းမှာ နာခံခြင်းဖြစ်သည်။ နာခံခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့်စည်းကမ်းဖြင့်မျှ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့၏ဘုရားဖြစ်ရန် သို့မဟုတ် ၎င်းတို့ကို ၎င်း၏ရွေးချယ်ထားသောလူများအဖြစ် လက်ခံရန် သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။ လူအားလုံးအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရားတော်၏ ကျေးဇူးသည် (တိတု ၂:၁၁) ၎င်းတို့ကို ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို နာခံရန် တာဝန်မှ လွတ်မြောက်စေခြင်းမရှိပေ (ရောမ ၃:၃၁)။ ကယ်တင်ရှင်ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ဆယ်ပညတ်ကို လိုက်နာနိုင်စေသော ခရစ်တော်၏ အတွင်းစည်းနှစ်သက်မှုအင်အားနှင့် မဖြစ်မနေ ဆက်စပ်နေသည် (ရောမ ၈:၁-၄)။ ယေရှုနှင့် တမန်တော်များသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်း၏ နိယာမကို အလေးအနက်အတည်ပြုခဲ့သည် (မဿဲ ၅:၁၇, ၁၈၊ ၁၉:၁၆, ၁၇၊ ၁ကော ၇:၁၉၊ ယာကုပ် ၁:၂၅၊ ၂:၁၀-၁၂၊ ၁ယောဟန် ၂:၃, ၄)။

5. If ye will obey. Rather than command the Hebrews to keep His covenant, as was His sovereign right, God graciously invited His people to do that which would be for their own benefit. The only avenue upon which we can walk with God is that of obedience. On no other terms but obedience could God consent to be their God or to have them for His chosen people. The grace of the gospel of Jesus Christ that brings salvation to all men (Titus 2:11) does not release them from their obligation to obey the divine law (Rom. 3:31). Faith in the redeeming Christ is inseparably joined to the power of the indwelling Christ, which enables one to keep the Ten Commandments (Rom. 8:1–4). Jesus and the apostles most emphatically affirmed the principle of obedience to divine law (Matt. 5:17, 18; 19:16, 17; 1 Cor. 7:19; James 1:25; 2:10–12; 1 John 2:3, 4).

 

ငါၤပဋိညာဉ်။ သိနာတောင်တွင် ဘုရားသခင်က ဣသရေလနှင့်ပြုလုပ်သော ပဋိညာဉ်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် “ပဋိညာဉ်ဟောင်း” ဟုခေါ်သည် (ဟေဗြဲ ၈:၁၃)။ လူများသည် ဘုရားသခင်ၤရည်ရွယ်ချက်ကို အပြည့်အဝ တန်ဖိုးထားလေးမြတ်ရန် နှင့် ပဋိညာဉ်ၤစစ်မှန်သောစိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်ခြင်းကြောင့်၊ ၎င်းသည် ဧဝံဂေလိပဋိညာဉ်သစ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် ထင်ရှားခဲ့သည်၊ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။ (၁) ၎င်းသည် ပို၍အခြေခံဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၄:၁-၅)။ (၂) ၎င်းသည် ပြင်ပထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ပို၍ဆက်စပ်သည် (ဟေဗြဲ ၉:၁)။ (၃) ၎င်းၤလှုံ့ဆော်မှုများသည် အများအားဖြင့် ပြစ်ဒဏ်နှင့် ဆုလာဘ်များဖြစ်ပြီး၊ “ကလေးများ” အနေဖြင့် ဣသရေလသည် ဤလှုံ့ဆော်မှုများကိုသာ နားလည်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့သည် (ဂလာတိ ၄:၃၊ PP ၃၇၁)။ (၄) ၎င်းၤကောင်းချီးများသည် အများအားဖြင့် လောကီဖြစ်သည်။ (၅) ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ၤကျေးဇူးတော်နှင့် အပြစ်မှကယ်တင်သူထက် လူသားတို့ၤအောင်မြင်မှုနှင့် ကောင်းမှုများကို အားကိုးသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ပဋိညာဉ်သစ်ၤထူးခြားသောကောင်းချီးမှာ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်၊ ယုံကြည်သူအား “ပညတ်တော်ၤဖြောင့်မတ်မှု” ကို ဖြည့်ဆည်းရန် စွမ်းအားကို ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၁-၄၊ တဖြစ်စဉ် ၁၃:၃၇-၃၉ ကိုကြည့်ပါ)။

My covenant. The covenant God made with Israel at Sinai is generally called the “old covenant” (Heb. 8:13). Owing to the failure of the people to appreciate fully the purpose of God and to enter into the true spirit of the covenant, it stood forth in contrast to the new, or gospel, covenant as follows: (1) It was more elementary (Gal. 4:1–5). (2) It was more closely related to outward rites and ceremonies (Heb. 9:1). (3) Its motives were largely penalties and rewards, for, as “children,” these were the only incentives Israel was yet prepared to understand (Gal. 4:3; PP 371). (4) Its blessings were largely temporal. (5) It trusted in human accomplishment and good works rather than in divine grace and a Saviour from sin (see on Ex. 19:8). The signal blessing of the new covenant is that through faith in Christ, power is imparted to the believer to fulfill “the righteousness of the law” (Rom. 8:1–4; cf. Acts 13:37–39).

 

ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလကို ပညတ်တော်ကို လိုက်နာရန် ကြိုးစားရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်၊ သို့မှသာ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့လုပ်နိုင်သည်ဟု မမှန်ကန်စွာ ခံစားရသည့်အရာကို လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း သတိပြုမိမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ၎င်းတို့သည် မိမိကိုယ်ကို အားကိုးခြင်းမှ ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းသို့၊ ၎င်းတို့ၤကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုများအပေါ် ယုံကြည်မှုမှ ဘုရားသခင်ၤအောင်မြင်မှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းသို့ ဦးဆောင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့်၊ ပညတ်တော်သည် ၎င်းတို့ကို အပြစ်မှ တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်ထံသို့ ဦးဆောင်ရန် နည်းလမ်းဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၂၃-၂၆)။ ဤသို့ဖြင့်၊ ဘုရားသခင်ၤကျေးဇူးတော်ၤဧဝံဂေလိ၊ ခရစ်တော်အားဖြင့် ပညတ်တော်ကို လိုက်နာရန် ပဋိညာဉ်သစ်ဆက်နွယ်မှုအတွက် လမ်းပြင်ဆင်ခဲ့သည် (ယေရမိ ၃၁:၃၁-၃၄၊ ရောမ ၃:၂၁-၃၁၊ ၈:၁-၄၊ ဟေဗြဲ ၈:၇-၁၁)။ ရှင်ပေါလုက ကြေညာသည့်အတိုင်း၊ ဤပဋိညာဉ်သစ်ဆက်နွယ်မှုသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပညတ်တော်ကို ပျက်ပြယ်စေခြင်းမရှိပေ (ရောမ ၃:၃၁)။ ပညတ်တော်သည် တာဝန်ၤစံနှုန်းအဖြစ်၊ သန့်ရှင်းသောအလေ့အကျင့်ၤစံနှုန်းအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိသည်။ ပဋိညာဉ်သစ်သည် ပညတ်တော်ကို ဖြောင့်မတ်မှုၤထာဝရစံနှုန်းအဖြစ် တည်ထောင်ပေးပြီး၊ ၎င်းမရှိလျှင် သန့်ရှင်းသောအပြုအမူမရှိနိုင်ပေ။

