ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၂

 

အခန်း ၁၂

chapter 12

၁ ဘုရားသခင်သည် အာဗြံကို ခေါ်ဆိုပြီး ခရစ်တော်နှင့်ဆိုင်သော ကတိတော်ဖြင့် ကောင်းကြီးပေးတော်မူ၏။ ၄ သူသည် လော့တနှင့်အတူ ဟာရန်မှ ထွက်ခွာသွား၏။ ၆ သူသည် ခါနာန်ပြည်ကို ဖြတ်သန်းခရီးသွား၏။ ၇ ထိုပြည်ကို သူ့အား ရူပါရုံတွင် ကတိပေးတော်မူ၏။ ၁၀ သူသည် အစာငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ တွန်းပို့ခံရ၏။ ၁၁ ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့အား မယားဖြစ်သူကို ညီမဖြစ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်စေ၏။ ၁၄ ဖာရိုဘုရင်သည် သူ့ထံမှ မယားကို ယူဆောင်ပြီးနောက်၊ ဘေးဒဏ်များကြောင့် သူမကို ပြန်လည်ပေးအပ်ရ၏။

 

1 God calleth Abram, and blesseth him with a promise of Christ. 4 He departeth with Lot from Haran. 6 He journeyeth through Canaan, 7 which is promised him in a vision. 10 He is driven by a famine into Egypt. 11 Fear maketh him feign his wife to be his sister. 14 Pharaoh, having taken her from him, by plagues is compelled to restore her.

 

၁. ထွက်သွားလော့ ဘုရားသခင်က အာဗြံကို ခေါ်တော်မူ၍ ခရစ်တော်အား ကတိထားပေးတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ အာဗြံအား ဘုရားသခင်ထံမှ ပထမဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဗျာဒိတ်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် တမန်တော်ဝတ္ထု ၇:၂ အရ ဘုရားသခင်သည် အာဗြံထံ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်ထက်မနည်း ထင်ရှားပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေဟောဝါ၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် အမိန့်ပေးခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး၊ ကတိထားခြင်းဖြင့် ဆက်လက်ကာ၊ ကောင်းကြီးပေးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဤသုံးမျိုးသော အရေးပါသော အသွင်အပြင်များသည် ဘုရားသခင်က လူသားထံ ထင်ရှားပြသည့် အခါတိုင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိများသည် ပြည့်စုံပြီး၊ သူ၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ရရှိရန်မှာ သူ၏ အမိန့်တော်များကို နာခံရန်သာ ဖြစ်သည်။ လူသားများသည် များသောအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ခံစားလိုကြပြီး၊ သူ၏ ကတိများကို ရရှိလိုကြသော်လည်း၊ သူ၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုခြင်း မရှိကြပေ။

1. Get thee out. Henceforward Abram is the hero of the Genesis narrative. This is the first recorded divine revelation to Abram, although it is known from Acts 7:2 that God had appeared to him at least once previously. The word of Jehovah begins with a command, continues with a promise, and ends with a blessing. These three significant aspects characterize every manifestation of God to man. The promises of God are fulfilled and His blessings received only as His commands are obeyed. Men are usually desirous of sharing God’s blessings and realizing His promises without cooperating with His requirements.

 

သခင်ဘုရား၏ ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အာဗြံအား အတိတ်နှင့် လုံးလုံးလျားလျား ဖြတ်တောက်ရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် မြစ်နှစ်သွယ်မြေဖြစ်သော မက်ဆိုပိုတေးမီးယား၊ အုန်ရ်နှင့် ဟာရန်တည်ရှိရာ နယ်မြေကို စွန့်ခွာရရုံသာမက၊ မိသားစုနှောင်ကြိုးများနှင့် သူ၏ ဖခင်၏ အိမ်တို့ကိုပါ စွန့်လွှတ်ကာ၊ သူ၏ သွေးသားရင်းနှီးသူများနှင့် လူမျိုးထံ ပြန်မလာရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဟာရန်နှင့် အုန်ရ်သည် တူညီသော ယဉ်ကျေးမှုနှင့် နေ့စဉ်ဘဝစံနှုန်းများကို မျှဝေထားသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သူသည် မြစ်နှစ်သွယ်မြေကို စွန့်ခွာ၍ ဆီးရီးယားနှင့် ပါလက်စတိုင်းသို့ ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ မြေဖြည့်ကောင်းသော ကျက်စားရာနယ်မြေများအစား၊ သစ်တောထူထပ်ပြီး တောင်တန်းများဖုံးလွှမ်းသော နယ်မြေကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုမြင့်မားသော လူမျိုးများကြားတွင် နေထိုင်မည့်အစား၊ သူသည် ယဉ်ကျေးမှုနိမ့်ကျပြီး အထူးသဖြင့် ယုတ်ညံ့သော ဘာသာတရားကိုးကွယ်သော လူမျိုးစုများကြားတွင် ဧည့်သည်အဖြစ် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

The Lord’s call required Abram to make a complete break with the past. He not only had to leave the land of the two rivers, Mesopotamia, in which Ur as well as Haran was situated, but also had to give up family ties and even his father’s house, never to return to those of his own blood and race. It was a severe test. Haran and Ur shared the same civilization and standards of living. All this would change immediately when he should leave the land of the two rivers and cross over to Syria and Palestine. Instead of fertile grazing lands he would find a heavily wooded and mountainous country. Instead of living among related and highly civilized peoples, he would be sojourning among tribes of a materially lower culture and an especially degraded religion.

 

အာဗြံအတွက် သူ၏ ချစ်လှစွာသော မွေးရပ်မြေနှင့် ဆက်နွယ်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ တစ်သက်တာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး နူးညံ့သော ဆက်နွယ်မှုများစွာဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်နိုးထားသော မြေဖြစ်သည်။ လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ မွေးရပ်မြေကို စိတ်မသက်မသာ စွန့်ခွာနိုင်သော်လည်း၊ အသက် ၇၅ နှစ်အရွယ်ရှိ လူတစ်ဦးအတွက် ထိုသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မလွယ်ကူပေ။

It certainly must not have been easy for Abram to sever all ties with his beloved homeland, a land in which he had spent all of his life and which was hallowed by many tender associations. A youth may leave his native land with little regret, but to a man 75 years of age such a decision is not easy.

