ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၅

 အခန်းကြီး - ၁၅

chapter 15

 

၁။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြံကို အားပေးတော်မူ၏။ ၂။ အာဗြံသည် သားမရှိခြင်းကြောင့် ညည်းညူသည်။ ၄။ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား သားတစ်ဦးနှင့် မျိုးဆက်များ များပြားလာမည်ဟု ကတိပြုတော်မူ၏။ ၆။ အာဗြံသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်သည်။ ၇။ ကာနာန်ပြည်ကို ထပ်မံကတိပြုပြီး နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် ရူပါရုံဖြင့် အတည်ပြုတော်မူ၏။

1 God encourageth Abram. 2 Abram complaineth for want of an heir. 4 God promiseth him a son, and a multiplying of his seed. 6 Abram is justified by faith. 7 Caanan is promised again, and confirmed by a sign, 12 and a vision.

 

၁။ ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်။ ဤထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်သစ်သည် ယခင်ဗျာဒိတ်များနှင့် ပုံစံရော အကြောင်းအရာပါ ကွဲပြားပြီး အာဗြံ၏ဘဝတွင် ထူးခြားသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ “ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်” ဟူသော ထူးခြားသောစကားစုသည် နောက်ပိုင်းတွင် သမ္မာကျမ်းစာတွင် သာမန်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး (ထွက် ၉:၂၀; တော ၃:၁၆; ဒုတိ ၃၄:၅; ၁ရာ ၃:၁; ယေ ၁:၄, ၁၁ စသည်) ဤနေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အသုံးပြုသည်။ ဤစကားစုသည် ပရောဖက်များ၏လုပ်ငန်းနှင့် မခွဲမခွာဆက်စပ်နေပြီး အာဗြံအား ပေးသောဤဗျာဒိတ်အတွက် အလွန်သင့်လျော်သည် (ကမ္ဘာ ၁၅:၄, ၅, ၁၃-၁၆, ၁၈-၂၁ ကြည့်ပါ)၊ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်က အာဗြံကို ပရောဖက်တစ်ဦးအဖြစ် ရည်ညွှန်းထားသည့်အတွက် (အခန်း ၂၀:၇) ပို၍သင့်လျော်သည်။

1. The word of the Lord. This new revelation of the Lord differs from previous ones, both in form and in substance, and constitutes another distinct turning point in Abram’s life. The remarkable phrase “the word of the Lord [Yahweh, Jehovah],” afterward so common in the Scriptures (Ex. 9:20; Num. 3:16; Deut. 34:5; 1 Sam. 3:1; Jer. 1:4, 11; etc.), is used here for the first time. This phrase, inseparably connected with the work of prophets, is most fitting for this divine revelation to Abram (see Gen. 15:4, 5, 13–16, 18–21), the more so since God Himself refers to Abram as a prophet (ch. 20:7).

 

ရူပါရုံဖြင့်။ ဤသည်မှာ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ပထမဆုံးမှတ်တမ်းတင်ထားသော ရူပါရုံမဟုတ်သော်လည်း “ရူပါရုံ” ဟူသော စကားလုံးကို ဤနေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အသုံးပြုသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်များသည် ဖခင်များ၊ ပရောဖက်များ၊ ဧဝံဂေလိဆရာများ သို့မဟုတ် တမန်တော်များထံသို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့သည်- (၁) လူသားမျိုးနွယ်ကယ်တင်ရန် နောက်ပိုင်းတွင် လူ့ဇာတိဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသော သုံးပါးတစ်ဆူဘုရား၏ ဒုတိယပုဂ္ဂိုလ်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးထင်ရှားမှုဖြင့်၊ ဥပမာ- ဒုတိ ၃၄:၁၀။ (၂) အသံဖြင့်၊ တစ်ခါတစ်ရံ သင်္ကေတများပေါ်ထွက်မှုနှင့်အတူ၊ ဥပမာ- ယေရှုခရစ်၏ ဗတ္တိဇံခံယူခြင်းတွင်၊ မဿီ ၃:၁၆, ၁၇။ (၃) လူ့ပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့၏တာဝန်ကို အတည်ပြုရန် အံ့ဖွယ်များပြုလုပ်သော ကောင်းကင်တမန်များ၏ ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် ဥပမာ- ရှံဆုန်၏မိခင်ထံသို့၊ တရား ၁၃:၃-၇။ (၄) ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးဖြင့် စိတ်အတွင်းသို့ ထင်ရှားပြတ်သားသော အယူအဆနှင့် ဖော်ထုတ်ခံရသော အရာများ၏ အမှန်တရားကို ပြင်းထန်စွာ ယုံကြည်စေခြင်းဖြင့်၊ ဥပမာ- ပေါလုနှင့်အတူ၊ တမန် ၂၀:၂၃။ (၅) အိပ်မက်များဖြင့်၊ ဥပမာ- ယာကုပ်၏အတွေ့အကြုံတွင်၊ ကမ္ဘာ ၂၈:၁၁-၁၅။ (၆) ဤဆွေးနွေးနေသောဖြစ်ရပ်တွင် သို့မဟုတ် ဗာလမ်၏ဖြစ်ရပ်တွင်၊ တော ၂၄:၄, ၁၆ တွင်ကဲ့သို့ နေ့ဖြစ်စေ၊ ညဖြစ်စေ ရူပါရုံများဖြင့်။ နောက်ဆုံးနှစ်မျိုးသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို လူသားများထံ ပို့ဆောင်ရန် အသုံးပြုသော ပုံမှန်နည်းလမ်းများဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ “သင်တို့တွင် ပရောဖက်တစ်ဦးရှိလျှင်၊ ငါထာဝရဘုရားသည် ရူပါရုံဖြင့် သူ့အား ငါ့ကိုယ်ကို ထင်ရှားစေပြီး၊ အိပ်မက်ဖြင့် သူနှင့် စကားပြောမည်” (တော ၁၂:၆) ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

In a vision. Though this is not the first vision recorded in the Bible, the word “vision” is here used for the first time. The revelations of God occurred in different ways, whether to patriarchs, prophets, evangelists, or apostles: (1) By the personal manifestation of the second person of the Godhead, afterward incarnate for the salvation of mankind, for example, Deut. 34:10. (2) By an audible voice, sometimes accompanied by the appearance of symbols, as at Jesus’ baptism, in Matt. 3:16, 17. (3) By the ministry of angels appearing as human beings and performing miracles to accredit their mission, as to Samson’s mother, in Judges 13:3–7. (4) By the powerful agency of the Spirit of God upon the mind, imparting to it a clear conception and strong persuasion of the truth of the things perceived, as with Paul, in Acts 20:23. (5) By dreams, as in Jacob’s experience, in Gen. 28:11–15. (6) By visions occurring by either day or night, as in the instance discussed here or that of Balaam, in Num. 24:4, 16. The last two were the more common forms God used to communicate His will to men. This accords with the divine pronouncement, “If there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream” (Num. 12:6).

 

မကြောက်ပါနှင့်။ ဤစိတ်ချစေသောစကားများသည် အာဗြံ၏စိတ်ကို အေးချမ်းစေရန် ရည်ရွယ်သည်။ မေ့စိုပိုတေးမီးယားဘုရင်များသည် ၎င်းတို့၏ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်စားချေရန် ပြန်လာနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် အာဗြံ၏အင်အားတိုးပွားမှုကို မနာလိုဖြစ်နေသော ကာနာန်မိစ္ဆာများက တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်က သူ့ကို “ဒိုင်း” အဖြစ် ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ကတိပြုထားပြီး၊ ၎င်းသည် ရှေးခေတ်စစ်ပွဲတွင် ကာကွယ်ရေး၏သင်္ကေတဖြစ်သည် (ဆာ ၃:၃ ကြည့်ပါ)၊ ထို့ပြင် သူ၏ “ဆုလာဘ်” ဖြစ်မည်။ အာဗြံသည် ယခင်စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွင် ဤအရာနှစ်ခုစလုံးကို ခံစားခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို စစ်ပွဲတွင် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှုဖြင့် ဆုချခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယခင်က ပြုခဲ့သည်များကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ပေးမည်ဟု သူယုံကြည်ရမည်။

Fear not. These reassuring words were designed to set Abram’s mind at ease. The Mesopotamian kings might return to avenge their defeat, or the heathen Canaanites, already jealous of his growing power, might attack. But God promised to be his “shield,” the symbol of protection in ancient warfare (see Ps. 3:3), and his “reward.” Abram had experienced both during the preceding military expedition, for God had protected him in battle and rewarded him with victory. He must believe that God would continue to do for him what He had done in the past.