God permitted Israel to attempt to keep the law, so they might become aware of their inability to do what they mistakenly felt able to do. They would thus be led from trust in self to trust in God, from confidence in their own endeavors to faith in divine accomplishment. Thus, the law would become the means of leading them to Christ as their only Saviour from sin (Gal. 3:23–26). Thus, the way was prepared for the new covenant relationship, the gospel of divine grace, the law kept in and through Christ (Jer. 31:31–34; Rom. 3:21–31; 8:1–4; Heb. 8:7–11). As Paul declares, this new covenant relationship does not “make void the law through faith” (Rom. 3:31). The law remains the standard of duty, the norm of holy practice. The new covenant establishes the law as the eternal code of righteousness, without which there can be no holy conduct.

 

ထူးခြားသော ရတနာ ထို့ထက် “ငါ၏ကိုယ်ပိုင်ဥစ္စာ” (RSV; ဆာလံ ၁၃၅:၄၊ ဟေရှာယ ၄၃:၁–၄ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ အမြင်တွင် ဣသရေလထက် အခြားနိုင်ငံမည်သည်မျှ တန်းတူမရှိပါ။ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးတိုင်း၊ သန့်ရှင်းစွာ အပ်နှံထားသော ခရစ်ယာန်တိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ဘုရား၏ သရဖူထဲတွင် ကျောက်မျက်ရတနာဖြစ်ပြီး၊ သူထံတွင် ထိုသို့ယူဆခံရသည် (မာလခိ ၃:၁၇၊ ၁ပေတရု ၂:၉ ကို ကြည့်ပါ)။

A peculiar treasure. Rather, “my own possession” (RSV; see also Ps. 135:4; Isa. 43:1–4). In the sight of God no other nation was equal to Israel. Every child of God, every consecrated Christian, is a jewel in the crown of our Lord, and is so considered by Him (Mal. 3:17; see on 1 Peter 2:9).

 

၆. ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ နိုင်ငံ ဘုရားသခင်၏ အစီအမံနှင့် ရည်ရွယ်ချက်အရ၊ ဣသရေလလူမျိုးများသည် တော်ဝင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မျိုးနွယ်နှစ်မျိုးစလုံးဖြစ်ရမည်။ ဆိုးယုတ်သောလောကတွင်၊ ၎င်းတို့သည် အပြစ်၏ နယ်ပယ်ကို အုပ်စိုးရန်၊ အကျင့်စာရိတ္တနှင့် ဝိညာဉ်ရေးအရ ဘုရင်များဖြစ်ရမည် (ဗျာဒိတ် ၂၀:၆)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များအနေဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် ဆုတောင်းခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း၊ နှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ရမည်။ ဘုရားသခင်နှင့် အယူမှားသူများအကြား ကြားခံသူများအဖြစ်၊ ၎င်းတို့သည် ဆရာများ၊ တရားဟောသူများ၊ နှင့် ပရောဖက်များအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်ခြင်း၏ ဥပမာများဖြစ်ရမည်—စစ်မှန်သော ဘာသာတရား၏ ကောင်းကင်၏ ပြသသူများဖြစ်ရမည်။ သူ၏ လာမည့်နိုင်ငံတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ တော်ဝင်သားသမီးများအတွက် တော်ဝင်နေရာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားသည် (မဿဲ ၁၉:၂၈၊ လုကာ ၁၉:၁၇–၁၉၊ ယောဟန် ၁၄:၁–၃၊ ဗျာဒိတ် ၁:၆၊ ၂:၂၆၊ ၃:၂၁၊ ဇာခရိ ၆:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

6. Kingdom of priests. According to the divine plan and purpose the Israelites were to be both a royal and a priestly race. In an evil world they were to be kings, moral and spiritual, in that they were to prevail over the realm of sin (Rev. 20:6). As priests, they were to draw near to the Lord in prayer, in praise, and in sacrifice. As intermediaries between God and the heathen, they were to serve as instructors, preachers, and prophets, and were to be examples of holy living—Heaven’s exponents of true religion. In His coming kingdom God has a royal place for His royal children (Matt. 19:28; Luke 19:17–19; John 14:1–3; Rev. 1:6; 2:26; 3:21; cf. Zech. 6:13).

 

သန့်ရှင်းသောလူမျိုး။ ဘုရားသခင်၏ ဝတ်ပြုရေးအတွက် သန့်ရှင်းစွာ အပ်နှံထားသော လူမျိုးတစ်မျိုးအနေဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် အခြားနိုင်ငံများနှင့် မတူရပါ။ ၎င်းသည် အပြင်ပိုင်းတွင် အရေဖျားလှီးခြင်းဖြင့် (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၉–၁၄) နှင့် အတွင်းပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်နှင့်ညီညွတ်သော ဘဝဖြင့် (၂ကောရိန္တု ၇:၁၊ ၁ပေတရု ၂:၉) ထင်ရှားရမည်။ သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းသောလူမျိုးကို တောင်းဆိုသည် (မဿဲ ၅:၄၈၊ ၁ပေတရု ၁:၁၆)။

An holy nation. As a people consecrated to God’s service, they were to be unlike other nations. This was to be manifested outwardly by circumcision (Gen. 17:9–14) and inwardly by godliness (2 Cor. 7:1; 1 Peter 2:9). A holy God demands a holy people (Matt. 5:48; 1 Peter 1:16).

 

၇. အကြီးအကဲများ လူများသည် ဘုရားသခင်တောင်းဆိုသော စည်းကမ်းများဖြင့် မိဿဟာယစာချုပ်ကို လက်ခံမည်ဆိုသည့် အရေးကြီးသောကိစ္စကို တင်ပြရန် သို့မဟုတ် မဖြစ်မနေ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် စကားလုံးများစွာ မလိုအပ်ပါ။ သို့သော်၊ ဤစည်းကမ်းများကို လူများထံ တင်ပြမထားမီ၊ မောရှေသည် အကြီးအကဲများကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပြီး၊ လူများရှေ့တွင် ကိစ္စကို တင်ပြရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည် (အခန်းကြီး ၂၄:၃)။

7. The elders. It did not require many words to present the important issue or to answer the imperative question as to whether the people would accept the covenant upon the terms God required. However, before presenting these terms to the people, Moses summoned the elders, preparatory to setting the matter before the people (ch. 24:3; PP 303).