 

 

ငါပြမည့်ပြည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၁:၃၁ တွင် အာဗြံ၏မူလဦးတည်ရာမှာ ကာနာန်ပြည်ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထင်ရှားစွာ၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ဦးတည်ရမည့်ပြည်အဖြစ် ကာနာန်ကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့မှာ ဖြစ်သည်။ ဤအခါသမယတွင် (အခန်း ၁၂:၁) ကာနာန်ကို ဖော်ပြမထားသော်လည်း၊ အာဗြံသည် ဘုရားသခင်က သူ့ကို သွားစေလိုသော နေရာမှာ ကာနာန်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် ကာနာန်ကို စိတ်ထဲထား၍ ခရီးထွက်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ ဟေဗြဲ ၁၁:၈ တွင် ပေါလု၏ထုတ်ဖော်ချက်ဖြစ်သည့် အာဗြံသည် “သူသွားမည့်နေရာကို မသိဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်” ဟူသောစကားသည်၊ ယခုမှစ၍ သူ့တွင် သေချာသောနေထိုင်ရာနေရာ မရှိတော့ဘဲ၊ ဘုရားဖူးသူတစ်ဦးနှင့် သူစိမ်းတစ်ဦးအဖြစ် ဖြစ်ရမည်ကို ရည်ညွှန်းပုံရသည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၉; ၄တီ ၅၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ယခုမှစ၍ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို နေ့စဉ်လမ်းပြမည်ဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်တွင် ဘာဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သူသည် ကြိုတင်သိရမည်မဟုတ်ပေ။

A land that I will shew thee. Genesis 11:31 indicates that Abram’s original destination had been Canaan. Obviously, God must have specified Canaan as the land toward which he should direct his steps. Upon this occasion (ch. 12:1) Canaan is not mentioned, but it is clear that Abram knew Canaan to be the place where God wanted him to go. He set out with Canaan in mind (v. 5). Paul’s statement in Heb. 11:8 that Abram “went out, not knowing whither he went” apparently refers to the fact that henceforth he would have no certain dwelling place, but was to be a pilgrim and a stranger (see Heb. 11:9; 4T 523). Henceforth God would guide him day by day, and he would never know long in advance what the future might bring.

 

၁. ရုပ်တုကိုးကွယ်သောမျိုးဆက်မှ ရွေးချယ်ခံရသော အာဗြဟံ—ရေကြီးမှုအပြီးတွင်၊ လူဦးရေသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထပ်မံတိုးပွားလာပြီး၊ ဆိုးယုတ်မှုလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုသည် နီးပါးတစ်လွှားလုံးဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် နောက်ဆုံးတွင် မာဆတ်သောပြစ်မှားသူများကို ၎င်းတို့၏ဆိုးယုတ်သောလမ်းများကို လိုက်လျှောက်ရန် ထားခဲ့ပြီး၊ ရှိနာမျိုးဆက်မှ အာဗြဟံကို ရွေးချယ်ကာ အနာဂတ်မျိုးဆက်များအတွက် ၎င်း၏ပညတ်များ၏ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (MS ၆၅၊ ၁၉၀၆)။

1. Abraham Chosen From Idolatrous Generation.—After the Flood the people once more increased on the earth, and wickedness also increased. Idolatry became well-nigh universal, and the Lord finally left the hardened transgressors to follow their evil ways, while He chose Abraham, of the line of Shem, and made him the keeper of His law for future generations (MS 65, 1906).

 

အာဗြဟံ၏မိသားစုသည် မမှန်ကန်သောကိုးကွယ်မှုနှင့် ထိတွေ့ခဲ့သည်—ထိုခေတ်တွင်၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုသည် တဖြည်းဖြည်းတိုးပွားလာပြီး မှန်ကန်သောဘုရားကိုးကွယ်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အာဗြဟံသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်သူမဖြစ်ခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ဖခင်သည် မှန်ကန်သောကိုးကွယ်မှုနှင့် မမှန်ကန်သောကိုးကွယ်မှုအကြား ယိမ်းယိုင်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏မှန်ကန်သောအသိပညာနှင့် မမှန်ကန်သောသီအိုရီများနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုများရောနှောနေခဲ့သော်လည်း၊ အာဗြဟံသည် ဤစွဲမက်မှုမှ ကင်းလွတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်း၏ယုံကြည်ခြင်းကို ရှက်ကြံ့မရှိခဲ့ဘဲ၊ ဘုရားသခင်ကို ၎င်း၏ယုံကြည်ကိုးစားရာအဖြစ် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် “သခင်ဘုရားအတွက် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး သခင်ဘုရား၏နာမတော်ကို ခေါ်ဆိုခဲ့သည်” (YI မတ်လ ၄၊ ၁၈၉၇)။

Abrahams Family Touched by False Worship

Abraham’s Family Touched by False Worship.—In that age, idolatry was fast creeping in and conflicting with the worship of the true God. But Abraham did not become an idolater. Although his own father was vacillating between the true and the false worship, and with his knowledge of the truth false theories and idolatrous practices were mingled, Abraham kept free from this infatuation. He was not ashamed of his faith, and made no effort to hide the fact that he made God his trust. He “builded and altar unto the Lord, and called upon the name of the Lord” (YI March 4, 1897).