 

၂။ ကျွန်ုပ်သည် သားမရှိဘဲ သွားနေရသည်။ အာဗြံ၏ကြောက်ရွံ့မှုသည် စစ်ရေးအရ လက်စားချေခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက်၊ သူ့တွင် သားမရှိသေးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်သည် ပိုမိုတိုက်ရိုက်သောပြဿနာများမှ သူ့ကို ကာနာန်ပြည်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ကတိသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ သားမရှိသူတစ်ဦးဖြစ်နေရင်း၊ များပြားသောလူမျိုးတစ်မျိုး၏ ဘိုးဘေးဖြစ်လာမည်ဟူသော ဘုရားသခင်၏ကတိသည် မည်သို့ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည်နည်း။ သခင်ဘုရားသခင်၊ အာဒိုနိုင်ယာဝဲ ဟူသော ပေါင်းစပ်စကားသည် ဤနေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဘုရားသခင်ကို သခင်၊ အုပ်စိုးသူ၊ နှင့် ဘုရင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး၊ အာဗြံသည် သူ့ကို “ကျွန်ုပ်၏သခင်” အာဒိုနိုင်ဟုခေါ်ဆိုကာ၊ ထို့နောက် ယာဝဲဟူသော ဘုရားသခင်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးနာမည်ကို ထည့်သွင်းသည်။

2. I go childless. Abram’s fear was not so much due to possible military reprisals as to the fact that he was still without an heir. From more immediate problems his mind reverted to the divine promise that had brought him to Canaan in the first place. How could God’s promise come true that he, childless as he was, should become the ancestor of a great nation? The combination, Lord God, ’Adonai Yahweh, occurs here for the first time. Recognizing in God his Lord, Ruler, and Monarch, Abram addresses Him as ’Adonai, “my Lord,” and adds to it the divine personal name Jehovah.

 

ကျွန်ုပ်၏အိမ်တော်၏ စာရင်းစစ်။ ပထမရာစုခေတ်တွင် နူဇီမြို့မှ မေ့စိုပိုတေးမီးယားမှတ်တမ်းများသည် ဤယခင်က မထင်ရှားသောကျမ်းပိုဒ်ကို အလင်းပြခဲ့သည်။ ဤမှတ်တမ်းများအရ သားသမီးမရှိသော ချမ်းသာသောဇနီးမောင်နှံများသည် ၎င်းတို့၏ကျွန်တစ်ဦးကို သားအဖြစ်မွေးစားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို အမွေခံသူအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ၎င်းတို့၏အိုမင်းရင့်ရော်မှုတွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူအဖြစ်လည်းကောင်း သတ်မှတ်နိုင်သည်။ မွေးစားခြင်းနှင့်ဆက်စပ်သော အခွင့်အရေးများနှင့် တာဝန်များကို ရေးသားပြီး၊ တံဆိပ်ခတ်ကာ၊ သက်သေများနှင့် ပါဝင်သူများက လက်မှတ်ထိုးကြသည်။ အာဗြံသည် ထိုခေတ်၏ထုံးစံအတိုင်း သူ၏အယုံကြည်ရဆုံးကျွန်ဖြစ်သော ဒမတ်စကတ်မြို့မှ ဧလျာဇာကို တရားဝင်သားအဖြစ် မွေးစားရန်မှတပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိဟု စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ဤအတွေးကို ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားသော “ကျွန်ုပ်၏အိမ်တော်၏ စာရင်းစစ်” ဟူသော စကားစုတွင် ဖော်ပြထားပြီး၊ စကားလုံးအရ “ကျွန်ုပ်၏အိမ်တော်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု၏သား” ဟုဆိုလိုသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ “ကျွန်ုပ်၏အိမ်တော်၏ အမွေခံသူ” ဖြစ်သည်။ ဤအတွေးကို “အိမ်တော်တွင်မွေးဖွားသူသည် ကျွန်ုပ်၏အမွေခံသူဖြစ်သည်” (အခန်းကွက် ၃) ဟူသော စကားဖြင့် ထင်ရှားစွာထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ အာဗြံ၏အိမ်ထောင်သက်တမ်းတစ်လျှောက် တောင့်တမှု၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ နှင့် စိတ်ပျက်မှုများအားလုံးကို သူ့မှမွေးဖွားသူမဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏အိမ်တော်တွင်မွေးဖွားသူသာ အမွေခံရမည်ဟူသော ဤညည်းညူချက်တွင် ဖော်ပြထားသည်။ အာဗြံ၏အိမ်တော်တွင် မွေးဖွားပြီး အာဗြံ၏ကျွန်များအားလုံးကဲ့သို့ ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခံရသော ဧလျာဇာသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကျွန်တစ်ဦးသာမက၊ သစ္စာရှိသော ဖခင်တစ်ဦး၏ ထိုက်တန်သော နောက်လိုက်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သူသည် “ဘုရားကိုကြောက်ရွံ့မှု၊ အတွေ့အကြုံ၊ နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များရှိသူ” ဖြစ်သည် (PP ၁၇၂)။

The steward of my house. Mesopotamian records, particularly from the city of Nuzi in patriarchal times, have shed a welcome light on this hitherto obscure passage. These records show that wealthy but childless couples might adopt one of their slaves to become the heir to all their property, and also to care for them in old age. The rights and duties connected with adoption were written, sealed, and then signed by several witnesses as well as by both parties to the agreement. Abram feared that no other course was left to him than to follow the common practice of the time and adopt his most trusted servant, Eliezer of Damascus, as his legal son and heir. This thought is expressed first in the Hebrew phrase which the KJV translates “steward of my house,” literally “the son of the possession of my house,” meaning “the one who shall be heir of my house.” The same thought is clearly repeated in the words, “Lo, one born in my house is mine heir” (v. 3). All the longings, sufferings, and disappointments of the years of Abram’s married life are expressed in this lamentation, that not one born of him, but only one born in his house would be his heir. Eliezer, born in Abram’s household and brought up as were all of Abram’s servants, in the fear of the Lord, was not only a trusted slave but a worthy follower of the faithful patriarch. He was “a man of piety, experience, and sound judgment” (PP 172).

 

၅။ ကောင်းကင်သို့ ကြည့်လော့။ ဤသည်မှာ ရူပါရုံကို ညအခါတွင် အာဗြံအား ပေးအပ်ခဲ့သည်ကို ပြသသည်။ ရူပါရုံအတွင်း၊ ဖခင်သည် အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခံရပြီး၊ ကြယ်များဖြင့် တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ၊ သူ၏မျိုးဆက်အရေအတွက်ကို သိလိုလျှင် ထိုကြယ်များကို ရေတွက်ရန်—အကယ်၍ ရေတွက်နိုင်လျှင်—အမိန့်ပေးခံရသည်။

5. Look now toward heaven. This shows that the vision was given to Abram at night. Still in vision, the patriarch was led out into the open and bidden to lift his eyes to the starry sky and count—if he could—its myriad glittering orbs, if he would know the number of his seed.

 

၆။ သူသည် ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်သည်။ ပေါလုသည် ဤကျမ်းပိုဒ်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆ၏ အုတ်မြစ်အဖြစ်အသုံးပြုခဲ့သည် (ရော ၄:၃; ဂလာ ၃:၆)။ ဘုရားသခင်၏ပထမကတိပြုချက်ပြီးနောက် အာဗြံ၏အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသဖြင့် သားသမီးရရှိနိုင်ခြင်းမှာ လျော့နည်းသွားသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို သူမတွန့်ဆုတ်ဘဲ လက်ခံယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် “သူယုံကြည်သည်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော ဟဲအဲမင်ဟူသော ကြိယာသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဆုတောင်းချက်များကို ဘုရားသခင်ကြားနာပြီး ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ကျွန်ုပ်တို့တောင့်တမှုကို အလေးပေးသော အာမင်ဟူသော စကားလုံးနှင့် တူညီသောမူလရင်းမြစ်မှဖြစ်သည်။ ဤကြိယာသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးနှင့် ကတိများအပေါ် ပြည့်စုံသောယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဤနေရာတွင်အသုံးပြုထားသော ကြိယာ၏ပုံစံသည် ဤသည်မှာ အာဗြံ၏ထိုအချိန်က သမိုင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုသာမက၊ တည်မြဲသော စရိုက်လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြသည်။ သူသည် ဆက်လက်ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

6. He believed in the Lord. Paul used this text as the cornerstone on which he erected the doctrine of justification by faith (Rom. 4:3; Gal. 3:6). Although the possibility that Abram would have children had decreased since God’s first promise, as his age increased, he did not hesitate to take God’s word that it would be so. The Hebrew verbal form, translated “he believed,” he’emin, is from the same root as the word amen, with which we emphasize our desire that God may hear and fulfill our prayers. This verb expresses complete trust in the power and promises of God. The particular form of the verb here used expresses, furthermore, that this was not just Abram’s historical experience at the moment, but an abiding character trait as well. He kept on believing.

 

အာဗြံ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ကလေးဆန်သောယုံကြည်မှုသည် သူ့ကို “ဖြောင့်မတ်သူ” ဖြစ်စေခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ထိုအစား၊ ထာဝရဘုရားသည် ၎င်းကို သူ့အတွက် “ဖြောင့်မတ်ခြင်း” အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းဟူသော အရေးကြီးသောအယူအဆများကို ဤနေရာတွင် ပေါင်းစပ်ဖော်ပြထားသည်။ အာဗြံတွင် “ဖြောင့်မတ်ခြင်း” မရှိခဲ့ဘဲ၊ ၎င်းကို ဘုရားသခင်က သူ့အား သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်မှ ထင်ရှားသည်။ အကယ်၍ သူ့တွင်မရှိခဲ့ပါက၊ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။ အာဗြံသည် အပြစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူသားတိုင်းကဲ့သို့ ကယ်တင်ခြင်းလိုအပ်သည်။ သို့သော် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သူ့အား သတ်မှတ်ပေးသောအခါ၊ ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမြှင့်ပေးပြီး၊ သူ၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပေးကာ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ဆုလာဘ်များကို ယူဆောင်လာသည်။ ဤနေရာတွင် ယုံကြည်ခြင်း၏ အပြည့်အဝအရေးပါမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သတ်မှတ်ပေးခြင်းကိုလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖော်ပြထားသည်။ ဤအချက်မှစ၍ ဤအခြေခံအယူအဆနှစ်ခုသည် သမ္မာကျမ်းစာတစ်လျှောက် ဆက်လက်ဖြတ်သန်းပြီး၊ တမန်တော်ပေါလု၏ စာဖြင့် ပြည့်စုံပြီး ဆန်းကြယ်သောကိုင်တွယ်ဖော်ပြမှုကို တွေ့ရသည် (ရော ၄ ကြည့်ပါ)။

Abram’s faith and childlike trust in God did not make him “righteous”; rather, the Lord, “counted it to him for righteousness.” For the first time these important concepts, faith and justification, are brought together. It is obvious that Abram had no “righteousness” until it was credited to him by God. And if he had none, no man has ever had. Abram was a sinner and needed redemption, as does every other human being; but when righteousness was imputed to him, mercy and grace were also extended, effecting the pardon of his sin and bringing the rewards of righteousness. Here for the first time the full importance of faith is brought to view. Here also, for the first time, imputed righteousness is mentioned. From this point onward both fundamental concepts run through the Holy Scriptures, to find exhaustive and masterful treatment by the pen of the apostle Paul (see Rom. 4).

