ဆာလံကျမ်း ၁၄၁

 

အခန်းကြီး - ၁၄၁

အိုထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်ကို အကျွန်ုပ် အော်ဟစ်ပါ၏။ အလျင်အမြန် ကြွလာတော်မူပါ။ ကိုယ် တော်ကို အော်ဟစ်သောအခါ၊ အကျွန်ုပ်၏ စကားသံကို နားထောင်တော်မူပါ။
² အကျွန်ုပ်၏ ပဌနာသည်မီးရှို့သော နံ့သာပေါင်း ကဲ့သို့၎င်း၊ လက်ကိုချီခြင်းသည် ညဦးယံပူဇော်သက္ကာ ကဲ့သို့၎င်း၊ ရှေ့တော်၌ပြင်ဆင်လျက် ရှိပါစေသော။
³ အိုထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်၏နှုတ်ရှေ့မှာ ကင်း ကို ထားတော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်၏နှုတ်ခမ်းတံခါးကို စောင့် တော်မူပါ။
⁴ ဒုစရိုက်ကိုပြုသောသူတို့နှင့် အတူအကျွန်ုပ်ပါ၍၊ မတရားသောအမှု၊ ဒုစရိုက်အမျိုးမျိုး၌ ကျင်လည်စေခြင်း ငှါ၊ အကျွန်ုပ်၏စိတ်နှလုံးကို မကောင်းသောအမှုအရာသို့ သွေးဆောင်တော်မမူပါနှင့်။ ထိုသူတို့၏ ခဲဘွယ်စားဘွယ် တို့ကို အကျွန်ုပ်မစားပါစေနှင့်။
⁵ ဖြောင့်မတ်သော သူသည်အကျွန်ုပ်ကို ဒဏ်ခတ် ပါစေသော၊ ကျေးဇူးရှိပါလိမ့်မည်။ ဆုံးမပါစေသော၊ အကျွန်ုပ်ဦးခေါင်းကိုလိမ်းသောဆီဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ထပ်၍ ပြုသော်လည်း အကျွန်ုပ်မငြင်းပါ။ ယခုမူကား၊ သူတပါး ပြုသော အဓမ္မအမှုတဘက်၌ ဆုတောင်းရပါ၏။
⁶ သူတို့၏အကဲအမှုးတို့သည် ကျောက်တွင်းနားမှ လွတ်၍၊ အကျွန်ုပ်၏စကားကို ကြားရကြပါ၏။ ထိုစကား လည်း ချိုပါ၏။
⁷ မြေပေါ်မှာထင်းကိုခုတ်၍ခွဲသကဲ့သို့၊ မရဏာ နိုင်ငံတံခါးဝမှာ အကျွန်ုပ်တို့၏ အရိုးများတို့သည် ကွဲပြား လျက်ရှိကြပါ၏။
⁸ အိုဘုရားရှင်ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်ကို အကျွန်ုပ်မျှော်ကြည့်ပါ၏။ ကိုယ်တော်၌ခိုလှုံပါ၏။ အကျွန်ုပ်၏အသက်ကို သွန်ပစ်စေတော်မမူပါနှင့်။
⁹ အကျွန်ုပ်ဘို့ ထောင်ထားကြသောကျော့ကွင်းမှ ၎င်း၊ ဒုစရိုက်ကို ပြုသောသူတို့၏ညွှတ်မှ၎င်း၊ အကျွန်ုပ်ကို လွတ်စေတော်မူပါ။
¹⁰ ထိုသို့အကျွန်ုပ်သည်လွန်သွားသောအခါ၊ မတရားသော သူအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ကျော်ကွင်းထဲသို့ ကျကြပါစေသော။

အနက်ဖွင့်ချက်။

၁၄၁—အိုဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်၏မျက်လုံးများသည် သင့်အပေါ်တွင် ရှိပါသည်

ဆိုးယုတ်သူများ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုများမှ ကယ်တင်ရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ အပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုအတွက် တစ်ဦးချင်း အသနားခံမှု။

141—My Eyes Are upon You, O God

Individual appeal for deliverance from the invitations of the wicked and for their condemnation.