 

၂၊ ၃ (ယောဟန် ၈:၅၆; ဂလာတိ ၃:၈)။ အာဗြဟံသည် လာမည့်ကယ်တင်ရှင်ကိုမြင်ခဲ့သည်။—ခရစ်တော်က ဖာရိရှဲများအား “သင်တို့၏ဖခင်အာဗြဟံသည် ငါ၏နေ့ရက်ကိုမြင်ရန်ဝမ်းမြောက်ခဲ့ပြီး၊ သူသည်ယင်းကိုမြင်ခဲ့၍ ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်” (ယောဟန် ၈:၅၆) ဟုမိန့်တော်မူခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် ကယ်တင်ရှင်လာမည်ကို မည်သို့သိခဲ့သနည်း။ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား အနာဂတ်နှင့်ပတ်သက်၍ အလင်းပေးခဲ့သည်။ သူသည် ကယ်တင်ရှင်သည် ဤကမ္ဘာသို့လူ့ဇာတိဖုံးလွှမ်းထားသော ဘုရားဇာတိဖြင့် လာမည့်အချိန်ကို မျှော်ကြည့်ခဲ့သည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်သည် လူ့ဇာတိထဲ၌ ဘုရားအဖြစ်လာမည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် လူသားတို့အပြစ်ဝန်ကို ဖယ်ရှားပြီး ဘုရားသခင်၏အစားထိုးသူမှ ထမ်းဆောင်ခံရသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (MS ၃၃, ၁၉၁၁)။

2, 3 (John 8:56; Gal. 3:8). Abraham Saw Coming Redeemer.—Christ said to the Pharisees, “Your father Abraham rejoiced to see my day; and he saw it, and was glad” (John 8:56). How did Abraham know of the coming of the Redeemer? God gave him light in regard to the future. He looked forward to the time when the Saviour should come to this earth, His divinity veiled by humanity. By faith he saw the world’s Redeemer coming as God in the flesh. He saw the weight of guilt lifted from the human race, and borne by the divine substitute (MS 33, 1911).

(Eph. 2:8). Keep Commandments Under Abrahamic Covenant

 

(ဧဖက် ၂:၈)။ အာဗြဟံပဋိညာဉ်အောက်၌ ပညတ်တို့ကို စောင့်ထိန်းရန်။—အကယ်၍ အာဗြဟံပဋိညာဉ်အောက်ရှိ လူသားများအတွက် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တို့ကို စောင့်ထိန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ဝိညာဉ်သည် ပျက်စီးရမည်ဖြစ်သည်။ အာဗြဟံပဋိညာဉ်သည် ကျေးဇူးတော်ပဋိညာဉ်ဖြစ်သည်။ “ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် သင်တို့သည် ကယ်တင်ခြင်းခံရသည်။” [ယောဟန် ၁:၁၁, ၁၂ ကိုးကားထားသည်]။ နာခံမှုမရှိသောသားသမီးများလား။ မဟုတ်ပါ၊ သူ၏ပညတ်တို့ကို အားလုံးနာခံသည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပညတ်စောင့်ထိန်းသူများဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါက၊ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်ုပ်တို့ချစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် သူ၏ပညတ်တို့ကို နာခံမှုကို အဘယ်ကြောင့် သတ်မှတ်ထားသနည်း။ (စာလွှာ ၁၆, ၁၈၉၂)။

(Eph. 2:8). Keep Commandments Under Abrahamic Covenant.—If it were not possible for human beings under the Abrahamic covenant to keep the commandments of God, every soul of us is lost. The Abrahamic covenant is the covenant of grace. “By grace ye are saved.” [John 1:11, 12 quoted]. Disobedient children? No, obedient to all His commandments. If it were not possible for us to be commandment-keepers, then why does He make the obedience to His commandments the proof that we love Him? (Letter 16, 1892).

 

၂. မင်းကို လူမျိုးကြီးတစ်ခုဖြစ်စေမယ် အာဗြံသည် မိသားစုနှင့် မွေးရပ်မြေကို စွန့်ခွာရခြင်း၏ လျော်ကြေးအဖြစ် ကတိထားခံရသည်။ အာဗြံသည် သူ့တွင် သားသမီးမရှိသည့်အပြင်၊ ငယ်ရွယ်သူမဟုတ်သဖြင့် ဤကတိသည် မည်သို့ပြည့်စုံမည်ကို တွေးတောခဲ့ပုံရသည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြံ၏ ကျွန်များ၊ သိုးစုများကို ကြီးကြပ်သူများကို ကတိထားသော လူမျိုးအဖြစ် ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ အာဗြံသည် “ကြီးမြတ်သည်” ဟူသော စကားလုံးကို မည်သို့နားလည်ခဲ့သနည်း။ ၎င်းသည် လူဦးရေအင်အား၊ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု၊ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် ကြီးမြတ်မှုကို ဆိုလိုသလား။ ဘုရားသခင်၏ ကတိများကို ယုံကြည်မှုဖြင့် စူးစမ်းကြည့်သော ယုံကြည်ခြင်း၏ မျက်စိဖြင့်သာ၊ သဘာဝမျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အနာဂတ်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည်။

2. Make of thee a great nation. Abram’s compensation for leaving family and homeland behind is announced. Abram no doubt wondered how this promise would meet its fulfillment, in view of the fact that he was childless, and not a young man. God could not mean that Abram’s servants, the shepherds an overseers of his flocks, would constitute the promised nation. How did Abram understand the word “great”? Did it imply numerical strength, or influence, or greatness in spiritual things? Only the eye of faith, fixed upon the promises of God, could penetrate the future and behold things that the natural eye could not see.

 

ငါမင်းကို ကောင်းကြီးပေးမယ် ဤကတိသည် လောကီနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ပါဝင်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ပေါလ်သည် အာဗြံအား ပေးထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများတွင် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထင်ရှားစွာ ထည့်သွင်းထားသည် (ဂလာတိ ၃:၈)။

I will bless thee. This promise included both temporal and spiritual blessings, particularly the latter. Paul clearly includes justification by faith among the blessings that rested on Abram (Gal. 3:8).

 

မင်းနာမည်ကို ကြီးမြတ်စေမယ် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်များကို လိုက်နာပြီး၊ သူ၏ မြင့်မြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် စစ်မှန်သော ကြီးမြတ်မှုကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုန်မြို့တည်ဆောက်သူများသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ “နာမည်တစ်ခု” ဖန်တီးရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ နာမည်တစ်ခုမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အာဗြံသည် ဘုရားသခင်လမ်းပြရာသို့ လိုက်လျှောက်ရုံဖြင့် ထင်ရှားကျော်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ အာဗြံဟူသော နာမည်သည် ယနေ့တိုင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးနာမည်အဖြစ် သာမန်ဖြစ်နေပြီး၊ ဂျူးလူမျိုး၊ မိုဟာမက်ဒင်များ၊ ခရစ်ယာန်များစွာတို့သည် သူ့ကို ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးဘိုးဘေးအဖြစ် ယခင်ကလည်းကောင်း၊ ယခုတိုင်လည်းကောင်း ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကြသည်။

Make thy name great. True greatness was to result from compliance with God’s commands and cooperation with His divine purpose. The builders of Babel had thought to make themselves “a name” by defying God, and yet not one of their names has survived. Abram, on the other hand, was simply to follow where God should lead, in order to win fame. The name Abram is common as a personal name even today, and untold millions of Jews, Mohammedans, and Christians have acclaimed him in times past, and still look back to him, as their spiritual ancestor.