 

၇။ ငါသည် ထာဝရဘုရားဖြစ်သည်။ အခန်းကွက် ၆ နှင့် ၇ အကြားတွင် မသိရှိရသော အချိန်ကာလတစ်ခုရှိခဲ့ရမည်။ ဗျာဒိတ်သစ်သည် နေ့အခါတွင်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နေ့လည်အနီးတွင် (အခန်းကွက် ၁၂ နှင့် ၁၇) ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ယခင်ရူပါရုံသည် ညအခါတွင် (အခန်းကွက် ၅) ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် နောက်တစ်နေ့တွင် သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေမည်။ ဗျာဒိတ်သစ်၏ အစပိုင်းအခြေအနေများကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပေ။

7. I am the Lord. Between vs. 6 and 7 there must have been an interval of indeterminate length. The new revelation takes place during the day, apparently toward the end of the day (vs. 12 and 17), whereas the previous vision had taken place during the night (v. 5). This may have occurred the following day, or possibly later. The initial circumstances of the new revelation are not described.

 

ဤပြည်ကို သင့်အား ပေးရန်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြံအား ကာနာန်ပြည်တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဟု တတိယအကြိမ်အဖြစ် အာမခံပေးသည် (အခန်း ၁၂:၇; ၁၃:၁၄, ၁၅ ကြည့်ပါ)။ သို့သော် သူ၏အခြေအနေသည် ကာနာန်ပြည်သို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိစဉ်ကတည်းက အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ကတိကို အကြိမ်ကြိမ်ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့ပြီး၊ အာဗြံသည် ၎င်း၏ပြည့်စုံမှုကို မြင်တွေ့ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူသည် မေ့စိုပိုတေးမီးယားမှရောက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့သူအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ သားသမီးမရှိသေးသူဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်အတွင်း မေးခွန်းများပေါ်ပေါက်လာခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။

To give thee this land. For the third time God assures Abram that he is to possess the entire land of Canaan (see ch. 12:7; 13:14, 15). But his status had not changed in the least since he first entered Canaan. At intervals God repeated the promise, and Abram accepted it without ever seeing a visible sign of its fulfillment. He was still the homeless wanderer he had been when he arrived from Mesopotamia, and was still childless. It is only natural that questions arose in his mind.

 

၈။ မည်သို့သိရမည်နည်း။ နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုအတွက် ဤတောင်းဆိုမှုသည် ဂိဒေါင် (တရား ၆:၁၇, ၃၆-၄၀) နှင့် ဟေဇကိမင်း (၂ရာ ၂၀:၈) ၏ တောင်းဆိုမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ အာဗြံ၏မေးခွန်းသည် ယုံမဝင်ခြင်း သို့မဟုတ် သံသယဖြစ်ခြင်း၏ လက္ခဏာမဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ ကတိများပြည့်စုံလာရန် နှလုံးသားမှ တောင့်တမှု၏ ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်၊ ဇာခရိသည် ယုံမဝင်စိတ်ဖြင့် နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုကို တောင်းခဲ့သော်လည်း (လုကာ ၁:၁၈, ၂၀)၊ မာရိသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် နောက်ထပ်အာမခံချက်ကို နှိမ့်ချစွာ တောင့်တလျက် ကောင်းကင်တမန်ထံသို့ ဆင်တူမေးခွန်းတစ်ခုကို မေးခဲ့သည် (လုကာ ၁:၃၄, ၃၅)။ နှလုံးသားကို မြင်တော်မူပြီး ထိုအတိုင်း ဖြေကြားပေးသော ဘုရားသခင်သည်၊ သစ္စာရှိသော ကျွန်ဖြစ်သူ အာဗြံ၏ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပြည့်စုံသောအာမခံချက်ကို ရှာဖွေခွင့်ရှိသည်ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

8. Whereby shall I know? This request for a sign may be compared with the requests of Gideon (Judges 6:17, 36–40) and Hezekiah (2 Kings 20:8). Abram’s question was not a symptom of unbelief or doubt, but the expression of heartfelt longing to see the promises of God fulfilled. Later, Zacharias, in unbelief, asked for a sign (Luke 1:18, 20), but Mary put a similar question to the angel in faith, humbly yearning for further assurance (Luke 1:34, 35). God, who sees the heart and answers accordingly, recognized the right of his faithful servant Abram to seek for faith’s full assurance.

 

၉-၁၁။ သင်၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို မည်သည့်အရာကမျှ မထိခိုက်စေရ။—အာဗြဟံကဲ့သို့ သင်၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်သောအရာပေါ်တွင် ကျီးကန်များ သို့မဟုတ် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ မကျရောက်စေရန် သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်ပါ။ သံသယ၏အတွေးတိုင်းကို စကားဖြင့် အလင်းမြင်မည့်အခွင့်မရှိစေရန် ဂရုတစိုက်ထိန်းသိမ်းရမည်။ အလင်းသည် မှောင်မိုက်၏တန်ခိုးများကို ဂုဏ်ပြုသော စကားများမှ အမြဲထွက်ပြေးသွားသည် (စာလွှာ ၇၊ ၁၈၉၂)။

9-11. Let Nothing Mar Your Sacrifice.—Watch as faithfully as did Abraham lest the ravens or any birds of prey alight upon your sacrifice and offering to God. Every thought of doubt should be so guarded that it will not see the light of day by utterance. Light always flees from words which honor the powers of darkness (Letter 7, 1892).

 

၉. နွားမတစ်ကောင်ယူလာပါ။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြံအား ရှေးခေတ်ထုံးစံအတိုင်း စည်းကမ်းတစ်ခုဖွဲ့ရန် နှိမ့်ချဆက်ဆံတော်မူသည်။ “စည်းကမ်းဖွဲ့သည်” သို့မဟုတ် “ပြုလုပ်သည်” (အခန်းကဏ္ဍ ၁၈) ဟူသော စကားရပ်သည် ဤတွင်ဖော်ပြထားသော ထုံးစံမှ “စည်းကမ်းဖြတ်သည်” ဟူ၍ ဆင်းသက်လာသည်။ အာဗြံအား အသုံးပြုရန် ညွှန်ကြားထားသော တိရစ္ဆာန်များသည် နောက်ပိုင်းတွင် မောရှေက ယဇ်ပူဇော်ရန် သတ်မှတ်ထားသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် အတိအကျတူညီသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၁၅; တောလည်ရာ ၁၅:၂၇; ၁၉:၂; တရားသူကြီး ၂၁:၃; ဝတ်ပြုရာ ၁:၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ လေးဘက်ခြေနှင့်တိရစ္ဆာန်များသည် “သုံးနှစ်သား” ဖြစ်ရမည်ဟူသော လိုအပ်ချက်သည် ရင့်မှည့်သောတိရစ္ဆာန်များကို သတ်မှတ်သည်။

9. Take me an heifer. God condescended to enter into a solemn covenant with Abram, in a form customary among the ancients. The expression “to conclude” or “to make” a covenant (v. 18), literally, “to cut” a covenant, was derived from the practice here described. The animals Abram was directed to use were precisely those later prescribed as sacrificial beasts by Moses (see Ex. 29:15; Num. 15:27; 19:2; Deut. 21:3; Lev. 1:14). The requirement that the quadrupeds were to be “three years old” specifies mature animals.

 

၁၀. ၎င်းတို့ကို အလယ်တွင်ခွဲထားသည်။ တိရစ္ဆာန်သုံးကောင်စီသည် သတ်ဖြတ်ပြီး ခွဲထားကာ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်ထားပြီး အကွာအဝေးတစ်ခုထားရှိသည်။ ငှက်များသည် သတ်ဖြတ်ခံရသော်လည်း မခွဲထားပါ။ တစ်ကောင်ကို တစ်ဖက်တွင်ထားပြီး အခြားတစ်ကောင်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်ထားဖွယ်ရှိသည်။ စည်းကမ်းထဲသို့ဝင်သောသူများသည် ခွဲထားသော အပိုင်းများကြားမှလျှောက်သွားရပြီး သဘောတူညီထားသော စည်းကမ်းများကို ထာဝရလိုက်နာရန် သင်္ကေတအဖြစ် ကတိပြုရသည်။ တိရစ္ဆာန်များ၏အသက်သည် စည်းကမ်းတွင်ပါဝင်သူများ၏အသက်ကို ကတိပြုသည်။ ဤထုံးစံသည် ယံရမီယာ၏ခေတ်တွင်လည်း ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည် (ယံရမီယာ ၃၄:၁၈, ၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။

10. Divided them in the midst. Each of the three animals was slaughtered and divided, and the two halves placed one against the other, with a space between. The birds were killed, but not divided. One was probably laid on one side, and the other opposite it. Those entering into the covenant were to walk between the divided pieces, symbolically vowing perpetual obedience to the provisions thus solemnly agreed upon. The lives of the animals pledged the lives of those participating in the covenant. This practice remained in force for many centuries, for we find it practiced in Jeremiah’s time (Jer. 34:18, 19).