 

၈. ထာဝရဘုရားမိန့်တော်မူသမျှအရာ မိဿဟာယစာချုပ်၏ စည်းကမ်းများသည် တရားမျှတပြီး ကောင်းမွန်မည်ဟု ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယုံကြည်စိတ်ချပြီး၊ ဘုရားသခင်ကတိပေးထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ၎င်းတို့နှင့် ၎င်းတို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်များအတွက် ရယူလိုသည့်ဆန္ဒဖြင့်၊ အကြီးအကဲများသည် စာချုပ်၏ တိကျသော ပြဋ္ဌာန်းချက်များကို မသိမီ စာချုပ်ကို လွယ်ကူစွာ လက်ခံခဲ့သည်။ လူများသည် ဘုရားသခင်ကါးမည့်စာချုပ်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ဖော်ပြပြီး၊ ၎င်းကို တရားဝင်အတည်ပြုရန် ခေါ်ဆိုခံရမီ ကိစ္စကို စဉ်းစားရန် အချိန်ရှိရန် လိုလားဖွယ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို နာခံရန် ဆန္ဒရှိလျှင်၊ စာချုပ်၏ အသေးစိတ်အချက်များ လိုက်လာမည်။ သို့သော်၊ ဣသရေလလူမျိုးများ၏ ဘုရားသခင်၏ နာခံမှုခေါ်ဆိုမှုကို တုံ့ပြန်ရန် မြင့်မြတ်သော ဆန္ဒရှိခဲ့သည်မှာ သံသယမရှိသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်နှင့် ၎င်းတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို အနည်းငယ်သာ သိရှိပြီး စာချုပ်ဆက်ဆံရေးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ လှည့်စားခံရသော ဝိညာဉ်များစွာကဲ့သို့၊ ၎င်းတို့သည် ကြိုးစားရုံဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဘုရားသခင်ကို အားကိုးရန် ဦးတည်သွားစေရန် ဤကြိုးပမ်းမှုကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ပေါလု၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံသည် သက်ဆိုင်ရာ ဥပမာတစ်ခုဖြစ်သည် (ရောမ ၇ ကို ကြည့်ပါ)။

8. All that the Lord hath spoken. Convinced and assured in their hearts that the terms of the covenant would be just and good, and desirous of securing for themselves and their posterity the blessings the Lord had promised, the elders readily accepted the covenant before knowing what its exact provisions would be. It was desirable that the people should express willingness to enter into such a covenant as God proposed, and to have time to think the matter through before being called to make formal ratification of it. If they were willing to obey God, the details of the covenant would follow. Nevertheless, while there was no doubt a noble desire on the part of the Israelites to respond to God’s call for obedience, they entered into the covenant relationship with but little knowledge of themselves and with no appreciation of their inability to keep the divine precepts and thus fulfill their part of the agreement. Like so many deceived souls, they thought they had but to try in order to do. God permitted the attempt in order that they might discover their inability and so be led to rely upon God. Paul’s own experience is a pertinent case in point (see Rom. 7).

 

“ထာဝရဘုရားမိန့်တော်မူသမျှအရာကို ငါတို့ပြုလိမ့်မည်” ဟူသော ရုတ်တရက်အော်ဟစ်သံသည် ဘာသာရေးစိတ်အားထက်သန်မှု၏ မထီမဲ့မြင်ပြသမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဂုဏ်ရောင်ခြည်ရှိပြီး မြင့်မြတ်သော သမ္မာတရားတစ်ခုအပေါ် ခဏတာ တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်တောင်းဆိုသည့်အရာကို လုပ်ဆောင်ရန် နက်ရှိုင်းစွာ စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲခြင်း၏ စိတ်ဓာတ်၊ “နှလုံးသား” မရှိခဲ့ပါ (တရားဟောရာ ၅:၂၉)။ လူများသည် မကြာမီ ပြည်သူ့ဘာသာဖီဆန်ပြီး၊ ရွှေနွားသငယ်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပါ (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂)။

The spontaneous cry, “All that the Lord hath spoken we will do,” was without question a superficial demonstration of religious enthusiasm, a momentary reaction to a glorious and sublime truth. There was lacking the spirit of deep, true conversion, the “heart” to do what God demanded (Deut. 5:29). It is small wonder the people soon apostatized, and worshiped the golden calf (Ex. 32).

 

၉. ထူထပ်သော မိုးတိမ်ထဲတွင် ဘုရားသခင်သည် လူသားများထံ မိန့်တော်မူသောအခါ၊ သူ၏ ဘုန်းတော်ကို အမြဲတမ်း ဖုံးလွှမ်းထားရမည်၊ အကြောင်းမှာ အပြစ်ရှိသော လူသားများသည် ၎င်းကို ခံနိုင်ရည်မရှိပါ (ထွက်မြောက်ရာ ၃၃:၂၀၊ ယောဟန် ၁:၁၈၊ ၁ယောဟန် ၄:၁၂)။ ဘုရားသခင်သည် လူသားပုံဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းလျှင်၊ လူသားပုံသဏ္ဍာန်သည် ဖုံးလွှမ်းမှုဖြစ်သည်။ မီးလောင်နေသော ချုံပုတ်ထဲတွင် ထင်ရှားလျှင်၊ မီးသည်ပင် ဖုံးအုပ်မှုဖြစ်သည်။ ဤတွင် သိနာတောင်တွင်၊ လူများစွာသည် ဘုရားသခင်နှင့် မညီညွတ်သူများနှင့် နောင်တမရသူများဖြစ်သောကြောင့်၊ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ရန် ပို၍လိုအပ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသော မိုးတိမ်သည် ဣသရေလလူမျိုးများကို အီဂျစ်မှ ထွက်ခွာစဉ် လိုက်ပါလာပြီး ၎င်းတို့၏ ခရီးကို လမ်းညွှန်ခဲ့သော မိုးတိမ်တိုင်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၃:၂၁၊ ၂၂၊ တောလည်ရာ ၁၁:၂၅၊ ၁၂:၁၅)။

9. In a thick cloud. When God speaks to men He must always veil His glory, for sinful men cannot bear it (Ex. 33:20; John 1:18; 1 John 4:12). If God clothes Himself with humanity, the human form is the veil. If He appears in a burning bush, the fire itself is a shroud. Here at Sinai, since many of the people were ungodly and impenitent, it was the more necessary that He should cover Himself. The cloud out of which God spoke was the pillar of cloud that accompanied the Israelites out of Egypt and directed their march (Ex. 13:21, 22; Num. 11:25; 12:15; PP 301).