 

၃. ငါကောင်းကြီးပေးမယ် ဤအာမခံချက်သည် ဘုရားသခင်က အာဗြံအား ပေးနိုင်သော အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေဖြစ်မှုနှင့် မျက်နှာသာပေးမှုဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သူအား ပြုသော စော်ကားမှုနှင့် မတရားပြုမှုများကို သူ့အား ပြုသည့်အလား မှတ်ယူပြီး၊ သူ၏ မိတ်ဆွေများကို မျှဝေကာ၊ သူ၏ ရန်သူများကို သူ့ရန်သူများအလား ဆက်ဆံရန် ကတိပြုထားသည်။ အာဗြံသည် “ဘုရားသခင်၏ မိတ်ဆွေ” ဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၂:၂၃)။

3. I will bless. Such an assurance was the highest pledge of friendship and favor God could bestow upon Abram. God considered as done to Himself the insults and wrongs done to His friend and promised to make common cause with him, to share his friends and to treat his enemies as if they were His own. Abram was “the Friend of God” (James 2:23).

 

မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးအားလုံး ဤနေရာ၌ “မြေကြီး” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟေဗြဲစကားလုံး ‘adamah’ သည် အဓိကအားဖြင့် “မြေ” သို့မဟုတ် “မြေဆီ” ဟု ဆိုလိုသည်။ လူမျိုးအားလုံးနှင့် ခေတ်ကာလအားလုံးကို ထည့်သွင်းထားသည်။ လူသားကို ဖန်ဆင်းခဲ့သော ထိုမြေဆီသည် လူသားပြိုကျပြီးနောက် ကျိန်စာသင့်ခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၇)။ ထိုကျိန်စာသည် လူတစ်ဦး၏ မဖြစ်မနေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး (ရောမ ၅:၁၂)၊ ယခုတွင် သစ္စာရှိသူတစ်ဦး၏ နာခံမှုအားဖြင့် “မြေဆီ” ၏ လူမျိုးအားလုံးသည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခရစ်ယာန်များသည် အာဗြံ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ သားစဉ်မြေးဆက်အဖြစ်၊ သူအား ပေးထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာတွင် ပါဝင်ခံစားကြသည် (ဂလာတိ ၃:၈, ၂၉)။ သူ့အား ပေးထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကွဲပြားနေသော လူမျိုးများကို ပေါင်းစည်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူသားများ၏ အပြစ်ကြောင့် မြေဆီအပေါ် ကျိန်စာခံရမှုကို လူသားအားလုံးအတွက် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမည်ဖြစ်သည်။ အာဗြံအား ပြုလုပ်သော ပထမဆုံး ကတိတွင် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးအား ကယ်တင်ခြင်းကတိကို ပေးထားပြီး၊ ထို့နောက် ဘိုးဘေးများနှင့် ဣသရေလလူမျိုးထံသို့ ပေးသော ကတိများသည် ဤကတိကို ရှင်းလင်းခြင်း သို့မဟုတ် ချဲ့ထွင်ခြင်းဖြစ်သည်။

All families of the earth. The Hebrew word here translated “earth,” ‘’adamah, means, essentially, “ground,” or “soil.” All nations and all ages are included. It was the “ground” that had been cursed after the Fall (Gen. 3:17), the same ground out of which man had originally been made. That curse had come because of the unfaithfulness of one man (Rom. 5:12), and now all families of the “ground” were to receive blessing through the obedience of one who was found faithful. As his spiritual offspring, Christians today share in the blessing imparted to Abram (Gal. 3:8, 29). The blessing vouchsafed to him would finally unite divided families on earth, and change the dread curse pronounced upon the ground because of sin into a blessing for all men. All further promises to the patriarchs and to Israel either clarified or amplified the promise of salvation offered the entire human race in the first promise made to Abram.

 

၄. ထို့ကြောင့် အာဗြံထွက်သွားသည်။ အာဗြံသည် သခင်ဘုရား၏ ခေါ်ဆိုခြင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ လိုက်လျှောက်ခဲ့ပြီး၊ အငြင်းအခုံမပြုဘဲ၊ နာခံမည့်အခြေအနေများကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။ သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း “ထွက်သွားသည်”။

4. So Abram departed. Abram cheerfully followed the Lord’s call, without arguing and without mentioning conditions under which he would obey. He simply “departed.”

 

လုတ်လည်း သူနှင့်အတူသွားသည် အာဗြံ၏ ဆွေမျိုးများထဲမှ လုတ်နှင့် သူ၏ မိသားစုသာလျှင် ကတိထားရာပြည်သို့ ဆက်လက်သွားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ပေတရုက သူ့ကို “ဖြောင့်မတ်သော လုတ်” နှင့် “ဖြောင့်မတ်သူ” ဟု ရည်ညွှန်းသည် (၂ပေတရု ၂:၇, ၈)။ သူ၏ ဦးလေးကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ကို နာခံလိုသော ဆန္ဒကြောင့်၊ သူသည် ခရီးလမ်း၏ ဒုက္ခများနှင့် မရေရာသော အနာဂတ်ကို အနည်းဆုံး ယာယီအားဖြင့် မျှဝေခံစားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

Lot went with him. Of all the relatives of Abram only Lot and his family were willing to continue on to the Promised Land. Peter refers to him as “just Lot,” and a “righteous man” (2 Peter 2:7, 8). His desire to obey God as his uncle did made him willing, for the time at least, to share the hardships of the journey and the uncertainties of an insecure future.