 

၁၁. ငှက်များဆင်းလာသည်။ ဤသည်မှာ အိပ်မက်သို့မဟုတ် အမြင်မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ဖြစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ အာဗြံသည် ဘုရားသခင်၏ညွှန်ကြားချက်များကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်မှာ သူသည် သားကောင်များကို စားသုံးရန်ကြိုးစားသော သိမ်းငှက်များကို ဖယ်ရှားခဲ့ရသည်မှ သိသာသည်။ အကယ်၍ မတားဆီးပါက၊ အရှေ့တိုင်းဒေသများတွင် သိမ်းငှက်များနှင့် အခြားငှက်များသည် သေဆုံးသွားသောတိရစ္ဆာန်များကို သေဆုံးပြီးချိန်တွင် ချက်ချင်းစတင်စားသုံးပြီး များသောအားဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်းတို့၏အရိုးများကို သန့်စင်အောင်စားသည်။ အာဗြံသည် ထုံးစံအတိုင်း ယဇ်ပူဇော်ထားသော အပိုင်းများကြားမှ ရိုသေစွာလျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် စည်းကမ်း၏တာဝန်များကို လက်ခံသည့်အနေဖြင့် ထင်ရှားသောအထောက်အထားမရှိခဲ့ပါ။ ၎င်းသည် နောက်ပိုင်းတွင်ဖြစ်ပေါ်လာမည် (အခန်းကဏ္ဍ ၁၇)။ သို့သော် ထိုအချိန်ထိ အာဗြံသည် သားကောင်များကို ဖျက်ဆီးခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ၎င်း၏တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည် (PP ၁၃၇)။

11. The fowls came down. This was, of course, a real occurrence and not merely a vision or dream. The reality of Abram’s fulfilling the divine directives is implied by the fact that he had to drive away birds of prey that tried to feed on the carcasses. If they are not prevented from doing so, vultures and other birds, in Oriental lands, begin to consume fallen animals immediately upon their death, usually picking their bones clean within a matter of minutes. Abram reverently walked between the severed parts of the sacrifice, according to custom, yet there was no visible evidence that God on His part accepted the obligations of the covenant. This was to come later (v. 17). But until then Abram felt it his duty to protect the carcasses from being torn to pieces and devoured (PP 137).

 

၁၂. အိပ်ပျော်ခြင်း။ အာဗြံ၏အိပ်ပျော်ခြင်းသည် တစ်နေ့တာ၏ပင်ပန်းမှုကြောင့်ဖြစ်သည့် သဘာဝအိပ်စက်ခြင်းဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်ကြောင့်ဖြစ်သည့်အိပ်စက်ခြင်းဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မဖော်ပြထားပါ။ “အိပ်ပျော်ခြင်း” ဟူသော ဟီးဗရူးစကားလုံးသည် ဘုရားသခင်က ဧဝကိုဖန်ဆင်းစဉ် အာဒံအား အိပ်မွေ့စေသောအခြေအနေအတွက် အခန်းကဏ္ဍ ၂:၂၁ တွင်လည်း အသုံးပြုသည်။ ၁ဓမ္မရာဇဝင် ၂၆:၁၂ တွင် ဤတူညီသော “အိပ်ပျော်ခြင်း” သည် “ထာဝရဘုရားထံမှ” ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤထူးခြားသောစကားလုံးအသုံးပြုမှု၊ အာဗြံအိပ်ပျော်နေစဉ် ဘုရားသခင်ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာသည့်အချက်နှင့်အတူ၊ အိပ်ပျော်ခြင်းသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်ဟု ထောက်ခံပုံရသည်။

12. A deep sleep. Whether Abram’s sleep was the natural result of weariness from the day’s work or a sleep induced by God is not stated. The Hebrew word translated “deep sleep” is also used in ch. 2:21 for the unconscious state God caused to fall upon Adam when He created Eve. In 1 Sam. 26:12 this same “deep sleep” is said to be “from the Lord.” The use of this particular word, together with the fact that God appeared to Abram while he thus slept, seems to support the view that the sleep was supernaturally induced.

 

မှောင်မိုက်ကြီးစွာ။ အာဗြံအပေါ်သို့ရောက်လာသော ဤထိတ်လန့်မှု၏အဓိပ္ပာယ်ကို မဖော်ပြထားပါ။ ၎င်းသည် သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်များခံစားရမည့်ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သူ့အား အထင်အရှားပြရန် ဘုရားသခင်က ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမည်။

Great darkness. The meaning of this horror which came over Abram is not given. It may have been designed by God to impress him with the affliction his posterity was to suffer.

 

၁၃. သေချာစွာသိပါ။ ဤအိပ်မက်—သို့မဟုတ် အမြင်ဖြစ်နိုင်သည်—သည် အာဗြံအား ယခင်ကပေးထားသော ကတိများကို ရှင်းလင်းစေသည်။ ယခုဖွင့်ပြထားသော ထပ်မံအချက်အလက်များသည် ကာနာန်ပိုင်ဆိုင်မှုကို ချက်ချင်းမျှော်လင့်၍မရဟု ရှင်းလင်းစေသည်။ ကတိများ၏သေချာမှုကို ဟီးဗရူးဘာသာတွင်ဖြစ်နိုင်သမျှ အားကောင်းဆုံးသော ဘာသာစကားဖြင့်ဖော်ပြထားသည်။ ဤစကားစုကို စာသားအတိုင်း “သိလျက်နှင့်သိရလိမ့်မည်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ အာဗြံသည် သူမည်မျှကြာရှည် ကတိထားရာပြည်၌ ဧည့်သည်အဖြစ်နေရမည်ကို၊ ဘုရားသခင်၏ကတိများ မည်သို့ဖြည့်ဆည်းမည်ကို အကြိမ်များစွာ တွေးတောခဲ့ပေမည်။ ဤဖွင့်ပြချက်သည် သူအသက်ရှင်နေသမျှ လှည့်လည်သူအဖြစ်နေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏မမွေးသေးသော သားစဉ်မြေးဆက်များသည် လေးမျိုးဆက်အထိ ဤအတိုင်းဖြစ်မည်ဟု မသေချာမှုမရှိစေခဲ့ပါ။ ၎င်းတို့နေထိုင်မည့်ပြည်ကို အမြင်တွင် မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ၎င်း၏ဖြည့်ဆည်းမှုသည် ကာနာန်နှင့် အီဂျစ်နှစ်ခုစလုံးပါဝင်သည်ကို ရှင်းလင်းစေသည်။ အာဗြံနှင့် ဣဇာက်ခေတ်တွင် ကာနာန်သည် အီဂျစ်နှင့် စီးပွားရေးအရ မှီခိုနေရပြီး၊ ယာကုပ်နှင့် ယောသပ်ခေတ်တွင် ဟစ်ဆို့စ်ဘုရင်များလက်အောက်တွင် နိုင်ငံရေးအရ မှီခိုနေရသည်မှာ ထူးဆန်းမဟုတ်ပါ။

13. Know of a surety. This dream—or perhaps it was a vision—clarified for Abram the promises previously made to him. Additional information now revealed made it clear that immediate possession of Canaan could not be expected. But the certainty of the promises is stated in the strongest possible language of which Hebrew is capable. The phrase may be rendered literally, “knowing thou shalt know.” Abram may have wondered many times how much longer he would have to remain a stranger in the Land of Promise, and how he would ever realize the fulfillment of God’s promises. This revelation left no uncertainty as to the fact that he would remain a wanderer as long as he lived, as would his unborn descendants for four generations. The land of their sojourn is not mentioned in the vision, but its fulfillment made clear that both Canaan and Egypt were included. Canaan being economically dependent upon Egypt during the days of Abram and Isaac, and politically dependent as well under the Hyksos kings in Jacob’s and Joseph’s time, it is not strange to find both lands included in the singular “a land.”

 

၁၃. ၎င်းတို့ကို ကျွန်ချသည်။ အာဗြံ၏သားစဉ်မြေးဆက်များအတွက် ထူးကဲသောကတိများပေးထားသည့်တိုင်၊ ၎င်းတို့သည် သူတို့နေထိုင်ရာအရပ်ရှိသူများကို ကျွန်ခံရမည်ဟူသော အချက်သည် အာဗြံအတွက် ထူးဆန်းပုံရသည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် သင့်လျော်သောအချိန်တွင် ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်။ သူ၏မြေးယာကုပ်သည် လာဗန်ထံတွင် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျွန်ခံခဲ့သည် (အခန်းကဏ္ဍ ၃၁:၄၁)။ သူ၏မြစ်သားယောသပ်သည် ကျွန်အဖြစ်ရောင်းချခံရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ထောင်ချခံရသည် (အခန်းကဏ္ဍ ၃၉:၁; ၄၀:၄)။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ဣသရေလလူမျိုးအားလုံးသည် အီဂျစ်တွင် ကျွန်အဖြစ်ဖြစ်လာခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁:၁၃, ၁၄)။

Serve them. How strange it must have seemed to Abram that his seed, concerning whom such wonderful promises had been made, were to serve those in whose midst they should live. This prophecy was fulfilled in due time. Jacob, his grandson, became a servant for 20 years to Laban (ch. 31:41). Joseph, his great-grandson, was even sold as a slave, and later imprisoned (see chs. 39:1; 40:4). Finally, all the descendants of Israel were made slaves in Egypt (Ex. 1:13, 14).