 

ထာဝရစွာ ယုံကြည်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေထံ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရပ်တည်ကြောင်း လူများအား ငြင်းပယ်၍မရသော သက်သေပေးရန်ဖြစ်သည်။

Believe thee for ever. One purpose of God in appearing visibly to Moses was to give the people irrefutable proof that Moses stood before them as God’s representative.

 

၁၀. ၎င်းတို့ကို သန့်ရှင်းစေပါ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ သန့်ရှင်းသော ဥပဒေကို ကိုယ်တိုင်ကြေညာရန် ပြင်ဆင်နေပြီး၊ မောရှေသည် ၎င်း၏ ရေးသားမှုနှင့် မည်သည့်ဆက်နွယ်မှုမျှ မရှိကြောင်း သံသယအားလုံးကို ဖယ်ရှားရန်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ၎င်းတို့၏ ထင်ရှားမှုသည် သန့်ရှင်းရန် လိုအပ်ပြီး၊ ၎င်းမရှိလျှင် မည်သူမျှ သူ့ကို မမြင်နိုင်ပါ (ဟေဗြဲ ၁၂:၁၄)။ သန့်ရှင်းခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးကိစ္စဖြစ်ပြီး၊ “နှလုံးသားသန့်ရှင်းခြင်း” ဖြစ်သည် (မဿဲ ၅:၈)။ ပြင်ပပြင်ဆင်မှု လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ဘုရားသခင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများကို ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း လူများအား အထင်ကြီးစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (၁သက်သာလောနိတ် ၅:၂၃; ၁ယောဟန် ၃:၃)။ အီဂျစ်လူမျိုးများအတွက် သန့်ရှင်းခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကြောခြင်း၊ ဦးခေါင်းမှ ဆံပင်များကို ရိတ်ခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ဆံပင်များကို ရိတ်ခြင်းပါဝင်သော်လည်း၊ ဣသရေလလူမျိုးများသည် ဆေးကြောခြင်းဖြင့်သာ သန့်ရှင်းခဲ့ပုံရသည်။

10. Sanctify them. The Lord was about to proclaim His holy law in person, in order to remove all suspicion that Moses had anything whatever to do with its composition. Their appearance in the presence of God would require sanctification, without which none can see Him (Heb. 12:14). Sanctification is essentially a matter of the spirit, of being “pure in heart” (Matt. 5:8). The outward acts of preparation were designed to impress upon the people the need of preparing their hearts to meet God (1 Thess. 5:23; 1 John 3:3). Though to the Egyptians purification meant washing the body, including also shaving the hair from the head, and sometimes from the entire body, the Israelites seem to have purified themselves by washing only.

 

သန့်ရှင်းခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်တိုင်း အလေးအနက်ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ သန့်ရှင်းမှုမရှိသူများသည် နောင်တရပြီး ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို လက်ခံလျှင် သူမှ ငြင်းပယ်ခံရမည် မဟုတ်ပါ။ သူသည် အပြစ်သားကို လက်ခံပြီး သန့်ရှင်းစေရန်၊ ဘုရားသခင်နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန် အရည်အချင်းပြည့်မီစေရန်ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၁:၄၊ ၅:၂၅–၂၇၊ တိတု ၂:၁၁–၁၄)။ မကြာမီ ပေးအပ်မည့် ဥပဒေသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်း၏ ထုတ်ဖော်မှုဖြစ်သောကြောင့် လူများသည် ၎င်းကို လက်ခံရန် သန့်ရှင်းစေခြင်းဖြင့် ပြင်ဆင်ရန် သင့်လျော်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးဖြစ်ရမည်ဆိုလျှင်၊ ဤဆက်ဆံရေး၏ သန့်ရှင်းမှုကို တန်ဖိုးထားရန် မဖြစ်မနေလိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ သန့်ရှင်းသော ဥပဒေကို ပေးအပ်ခြင်းကို လူများအား ၎င်း၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အရေးပါမှုကို နက်ရှိုင်းစွာနှင့် ထူးထူးခြားခြား အထင်ကြီးစေရန် အခါသမယတစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ အီဂျစ်သခင်များမှ ဖိနှိပ်ခံရသော ဟေဗြဲလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်နှင့် ဘုန်းတန်ခိုးကို အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကြောင့် အထူးလိုအပ်ခဲ့သည်။

Holiness is to be considered seriously each time we approach God. The unholy will not be rejected by Him if they come in repentance, accepting the grace of Christ. He accepts the sinner that He may make him holy, and thus qualify him for fellowship with God (Eph. 1:4; 5:25–27; Titus 2:11–14). Since the law that was soon to be given is an expression of God’s holiness, it was only fitting that the people prepare to receive it by sanctifying themselves. If the Israelites were to be the people of God, it was imperative that they appreciate the sacredness of this relationship. Therefore we can understand why God made the giving of His holy law an occasion to impress the people, deeply and dramatically, with the conviction of its sanctity and importance. This was particularly necessary since the Hebrews, oppressed by their Egyptian masters, had to a great extent lost a knowledge of the character and majesty of God.

 

ယနေ့နှင့် နက်ဖြန်။ ဂျူးရိုးရာအရ၊ ၎င်းသည် စီဝမ်လ၏ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမရက်ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆယ်ပညတ်ကို ဆဌမရက်တွင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ နှစ်ရက်ကြာ ပြင်ဆင်မှုသည် ဤဖြစ်ရပ်၏ သန့်ရှင်းမှုကို အလေးပေးရန်ဖြစ်သည်။

To day and to morrow. According to Jewish tradition this would be the fourth and fifth of the month Sivan, the Decalogue being given on the sixth. The two days’ preparation was to lend emphasis to the sanctity of the event.

 

ဆေးကြောခြင်း။ ချမ်းသာသူများသည် အခါအခွင့်လိုအပ်သည့်အခါ အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်နိုင်သော်လည်း၊ ယေဘူယျအားဖြင့် ဆင်းရဲသောလူတန်းစားများသည် လဲလှယ်ရန်အဝတ်အစားမရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ဝတ်ဆင်ထားသည့်အဝတ်အစားများကို ဆေးကြောရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၅:၅)။

Wash. The rich might change their clothes when occasion required, but the people, in general, the poorer classes, having no change of garments, must wash those they wore (Lev. 15:5).