 

အသက် ခုနစ်ဆယ့်ငါးနှစ် အာဗြံ၏ အသက်ကို ဖော်ပြခြင်းသည် ခါနာန်ပြည်သို့ သူ၏ ထွက်ခွာမှုသည် အသစ်ပြီး အရေးပါသော ခေတ်ကာလတစ်ခု၏ အစဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ သူသည် နိုင်ငံသစ်တစ်ခု၏ ဘဝ၊ ရာသီဥတု၊ နှင့် နိုင်ငံခြားသားများ၏ ထူးဆန်းသော ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ခေါ်ဆိုခံရချိန်တွင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သည်။

Seventy and five years old. The giving of Abram’s age indicates that his departure for Canaan marked the beginning of a new and important era. He was already advanced in years when called upon to adapt himself to life in a new country, to its climate, and to the strange customs of a foreign people.

 

၅. သူတို့၏ ဥစ္စာပစ္စည်းအားလုံး အာဗြံနှင့် လုတ်၏ ဥစ္စာဓနသည် အဓိကအားဖြင့် နွားအုပ်များနှင့် သိုးအုပ်များဖြစ်သည်။ အာဗြံသည် ချမ်းသာသော သူတစ်ဦးဖြစ်သည် (အခန်း ၁၃:၂)၊ သို့သော် သူ၏ ချမ်းသာမှုသည် သူ၏ ဘာသာရေးဘဝအတွက် အတားအဆီးတစ်ခုမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ချမ်းသာမှုသည် ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်သူများအတွက် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်အတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီရန် ခက်ခဲစေတတ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် သေစေနိုင်သော အတားအဆီးမဟုတ်ပေ (မဿဲ ၁၉:၂၃-၂၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် သူ့ကို အပ်နှံထားသော ဥစ္စာကို ဘုရားသခင်၏ စီမံသူအဖြစ် မှတ်ယူပြီး၊ ထိုဥစ္စာကို ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်နှင့် သူ၏ နိုင်ငံတော်၏ တိုးတက်မှုအတွက် အသုံးပြုပါက၊ ချမ်းသာမှုသည် ကျိန်စာမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြစ်သည်။

5. All their substance. Abram’s and Lot’s wealth consisted chiefly in large herds of cattle and flocks of sheep. Abram was a prosperous man (ch. 13:2), but his prosperity in no way proved to be a hindrance to his religious life. Although it is true that wealth often makes it more difficult for its possessors to qualify for the kingdom of God, it is by no means a fatal handicap (see Matt. 19:23–26). When a person of means considers himself a steward of God, and uses the wealth entrusted to him to the honor of God and to the advancement of His kingdom, wealth is a blessing and not a curse.

 

ဝိညာဉ်များ ဟေဗြဲစကားလုံး ‘nephesh’ ကို ဤနေရာ၌ အာရ်အက်စ်ဗွီက “လူများ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ဤလူအုပ်စုတွင် ဘုရားသခင်အစစ်အမှန်သို့ ကူးပြောင်းလာသူများ ပါဝင်သည် (ပီပီ ၁၂၇)။ ဤကူးပြောင်းသူများသည် အာဗြံ၏ အိမ်ထောင်စုနှင့် တွဲဖက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်စိတ်နှံသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ အာဗြံနှင့် လုတ်နှစ်ဦးစလုံးတွင် သိုးထိန်းများရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၃:၇)။ အာဗြံသည် နောက်ပိုင်းတွင် လုတ်ကို လက်နက်ကိုင်ပြီး လေ့ကျင့်ထားသော ကိုယ်စိတ်နှံသူ ၃၁၈ ဦးဖြင့် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ (အခန်း ၁၄:၁၄) ဤ“ဝိညာဉ်များ” သည် သူ၏ အိမ်ထောင်စု၏ အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုရှင်းလင်းစေသည် (အခန်း ၁၄:၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။

Souls. Heb. nephesh. The RSV here uses the word “persons.” Included in this company were some converts to the true God (PP 127). These converts attached themselves to the household of Abram and became his retainers. Both Abram and Lot are mentioned as possessing herdsmen (Gen. 13:7). That Abram could later rescue Lot with the help of 318 armed and trained retainers (see ch. 14:14) clarifies still further the fact that these “souls” were the members of his household (see on ch. 14:14).

 

ခါနာန်ပြည်သို့ ခါနာန်ပြည်သည် ပါလက်စတိုင်းသာမက၊ ဖိုနီးရှားနှင့် တောင်ပိုင်းဆီးရီးယားကိုပါ ထည့်သွင်းသည် (အခန်း ၁၀:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘီစီ ဒုတိယထောင်စုနှစ်မှ အီဂျစ်နှင့် မြောက်ဆီးရီးယားကမ္ဗည်းများသည် ခါနာန်ဟူသော ဝေါဟာရကို ဤအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အသုံးပြုသည်။ အာဗြံသည် ခါနာန်၏ တောင်ပိုင်းတွင်—ရှေခင်၊ ဟေဗြုန်၊ ဂေရာ—တွင် အခြေချရမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ခရီးသည် ဟာရန်မှ မိုင် ၄၅၀ ခန့်အကွာအဝေးသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်သည် လမ်းကြောင်းရွေးချယ်မှု အနည်းငယ်သာရှိသောကြောင့်၊ သူ၏ ခရီးလမ်းကို အတိအကျ ခြေရာခံနိုင်သည်။ ဟာရန်ဒေသမှ ထွက်ခွာ၍၊ ကြီးမားသော ကာရာဗန်သည် ဘာလိခ်မြစ်အတိုင်း တောင်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားခဲ့ပြီး၊ ယူဖရေးတီးမြစ်သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ ဆက်လက်ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိုင် ၆၀ ခန့်အကွာအဝေးကို မြစ်အတိုင်း ဆန်တက်ခဲ့သည်။ ဤနေရာမှ မြောက်ဆီးရီးယားရှိ အိုရုန်တီးမြစ်သို့ ရောက်ရှိရန် မိုင် ၈၀ ခန့်အကွာရှိ သဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ရသည်။ ယူဖရေးတီးနှင့် အိုရုန်တီးကြားတွင် အလယ်တွင် အလီပိုမြို့၏ ကြီးမားသော အိုအေစစ်ရှိပြီး၊ အာဗြံသည် ခရီးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော တိရစ္ဆာန်များနှင့် လူများကို အနားပေးရန်နှင့် ရေသောက်ရန် အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည်။ အိုရုန်တီးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ သူသည် ဆီးရီးယားလွင်ပြင်၊ ယခု ဘီကာဟု ခေါ်သော လီဗနုန်နှင့် အင်တီလီဗနုန်တောင်များကြားရှိ လွင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ အိုရုန်တီးမြစ်အတိုင်း ဆန်တက်သွားပုံရသည်။ အိုရုန်တီးမြစ်သည် မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းပြီး လီတာနီမြစ်သည် တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းသော မြစ်ဝမျက်နှာပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ ကာရာဗန်သည် ဂါလိလီဒေသ၏ ကြမ်းတမ်းသော တောင်ကုန်းဒေသသို့ ရောက်ရှိသည်အထိ လီတာနီမြစ်အတိုင်း ဆက်လက်သွားခဲ့သည်။