 

၁၃. ၎င်းတို့ကို ညှဉ်းဆဲသည်။ ဣသရေလ၏နေထိုင်မှုသည် ကျွန်ခံမှုသာမက ညှဉ်းဆဲမှု—ဖိနှိပ်မှု—ကိုပါ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤဝါကျများသည် အင်္ဂလိပ်စာဖတ်သူအတွက် မရေရာပုံရသော်လည်း၊ ဟီးဗရူးဘာသာနှင့် ရင်းနှီးသူအတွက် မရေရာပါ။ ပြောင်းပြန်တူညီမှုစည်းမျဉ်းအရ၊ နောက်ဆုံးအဖွဲ့ဝင်သည် နောက်တစ်ကြိမ်ဖော်ပြသည့်အခါ ပထမဆုံးဖြစ်လာပြီး၊ “၎င်းတို့ကို ညှဉ်းဆဲသည်” ဟူသော စကားရပ်ရှိ “၎င်းတို့” သည် “၎င်းတို့ကို ကျွန်ချသည်” ရှိ “၎င်းတို့” ကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းသည် (အခန်းကဏ္ဍ ၁၀:၁, ၂ ကိုကြည့်ပါ)။

They shall afflict them. Israel’s sojourn was to include not only servitude but affliction—persecution—as well. The sequence of pronouns seems rather ambiguous to the English reader, but is not so to one acquainted with Hebrew. According to the rule of inverted parallelism, in which the last member of a pair comes first when the parallelism is next mentioned, the pronoun “they” in the expression “they shall afflict them” refers back to the “them” of “shall serve them” (see on Gen. 10:1, 2).

 

ဤပရောဖက်ပြုချက်၏ဖြည့်ဆည်းမှုကို ရာစုနှစ်လေးခုနီးပါးတိုင်း မျိုးဆက်တိုင်းတွင် ခြေရာခံနိုင်သည်။ အာဗြံ၏သားဣဇာက်သည် ဣရှမေလထံမှ “ညှဉ်းဆဲခံရသည်” (ဂလာတိ ၄:၂၉; ကမ္ဘာဦး ၂၁:၉)။ ယာကုပ်သည် ဧသောထံမှ (အခန်းကဏ္ဍ ၂၇:၄၁–၄၃) နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် လာဗန်ထံမှ (အခန်းကဏ္ဍ ၃၁:၂, ၂၁, ၂၉) အသက်ဘေးမှ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ ယောသပ်သည် သူ၏ညီအစ်ကိုများက ကျွန်အဖြစ်ရောင်းချခံရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မတရားထောင်ချခံရသည် (အခန်းကဏ္ဍ ၃၇:၂၈; ၃၉:၂၀)။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ဣသရေလလူမျိုးများသည် ယောသပ်သေဆုံးပြီးနောက် အီဂျစ်လူများက ပြင်းထန်စွာ “ညှဉ်းဆဲခံရသည်” (ထွက်မြောက်ရာ ၁:၈, ၁၂)။

The fulfillment of this prophecy may be traced in practically every generation for four centuries. Abram’s son Isaac was “persecuted” by Ishmael (Gal. 4:29; cf. Gen. 21:9). Jacob fled for his life from Esau (Gen. 27:41–43) and later from Laban (ch. 31:2, 21, 29). Joseph was sold by his own brothers as a slave and later unjustly thrown in jail (chs. 37:28; 39:20). The children of Israel, finally, were sorely “afflicted” by the Egyptians after Joseph’s death (Ex. 1:8, 12).

 

၁၃. အနှစ်လေးရာ။ ဖြေရမည့်မေးခွန်းများမှာ- (၁) ၎င်းသည် ညှဉ်းဆဲခံရသည့်အချိန်သို့မဟုတ် နေထိုင်သည့်အချိန်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုစလုံးဖြစ်သည်ဖြစ်စေ။ (၂) ဤအနှစ်လေးရာသည် ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၀, ၄၁ နှင့် ဂလာတိ ၃:၁၆, ၁၇ ရှိ အနှစ်လေးရာသုံးဆယ်နှင့် မည်သို့ဆက်စပ်သနည်း။ ပထမမေးခွန်းသည် ဒုတိယမေးခွန်း၏ဖြေရှင်းမှုပေါ်တွင် မူတည်သည်။

Four hundred years. The questions to be answered are: (1) Is this the time of affliction or the time of sojourning, or both? (2) How are these 400 years related to the 430 of Ex. 12:40, 41 and Gal. 3:16, 17? The first question hinges upon a solution to the second.

 

ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၀ တွင် “အီဂျစ်ပြည်တွင်နေထိုင်သော ဣသရေလလူမျိုးများ၏ နေထိုင်မှုသည် အနှစ်လေးရာသုံးဆယ်ဖြစ်သည်” ဟူသော ဖော်ပြချက်သည် ဟီးဗရူးလူမျိုးများသည် ယာကုပ်ဝင်ရောက်မှုမှ ထွက်မြောက်ရာအထိ အီဂျစ်တွင် အနှစ်လေးရာသုံးဆယ်နေထိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုပုံရသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဂလာတိ ၃:၁၆, ၁၇ တွင် ဖော်ပြထားပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် အာဗြံအကြား စည်းကမ်းဖွဲ့ပြီး အနှစ်လေးရာသုံးဆယ်အကြာတွင် သိနာတောင်တွင် ပညတ်တရားကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ အကယ်၍ ပေါလုသည် အာဗြံအား ဟာရန်တွင်ပေးခဲ့သော ပထမကတိကို ရည်ညွှန်းပါက (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၁–၃)၊ အနှစ်လေးရာသုံးဆယ်သည် အာဗြံအသက် ၇၅ နှစ်တွင် စတင်ခဲ့သည် (အခန်းကဏ္ဍ ၁၂:၄)။ ညှဉ်းဆဲမှု၏အနှစ်လေးရာသည် ထို့နောက် အနှစ် ၃၀ အကြာ၊ အာဗြံအသက် ၁၀၅ နှစ်နှင့် သူ၏သားဣဇာက်အသက် ၅ နှစ်တွင် (အခန်းကဏ္ဍ ၂၁:၅) စတင်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဣရှမေလသည် “ဇာတိအလိုအရ မွေးဖွားသူသည် ဝိညာဉ်အလိုအရ မွေးဖွားသူ [ဣဇာက်] ကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သည့်အချိန်နှင့် အနီးကပ်ဖြစ်မည်” (ဂလာတိ ၄:၂၉; ကမ္ဘာဦး ၂၁:၉–၁၁)။

The statement in Ex. 12:40, that “the sojourning of the children of Israel, who dwelt in Egypt, was four hundred and thirty years,” seems to imply that the Hebrews actually spent 430 years there, from Jacob’s entry to the Exodus. That this cannot be the meaning is evident from Gal. 3:16, 17, where it is stated that the law was promulgated at Sinai 430 years after the covenant between God and Abram. If Paul refers to the first promise made to Abram in Haran (Gen. 12:1–3), the 430 years began when Abram was 75 years old (ch. 12:4). The 400 years of affliction would then begin 30 years later, when Abram was 105 and his son Isaac 5 years old (ch. 21:5). This would be about the time Ishmael, who “was born after the flesh persecuted him [Isaac] that was born after the Spirit” (Gal. 4:29; Gen. 21:9–11).

 

အာဗြံ၏ခေါ်ဆိုမှုမှ ယာကုပ်အီဂျစ်သို့ဝင်ရောက်မှုအထိ အတိအကျအချိန်သည် အနှစ်နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ငါးဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၁:၅; ၂၅:၂၆; ၄၇:၉ ကိုကြည့်ပါ)၊ ၎င်းသည် အနှစ်လေးရာသုံးဆယ်၏ အနှစ်နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ငါးကို ဟီးဗရူးလူမျိုးများအီဂျစ်တွင်နေထိုင်သည့်အချိန်အဖြစ် ချန်ထားမည်ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၀ ၏ အနှစ်လေးရာသုံးဆယ်သည် အာဗြံ၏ခေါ်ဆိုမှုမှ ထွက်မြောက်ရာအထိ ကာနာန်နှင့် အီဂျစ်တွင်နေထိုင်မှုကို ပါဝင်ရမည်။ လက်တင်ဘာသာပြန်ကျမ်းစာ (LXX) သည် ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၀ ကို ဤသို့ဘာသာပြန်သည်- “ဣသရေလလူမျိုးများ၏ နေထိုင်မှုသည် အီဂျစ်ပြည်နှင့် ကာနာန်ပြည်တွင် နေထိုင်စဉ် အနှစ်လေးရာသုံးဆယ်ဖြစ်သည်”။ ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ကာနာန်ပြည်သည် အဆိုပါခေတ်တွင် အီဂျစ်နှင့် မှီခိုနေရပြီး၊ အီဂျစ်ဘုရင်များက ၎င်းကို ၎င်းတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ယူဆပြီး ထိုသို့ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ဆယ့်ရှစ်ခုမြောက်မင်းဆက်အတွင်း၊ ပါလစတိုင်းနှင့် ဆီးရီးယားကို ထိန်းချုပ်ထားသော ဘုရင်များလက်ထက်တွင်၊ မောရှေသည် ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၀ တွင်အသုံးပြုသော “အီဂျစ်” ဟူသော ဝေါဟာရတွင် ကာနာန်ကို သင့်လျော်စွာ ထည့်သွင်းနိုင်သည်။

The exact time from the call of Abram to Jacob’s entry into Egypt was 215 years (see Gen. 21:5; 25:26; 47:9), which would leave 215 years of the 430 as the actual time the Hebrews spent there. For this reason the 430 years of Ex. 12:40 must include the sojourn in Canaan as well as that in Egypt, from Abram’s call to the Exodus. The LXX renders Ex. 12:40 thus: “And the sojourning of the children of Israel, while they sojourned in the land of Egypt and the land of Chanaan, was four hundred and thirty years.” As already pointed out, the land of Canaan was so dependent upon Egypt during the patriarchal period that Egyptian kings actually considered it theirs and referred to it as such. During the Eighteenth Dynasty, whose kings controlled both Palestine and Syria, Moses could appropriately include Canaan in the term Egypt as used in Ex. 12:40.

