ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၈

 

အခန်းကြီး - ၂၈

chapter 28

 

၁ ဣဇာက်သည် ယာကုပ်ကို ကောင်းကြီးပေးပြီး ပါဒန်အာရံသို့ စေလွှတ်သည်။ ၆ ဧသောသည် ဣရှမာလ၏သမီး မဟာလတ်နှင့် လက်ထပ်သည်။ ၁၀ ယာကုပ်၏ လှေကားအိပ်မက် ရူပါရုံ။ ၁၈ ဗေသလ ကျောက်တိုင်။ ၂၀ ယာကုပ်၏ သစ္စာဂတိ။

1 Isaac blesseth Jacob, and sendeth him to Padan-aram, 6 Esau marrieth Mahalath the daughter of Ishmael. 10 The vision of Jacob’s ladder. 18 The stone of Beth-el. 20 Jacob’s vow.

 

၁. အိဇက်သည် ယာကုပ်ကို ခေါ်၍ ကောင်းကြီးပေးပြီး ပါဒန်အာရံသို့ စေလွှတ်သည်။ ရေဗက္ကာ၏အဆိုပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်ပြီး၊ အိဇက်သည် ယာကုပ်ကို ပါဒန်အာရံသို့ စေလွှတ်ရန် ဦးဆောင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၅:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ဧသောသည် လူသတ်ရန် ကြံစည်နေသည်ကို သိသိမသိ၊ အိဇက်သည် အိမ်တွင်းတင်းမာမှုလျော့ပါးသွားသည်အထိ ယာကုပ်နှင့် ဧသောကို ခွဲထားခြင်းသည် ပညာရှိရာရောက်မည်ကို နားလည်ခဲ့ပေမည်။

1. Isaac called Jacob. Assenting to Rebekah’s proposal, Isaac took the initiative in sending Jacob to Padan-aram (see on ch. 25:20). Whether or not he knew of Esau’s plot, Isaac doubtless realized that it would be wise for Jacob and Esau to be separated until tension at home should lessen.

 

၄. အာဗြဟံ၏ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ။ တရားဝင်မိသားစုလရွှေ့သည် ယာကုပ်မှတစ်ဆင့် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရမည်။ ထို့ကြောင့် အာဗြဟံအား အကြိမ်ကြိမ်ကတိပေးထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ယခု ယာကုပ်ထံသို့ အပ်နှံခဲ့သည် (အခန်း ၁၇:၂-၈; ၂၂:၁၆-၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် အပြစ်ဝန်ထုပ်ဖြင့် အိမ်မှထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း၊ ဖခင်၏ကောင်းကြီးမင်္ဂလာနှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

4. The blessing of Abraham. The official family line was to be perpetuated through Jacob. Consequently, the blessings repeatedly promised to Abraham were now committed to Jacob (see chs. 17:2–8; 22:16–18). He left home burdened with guilt, but also with his father’s blessing.

 

၅. ဆီးရိယန်။ အခန်း ၂၅:၂၀ ကိုကြည့်ပါ။ မောဇသည် ယာကုပ်သည် ယခုအခါ မွေးရာပါအခွင့်အရေးသာမက အာဗြဟံ၏ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သောကြောင့် ယာကုပ်၏နာမည်ကို ဧသောထက် ရှေ့တွင် တမင်တကာ ထားခဲ့သည်။

5. The Syrian. See on ch. 25:20. Moses deliberately places Jacob’s name before that of Esau, inasmuch as Jacob is now in possession not only of the birthright but also of Abraham’s blessing.

 

၉. ထိုအခါ ဧသောသည် ဣရှမာလထံသို့ သွားသည်။ အိဇက်သည် ယာကုပ်ကို ကောင်းကြီးပေးပြီး မက်ဆိုပိုတေးမီးယားရှိ ဆွေမျိုးများထဲမှ ဇနီးယူရန် အမိန့်ပေးသည်ကို ဧသောသည် သူ၏မိဘများသည် သူ၏ဟိတ္တိဇနီးများအပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ မကျေနပ်မှုရှိကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ မိဘများကို သဘောကျစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်၊ ယာကုပ်သည် သူ၏မိခင်၏ဦးလေး လာဗန်၏မိသားစုထဲမှ ဇနီးယူရန် ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း၊ ဧသောသည် သူ၏အဖိုး အာဗြဟံ၏မိသားစုထဲမှ ဇနီးတစ်ဦးကို ယူရန် သွားခဲ့သည်။ သူယူသော မဟာလတ် သို့မဟုတ် ဗာရှမတ် (အခန်း ၃၆:၃) သည် ယာကုပ်၏ဇနီး ရာခေလ်သည် သူ၏မိခင် ရေဗက္ကာနှင့် ဆွေမျိုးဖြစ်သည့်အတိုင်း အိဇက်နှင့် ဆွေမျိုးဖြစ်သည်။ ဧသောသည် သူ၏ဖခင်၏တူမကို လက်ထပ်ခဲ့ပြီး၊ ယာကုပ်သည် သူ၏မိခင်၏တူမကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ဧသောသည် “ဣရှမာလထံသို့” သွားခြင်းသည် “ဣရှမာလ၏မိသားစုထံ” သွားခြင်းကို ဆိုလိုပြီး၊ ဣရှမာလသည် ဤအချိန်မတိုင်မီ ၁၄ နှစ်ခန့် သေဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်သည် (အခန်း ၂၅:၁၉; ၂၇:၁ ကိုကြည့်ပါ)။

9. Then went Esau unto Ishmael. In the blessing of Jacob by Isaac and Jacob’s commission to take a wife from among their relatives in Mesopotamia, Esau perceived the deep-rooted displeasure his parents felt toward his Hittite wives. No doubt with the intention of pleasing his parents, he went to fetch a wife from the family of his grandfather Abraham, as Jacob was instructed to do from the family of his maternal uncle, Laban. Mahalath, or Bashemath (ch. 36:3), whom he took to wife, was related to Isaac as Jacob’s wife Rachel was to his mother Rebekah. Esau married his father’s niece; Jacob, his mother’s. Esau’s going “unto Ishmael” must mean going “to the family of Ishmael,” for Ishmael died about 14 years prior to this time (see on chs. 25:19; 27:1).