 

၁၄၁:၂ မီးရနံ့တစ်ခုကဲ့သို့ တက်သွားသကဲ့သို့၊ ဆုတောင်းချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာသက်ရောက်ရာ ပလ္လင်သို့ တက်သွားသင့်သည် (ဗျာ ၅:၈၊ ၈:၃-၄ ကိုကြည့်ပါ)။

141:2 As incense goes up, so prayers should go up to God’s throne of mercy (see Rev. 5:8; 8:3–4).

 

၁၄၁:၃ စကားလုံးများသည် အရေးကြီးသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် အသက်သို့မဟုတ် သေခြင်း၊ ကျန်းမာရေးသို့မဟုတ် ဒဏ်ရာ၊ သတ္တိသို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏စကားလုံးများ၏ အရေးပါမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ၁၉:၁၄၊ ၃၉:၁၊ ၄၀:၄၊ သု ၁၂:၁၄၊ ၁၃:၃၊ ၁၈:၂၁၊ ၂၁:၂၃၊ မ ၁၂:၃၇၊ ယာ ၃:၂–၁၃ တို့ကိုကြည့်ပါ။

141:3 Words are important, for they bring life or death, health or wounds, courage or despair. On the importance of our words, see 19:14; 39:1; 40:4; Prov. 12:14; 13:3; 18:21; 21:23; Matt. 12:37; James 3:2–13.

 

၁၄၁:၅ ဆုတောင်းချက်၏ဗဟို။ ဒါဝိဒ်သည် ဖြောင့်မတ်သူ၏ဝေဖန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ဆုံးမခြင်းသည် မေတ္တာမှလာပြီး အမှန်တကယ်တွင် ကူညီရန်နှင့် အရာရာကိုကောင်းမွန်စွာပြောင်းလဲရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးပြုသောအမှုများဖြစ်သည်။

141:5 Center of the prayer. David is thankful for the criticism coming from the righteous person, because his rebukes come from love and are in fact acts of kindness wishing sincerely to help and change things for good.

 

၁၄၁:၆–၇ ဤနေရာတွင် ဆာလံဆရာသည် မကောင်းမှုပြုသူများ၏ကံကြမ္မာအကြောင်း ပြောဆိုသည်၊ ၎င်းမှာ သေခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းဖြစ်သည်။ "သင်္ချိုင်း၏ပါးစပ်" ဆိုသည်မှာ သင်္ချိုင်း၊ ရှေအောလ်သို့ ဝင်ပေါက်ဖြစ်သည်၊ သေဆုံးသူများ အနားယူရာနေရာဖြစ်သည်။ အခြေခံပုံဥပမာမှာ "မြေစိုင်ခဲများ" သို့မဟုတ် "ကျောက်ဆောင်" ကဲ့သို့ သင်္ချိုင်းအနီးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အရိုးများကို ညွှန်းဆိုသည်။ မကောင်းမှုပြုသူများတွင် သင့်တင့်သောသင်္ဂြိုဟ်ခြင်းပင်မရှိချေ။

141:6–7 Here the psalmist speaks about the destiny of the wicked, which is death and destruction. the mouth of the grave. An entrance to the grave, Sheol, where dead people rest. The basic imagery points to scattered bones lying near or beside the grave like the “clods of earth,” or “rock.” The wicked even have no proper burial.

 

၁၄၁:၈ အသက်ရှင်ရန် တစ်ခုတည်းသော ဘေးကင်းရာလမ်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုနှင့် ပြဿနာများမှ မျက်လုံးများကိုလွှဲ၍ ဘုရားသခင်ဘက်သို့ လှည့်ရန် လိုအပ်သည်၊ သူ့အား အမြဲတမ်းအာရုံစိုက်နည်းကို သင်ယူရမည် (၂၅:၁၅၊ ဟေဗြဲ ၁၂:၂)။

141:8 The only safe way of life. We need to turn our eyes from ourselves and our problems to God, learning how to fix our gaze constantly on Him (25:15; Heb. 12:2).