Into the land of Canaan. The land of Canaan includes not only Palestine but also Phoenicia and southern Syria (see on ch. 10:19). Egyptian and north Syrian inscriptions of the second millennium b.c. use the term Canaan in this sense. Inasmuch as Abram was to settle in the southern part of Canaan—Shechem, Hebron, Gerar—the journey took him about 450 mi. from Haran. Owing to the fact that topographical features leave but few alternate possibilities, his route of travel may be traced rather exactly. Leaving the region of Haran, the great caravan must have moved slowly southward along the Balikh River until it reached the Euphrates, which it followed upstream for some 60 mi. From this point 80 mi. of desert must be crossed in order to reach the north Syrian river Orontes. The great oasis of Aleppo lies halfway between the Euphrates and the Orontes, and was probably used by Abram on his journey to give rest and drink to the weary animals and men. Reaching the Orontes, he presumably followed it upstream to the south, leading the great caravan through the Syrian plain, called Beqa today, which lies between the Lebanon and the Anti-Lebanon mountains. Passing the watershed whence the Orontes flows north and the Litani south, the latter was followed until the caravan reached Galilee with its rugged, hilly terrain.

 

အာဗြံ၏ ခရီးများ

Abram’s Journeys

 

 

 

၆. အာဗြံသည် ထိုပြည်ကိုဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ပါလက်စတိုင်းသည် သစ်ပင်များထူထပ်သောနေရာဖြစ်သည်။ ရှေးအီဂျစ်မှတ်တမ်းများတွင် ၎င်း၏လမ်းများကို ခရီးသွားများအတွက် အိပ်မက်ဆိုးဟု ဖော်ပြထားသည်။ အာဗြံထံသို့ လိုက်ပါလာသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် လူအများကြောင့် ကုန်သည်တန်းသည် ဖြည်းဖြည်းသာ ရွေ့လျားနိုင်ခဲ့သည်။ ခရီးသည် အနားယူရန် အကြိမ်ကြိမ် ရပ်နားခဲ့ရပြီး၊ ဂါလိလဲပြည်ကိုဖြတ်ကာ ဧဒရာလုံလွင်ပြင်သို့ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မက်ဂဒ္ဒိုနှင့် တာနတ်ချ်ကဲ့သို့သော တန်ခိုးထင်ရှားသော ကာနာန်မြို့များရှိပြီးဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကာမယ်လတောင်ကြားကို ဖြတ်ကာ နောင်တွင် ဧဖရိမ်ပိုင်ဆိုင်မည့် တောင်ကုန်းဒေသသို့ရောက်ရှိပြီး ပထမဆုံး အကြာရပ်နားခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ဘုရားသခင်က အာဗြံအား (ကျမ်းပိုဒ် ၇) ခရီးပန်းတိုင်ရောက်ပြီး ကတိထားရာပြည်သို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

6. Abram passed through the land. Palestine was heavily wooded at that time. Its roads are described in ancient Egyptian documents as being a nightmare to travelers. Progress of the caravan may have been very slow, in view of the great number of animals and people accompanying the patriarch. The journey was probably broken by frequent pauses for rest. Having crossed Galilee, the wanderers came to the plain of Esdraelon, in which there were already several powerful Canaanite cities, such as Megiddo and Taanach. Then they crossed the Carmel ridge and entered the hilly country that would later belong to Ephraim, and here made their first prolonged halt. This was probably done because the Lord told Abram (v. 7) that he had reached the end of his journey and was now in the land that had been promised him.

 

ရှေခင်။ ဤမြို့ကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရှေခင်ဟုလည်း ခေါ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၅:၄ စသည်)။ ဧဗလ်နှင့် ဂေရဇင်တောင်များကြားရှိ ကျဉ်းမြောင်းသောချိုင့်ဝှမ်း၏ အရှေ့ဘက်ဝင်ပေါက်တွင် တည်ရှိပြီး၊ မဟာဗျူဟာအရ အရေးပါသောနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် နာဘလပ်စ်အနီး ဘာလာတာဟုခေါ်သော စွန့်ပစ်ထားသောနေရာဖြစ်သည်။ တူးဖော်မှုများနှင့် မှတ်တမ်းအထောက်အထားများအရ အာဗြံအနီးတွင် စခန်းချစဉ် ရှေခင်သည် ဒုတိယထောင်စုနှစ်အစောပိုင်းတွင် ထွန်းကားပြီး ခံတပ်ဆောက်ထားသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ရှေးအကျဆုံး အီဂျစ်စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ရှေခင်မြို့ကို ဆန့်ကျင်သည့် စစ်ဆင်ရေးကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဘီစီ ၁၈၇၈-၁၈၄၀ တွင် ဆင်အုဆတ် တတိယမင်း၏ ဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် မင်းဆက်တွင် အီဂျစ်စစ်သည်တစ်ဦး၏ ကျောက်စာတစ်ခုက ရှေခင် (အီဂျစ်အမည် ဆီကမမ်) ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ဒေသခံ အာရှလူမျိုးများကို အနိုင်ယူခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အာဗြံသည် ကာနာန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်စဉ် အီဂျစ်သည် ကာနာန်အိမ်နီးချင်းများအပေါ် သြဇာကြီးမားခဲ့သည်။ အီဂျစ်သည် ကာနာန်ကို နိုင်ငံရေးအရ ထိန်းချုပ်ခြင်းမရှိသော်လည်း စီးပွားရေးအရ မှီခိုနေရပြီး၊ အဓိကမြို့များတွင် တော်ဝင်ကိုယ်စားလှယ်များရှိခဲ့သည်။ ဤကော်မရှင်နာများသည် အီဂျစ်၏ စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ပြီး ဒေသခံ ကာနာန်အုပ်ချုပ်သူများအား အကြံပေးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အာဗြံရောက်ရှိခဲ့သော ကာနာန်တွင်ရှိသော နိုင်ငံရေးအခြေအနေဖြစ်သည်။