 

၁၀. ယာကုပ်သည် ဗီယာရှေဘမှ ထွက်သွားသည်။ ယာကုပ်သည် သူ၏မိခင်၏ဆန္ဒနှင့် ဖခင်၏အမိန့်ကို နာခံပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည် (သုတ္တံကျမ်း ၁:၈ ကိုကြည့်ပါ)။ အသက် ၇၇ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း (မဟာကျမ်း ၂၇:၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ သူသည် မိဘများကို ရိုသေလေးစားပြီး ၎င်းတို့၏အာဏာကို လိုက်နာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်အား သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် မဆန့်ကျင်သရွှေ့၊ သူ၏သားအဖဆက်ဆံရေးသည် ထိုက်တန်သောသားတိုင်းအတွက် စံနမူနာယူဖွယ်ဖြစ်သည် (သုတ္တံကျမ်း ၆:၂၀; မာလခိ ၁:၆; ဧဖက် ၆:၁-၃)။

10. Jacob went out from Beer-sheba. Jacob set out in obedience to his mother’s wish and his father’s command (see Prov. 1:8). Although 77 years of age (see on Gen. 27:1), he still respected his parents and submitted to their authority. His filial example may well be emulated by every worthy son, wherever such conduct does not conflict with allegiance to God (Prov. 6:20; Mal. 1:6; Eph. 6:1–3).

 

ဟာရန်သို့။ မြောက်ပိုင်းမက်ဆိုပိုတေးမီးယားရှိ ဘာလိခ်မြစ်ပေါ်ရှိ ထင်ရှားသောမြို့ဟာရန်သည် ယာကုပ်၏ဦးတည်ရာဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တယ်ရာသည် အို(ရ်)မှ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက် အခြေချခဲ့သောနေရာဖြစ်သည် (မဟာကျမ်း ၁၁:၃၁)။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာနီးပါးအကြာ ဧလျာဇာလည်ပတ်စဉ် (PP ၁၈၈)၊ ဗေသွဲလ်၏မိသားစု၊ လာဗန်အပါအဝင်၊ “နာဟော(ရ်)၏မြို့” တွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ဟာရန်နှင့် မဝေးပေ (အခန်း ၂၄:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ယာကုပ်အား နာဟော(ရ်)၏မြို့အစား ဟာရန်သို့သာ တိုက်ရိုက်သွားရန် ရေဗက္ကာ၏အကြံပြုချက် (အခန်း ၂၇:၄၃) သည် လာဗန်၏မိသားစုသည် ဤပြောင်းရွှေ့မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း ဗီယာရှေဘတွင် သိရှိခဲ့သည်ကို ပြသသည်။

Toward Haran. The famous city on the Balikh River in northern Mesopotamia was Jacob’s destination. This was the region where Terah had settled after his migration from Ur (Gen. 11:31). Upon Eliezer’s visit nearly a century earlier (PP 188), Bethuel’s family, including Laban, were living at the “city of Nahor,” which was not far from Haran (see on ch. 24:10). This indicates a move from Nahor’s city to Haran after Rebekah left her parental home. Rebekah’s advice to Jacob to go directly to Haran rather than to Nahor’s city (ch. 27:43) shows that it was known in Beersheba that Laban’s family had made this move.

 

၁၁. တစ်နေရာတွင်။ ဒုတိယနေ့ညတွင် ယာကုပ်သည် ဗီယာရှေဘမှ မိုင် ၅၀ ခန့်မြောက်ဘက်ရှိ လုဇ်မြို့ (အခန်း ၂၈:၁၉) အနီးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ကာနာန်လူများကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် မြို့အတွင်း၌ ညဉ့်မအိပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယာကုပ်သည် မြို့ထဲသို့မဝင်ရန် အကြောင်းရင်းအဖြစ် ဂျိုးဇီဖပ်စ်က ကာနာန်လူများအပေါ် မုန်းတီးမှုကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် သိသာထင်ရှားမှုနည်းပါးပေမည် (Antiquities i. 19. 1)။

11. A certain place. At the close of the second day Jacob reached the vicinity of the city of Luz (v. 19), some 50 mi. to the north of Beersheba. He chose not to spend the night within the city itself for fear of the Canaanites. Hatred for them, suggested by Josephus as the reason for Jacob’s not entering the city, is probably of less importance (Antiquities i. 19. 1).