 

၁၁. ဆင်းလာသည်။ ကျမ်းစာတွင် ယေဘူယျအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် နေထိုင်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၃ ရာ ၈:၃၀၊ ၄၉၊ ယောဟန် ၈:၂၃)။ ထို့ကြောင့် သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ “ဆင်းလာသည်” ဟုဆိုသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၁:၅–၇၊ ၁၈:၂၁၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၈)။

11. Come down. Generally in the Bible, God is represented as dwelling in the heavens above (1 Kings 8:30, 49; John 8:23). Therefore, when He appears on the earth He is said to “come down” (Gen. 11:5–7; 18:21; Ex. 3:8).

 

၁၂. နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ခြင်း။ မောရှေသည် တောင်ခြေရင်းတွင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော အတားအဆီးတစ်ခု တည်ဆောက်ရမည်။ ၎င်းသည် ချောက်ကမ်းပါးခြေရင်းကို ကာကွယ်ထားသော နိမ့်သောမြေထုံးများတစ်လျှောက် ဆန့်ထွက်နိုင်သည်။ လူများသည် ဤ“နယ်နိမိတ်များ”ကို မဖြတ်ကျော်သမျှ လုံခြုံသည်။

12. Set bounds. Moses was to erect a barrier of some kind about the base of the mountain. It may have extended along the line of low mounds guarding the foot of the cliff. So long as the people refrained from crossing these “bounds” they were safe.

 

သိနာတောင်သည် ဖော်ပြထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများနှင့်အတူ ဗီဆူးဗီးယပ်တောင်မဟုတ်ကြောင်း၊ အောက်ရှိလူများသည် ပျက်စီးရန်ပြီးဆုံးသော ဟာကျူလနိမ်သို့မဟုတ် ပုံပေမီ တွင် စုရုံးထားသူများ မဟုတ်ကြောင်း သင့်လျော်စွာ မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ ဖျက်ဆီးနိုင်သော တန်ခိုးတော်၏ အမှန်တရား၊ အတိုင်းအတာ၊ နှင့် နီးကပ်မှုကို ထင်ရှားစေရန်သာဖြစ်သည်။ လူသားများသည် ထိုတန်ခိုးသည် ၎င်း၏တရားဝင်အသုံးပြုမှုအတွင်းသို့ မာန်ထောင်လွှားစွာ သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝင်ရောက်လာပါက မည်သို့ပြုလုပ်နိုင်သည်ကို ခံစားမိစေရန် ဖန်တီးခဲ့သည်။

It has been fittingly remarked that Sinai, with all its described terrors, was not Vesuvius; the people beneath were not gathered in a doomed Herculaneum or Pompeii. The purpose of the Lord was simply to manifest the reality, extent, and proximity of His destroying power. Men were made to feel what that power could do, if they were so presumptuous or negligent as to come within its rightful exercise.

 

ထိမိသူမည်သူမဆို။ ချောက်ကမ်းပါးသည် လွင်ပြင်မှ ရုတ်တရက်ထဖြစ်သောကြောင့်၊ အချို့သူများသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ သို့မဟုတ် သိချင်စိတ်ဖြင့် ၎င်းနှင့် ထိတွေ့မိနိုင်သည်။

Whosoever toucheth. Because the cliff rises abruptly from the plain, some might easily come in contact with it, either carelessly or out of curiosity.

 

သေစေရန် သေချာပေါက်ပြစ်ဒဏ်ပေးရမည်။ ဤပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ဘုရားသခင်က အထူးသဖြင့် လူများအား သန့်ရှင်းသောဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်တွင် ရှိခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ စွဲမြဲစေရန် ကြေညာခဲ့သည်။ ဤပြစ်ဒဏ်သည် ထိုအခါ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အလေးအနက်နှင့် လုံးဝသင့်လျော်သည်။ ထို့ပြင်၊ တစ်ခါတစ်ရံ မာန်ထောင်လွှားပြီး ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်လိုသော ဣသရေလလူမျိုးများကို ရိုသေမှုသင်ကြားရန် ပြစ်ဒဏ်၏ သတိပေးချက်များဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း မမေ့သင့်ပါ (၂ ရာ ၆:၆၊ ၇ ကို ကြည့်ပါ)။ စစ်မှန်သော ဘာသာရေးခံစားချက်သည် နက်ရှိုင်းသော ရိုသေမှုမရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဣသရေလလူမျိုးများအကြား ထိုသို့သော သဘောထားကို မွေးမြူရန်၊ ထင်ရှားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ နည်းဖြင့် သင်ခန်းစာကို စွဲမြဲစေရန် လိုအပ်သည်။

Be surely put to death. This severe punishment was specifically announced by God to impress upon the people in no uncertain terms what it meant to be in the presence of a holy God. The penalty was fully in keeping with the awful solemnity of the occasion. Further, we should not forget that it was only by sobering threats of punishment that the Israelites, prone at times to be presumptuous and to rebel against the divine will, could be taught reverence (see 2 Sam. 6:6, 7). There can be no true religious feeling without a profound sense of reverence. To inculcate such an attitude among the Israelites, it was imperative to impress the lesson in a dramatic and striking fashion.

 

၁၃. လက်ဖြင့်မထိရပါ။ သို့မဟုတ် “မည်သူ့လက်မျှ သူ့ကို မထိရပါ” (RSV)။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို ဖောက်ဖျက်သူကို ဖမ်းဆီးရန်မပြုရပါ၊ အကြောင်းမှာ ဖမ်းဆီးသူသည် ထိုသို့ပြုရန် “နယ်နိမိတ်များ” ကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဖြစ်သည်။ အစား၊ ဖောက်ဖျက်သူကို “နယ်နိမိတ်များ” အတွင်းမှ ပစ်ပေါက်သော ကျောက်ခဲများ သို့မဟုတ် မြှားများဖြင့် သတ်ရမည်။ လမ်းလွဲသော သားရဲများအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပြုရမည်၊ မည်သူမဆို လမ်းလွဲသောသူ၏တိရစ္ဆာန်ကို ပြန်ယူရန် ကန့်သတ်ဧရိယာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် သွေးဆောင်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကြီးကျယ်သော တန်ခိုးတော်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်ရာတွင် စိတ်ထဲတွင် ဖြည့်ဆည်းရမည့် အလေးအနက်စိတ်ဓာတ်ကို ဣသရေလလူမျိုးများအား စွဲမြဲစေရန် အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

13. Not an hand touch it. Or, “No hand shall touch him” (RSV). The one transgressing the divine command was not to be seized, for the one making the arrest would have to pass the “bounds” in order to do so. Instead, the transgressor was to be killed by stones thrown or arrows shot from within the “bounds.” The same was to be done to any beast that strayed into the restricted area, lest anyone be tempted to enter the restricted area to retrieve his stray animal. Everything was done to impress the Israelites with the awful majesty of God, and the spirit of solemnity that should fill one’s heart upon approaching the divine presence.