 

၁၃. ထိုနိုင်ငံ။ ရည်ညွှန်းထားသော နိုင်ငံ၏အမည်ကို မဖော်ပြဘဲ၊ ပရောဖက်ပြုချက်သည် အီဂျစ်ပြည်အပေါ်သို့ ရောက်လာသော ဘေးဒဏ်များကို ညွှန်ပြသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၆:၆ ကိုကြည့်ပါ)။

That nation. Without revealing the name of the nation referred to, the prophecy points to the time of the plagues that came upon Egypt (see Ex. 6:6).

၁၃. စည်းစိမ်များစွာဖြင့် ထွက်လာလိမ့်မည်။ ဤကတိသည် ဟီးဗရူးလူမျိုးများ၏ ကျွန်ခံမှုမှ အံ့ဖွယ်လွတ်မြောက်မှုနှင့် ၎င်းတို့သယ်ဆောင်လာသော ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများဖြင့် ထူးခြားစွာ ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃၆)။

Come out with great substance. This promise was remarkably fulfilled in the miraculous deliverance of the Hebrews from bondage, and in the immense wealth they carried with them (Ex. 12:36).

 

 

၁၅. သင်၏ဘိုးဘေးများထံသို့ သွားလိမ့်မည်။ မှတ်ချက်ပေးသူအများစုသည် ဤကျမ်းပိုဒ်ကို ဝိညာဉ်၏မသေနိုင်မှုနှင့် သေဆုံးသွားသောဝိညာဉ်များ၏ တစ်နေရာရာတွင် ခန္ဓာကိုယ်မပါဘဲ တည်ရှိမှုဟု ရှင်းပြသည်။ သို့သော်၊ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ဟီးဗရူးဘာသာ၏ သာမန်ပုံသဏ္ဌာန်စကားကို လျစ်လျူရှုပြီး ပုံသဏ္ဌာန်စကားမှ စာသားအတိုင်းအဓိပ္ပာယ်ကို အတင်းဖိအကောင်အထည်ဖော်သည်။ “ဘိုးဘေးများထံသို့ သွားသည်” (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၅)၊ “လူများထံသို့ စုရုံးခြင်းခံရသည်” (အခန်းကဏ္ဍ ၂၅:၈, ၁၇) သို့မဟုတ် “ဘိုးဘေးများထံသို့” (တရားသူကြီး ၂:၁၀)၊ နှင့် “ဘိုးဘေးများနှင့် အိပ်စက်သည်” (၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၀:၃၅) တို့သည် “သေဆုံးသည်” ဟူသော ဟီးဗရူးဘာသာဖြင့် သာမန်သုံးစကားများဖြစ်သည်။ ဤစကားရပ်များမှ ဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မပါဘဲ မသေနိုင်မှုကို ဆိုလိုသည်ဟု ယူဆခြင်းသည် ကျမ်းစာတွင် အခြားနေရာများတွင် အထူးသဖြင့် ငြင်းဆိုထားသည့်အရာကို မမှန်ကန်စွာ ယူဆခြင်းဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ဆာလံ ၁၄၆:၄; ဒေသနာ ၉:၅, ၆ စသည်တို့ကို ကြည့်ပါ)။ အာဗြံသည် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားပြီး၊ အားလုံးသောခေတ်များ၏ သူရဲကောင်းများသည် ၎င်းတို့၏ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ဆုချီးမြှင့်ခံရသည်အထိ ကတိကို မရရှိခဲ့ပါ (ဟီးဗရူး ၁၁:၁၀, ၁၃, ၃၉, ၄၀; ၁သက်သာလောနိတ် ၄:၁၆, ၁၇; မဿဲ ၁၆:၂၇; ကောလောသဲ ၃:၃, ၄ ကိုကြည့်ပါ)။

15. Go to thy fathers. Most commentators explain this text as implying the immortality of the soul and its disembodied existence in some haven of departed souls. Such an interpretation, however, ignores a common Hebrew figure of speech and forces a literal meaning from figurative words. To “go to” one’s fathers (Gen. 15:15), to be “gathered to” one’s people (ch. 25:8, 17) or to one’s fathers (Judges 2:10), and to sleep with one’s fathers (2 Kings 10:35) are common Hebrew euphemisms meaning simply “to die.” To imply from these expressions the immorality of the soul apart from the body is to assume to be true that which the Scriptures elsewhere specifically deny (see, for example, Ps. 146:4; Eccl. 9:5, 6; etc.). Abram eventually died, and will not receive the promise until the heroes of all ages are rewarded for their faith (see Heb. 11:10, 13, 39, 40; 1 Thess. 4:16, 17; Matt. 16:27; Col. 3:3, 4).

 

၁၅. သင်္ဂြိုဟ်ခံရလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် အာဗြံအား သူ၏ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်သို့မဟုတ် အခြားနေရာသို့ ပျံသန်းသွားမည်ဟု ကတိမပေးခဲ့ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ သူသည် သူ၏ဘိုးဘေးများကဲ့သို့ သင်္ဂြိုဟ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏သင်္ချိုင်းများတွင် အနားယူနေကြပြီး၊ အာဗြံသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ ထိုနေရာတွင်ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် အာဗြံအား အိုမင်းခြင်းအား ငြိမ်းချမ်းစွာ ခံစားရမည်ဟူသော အာမခံချက်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ အာဗြံသည် အသက် ၁၇၅ နှစ်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၅:၇, ၈)။

Be buried. This emphasizes the view just expressed, that Abram was not promised that his soul would wing its flight to heaven or to any other place. He would be buried as his ancestors had been. They were resting in their graves; Abram would join them there. Nevertheless, God comforted him with the assurance of a peaceful old age. Abram lived to be 175 years old (Gen. 25:7, 8).

 

၁၆. လေးမျိုးဆက်မြောက်တွင်။ အခန်းကဏ္ဍ ၁၃ ၏ အနှစ်လေးရာကို ဟီးဗရူးလူမျိုးများအီဂျစ်တွင်နေထိုင်သည့်အချိန်အဖြစ် အသုံးပြုသော မှတ်ချက်ပေးသူများသည် ဤနေရာတွင် ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် မျိုးဆက်လေးခုသည် တစ်ခုချင်းစီအနှစ်တစ်ရာအတိအကျ ပျမ်းမျှရှိသည်ဟု ယူဆရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရရှိနိုင်သော အထောက်အထားများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ အခန်းကဏ္ဍ ၁၃ ၏ အနှစ်လေးရာသည် အာဗြံမှ ထွက်မြောက်ရာအထိ အချိန်ကို ရည်ညွှန်းရမည်ဖြစ်ပြီး (အခန်းကဏ္ဍ ၁၃ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဣသရေလ၏ အီဂျစ်တွင်နေထိုင်မှု၏ အမှန်တကယ်အချိန်သည် အနှစ်နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ငါးသာဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ၊ ဤပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ၎င်း၏ဖြည့်ဆည်းမှုကြားတွင် ကွဲလွဲမှုမရှိပါ။ ကာလက်သည် ယုဒါမှ လေးမျိုးဆက်မြောက်ဖြစ်သည် (၁ရာဇဝင် ၂:၃–၅, ၁၈)၊ မောရှေသည် လေဝိမှဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၆:၁၆–၂၀)။ ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၃, ၁၆ ကို အခြေခံ၍ “မျိုးဆက်” ၏အရှည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကြိုးစားမှုများသည် မဖြစ်မနေဖြစ်ပြီး၊ ရလဒ်များသည် လွဲမှားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော်လည်း၊ တစ်မျိုးဆက် သို့မဟုတ် လူအုပ်စုတစ်ခုသည် အီဂျစ်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ နှစ်ခုသည် ထိုတွင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ လေးခုမြောက်သည် ထွက်လာခဲ့သည်။

16. In the fourth generation. Commentators who apply the 400 years of v. 13 to the actual time the Hebrews spent in Egypt find a grave difficulty here. They must assume that the four generations averaged exactly 100 years each. This is contrary to available evidence. However, since the 400 years of v. 13 must refer to the time from Abram to the Exodus (see on v. 13), and the actual time of Israel’s stay in Egypt was only some 215 years, no discrepancy exists between this prediction and its fulfillment. Caleb belonged to the fourth generation from Judah (1 Chron. 2:3–5, 18), and Moses, from Levi (Ex. 6:16–20). Attempts to determine the length of a “generation” on the basis of Gen. 15:13, 16 are unjustified, and the results quite sure to be misleading. However ever this may be, one “generation,” or group of people, went into Egypt, two dwelt there, and a fourth came out.