 

သူ၏ခေါင်းအုံး။ စကားလုံးအရ “သူ၏ခေါင်းနေရာ” သို့မဟုတ် “ခေါင်းရှိရာနေရာ” ဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ယာကုပ်သည် ကျောက်တုံးတစ်လုံးကို ယူ၍ “သူ၏ခေါင်းအောက်” သို့မဟုတ် “ခေါင်းအုံးအဖြစ်” ထားခဲ့သည်။ ယနေ့ခေတ်အုံးအမျိုးအစားသည် ရှေးလူများအတွက် မသိရှိခဲ့ပေ။ အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံများစွာတွင် လူများသည် သစ်သား၊ ရွှံ့၊ ကျောက်၊ သတ္တုဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ခေါင်းအုံးများကို အသုံးပြုကြပြီး၊ ယနေ့တိုင် အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သည်။ အီဂျစ်တွင် ဤသို့သောခေါင်းအုံးများကို ရှေးကတည်းက ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မာကျောသောပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့်၊ ခရီးသွားတစ်ဦးအတွက် ခေါင်းအုံးသယ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ချောမွတ်သောကျောက်တုံးတစ်လုံးသည် လုံလောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ယာကုပ်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်အိပ်ရခြင်းသည် ခက်ခဲမှုမဟုတ်ပေ။ ဤကျောက်တုံးကို နောက်ပိုင်းတွင် အသုံးပြုမည့်အရာကို ကြိုတင်ဖော်ပြရန် ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၂၈:၂၂)။

His pillows. Literally, “the region of his head” or “the place where the head is.” Jacob therefore took a stone and put it “under his head” or “as a headrest.” A pillow in our sense of the word seems to have been unknown to the ancients. In many Oriental lands people used headrests made of wood, clay, stone, or metal, and still do. Many ancient examples of these have been preserved in Egypt. Since they were all made of hard material, it was unnecessary for a traveler to carry a pillow with him. A smooth stone would suffice. It was therefore no hardship for Jacob to sleep with his head on a stone. The stone is mentioned here in anticipation of the use made of it later on in the narrative (v. 22).

 

၁၂၊ ၁၃ ခရစ်တော်သည် ကွာဟချက်ကို ပေါင်းကူးပေးသည်။—ယာကုပ်သည် လှည့်စားမှုဖြင့် မွေးရာပါအခွင့်အရေးကို ရယူရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် စိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်နှင့်ဆက်သွယ်မှု၊ အိမ်၊ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ထွက်ပြေးသူဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် မည်သည်ကိုပြုတော်မူသနည်း။ သူသည် ယာကုပ်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောအခြေအနေတွင် ကြည့်ရှုတော်မူပြီး၊ သူ၏စိတ်ပျက်မှုကို မြင်တော်မူသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်အား ဘုန်းတင်ပြန်ပေးနိုင်သည့် အရာတစ်ခုရှိသည်ကို မြင်တော်မူသည်။ သူ၏အခြေအနေကို မြင်တော်မူပြီးချင်း၊ ယေရှုခရစ်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် လျှို့ဝှက်လှေကားကို ပြသတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်မှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ကြည့်ရှုပြီး၊ အပြစ်ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော ကွာဟချက်ကို ခရစ်တော်ဖြင့် ပေါင်းကူးပေးရန် သဘောတူတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြည့်ရှုပြီး၊ ကောင်းကင်သို့ရောက်လိုသော်လည်း မည်သို့ရောက်ရမည်ကို မမြင်နိုင်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယာကုပ်သည် ထိုသို့ထင်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား လှေကားအိပ်မက်ကို ပြသတော်မူသည်။ ထိုလှေကားသည် ယေရှုခရစ်ဖြင့် မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကို ဆက်သွယ်ပေးသည်။ လူသားတစ်ဦးသည် ၎င်းကို တက်လှမ်းနိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ လှေကားခြေရင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင်ရှိပြီး၊ အပေါ်ဆုံးထစ်သည် ကောင်းကင်သို့ရောက်ရှိသည်။ …

12, 13. Christ Bridges the Gulf.—Jacob thought to gain a right to the birthright through deception, but he found himself disappointed. He thought he had lost everything, his connection with God, his home, and all, and there he was a disappointed fugitive. But what did God do? He looked upon him in his hopeless condition, He saw his disappointment, and He saw there was material there that would render back glory to God. No sooner does He see his condition than He presents the mystic ladder, which represents Jesus Christ. Here is man, who had lost all connection with God, and the God of heaven looks upon him and consents that Christ shall bridge the gulf which sin has made. We might have looked and said, I long for heaven but how can I reach it? I see no way. That is what Jacob thought, and so God shows him the vision of the ladder, and that ladder connects earth with heaven, with Jesus Christ. A man can climb it, for the base rests upon the earth and the topmost round reaches into heaven. …

 

မြေကြီးသူများ၊ သူ့ကို ချီးမွမ်းကြလော့။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အကြောင်းမှာ ယေရှုခရစ်အားဖြင့်—သူ၏ရှည်လျားသောလူသားလက်မောင်းသည် လူမျိုးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ သူၤသိမြင်တော်မူသောလက်မောင်းသည် အနန္တထာဝရဘုရားသခင်၏ရာဇထိုင်ခုံကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်—အပြစ်ကြောင့် ကောင်းကင်မှခွဲခွာခဲ့ရသော ဤကမ္ဘာအမှုန်လေးသည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း၊ ခရစ်တော်သည် ကွာဟချက်ကို သူၤသိကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ပေါင်းကူးပေးခဲ့သည်ဖြစ်ရာ၊ ဤကမ္ဘာသည် ပြန်လည်ထူထောင်ခံရသည် (အမ်အက်စ် ၅၊ ၁၈၉၁)။

Ye inhabitants of the earth, praise Him! And why? Because through Jesus Christ—whose long human arm encircles the race, while with His divine arm He grasps the throne of the Infinite—the gulf is bridged with His own body, and this atom of a world which was separated from the continent of heaven by sin and became an island is again reinstated, because Christ bridged the gulf (MS 5, 1891).