 

ဘုရားသခင်သည် အမြဲရှိနေသည် (ဆာလံ ၁၃၉:၁–၁၂)၊ သို့သော် သူ၏ ရှေ့တော်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူရှိသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကို မခံစားမိပါ (ယောဘ ၂၃:၈၊ ၉)။ သို့သော် သူ၏ ရှေ့တော်ကို ထင်ရှားစေသောအခါ၊ အားလုံးသည် သူ့ရှေ့တွင် တုန်လှုပ်ကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၂၈:၁၆၊ ၁၇; ယောဘ ၄၂:၅၊ ၆၊ ဟဗက္ကုတ် ၃:၁၆)။ အားနည်းမှုသည် ခွန်အားရှေ့တွင် တုန်လှုပ်သည်၊ သေးငယ်မှုသည် ကြီးမြတ်မှုရှေ့တွင် ကျုံ့သွားသည်၊ အကန့်အသတ်ရှိသော လူသားသည် အနန္တဘုရားရှေ့တွင် အရေးမပါဖြစ်သွားသည်။ အပြစ်ကို သတိရှိမှုသည် လူသားကို သန့်ရှင်းသောဘုရားသခင်ရှေ့တွင် တုန်လှုပ်စေသည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁၀)။ ယိုယွင်းမှုသည် မယိုယွင်းမှုရှေ့တွင် ထိတ်လန့်သည်၊ အကျင့်စာရိတ္တယိုယွင်းမှုသည် ပြည့်စုံသောသန့်ရှင်းမှုရှေ့တွင် ထိတ်လန့်သည်။

God is ever present (Ps. 139:1–12), but He veils His presence. Though He is with us we do not perceive Him (Job 23:8, 9). But when He does reveal His presence, all tremble before Him (Gen. 28:16, 17; Job 42:5, 6; Hab. 3:16). Weakness quakes before strength, littleness shrinks before greatness, finite man becomes insignificant in the presence of the Infinite. It is consciousness of sin that makes a man tremble before a holy God (Gen. 3:10). Corruption quails before incorruption, moral depravity before absolute purity.

 

သူတို့တက်လာရမည်။ ဤနေရာတွင် “သူတို့” ဟူသော နာမ်စားသည် လူများကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ယခင်အခန်းကျမ်း၏ အမိန့်နှင့် ဆန့်ကျင်ဖြစ်လိမ့်မည်။ လူများသည် တောင်ပေါ်သို့ ဘယ်သောအခါမှ မတက်ခဲ့ကြပါ။ သို့သော် မောရှေ၊ အာရုန်၊ နာဒပ်၊ အဘိဟု၊ နှင့် အကြီးအကဲ ၇၀ တို့သည် တက်ခဲ့ကြပြီး (ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၁, ၂ ကိုကြည့်ပါ)၊ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းခံရသူများဖြစ်ပေမည်။

They shall come up. The pronoun “they” cannot here refer to the people, for this would contradict the command of the previous verse. The people never did ascend the mount. But Moses, Aaron, Nadab, Abihu, and the 70 elders did (see Ex. 24:1, 2), and they are probably the ones here referred to.

 

၁၄. မောရှေဆင်းသွားသည်။ သိနာတောင်ခြေရင်းသို့ ပြန်လည်ဆင်းသွားပြီး၊ မောရှေသည် အခန်းကြီး ၁၀ ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာကာ၊ ဥပဒေပေးအပ်ရန် ပြင်ဆင်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ လူများကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လူများကို တောင်မှ တားဆီးထားရန် သူရည်ညွှန်းခဲ့သော အခန်းကြီး ၂၃ တွင် ပြီးစီးခဲ့သည့် ခြံစည်းရိုးတည်ဆောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။

14. Moses went down. Returning to the foot of Mt. Sinai, Moses, in obedience to the command of v. 10, instructed the people in regard to preparations for the giving of the law. At the same time he must have ordered the construction of the fence which was to hold the people back from the mount, and to which he alludes in v. 23 as completed.

 

၁၆. မိုးကြိုးများ။ အခန်းကြီး ၁၆-၂၀ သည် သိနာတောင်ပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားခြင်းများကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသို့ မိမိကိုယ်မိမိ ထင်ရှားပြရာတွင် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုသည်။ ဧလိယအား သူသည် “ငြိမ်သက်သောအသံသေးသေးလေး” ဖြင့် ကြွလာခဲ့သည် (၃ ရာ ၁၉:၁၂)၊ ပရောဖက်ဒံယေလနှင့် တမန်တော်ယောဟန်ထံသို့ သူသည် အမြင်အာရုံများကို အသုံးပြုခဲ့သည်၊ တပည့်များထံသို့ သူ၏သားတော်မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ပေါလ်ထံသို့ ဘုရားသခင်သည် ထူးခြားသော အမြင်အာရုံဖြင့် ထင်ရှားခဲ့ပြီး၊ တမန်တော်သည် “လူမပြောနိုင်သော စကားများကို ကြားနာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို လူပြောဆိုရန် မတရားသောအရာ” ဖြစ်သည် (၂ ကောရိန္သု ၁၂:၁-၅)။ ဤနေရာတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ဝိညာဉ်ရေးနိုင်ငံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအဖြစ် သူ၏ဥပဒေ၏ အရေးပါမှုနှင့် ခမ်းနားမှုကို အားလုံးအပေါ် အထင်ကြီးစေလိုသောအခါ၊ သူသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ခမ်းနားမှုဖြင့် ထင်ရှားသည် (ဟေဗြဲ ၁၂:၁၈-၂၁)။

16. Thunders. Verses 16–20 deal with the manifestations of the divine presence upon Sinai. In revealing Himself to man the Lord employs various methods. To Elijah He came as “a still small voice” (1 Kings 19:12), to the prophet Daniel and the apostle John He used visions, to the disciples He spoke directly through His Son. To Paul, God appeared in ecstatic vision, the apostle hearing “unspeakable words, which it is not lawful for a man to utter” (2 Cor. 12:1–5). Here, when God would impress all with the importance and majesty of His law as the constitution of His spiritual kingdom, He appears with terrifying grandeur (Heb. 12:18–21).