 

၁၆. အာမောရိလူမျိုးများ၏ ဒုစရိုက်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိဖြည့်ဆည်းမှု၏ နှောင့်နှေးမှုအတွက် အခြေခံအကြောင်းပြချက်နှစ်ခုရှိသည်။ ပထမအနေဖြင့်၊ အာဗြံ၏သားစဉ်မြေးဆက်များသည် ထိုနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်နိုင်လောက်အောင် များပြားလာရန် အချိန်လိုအပ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာနှင့် တရားမျှတမှုသည် အာမောရိလူမျိုးများအတွက် ၎င်းတို့၏ ကျေးဇူးတော်နေ့ကို သက်တမ်းတိုးပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်၊ သို့မှသာ ၎င်းတို့အား ဖျက်ဆီးပြီး ၎င်းတို့၏နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်သည့်အခါ ဘုရားသခင်အား မတရားမှုနှင့် ဘက်လိုက်မှုဟု စွပ်စွဲခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ ဟီးဗရူးလူမျိုးများသည် ထိုပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသလို၊ ဘုရားသခင်သည် အာမောရိလူမျိုးများကို ဖယ်ရှားရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပါ။

The iniquity of the Amorites. There were two fundamental reasons for the apparent delay in the fulfillment of the divine promise. In the first place, it would take time for Abram’s seed to multiply to the point of being able to take over the country. In the second place, divine love and justice claimed for the Amorites an extension of their day of grace, lest they or others should charge God with unfairness and partiality when the time should come to destroy them and take over their country. In other words, the Hebrews were not ready to possess the land, nor was God ready to dispossess the Amorites.

 

နိုင်ငံများသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှုကို မခံရမီ မသွားရောက်ရမည့် ဒုစရိုက်၏ သတ်မှတ်ထားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုရှိသည်။ မောရှေ၏ခေတ်တွင် ကာနာန်လူမျိုးများ၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် အကျင့်စာရိတ္တယိုယွင်းမှု၏ နက်နဲမှုကို ၎င်းတို့၏ မကြာသေးမီကရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် စာပေများက ဖော်ပြသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ဘုရားများကို သွေးဆာနေသော၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ္တဝါများအဖြစ်၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သတ်ဖြတ်လှည့်ဖြားကာ၊ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် အကျင့်ပျက်ခြစားသူများအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ မျိုးရိုးဆက်မဖြစ်မီ လူမျိုးများနှင့် ဆိုဒုံမြို့သားများကဲ့သို့၊ ကာနာန်လူမျိုးများသည် ၎င်းတို့၏ဘုရားများကဲ့သို့၊ အဆိုးရွားဆုံးသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံရသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ကလေးများကို ယဇ်ပူဇော်ကာ၊ မြွေများကို ကိုးကွယ်ကာ၊ ၎င်းတို့၏ ဗိမာန်များတွင် အကျင့်ပျက်ခြစားသော ထုံးတမ်းများကို ကျင့်သုံးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့၏ သန့်ရှင်းရာဌာနများတွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးနှစ်မျိုးလုံး၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပြည့်တန်ဆာများကို ထားရှိသည်။ အာမောရိလူမျိုးများသည် ကာနာန်လူမျိုးများအနက် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာတွင် ကာနာန်နေထိုင်သူအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည် (ယောရှု ၂၄:၁၅; တရားသူကြီး ၆:၁၀ စသည်တို့ကို ကြည့်ပါ)။

There is a fixed degree of iniquity beyond which nations may not go without incurring the judgments of God. The depth of depravity and moral degeneration to which the peoples of Canaan had sunk by the time of Moses is revealed by their mythological literature, recently discovered. They describe their gods as blood-thirsty and cruel beings, killing and deceiving each other, and immoral beyond imagination. As were the antediluvians and the men of Sodom, the men of Canaan, like their gods, were controlled by the basest passions. We find them sacrificing their children, worshiping serpents, and practicing immoral rituals in their temples. Their sanctuaries housed professional prostitutes of both sexes. The Amorites, most powerful of several Canaanite tribes, here stand for all the inhabitants of Canaan (see Joshua 24:15; Judges 6:10; etc.).

 

၁၆. ကောင်းသောအမောရိလူမျိုးများအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကြာရှည်သည်းခံမှု—အာဗြဟံ၏ခေတ်တွင် သခင်ဘုရားက “အမောရိလူမျိုးတို့၏ ဒုစရိုက်သည် ပြည့်စုံခြင်းမရှိသေး” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးခွင့်မပြုခဲ့ပါ။ ဤတွင် ဘုရားသခင်၏ ကြာရှည်သည်းခံမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ အမောရိလူမျိုးတို့သည် သူ၏တရားတော်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို စစ်မှန်ပြီး အသက်ရှင်သော ဘုရားသခင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် ၎င်းတို့အနက် ကောင်းမွန်သောသူ အနည်းငယ်ရှိခဲ့ပြီး၊ ဤအနည်းငယ်အတွက် သူသည် ကြာရှည်သည်းခံခဲ့သည်။ ရာစုနှစ်များအကြာတွင်၊ ဣသရေလလူမျိုးတို့ အီဂျစ်ပြည်မှ ကတိထားရာပြည်သို့ ပြန်လာသောအခါ၊ အမောရိလူမျိုးတို့သည် “ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ရှေ့မှောက်တွင် နှင်ထုတ်ခံရသည်။” ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏တရားတော်ကို ဆက်လက်တမင်တကာ လျစ်လျူရှုသည့်အတွက် နောက်ဆုံးတွင် ဘေးဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရသည် (အာအက်ချ် ဇူလိုင်လ ၁၂၊ ၁၉၀၆)။

16. God Bore Long for Sake of Good Amorites.—In the days of Abraham the Lord declared, “The iniquity of the Amorites is not yet full.” He would not at that time allow them to be destroyed. In this is revealed the long-sufferance of God. The Amorites were at enmity against His law; they believed not in Him as the true and living God; but among them were a few good persons, and for the sake of these few, He forbore long. Centuries afterward, when the Israelites returned from Egypt to the promised land, the Amorites were “cast out before the children of Israel.” They finally suffered calamity because of continued willful disregard of the law of God (RH July 12, 1906).

 

(ဒေ ၈:၁၁၊ ၁၂)။ အလင်းကိုငြင်းပယ်ခြင်းသည် အာမောရိလူမျိုးများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်

(Eccl. 8:11, 12). Rejection of Light Led to Destruction of Amorites

 

(ဒေ ၈:၁၁၊ ၁၂)။ အလင်းကိုငြင်းပယ်ခြင်းသည် အာမောရိလူမျိုးများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။—အာမောရိလူမျိုးများသည် ကာနာန်ပြည်၏ နေထိုင်သူများဖြစ်ပြီး၊ သခင်ဘုရားသည် ကာနာန်ပြည်ကို ဣသရေလလူမျိုးများအား ကတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏လူများသည် ထိုပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် အချိန်ကာလရှည်လျားကြာရှည်စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ၎င်းသည် ဤကာလရှည်လျားရမည့်အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အား အာမောရိလူမျိုးတို့၏ ဒုစရိုက်သည် ပြည့်စုံခြင်းမရှိသေးဟု ပြောခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏နှင်ထုတ်ခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ဒုစရိုက်ခွက်ပြည့်စုံသည်အထိ မတရားနိုင်ခဲ့ပေ။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဒုစရိုက်သည် ၎င်းတို့၏လမ်းကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏အပြစ်သင့်မှုသည် ဖျက်ဆီးခြင်းအတွက် လုံလောက်မှုမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်း၏မေတ္တာနှင့်သနားကရုဏာဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့အား ပိုမိုထင်ရှားသောအလင်းတန်းများဖြင့် အလင်းပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ဒုစရိုက်လမ်းအတွက် အကြောင်းမရှိစေရန် ၎င်း၏အံ့ဖွယ်တန်ခိုးလုပ်ဆောင်မှုကို မြင်တွေ့ရန် အခွင့်အလမ်းပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးများ၊ မြို့များနှင့် တစ်ဦးချင်းအား ဤသို့ဆက်ဆံသည်။ သတ်မှတ်ထားသော စမ်းသပ်ကာလတစ်ခုအတွင်း ၎င်းသည် လူမျိုးများ၊ မြို့များနှင့် တစ်ဦးချင်းအပေါ် အချိန်ကြာရှည်သည်းခံသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ၎င်းထံသို့လာရန်နှင့် အသက်ရှင်ရန် မလာကြဟု ထင်ရှားသောအခါ၊ တရားစီရင်ခြင်းများကို ၎င်းတို့အပေါ် သက်ရောက်သည်။ အာမောရိလူမျိုးများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကျရောက်ခဲ့သောအချိန်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏တရားကို ချိုးဖောက်သူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ရှိသူကို လုံးဝမလွှတ်ကြောင်း သိရှိရမည့်အချိန်လည်း ရောက်လာလိမ့်မည် (အထက်ပါ၊ မေ ၂၊ ၁၈၉ hipothetical)။

(Eccl. 8:11, 12). Rejection of Light Led to Destruction of Amorites.—The Amorites were inhabitants of Canaan, and the Lord had promised the land of Canaan to the Israelites; but a long interval must pass before His people should possess the land. He stated the reason why this interval must pass. He told them that the iniquity of the Amorites was not yet full, and their expulsion and extermination could not be justified until they had filled up the cup of their iniquity. Idolatry and sin marked their course, but the measure of their guilt was not such that they could be devoted to destruction. In His love and pity God would let light shine upon them in more distinct rays; He would give them opportunity to behold the working of His wondrous power, that there might be no excuse for their course of evil. It is thus that God deals with the nations. Through a certain period of probation He exercises long-suffering toward nations, cities, and individuals. But when it is evident that they will not come unto Him that they might have life, judgments are visited upon them. The time came when judgment was inflicted upon the Amorites, and the time will come when all the transgressors of His law will know that God will by no means clear the guilty (Ibid., May 2, 1893).