 

၁၂. သူသည် အိပ်မက်မက်သည်။ ယာကုပ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ၊ အထီးကျန်စွာ၊ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် လှဲလျောင်းနေစဉ်၊ သူ၏စိတ်နှလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံသို့ ဆုတောင်းချက်ဖြင့် လှည့်ပတ်သွားသည် (PP ၁၈၃)။ ၎င်းသည် သူ၏အိပ်မက်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံဖြစ်သည်။ သူ၏လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန်နှင့် သူ၏အကူအညီမဲ့မှုကို သဘောပေါက်ရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သော နှစ်ရက်ကြာပြီးမှသာ ဘုရားသခင်သည် သူ့ထံသို့ ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာဖြင့်၊ နှောင့်နှေးခြင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်စေရန်နှင့် လူတစ်ဦးအား ဘုရားသခင်၏ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးတော်ထံသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ကိုးစားရန် ဦးဆောင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည် (DA ၂၀၀, ၃၈၀-၃၈၂ ကိုကြည့်ပါ)။ လှေကားသည် ကောင်းကင်ရှိ ဘုရားသခင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ သူ၏လူများအကြား အမှန်တကယ်နှင့် မပြတ်မလပ်သော ဆက်သွယ်မှု၏ မြင်သာသောသင်္ကေတဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် လူသားတို့၏လိုအပ်ချက်များကို ဘုရားသခင်ထံ တင်ပြရန် တက်သွားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အကူအညီနှင့် ကာကွယ်မှုကတိများကို ယူဆောင်လာရန် ဆင်းလာကြသည်။ လှေကားသည် ယာကုပ်လှဲလျောင်းနေရာ မြေပေါ်တွင် တည်ရှိပုံရပြီး၊ သူသည် အထီးကျန်စွာ၊ ဆင်းရဲတွင်းနှင့် လူသားများမှ စွန့်ပစ်ခံထားရသည်။ ကောင်းကင်တွင်၊ ယေဟိုဝါဘုရားသခင်သည် တည်ရှိတော်မူသည်။ သူ၏ဘိုးဘေးများကို ဘုရားသခင်အဖြစ် ယာကုပ်ထံ ကိုယ်တိုင်ကြေငြာရင်း၊ သူသည် ဘိုးဘေးများအား ပေးထားသော ကတိများအားလုံးကို—ကာနာန်ပြည်ပိုင်ဆိုင်မှု၊ များပြားသောသားစဉ်မြေးဆက်၊ လူအများအတွက် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ (အခန်း ၁၂:၂, ၃; ၁၃:၁၄-၁၇; ၁၅:၅, ၇, ၁၆; ၁၇:၂-၆, ၁၆; ၁၇:၈; ၁၈:၁၈; ၂၂:၁၇, ၁၈; ၂၆:၃, ၄, ၂၄)—အတည်ပြုရုံသာမက၊ ခရီးတွင် ကာကွယ်မှုနှင့် အိမ်သို့ လုံခြုံစွာ ပြန်လာနိုင်ရန် အာမခံခဲ့သည်။ ယာကုပ်အတွက် ဤကတိပြည့်စုံမှုသည် ဝေးကွာနေသေးသောကြောင့်၊ ဘုရားသခင်သည် “ငါသည် သင့်အား မပြီးမချင်း မစွန့်ပစ်ရာ” ဟူသော ခိုင်မာသောအာမခံချက်ကို ထပ်လောင်းပေးခဲ့သည်။

12. He dreamed. As Jacob lay there, weary, lonely, and sad, his heart turned in prayer to God (PP 183). Such was the mental background of his dream. Only after two long days, during which he had opportunity to reflect upon his course of action and to realize his own helplessness, did God appear to him. In the providence of God, delay is often the means used to purify the soul and lead a man to cast himself without reserve upon God’s mercy and grace (see DA 200, 380-382). The ladder was a visible symbol of the real and uninterrupted fellowship between God in heaven and His people upon earth. The angels ascend to present men’s needs before God, and descend with promises of divine assistance and protection. The ladder appeared to rest upon the earth, where Jacob lay, alone, destitute, and forsaken by men. Above, in heaven, stood Jehovah. Proclaiming Himself to Jacob as the God of his fathers, He not only confirmed to him all the promises made to his fathers—the possession of Canaan, a numerous offspring, and blessing to all men (see chs. 12:2, 3; 13:14–17; 15:5, 7, 16; 17:2–6, 16; 17:8; 18:18; 22:17, 18; 26:3, 4, 24)—but vouchsafed to him protection on his journey and a safe return home. Since the fulfillment of this promise to Jacob was still afar off, God added the firm assurance, “I will not leave thee, until I have done that which I have spoken to thee of.”

 

၁၂ တက်လှမ်းသူများသည် ခြေထောက်ကို ခိုင်မြဲစွာထားရမည်။—ယေရှုသည် ကောင်းကင်သို့ရောက်သောလှေကားဖြစ်သည်၊ … ဘုရားသခင်သည် ဤလှေကားကို တက်လှမ်းရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ခေါ်ဆိုတော်မူသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် မြေကြီးပေါ်ရှိရတနာများဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေစဉ် ဤအရာကို မလုပ်နိုင်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏အရာများထက် ကျွန်ုပ်တို့၏အဆင်ပြေမှုနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအကျိုးကို ဦးစားပေးသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်ကို မတော်မတရားပြုမိသည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိပိုင်ဆိုင်မှု သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကယ်တင်ခြင်းမရှိပေ။ လူတစ်ဦးသည် မြေကြီးပေါ်ရှိစည်းစိမ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်၏အမြင်တွင် မြင့်မြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သူ့ထံတွင် ကောင်းမြတ်ခြင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရခြင်းမရှိပေ။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် တက်လှမ်းရာတွင် စစ်မှန်သောအတွေ့အကြုံကို ရရှိလျှင်၊ တက်လှမ်းရာတွင် အတားအဆီးအားလုံးကို နောက်တွင်ထားခဲ့ရမည်ကို သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ တက်လှမ်းသူများသည် လှေကားတစ်ထစ်စီပေါ်တွင် ၎င်းတို့၏ခြေထောက်ကို ခိုင်မြဲစွာထားရမည် (အက်စ်တီ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၊ ၁၈၉၉)။