 

၁၇. လူများကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ စခန်းကိုယ်တိုင်သည် တောင်ခြေရင်းမှ အနည်းငယ်အကွာအဝေးတွင် ရှိနေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပထမဆုံးတဲများနှင့် မောရှေက တောင်နှင့်နီးကပ်စွာ တည်ဆောက်ထားသော အတားအဆီးကြားတွင် နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ မောရှေသည် ယခုအခါ လူများကို ဤနေရာလွတ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားခြင်းနှင့် သူတို့ရဲရင့်စွာ ချဉ်းကပ်နိုင်သည့်အထိ နီးကပ်စေခဲ့သည်။

17. Brought forth the people. It is evident that the camp itself must have been back some distance from the foot of the mount, with an open space between the first tents and the barrier that Moses had erected close to the mount. Into this vacant space Moses now led the people, thus bringing them as near as they dared approach the divine presence.

 

၁၉. မောရှေပြောသည်။ တောင်သည် မီးခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသည့် မြင်ကွင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး (အခန်းကြီး ၁၈)၊ တံပိုးသံသည်လည်း (အခန်းကြီး ၁၆) ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ဖြစ်သဖြင့် မောရှေသည် တိတ်ဆိတ်နေနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ တင်းမာမှုကို သက်သာစေရန် သူသည် စကားများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဟေဗြဲ ၁၂:၂၁ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်စကားများ ဖြစ်ပေမည်။ “မောရှေပြောသည်၊ ဘုရားသခင်ဖြေကြားသည်” ဟူသောစကားများတွင် နက်နဲသောအဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ဥပဒေ၏ သဘောသဘာဝကို ထင်ရှားစွာ ဖွင့်ဆိုပေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်များအားလုံးသည်၊ ပုံဆောင်အားဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ နက်နဲသောဝိညာဉ်ရေးလိုအပ်ချက်များအတွက် တုံ့ပြန်မှုများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် လူ့နှလုံးသားတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရောမ ၇ တွင် ပေါလ်က ၎င်းကို ဥပမာပြထားသည်။ လူသည် ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဖန်ဆင်းခံရခြင်းကြောင့် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၇)၊ သူ၏ဘဝသည် ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ညီညွတ်မှုမရှိပါက အသက်ရှင်နေခြင်းတွင် စိတ်ကျေနပ်မှုကို ဘယ်သောအခါမှ မတွေ့ရှိနိုင်ပါ။ ဆယ်ပညတ်တရားသည် ညှိယူရာကိရိယာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် အချုပ်အခြာအာဏာကို ဖော်ပြသည့် စည်းမျဉ်းတစ်ခုသာမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်တော်မူသည့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့နေထိုင်ရန် ကူညီပေးသည့် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ သင်ကြားရေးကိရိယာတစ်ခုလည်းဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၉:၇, ၈၊ ၁၁၉:၉၇, ၉၈။ မဿဲ ၁၉:၁၆, ၁၇)။

19. Moses spake. So awful was the sight, the mount being covered with smoke (v. 18), and so fearful the sound of the trumpet (v. 16), that Moses could not remain silent. To relieve the tension he broke forth in words, perhaps those recorded in Heb. 12:21. There is suggested a profound meaning in the words “Moses spake, and God answered,” which offer a striking definition of the nature of divine law. All God’s commands are, so to speak, responses to our deep soul needs. They issue forth from the reciprocal action of God and the human heart. Paul in Rom. 7 illustrates this. Man, by his very creation in the image of God (Gen. 1:27), can never find satisfaction in being alive unless his life is in tune with the Creator. The Decalogue is the tuning instrument. It is not simply a code expressing the will and the sovereignty of God; it is also an instrument of spiritual instruction to help us live as God intends that we should (Ps. 19:7, 8; 119:97, 98; Matt. 19:16, 17).

 

၂၀. တောင်ထိပ်။ လူများစုဝေးနေရမည့် လွင်ပြင်မှ မမြင်ရသော ဂျေဘယ်လ်မုစာမဟုတ်ဘဲ၊ လွင်ပြင်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သိနာတောင်များ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာဖြစ်သည့် ရာ့စ်အယ်စ်ဆာ့ဖ်ဆာ့ဖ်ဖြစ်ပေမည် (အခန်းကြီး ၁ နှင့် အခန်းကြီး ၃:၁ ကိုကြည့်ပါ)။

20. The top of the mount. Probably not Jebel Musa, which was invisible from the plain where the people must have been assembled, but Ras es–Safsaf, the highest eminence of the Sinai mountains fronting on the plain (see on v. 1 and on ch. 3:1).

 

မောရှေကို ခေါ်တက်သည်။ အာရုန်သည် မောရှေနှင့်အတူ တက်သွားခဲ့သည်ဟု အကြောင်းအရာက ကျွန်ုပ်တို့ကို တွေးတောစေပြီး၊ အကြောင်းမှာ အာရုန်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည် (အခန်းကြီး ၂၄) နှင့် အခန်းကြီး ၂၃ ၏ “ကျွန်ုပ်တို့” တွင် အာရုန်ပါဝင်ပေမည်။

Called Moses up. The context would lead us to think that Aaron went up with Moses, for Aaron was present there (v. 24) and is probably included in the “us” of v. 23.

 

၂၁. လူများကို ညွှန်ကြားပါ။ ဤအခန်း၏ နောက်ဆုံးကျမ်းပိုဒ်များတွင် လူများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအား “နယ်နမိတ်” ကို မကျော်လွန်ရန် ထပ်မံသတိပေးထားသည်။ ဤထပ်ခါတလဲလဲပြုလုပ်ခြင်းသည် ကန့်သတ်ချက်ကို အလေးအနက်မထားသူများရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မလေးမခန့်ကြည့်ရှုရန် “နယ်နမိတ်” ကို “ကျော်လွန်” ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသူများရှိကြောင်း ဖော်ပြသည် (တောလည်းရာကျမ်း ၄:၂၀၊ ၁ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၁၉၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၆၊ ၇ ကို ကြည့်ပါ)။

21. Charge the people. In the closing verses of this chapter the people and the priests are again warned not to pass the “bounds.” This repetition would suggest that there were those who had not taken the restriction seriously, but were ready to “break through” the “bounds” to peer irreverently upon the glory of God (see Num. 4:20; 1 Sam. 6:19; 2 Sam. 6:6, 7).

 

၂၂. ယဇ်ပုရောဟိတ်များလည်း။ “ယဇ်ပုရောဟိတ်များ” ကို အထူးဖော်ပြခြင်းသည် ကျူးလွန်ရန် ဆန္ဒပြင်းထန်မှုသည် ၎င်းတို့အနက်တွင် အထူးပြင်းထန်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ သန့်ရှင်းသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် လေ့ကျင့်ထားသူများဖြစ်သောကြောင့်၊ ၎င်းတို့သည် မောရှေနှင့် အာရုန်နှင့် လက်တွေ့အားဖြင့် တန်းတူဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြပေမည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်မှ ဖယ်ထုတ်ခံရခြင်းကို မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့ကြပေမည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားအကြား ခန့်အပ်ထားသော ကြားခံသူများ မဟုတ်ပါလား။

22. The priests also. Special mention of the “priests” would indicate that the urge to trespass was particularly strong among them. Trained as they were to exercise sacred functions, they may have considered themselves practically equal to Moses and Aaron. They may have resented their exclusion from the divine presence. Were they not the appointed intermediaries between God and man?