Sichem. This city is called Shechem elsewhere in the OT (Gen. 35:4; etc.). Situated at the eastern entrance to a narrow valley flanked by the mountains Ebal and Gerizim, it occupied a strategically important place. It is a deserted site today, called Balatah, close to Nablus. Excavations and documentary evidence prove that Shechem was a flourishing and fortified city early in the second millennium b.c., when Abram camped in its vicinity. One of the earliest Egyptian military expeditions into Palestine of which a clear record has been preserved was directed against this very city. The stele of an Egyptian warrior who served under King Sen-Usert III (1878-1840 b.c.) of the Twelfth Dynasty describes a campaign against Sekemem, the Egyptian name for Sichem or Shechem, and relates that the native Asiatics were defeated. At the time Abram entered the country of Canaan, Egypt exerted a great influence over its Canaanite neighbors. Though Egypt did not actually exercise political control over Canaan, the latter country was economically dependent upon Egypt, which had royal representatives in its principal cities. These commissioners guarded Egypt’s economic interests and played the role of advisers to the local Canaanite rulers. Such was the political situation Abram found in Canaan.

 

မိုရေလွင်ပြင်။ “လွင်ပြင်” ဟူသော စကားလုံးသည် ဟီဘရူး “ဧလုန်” ဟူသော စကားလုံးကို တိကျစွာ ဘာသာပြန်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းသည် စာသား၌ “သစ်ပင်ကြီး” ဟု ဆိုလိုသည်။ အာရ်အက်စ်ဗွီကျမ်းတွင် “ဝက်သစ်ချပင်” ဟု ဖော်ပြသည်။ ဤစကားလုံးသည် ဤနေရာတွင် ယေဘုယျအနေဖြင့် သုံးထားပြီး၊ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း သို့မဟုတ် မရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ဝက်သစ်ချပင်ဥယျာဉ်တစ်ခုကို ဆိုလိုသည်ဟု အကြံပြုထားသည်။ ဤအမြင်ကို မောရှေက နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနေရာကို ရည်ညွှန်းရာ၌ “ဧလုန်” ၏ ဗဟုဝစ်ပုံစံဖြစ်သော “သစ်ပင်များ” (ကျမ်းစာ၊ “လွင်ပြင်များ”) ကို အသုံးပြုထားပြီး၊ မိုရေတွင် သစ်ပင်တစ်ပင်ထက်ပို၍ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၁၁:၃၀)။ ထိုဥယျာဉ်ကို ခွဲခြားမသိရှိရသော်လည်း၊ ဤကျမ်းပိုဒ်နှင့် တရားဟောရာကျမ်း ၁၁:၂၉၊ ၃၀ အရ ရှေခင်အနီးတွင်ရှိရမည်။

The plain of Moreh. The word “plain” is not an accurate rendering of the Heb. ’elon, literally, “a great tree.” RSV says “oak.” The word is presumably used here in a generic and collective sense, and may or may not refer to one particular tree. It has been suggested that a grove of oaks is meant. This view is supported by a later reference Moses makes to the same locality, using the plural form of ’elon, “trees” (KJV, “plains”), clearly indicating that Moreh possessed more than one such tree (Deut. 11:30). The grove itself has not been identified, but must have been in the immediate vicinity of Shechem, as this text and Deut. 11:29, 30 indicate.

 

“မိုရေ” သည် “ဆရာ” ဟု ဆိုလိုသည်။ ရှေးဂျူးဘာသာပြန်သူများက ဂရိဘာသာဖြင့် “ဟုပ်ဆယ်လင်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားပြီး၊ ၎င်းသည် “မြင့်မားသော” ဟု ဆိုလိုသည်။ အနက်ပြန်ဆိုသူများက မိုရေဟူသော အမည်သည် အာဗြံသည် ဘုရားသခင်ထံမှ “သင်ယူရန်” ရှိကြောင်း သိရှိခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည်ဟု သို့မဟုတ် ထိုဥယျာဉ်သည် နာမည်ကျော်ဆရာတစ်ဦးပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ရှင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

Moreh means “teacher.” The ancient Jewish translators of the LXX rendered it by the Greek word hupselen, “lofty.” Commentators have attempted to explain the name Moreh as an indication that Abram understood he was to be “taught” there by God, or that the grove belonged to a teacher of fame.

 

ကာနာန်လူမျိုး။ အာဗြံသည် လူမရှိသော မြက်ခင်းပြင်များကို အခြားသူများနှင့် မဝေမျှရဘဲ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့လျှင် သူမှားယွင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် “ထိုအချိန်တွင် ကာနာန်လူမျိုးများ ထိုပြည်၌ ရှိကြသည်” ဟူသော ဖော်ပြချက်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ သူစိမ်းများကြားတွင် သူစိမ်းတစ်ဦးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ အာဗြံသည် ထိုပြည်ကို သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် မယူဆနိုင်ခဲ့ဘဲ အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ (ဟီဘရူး ၁၁:၉၊ ၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းကို သူသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

The Canaanite. If Abram had expected to be led into an unpopulated land whose pastures he would not have to share with others, he was mistaken. For this reason, perhaps, the statement is added, “the Canaanite was then in the land.” Finding himself an alien amidst a strange people, Abram could not regard the land as his own and actually take possession of it (see Heb. 11:9, 13). This he could do only by faith.