12. Those Who Mount Must Place Feet Firmly.—Jesus is the ladder to heaven, … and God calls upon us to mount this ladder. But we cannot do this while we load ourselves down with earthly treasures. We wrong ourselves when we place our convenience and personal advantages before the things of God. There is no salvation in earthly possessions or surroundings. A man is not exalted in God’s sight, or accredited by Him as possessing goodness, because he has earthly riches. If we gain a genuine experience in climbing, we shall learn that as we ascend we must leave every hindrance behind. Those who mount must place their feet firmly on every round of the ladder (ST Feb. 1, 1899).

 

၁၆. ထာဝရဘုရားသည် ဤနေရာတွင် ရှိတော်မူသည်။ ယာကုပ်၏ဖော်ပြချက်သည် အချို့သော ဝေဖန်သူများက ယူဆသည့်အတိုင်း၊ ဘုရားသခင်သည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများတွင်သာ ထင်ရှားပြီး၊ သူသည် ထိုနေရာများထဲမှ တစ်ခုကို မတော်တဆရှာတွေ့ခဲ့သည်ဟူသော သက်သေမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သူတစ်ဦးတည်း ထင်မှတ်ထားချိန်တွင်၊ အမှန်တကယ်တွင် ဘုရားသခင်၏အနီးကပ်ရှိနေမှုကို တွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့် သူ၏အံ့ဩမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ယာကုပ်၏ဖော်ပြချက်သည် တစ်နည်းအားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို စွပ်စွဲခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိမှုက သူ၏စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်စွန့်ပစ်ခံထားရသည်ဟု ခံစားရချိန်တွင်၊ ဘုရားသခင်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုနီးကပ်စွာ အမှန်တကယ်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

16. The Lord is in this place. Jacob’s statement is not evidence, as some commentators suggest, that Jacob conceived of God as appearing only at certain consecrated places, and that he had chanced upon one of these. It is, rather, an expression of his surprise and joy upon finding that whereas he had imagined himself alone, he was in reality in the very company of God. Jacob’s statement was, in a certain sense, a self-accusation. He admitted that lack of faith had occasioned his thoughts of discouragement. It was when he felt most forsaken that he found God nearer and more real to him than ever before.

 

၁၇. ဤနေရာသည် မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ရာရှိသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ထင်ရှားမှုကို ခံယူခွင့်ရသူများသည် ၎င်းတို့၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့အံ့ဩမှုကို ခံစားရသည်။ ဟေရှာယအား အပြစ်ရှိကြောင်း ပြင်းထန်စွာ ခံစားရပြီး၊ သူ၏အသက်အတွက် စိုးရိမ်ခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၆:၅)။ ယခုအခါ ယာကုပ်အား ဆင်တူသောအတွေ့အကြုံသည် သူ၏မထိုက်မတန်နှင့် အပြစ်ရှိသောအခြေအနေကို ပြတ်သားစွာ သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ထိတ်လန့်မှုရှိသော်လည်း၊ သူသည် ဤနေရာသည် “ဘုရားသခင်၏အိမ်”၊ ဗေသ-ဧလိုဟိမ်၊ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် လုံခြုံမှုရှိသောအိမ်ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။

17. How dreadful is this place! Those accorded the privilege of a revelation of God find in their hearts a sense of profound awe. To Isaiah came a conviction of guilt, so intense that he feared for his life (Isa. 6:5). A similar experience now brought to Jacob a keen realization of his unworthy and sinful state. But despite his alarm, he knew the place to be “the house of God,” Beth–’Elohim, a house of peace and safety.

 

၁၈. ကျောက်တုံးကိုယူသည်။ သူ၏ခေါင်းအုံးအဖြစ်အသုံးပြုခဲ့သော ကျောက်တုံးသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိခဲ့သော ထင်ရှားမှုကို အမှတ်တရ အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းပေါ်တွင် ဆီလောင်းပြီး ထိုနေရာတွင် သူရရှိခဲ့သော ကရုဏာကို အမှတ်တရအဖြစ် သန့်ရှင်းစေခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၂၆-၃၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤ“တိုင်”သည် ဝတ်ပြုရာအရာဝတ္ထုအဖြစ် လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ကာနာန်လူများအကြား တိုင်ဝတ်ပြုခြင်းရှိခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းကို ဘုရားသခင်က တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၆:၁; ဒုတိယသား ၁၆:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဣသရေလလူများသည် ဤဘုရားသခင်၏တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်ပြီး၊ တိုင်များ (“ရုပ်တု”များ) ကို ဝတ်ပြုရာအရာဝတ္ထုများအဖြစ် ထားရှိခဲ့ကြသည် (၁ရာဇဝင် ၁၄:၂၃; ၂ရာဇဝင် ၁၈:၄; ၂၃:၁၄; ၂ခရုနိမ့် ၁၄:၃; ၃၁:၁; ဟောရှေ ၁၀:၁, ၂; မိက္ခာ ၅:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ထားရှိသမျှ တိုင်တိုင်းသည် ဤသို့သောအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ၊ အောက်ပါဥပမာများအရ။ ယာကုပ်သည် လာဗန်နှင့် သူ၏စာချုပ်ကို အမှတ်တရအဖြစ် နောက်ထပ်တိုင်တစ်ခုထူထောင်ခဲ့သည် (မဟာကျမ်း ၃၁:၄၅)၊ နောက်ထပ်တစ်ခုသည် ရာခေလ်၏သင်္ချိုင်းကို အမှတ်အသားပြုရန် ထူထောင်ခဲ့သည် (အခန်း ၃၅:၂၀)။ အာဗသလုံသည် သူ၏အမှတ်တရအဖြစ် တိုင်တစ်ခုကို နောက်ပိုင်းတွင် ထူထောင်ခဲ့သည် (၂ရာၤမဝဲလ ၁၈:၁၈)။