 

မိမိကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေပါ။ ဤအမိန့်ပေးချက်မှ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ကျမ်းပိုဒ် ၁၀ ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ၎င်းတို့အား သက်ရောက်သည်ဟု မမှတ်ယူခဲ့ဘဲ၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို လိုက်နာခြင်းမပြုခဲ့ကြဟု ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့ပြုရန် ညွှန်ကြားချက်ကို ၎င်းတို့ထံ အထူးတလည် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ရာထူးသည် ၎င်းကို ထမ်းဆောင်သူ၏ သန့်ရှင်းမှုကို မဖြစ်မနေ ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ ဝန်ကြီးများသည် အပြစ်မှ အထူးကင်းလွတ်ခွင့်မရရှိပါ၊ ကျမ်းစာများတွင် မကြာခဏ ပြသထားသည့်အတိုင်း (ဝတ်ပြုရာ ၁၀:၁၊ ၂၊ ၁ဓမ္မရာဇဝင် ၂:၁၂-၁၇၊ ၄:၁၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤကျမ်းပိုဒ်နှင့် ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၅ သည် လေဝိအမှုထမ်းစဉ်တန်းကို တည်ထောင်ခြင်းမပြုမီ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ခွဲထားသူများ ရှိခဲ့ကြောင်း ပြသသည် (ပရောဖက်ပြည်သူများ ၃၅၀ ကို ကြည့်ပါ)။

Sanctify themselves. It would seem from this command that the priests had not regarded the injunction of v. 10 as applying to them, and so did not comply with it. Hence the charge to do so was directed specially to them. Holiness of office does not necessarily mean holiness in the individual who holds it. Ministers of God are not given any special immunity from iniquity, as the Scriptures often demonstrate (see Lev. 10:1, 2; 1 Sam. 2:12–17; 4:17). This verse and Ex. 24:5 show that there were those set aside for priestly services before the institution of the Levitical order (see PP 350).

 

၂၃. တက်လာနိုင်မည်မဟုတ်။ ကျမ်းပိုဒ် ၁၂ တွင် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သောကြောင့် မောရှေသည် လူများသည် သန့်ရှင်းသောတောင်ပေါ်ရှိ နယ်နမိတ်ကို မသိဘဲ ကျူးလွန်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဘုရားသခင်အား အာမခံသည်။

23. Cannot come up. Inasmuch as God’s command in v. 12 had been carried out, Moses assures God that the people could not unwittingly trespass upon the precincts of the sacred mount.

 

၂၄. သင်ဆင်းသွားပါ။ ဘုရားသခင်သည် လူများကို ထပ်မံသတိပေးရန် မလိုအပ်ဟု မောရှေ၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူၤ၏ ကျွန်မသိသောအရာကို သိတော်မူပြီး၊ ပြဿနာမဖြစ်ပေါ်စေရန် ထပ်မံသတိပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

24. Get thee down. God rejects Moses’ plea that there was no need of warning the people further. God knew what His servant did not know, and to prevent trouble insisted upon a renewed warning.

 

သင်နှင့် အာရုန်။ အာရုန်သည် မောရှေနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ခန့်အပ်ခံရသည်ဟု ဤသည်မှာ ပထမဆုံးသော ထင်ရှားသောဖော်ပြချက်ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ယခင်ကလည်း တက်လာခဲ့ဖူးသည်ဟု ထင်ရသည် (ကျမ်းပိုဒ် ၃၊ ၂၀၊ ၂၃၊ အခန်း ၁၀:၁၊ ၃ ကို နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Thou, and Aaron. Though this is the first express mention of Aaron as appointed to ascend the amount with Moses, it seems likely that he had come up previously (see vs. 3, 20, 23; cf. ch. 10:1, 3).

 

၂၅. မောရှေဆင်းသွားသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဆုံးမခြင်းဖြင့် နှိမ့်ချခံရပြီး၊ မောရှေသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူများကို သတိပေးရန် စခန်းသို့ ပြန်လည်သွားခဲ့သည်။

သန့်ရှင်းစေခြင်း ဆင်ခြင်ရန်

ယဇ်ပုရောဟိတ်များ သမိုင်း

25. Moses went down. Subdued by the divine rebuke, Moses returned to the camp to warn both priests and people.

 

 

အယ်လင် ဂျီ. ဝိုက်ထ်၏ မှတ်ချက်များ
၁-၂၅ Ev ၂၃၂; PP ၃၀၁-၃၀၄
၁, ၂ PP ၃၀၁
၁-၅ FE ၅၀၅
၂-၈ SR ၁၃၇
၃, ၄ PP ၃၀၃
၅ PK ၂၉၃
၅, ၆ PP ၃၀၃, ၃၇၁; ၂T ၄၅၀
၆ PK ၄၂၆
၇ FE ၅၀၆; PP ၃၀၃
၈ FE ၅၀၆; PK ၂၉၃; PP ၃၀၃
၉ PP ၃၀၃; SR ၁၃၇
၁၀ ၂T ၆၁၁
၁၀, ၁၁ MH ၂၇၉; PP ၃၀၄; SR ၁၃၈
၁၁ FE ၅၀၆
၁၂, ၁၃ DA ၁၅၆; PP ၃၀၄; SR ၁၃၈
၁၆ MB ၇၃; PP ၃၃၉; SL ၅၄
၁၆, ၁၇ PP ၃၀၄
၁၆-၂၂ SR ၁၃၉
၁၈, ၁၉ PP ၃၀၄
၂၀ FE ၂၃၇, ၂၈၇, ၅၀၆; PP ၃၆၆; SR ၁၄၈
၂၁ PP ၃၃၉

ellen g. white comments

1-25 Ev 232; PP 301-304

1, 2 PP 301

1-5 FE 505

2-8 SR 137

3, 4 PP 303

5 PK 293

5, 6 PP 303, 371; 2T 450

6 PK 426

7 FE 506; PP 303

8 FE 506; PK 293; PP 303

9 PP 303; SR 137

10 2T 611

10, 11 MH 279; PP 304; SR 138

11 FE 506

12, 13 DA 156; PP 304; SR 138

16 MB 73; PP 339; SL 54

16, 17 PP 304

16-22 SR 139

18, 19 PP 304

20 FE 237,  287, 506; PP 366; SR 148

21 PP 339