 

၁၇. မီးလျှံထွန်းသောမီးအိမ်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိများ၏ သေချာမှုကို အာဗြံအား အထင်အရှားပြရန် ဤဘုရားသခင်၏ ဖွင့်ပြမှု၏ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည်။ “မီးခိုးထွက်နေသောမီးဖို” သို့မဟုတ် “မီးလျှံထွန်းသောမီးအိမ်” သည် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိမှု၏ သင်္ကေတများဖြစ်ပြီး၊ အာဗြံကိုယ်တိုင် နေ့အခါတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ခွဲထားသော သားကောင်များကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းသည် အမြင်တစ်ခုမျှသာမဟုတ်ကြောင်း တိရစ္ဆာန်များအားလုံး လုံးလုံးလျားလျား မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည့်အချက်မှ သိသာသည် (PP ၁၃၇)။ ဤထင်ရှားသောသင်္ကေတဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အာဗြံနှင့် သူ၏စည်းကမ်းကို အတည်ပြုခဲ့ပြီး၊ အာဗြံသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိမှု၏ သန့်ရှင်းသောသင်္ကေတကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

17. A burning lamp. The final phase of the divine revelation was designed to impress Abram with the surety of God’s promises. A “smoking furnace” or “burning lamp,” symbols of the divine presence, passed between the severed carcasses, as Abram himself had done earlier, by daylight. That this was not merely a vision is evident from the fact that the animals were totally consumed (PP 137). By this visible token God confirmed His covenant with Abram, who thus for the first time beheld the sacred symbol of the divine presence.

 

၁၈. ဤပြည်။ ဘုရားသခင်သည် ကာနာန်ပြည်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့်ပတ်သက်သော သူ၏ကတိကို ဤနေရာတွင် ပြန်လည်အတည်ပြုသည်။ ကတိထားရာပြည်၏ တိကျသော ပထဝီဝင်နယ်နိမိတ်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် ညွှန်ပြထားသည်။ လက်တွေ့အားဖြင့် ဤနယ်နိမိတ်များသည် ဒါဝိဒ်နှင့် ရှောလမုန်ဘုရင်များ၏ လက်ထက်တွင် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည် (၁ရာဇဝင် ၄:၂၁; ၂ရာဇဝင် ၉:၂၆ ကိုကြည့်ပါ)။

18. This land. God herewith reaffirms His promise concerning possession of the land of Canaan. For the first time the precise geographical limits of the Promised Land are indicated. For practical purposes these limits were realized during the reigns of David and Solomon (see 1 Kings 4:21; 2 Chron. 9:26).

 

၁၉. ကိနိလူမျိုးများ။ ဖော်ပြထားသော လူမျိုးဆယ်မျိုးသည် ကာနာန်လူမျိုးအားလုံးကို မပါဝင်ပါ။ ဤအရေအတွက်သည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ သင်္ကေတဖြစ်ပေမည်။ ကိနိလူမျိုးများသည် အာမလက်လူမျိုးများအနီးရှိ ပါလစတိုင်းအနောက်တောင်ပိုင်း၏ တောင်တန်းဒေသများတွင် ရှိသည် (တောလည်ရာ ၂၄:၂၀, ၂၁; ၁ဓမ္မရာဇဝင် ၁၅:၆ စသည်တို့ကို ကြည့်ပါ)။ ၎င်းတို့၏မူလဇစ်မြစ်သည် မသေချာပါ။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် မိဒျန်လူမျိုးများနှင့် လက်ထပ်ယူခဲ့ပေမည်၊ အကြောင်းမှာ မောရှေ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဟောဘပ်ကို ကိနိလူမျိုးဟုလည်းခေါ်ပြီး (တရားသူကြီး ၁:၁၆; ၄:၁၁)၊ မိဒျန်လူမျိုးဟုလည်း ခေါ်သည် (တောလည်ရာ ၁၀:၂၉)။ ၎င်းတို့သည် မိဒျန်လူမျိုးများ၏ မိသားစုခွဲတစ်ခုဖြစ်ပေမည်။

19. The Kenites. The ten tribes listed do not include all the Canaanites. The number is perhaps symbolic of universality. The Kenites were in the mountainous parts of southwestern Palestine, near the Amalekites (Num. 24:20, 21; 1 Sam. 15:6; etc.). Their origin is not certain. At some time they may have intermarried with the Midianities, for Hobab, Moses’ brother-in-law, is called a Kenite (Judges 1:16; 4:11) and also a Midianite (Num. 10:29). They may have been a subfamily of the Midianites.

 

၁၉. ကိနဇိလူမျိုးများ။ မဖော်ပြရသေးပါ။ အချို့က ၎င်းတို့သည် အာဗြံ၏မြေးဧသော၏မြစ်ဖြစ်သူ ကိနဇ်၏ သားစဉ်မြေးဆက်များဖြစ်သည်ဟု ထင်ကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၃၆:၁၅)။ အကယ်၍ ဤသို့ဖြစ်ပါက၊ ၎င်းတို့ကို ဤနေရာတွင် လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းသည် အာဗြံ၏မြစ်ဧသောမမွေးသေးသည့်အတွက် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်ရမည်။ ဤအကြံပြုချက်သည် လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိပုံရသည်။

The Kenizzites. Not yet identified. Some think them to have been descendants of Esau’s grandson Kenaz (Gen. 36:15). If this be so, their mention here as a tribe would of necessity be prophetic, for Esau, a grandson of Abram, was not yet born. This suggestion hardly seems acceptable.

 

၁၉. ကဒမုနိလူမျိုးများ။ အခြားနေရာတွင် မဖော်ပြထားပါ။ ၎င်းတို့၏မူလဇစ်မြစ်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါ။ ၎င်းတို့၏အမည်သည် “အရှေ့သားများ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ကာနာန်၏ အရှေ့ဘက်ဒေသများကို ၎င်းတို့၏နေထိုင်ရာအရပ်အဖြစ် ညွှန်ပြသည်။

The Kadmonities. Not mentioned elsewhere. Their origin cannot be determined. Their name, meaning “easterners,” points to the eastern regions of Canaan as their abode.

 

၂၀. ဟိတ္တိလူမျိုးများ။ အခန်းကဏ္ဍ ၁၀:၁၅ ကိုကြည့်ပါ။

၂၀. ဖရဇိလူမျိုးများ။ အခန်းကဏ္ဍ ၁၃:၇ ကိုကြည့်ပါ။

၂၀. ရာဖိမ်လူမျိုးများ။ အခန်းကဏ္ဍ ၁၄:၅ ကိုကြည့်ပါ။

၂၁. အာမောရိလူမျိုးများ။ ဤလူမျိုးများနှင့် အခန်းကဏ္ဍ ၂၁ တွင်ဖော်ပြထားသော အခြားလူမျိုးစုများအတွက်၊ အခန်းကဏ္ဍ ၁၀:၁၅, ၁၆ ကိုကြည့်ပါ။

20. The Hittites. See on ch. 10:15.

The Perizzites. See on ch. 13:7.

The Rephaims. See on ch. 14:5.

21. The Amorites. For these and other tribal groups mentioned in v. 21, see on ch. 10:15, 16.

 

 

အယ်လင် ဂျီ။ ဝှိုက် မှတ်ချက်များ

ellen g. white comments

 

၁-၂၁ ပီပီ ၁၃၆-၁၃၇; အက်စ်အာရ် ၇၅-၇၆

၁ ဂျီစီ ၈၆; အမ်ဘီ ၅၇; ၃တီ ၄၃၄; ၆တီ ၃၁၂; ၇တီ ၂၈၇; ၉တီ ၁၅၂

၁, ၃ အက်စ်အာရ် ၇၆

၁-၃ ပီပီ ၁၃၆

၅ အက်စ်အာရ် ၇၅, ၇၇

၆ ပီပီ ၃၇၀

၁၂ ပီပီ ၁၃၇

၁၂-၁၄ အက်စ်အာရ် ၇၅

၁၃ အက်ဖ်အီး ၂၈၇

၁၃, ၁၄ ပီပီ ၂၈၂; အက်စ်အာရ် ၁၂၀

၁၄ ဒီအေ ၃၂

၁၆ ပီပီ ၂၃၂, ၄၃၄; ၅တီ ၂၀၈

၁၈ ပီပီ ၁၃၇, ၇၁၆

1-21 PP 136-137; SR 75-76

1 GC 86; MB 57; 3T 434; 6T 312; 7T 287; 9T 152

1, 3 SR 76

1-3 PP 136

5 SR 75, 77

6 PP 370

12 PP 137

12-14 SR 75

13 FE 287

13, 14 PP 282; SR 120

14 DA 32

16 PP 232, 434; 5T 208

18 PP 137, 716