18. Took the stone. The stone that had been his pillow became a monument to commemorate the revelation he had received from God. He poured oil upon it to consecrate it as a memorial to the mercy there revealed to him (see Ex. 30:26–30). This “pillar” was in no sense made an object of worship. Pillar worship did exist among the Canaanites, but was strictly forbidden by God (see Lev. 26:1; Deut. 16:22). Later, however, the Israelites violated this divine prohibition, and set up pillars (“images”) as cult objects (see 1 Kings 14:23; 2 Kings 18:4; 23:14; 2 Chron. 14:3; 31:1; Hosea 10:1, 2; Micah 5:13). This does not mean, however, that every pillar set up had such a significance, as the following examples show. Jacob erected another pillar to commemorate his treaty with Laban (Gen. 31:45), and still another served to mark the grave of Rachel (ch. 35:20). Absalom later erected one to perpetuate his memory (2 Sam. 18:18).

 

၁၉. ဗေသိလ်။ ဘာသာပြန်ဆိုရာ၌ “ဘုရားသခင်၏အိမ်” ဟုအဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤအမည်ကို နောက်ပိုင်းတွင် အနီးအနားရှိ လူဇ်ဟုခေါ်သော မြို့သို့သုံးစွဲခဲ့သည်။ ဗေသိလ်ဟူသောအမည်သည် ယာကုပ်၏အောက်မေ့ဖွယ်ကျောက်တိုင်ရှိရာ နေရာအတွက်သာ အစပိုင်းတွင်သုံးစွဲခဲ့ပြီး လူဇ်မြို့အတွက်မဟုတ်ကြောင်း ယောရှုမှတ်စာ ၁၆:၂ တွင် နေရာနှစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် အခြားကျမ်းပိုဒ်များတွင် ဗေသိလ်သည် လူဇ်မြို့ဟောင်း၏ ခေတ်သစ်အမည်အဖြစ် သုံးစွဲခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၅:၆; ယောရှုမှတ်စာ ၁၈:၁၃; တရားသူကြီးမှတ်စာ ၁:၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအမည်ပြောင်းလဲမှုသည် ဣသရေလလူမျိုးများက ထိုမြို့ကိုသိမ်းပိုက်ပြီးမှသာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ဤအမည်သည် အာရဗီဘာသာဖြင့် ဗိတိန် (Beitîn) ဟုခေါ်ဆိုဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။

19. Beth-el. By translation, “House of God.” This name was later applied to the nearby city, then known as Luz. That the name Bethel was at first applied only to the place where Jacob’s memorial stood and not to Luz is apparent from Joshua 16:2, where the two places are clearly differentiated. In other passages, however, Bethel is used as the modern name of the ancient city of Luz (see Gen. 35:6; Joshua 18:13; Judges 1:23). This change of name was not made until the Israelites occupied the city. It retains this name today in its Arabic form, Beitîn.

 

၂၀. ယာကုပ်သည် သစ္စာကတိပြုခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပထမဆုံးသစ္စာကတိဖြစ်သည်။ သစ္စာကတိပြုခြင်းဖြင့် လူတစ်ဦးသည် သတ်မှတ်ထားသောနည်းဖြင့် အချို့သောအရာများကို ပြုလုပ်ရန် မိမိကိုယ်ကို ချည်နှောင်ထားသည်။ ယာကုပ်၏သစ္စာကတိ၏ပြည့်စုံမှုသည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ပေါ်တွင် မူတည်ပြီး ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် ၎င်းသည် ဆုတောင်းခြင်း၏ပုံစံဖြစ်လာသည်။ ၎င်းကို ကြက်သွန်ဖြူစိတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတင်စိတ်၊ နှိမ့်ချစိတ်နှင့် ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

20. Jacob vowed a vow. This is the first recorded vow. By taking a vow a man binds himself to do certain things in a specified way. Since the fulfillment of Jacob’s vow depended upon God’s power, and because it was made to God, it took the form of a prayer. It was not made in a mercenary spirit, but in gratitude, humility, and confidence.

 

အကယ်၍ ဘုရားသခင်။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် ဘုရားသခင်က သူ၏ကတိများကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဟု ယာကုပ်စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိသည်ဟု သို့မဟုတ် ယာကုပ်က ဘုရားသခင်ထံ စည်းကမ်းချက်များကို အဆိုပြုနေသည်ဟု မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ မဆိုလိုပါ။ သူသည် ဘုရားသခင်၏စကားကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က သူနှင့်အတူရှိပြီး ကောင်းကြီးပေးမည်ဟု ကျေးဇူးပြုစွာ ကတိပြုထားသောကြောင့် သူသည် ဘုရားသခင်အား သစ္စာရှိမည်ဖြစ်သည် (PP ၁၈၇, ၁၈၈ ကိုကြည့်ပါ)။ နက်နဲသောကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြင့် ယာကုပ်၏အတွေးများသည် သူ၏ဆက်ကပ်မှုကို ထင်ရှားစွာဖော်ပြရန် တွေးတောလာခဲ့သည်။

If God. This expression in no way implies doubt in Jacob’s mind as to whether God would fulfill His promises, or that Jacob was proposing terms to God. He took the Lord at His word. Since He had graciously promised to be with him and to bless him, he on his part would be faithful to God (see PP 187, 188). In profound appreciation, Jacob’s thoughts turned to tangible ways in which his devotion might be expressed.

 

စားရန်မုန့်။ ယာကုပ်သည် အမွေအနှစ်တွင် ပိုမိုကြီးမားသောအစုရှယ်ယာရရှိရန် အလွန်ယုတ်မာသောနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် မတုံ့ဆိုင်းခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ယခုတွင် ကာကွယ်မှု၊ စားစရိတ်၊ အဝတ်အထည်နှင့် ဖခင်၏အိမ်သို့ အေးချမ်းစွာပြန်လာရန်သာ နှိမ့်ချစွာ တောင်းခံခဲ့သည်။ ဘဝ၏အခြေခံလိုအပ်ချက်များဖြင့် သူပျော်ရွှင်မည်ဖြစ်သည်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ဇိမ်ခံမှု၊ ဂုဏ်ပြုမှုနှင့် အာဏာအတွက် သူ၏ဆန္ဒများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နှိမ့်ချမှုတွင် မည်ကဲ့သို့သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယာကုပ်သည် ၎င်းကို မည်မျှစေ့စပ်သေချာစွာ သင်ယူခဲ့သည်။

Bread to eat. Jacob, who had not hesitated to use the most despicable means in an endeavor to secure for himself the larger share of the inheritance, now humbly asked nothing more than protection, food, clothing, and a peaceful return to his father’s house. He would be happy for the bare necessities of life. Gone was his desire for wealth, luxury, honor, and power. What a lesson in humility, and how thoroughly Jacob had learned it!

 

၂၁. ထိုအခါ။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို သူ၏ဘိုးဘေးများ၏ဘုရားအဖြစ် တွေးတောခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် ယေဟောဝါကို သူ၏ဘုရားအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခင်က သူသည် ဖခင်၏အိမ်၏လုံခြုံမှုပေါ်တွင် များစွာမှီခိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေများက သူသည် ယခင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးယူဆထားခဲ့သော အရာအားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်ပေါ်တွင် ပိုမိုပုဂ္ဂိုလ်ရေးနှင့် အမှန်တကယ်မှီခိုရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ထံ ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးပြီး ရင့်ကျက်ပြီး နားလည်မှုရှိသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

21. Then shall. He had thought of God as the God of his fathers. To be sure, he had long ago taken Jehovah to be his God. But whereas in the past he had depended to a great extent on the security of his father’s home, circumstances had now made necessary a much more personal and real reliance upon God for all that he had casually taken for granted thus far through life. It was not a matter of coming to God for the first time, but of a more intimate, mature, and understanding fellowship with Him.

 

ဤအချိန်မှစ၍ ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်အား သစ္စာရှိမှု၏ သက်သေများကို ပြသခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လိုက်နာခဲ့ပြီး ကျေးဇူးတင်စိတ်နှင့် ချစ်ခင်သောနှလုံးသားဖြင့် ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ဗေသိလ်နှင့် ပင်နီရဲလ်အကြား ၂၀ နှစ်အတွင်း သူသည် မည်မျှတိုးတက်မှုရရှိခဲ့သည်။ ကျေးဇူးတော်သည် သူ၏စိတ်နှလုံးအတွင်း အုပ်စိုးခဲ့သော်လည်း ပဋိပက္ခလည်းရှိခဲ့သည်။ သူ၏မကောင်းသောသဘောထားများသည် တက်ကြွနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းတို့အား အလွယ်တကူလိုက်လျောခဲ့သည်။ သို့သော် မှန်ကန်သောမူများသည် သူ၏ဘဝကို တဖြည်းဖြည်းထိန်းချုပ်လာခဲ့ပြီး သူသည် ဘုရားသခင်အား ရင့်ကျက်သောယုံကြည်မှုဖြင့် ခါနာန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ စိတ်ရှည်သည်းခံသော သွန်သင်ချက်များအောက်တွင် သူသည် ယုံကြည်ခြင်းတွင် တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်လာခဲ့ပြီး မဟနာဣမ်နှင့် ပင်နီရဲလ်တွင် သူ၏ဘဝ၏ ကြီးမားသောအကျပ်အတည်းမှ “ဘုရားသခင်နှင့်အတူ မင်းသား” အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

From this time forward Jacob gave evidence of loyalty of loyalty to God. He yielded himself to divine control and rendered God the homage of a grateful and loving heart. What progress he made during the 20 years between Bethel and Peniel! Grace reigned within, but there was conflict as well. His tendencies to evil remained active, and occasionally he yielded all too readily to them. But right principles steadily gained control of his life, and he returned to Canaan with mature trust in God. Under the patient discipline administered by God, he gained steadily in faith until, from the great crisis of his life at Mahanaim and Peniel, he emerged “a prince with God.”

 

၂၂. ဤကျောက်တိုင်။ ယာကုပ်သည် ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုအတွက် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို တည်ထောင်ရန် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြေညာခဲ့သည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူသည် သူ၏မွေးရပ်မြေသို့ အေးချမ်းစွာပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာ၌ အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၅:၁, ၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။

22. This stone. Jacob declared his intention to erect upon this spot an altar for the celebration of divine worship. This resolution he carried out several years after returning safely to the land of his birth (see ch. 35:1, 15).

 

ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့။ အာဗြဟံနှင့် ယာကုပ်တို့သည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးကမ်းခြင်းကို နားလည်ပြီး ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၄:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ယာကုပ်၏စကားများသည် ၎င်းသည် ယခင်က သူ၏အကျင့်မဟုတ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူ့တွင် ပိုင်ဆိုင်မှုအနည်းငယ်သာရှိခဲ့ပေမည်။ သူ၏လောဘစိတ်ကြောင့် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးရာတွင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ယခုမှစ၍ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို သစ္စာရှိစွာ ပေးကမ်းမည်ဟု သစ္စာကတိပြုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏မျက်နှာသာရရန် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ခွင့်လွှတ်မှုနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို နှိမ့်ချစွာ အသိအမှတ်ပြုရာတွင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ကတိကို အလေးအနက်ဖြင့် “အကျွန်ုပ်သည် အမှန်ပင်ပေးကမ်းမည်” ဟု ဆိုကာ ယေဘုယျအားဖြင့် “ဆက်လက်ပေးကမ်းမည်” ဟု ဆိုလိုသည်။ သူ၏အနာဂတ်ဘဝ၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ဆက်ကပ်မှုကို အကဲဖြတ်ကြည့်သောအခါ သူ၏သစ္စာကတိကို သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာမရှိပါ။ နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် ဘုရားသခင်က ယာကုပ်ကို များစွာကောင်းကြီးပေးခဲ့သည်မှာ ဤအရာတွင် သစ္စာရှိမှု၏ သက်သေဖြစ်သည် (မာလခိ ၃:၈-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ၇၇ နှစ်ကြာ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးကမ်းရာတွင် သစ္စာမရှိခဲ့သူသည် လက်ထဲတွင် တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းသာကိုင်ထားသော ထွက်ပြေးသူအဖြစ် ခါနာန်မှထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း ၂၀ နှစ်အကြာတွင် နွားများ၊ သိုးများ၊ ကျွန်များနှင့် မိသားစုကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

The tenth. Abraham and Jacob both understood and practiced the payment of tithe (see ch. 14:20). Jacob’s words imply that this had not been his habit in the past. Perhaps he had little to call his own. Perhaps his grasping spirit had led him to be careless in tithing what was his. However that may be, he vowed henceforth faithfully to pay a tenth, not to earn the favor of Heaven, but in humble and grateful recognition of the pardon and favor of God. He made his promise emphatic, saying, “I will surely give,” literally, “giving I will give.” In other words, he would keep on giving it. Judging by his future life of faithfulness and devotion to God, there is no reason to doubt that his vow was faithfully kept. That God blessed Jacob so abundantly in later years is evidence of faithfulness in this respect (see Mal. 3:8–11). He who for 77 years seems not to have been a faithful tithepayer left Canaan a poor fugitive, with nothing but a staff in his hand, but returned 20 years later with much cattle, flocks, servants, and a great family.

 

ခရစ်ယာန်တိုင်းသည် ယာကုပ်၏အတွေ့အကြုံမှ အရေးပါသောသင်ခန်းစာတစ်ခုကို သင်ယူနိုင်သည်။ အကျပ်အတည်းနှင့် ဘေးဒုက္ခအချိန်တွင် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ပေးကမ်းရာတွင် သစ္စာမရှိမှုကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ ပိတ်ပင်ထားခံရခြင်းရှိမရှိကို စဉ်းစားသင့်သည် (ဟဂ္ဂဲ ၁:၆-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ယာကုပ်၏အတွေ့အကြုံသည် ဤဦးတည်ချက်တွင် အသစ်စတင်ရန် ဘယ်သောအခါမှ နောက်ကျမသွားကြောင်း သက်သေထူသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏မျက်နှာသာရရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ သူအပေါ် ချစ်ခင်မှုနှင့် ဆက်ကပ်မှု၏သင်္ကေတအဖြစ်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများသည် ယာကုပ်၏ကိစ္စတွင်ကဲ့သို့ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ယုံကြည်သူထံသို့ သက်ဆင်းလာနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူသားများနှင့်ဆက်ဆံမှုအားလုံး၏ ကြီးမားသောရည်မှန်းချက်သည် သူ၏ဖန်ဆင်းရှင်၏စရိုက်ကို ထင်ဟပ်စေမည့် စရိုက်တစ်ခု၏ ဖွံ့ဖြိုးမှုဖြစ်သည်။

Every Christian may learn from Jacob’s experience a vital lesson. In time of crisis and calamity he should consider whether heavenly blessings have perhaps been withheld because of unfaithfulness in tithe paying (see Haggai 1:6–11). Jacob’s experience testifies that it is never too late to make a new start in this direction, not, to be sure, as a means of earning God’s favor, but as a token of love and devotion to Him. The blessings of Heaven may then descend upon the sincere believer as they did in Jacob’s case. The grand objective of all God’s dealings with man is the development of a character that will reflect that of his Creator.

ellen g. white comments

1-22 PP 183-188

2 PP 183

10-17 MH 436

11, 12 PP 183

12 AA 153, 512; DA 206, 311; FE 86, 270; GC 19; ML 156; PP 568; 3T 64; 4T 465; 5T 539; 6T 93; 8T 130

12-14 SC 22

13-15 PP 184; 4T 466

16 MH 226; 4T 466; 7T 193

16, 17 Ed 243; GW 179; LS 311; PK 49

16-22 PP 187

17 ML 286; MYP 265; PP 252; 5T 491; 6T 363

18 4T 466

20-22 4T 464

22 Ed 138; PP 188, 525; 3T 393