 

၇. ထာဝရဘုရားသည် ထင်ရှားတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ အာဗြံအား ပေးသနားတော်မူသော တတိယမြောက် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်ဖြစ်ပြီး၊ ကာနာန်ပြည်တွင် ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ့ကို အားပေးရန်နှင့် ယုံကြည်မှုနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိအသစ်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ရန်ဖြစ်သည်။ ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းသော ခရီးပြီးနောက်၊ အာဗြံသည် သူနှင့်သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်များအတွက် ကတိထားရာပြည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းကို ကာနာန်လူမျိုးများက သိမ်းပိုက်ထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဥရ်နှင့် ဟာရန်တွင် ပေးခဲ့သော ကတိများကို အတည်ပြုသည့် သတင်းစကားသည် ဘုရားသခင်၏ အချိန်နှင့်နည်းလမ်းဖြင့် ထိုပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟူသော အာမခံချက်ကို ယူဆောင်လာသည်။

7. The Lord appeared. This is the third divine revelation accorded Abram, the first one in Canaan. Its purpose was to comfort him and to inspire him anew with confidence and courage. After a long and arduous journey Abram arrived in the land promised as a home for him and his posterity, only to find it occupied by Canaanites. A message confirming the promises made at Ur and Haran would bring assurance that possession of the land would come in God’s own time and way.

 

သင်၏သားမြေးများအတွက်။ ဤသတင်းစကားသည် ဟီဘရူးဘာသာတွင် စကားလုံးငါးလုံးသာ ပါဝင်ပြီး၊ ကျမ်းစာဘာသာပြန်တွင် ရှစ်လုံးဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အတိုဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ အာဗြံအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ သူသည် သူစိမ်းတစ်ဦးဖြစ်နေသော ထူးဆန်းသောပြည်တွင် ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ တိုတောင်းမှုသည် ၎င်း၏အရေးပါမှုနှင့် တန်ဖိုးနှင့် မမျှပေ။ ခံတပ်များဖြင့် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားသော ကာနာန်လူမျိုးများကို ဖယ်ရှားပြီး၊ သားမယားမရှိသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအား ထိုပြည်ကို ပေးအပ်မည်ဟူသော ကတိသည် အာဗြံ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

Unto thy seed. The entire message consists of only five words in Hebrew, eight in the KJV. Although one of the shortest of divine revelations, it was nevertheless of great importance to Abram, now an alien in a strange country. Its brevity was in no way proportionate to its importance and value. It called for faith to believe that the Canaanites in their strongly fortified cities should be dispossessed and their country given to a childless old man. The apparent improbability of the realization of such a promise rendered it a strong test of the patriarch’s faith.

 

ယဇ်ပလ္လင်။ ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိမှုဖြင့် သန့်ရှင်းစေသော မြေကို အာဗြံသည် ဘုရားသခင်အား ဝတ်ပြုရာနေရာအဖြစ် အပ်နှံခဲ့သည်။ တည်ဆောက်ထားသော ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ပူဇော်သောယဇ်များသည် ကောင်းကင်ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို တိတ်တဆိတ် ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ အာဗြံသည် ဤသို့ဖြင့် သူယုံကြည်သော ဘုရားသခင်အား လူသိရှင်ကြား ကတိသစ္စာပြုခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူ၏ ကျွန်များအား သူဝတ်ပြုသော ဘုရားသခင်အကြောင်း ပိုမိုပြည့်စုံသော အသိပညာကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၈:၁၉)။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် အာဗြံ၏ ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ သေခြင်းသည် အပြစ်ဖြေရာအဖြစ်ဟူသော ယုံကြည်မှုကို သက်သေပြသည်။

An altar. The soil hallowed by the presence of God, Abram dedicated as a place of worship to Him. The altar erected and sacrifices offered bore witness to the God of heaven, and silently protested against the idolatry round about. Abram thus publicly pledged allegiance to the true God. As the lord of a large household, he sensed also a responsibility toward his servants, to impress upon them a more perfect knowledge of the God he served (ch. 18:19). The sacrifice testified of Abram’s belief in the death of the Son of God as an atonement for sin.

 

၈. ဗေသလ။ အာဗြံသည် ရှေခင်အနီးမှ လတ်ဆတ်သော မြက်ခင်းပြင်လိုအပ်သဖြင့်၊ ဗေသလမြို့၏ အရှေ့ဘက် မိုင် ၂၀ အကွာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ အာဗြံသည် ဗေသလနှင့် အဲအိုင်မြို့များကြားရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တဲထိုးခဲ့သည်။ ဤမြို့ကို နောင်တွင် ဗေသလဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း၊ အာဗြံ၏အချိန်တွင် လုဇ်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၈:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကာနာန်မြို့သည် ယခုအခါ ဘေတင်ဟုခေါ်ပြီး၊ ယေရုဆလင်မြို့မြောက်ဘက် မိုင် ၁၀ ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ယာကုပ်၏ဘဝတွင် အရေးပါသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ပြီး (ကမ္ဘာဦး ၂၈:၁၉; ၃၅:၁)၊ ယောရှုက သိမ်းပိုက်ခဲ့သော ကာနာန်မြို့များထဲမှ ပထမဆုံးမြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံခွဲထွက်စဉ်ကာလတွင်၊ ဣသရေလ၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်ရာနေရာနှစ်ခုအနက် တစ်ခုသည် ဤမြို့တွင် တည်ရှိခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၂၈၊ ၂၉)။ ပညာရှင်များက အဲအိုင်ကို ယခု အတ်-တယ်လ်ဟု ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားသော်လည်း၊ အမည်များ၏ ဆင်တူမှုကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ အဲအိုင်သည် “အပျက်အစီး” ဟု ဟီဘရူးဘာသာဖြင့် ဆိုလိုပြီး၊ တယ်လ်သည် အာရဗီဘာသာဖြင့် အပျက်အစီးနေရာကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ဤခွဲခြားသတ်မှတ်မှုသည် မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်သည်။

8. Beth-el. In need of fresh pastureland, Abram moved from the vicinity of Shechem to the east of Bethel, 20 mi. farther to the south. Abram pitched his tent on one of the hilltops between the cities of Bethel and Ai. The city is here referred to by the name it bore in later times. It was still called Luz in Abram’s time (see ch. 28:19). This Canaanite city, now called Beitin, lies about 10 mi. north of Jerusalem. It played an important role in Jacob’s life (ch. 28:19; 35:1), and was one of the first cities of Canaan conquered by Joshua. During the period of the divided kingdom, one of the two idolatrous cult places of Israel was situated there (1 Kings 12:28, 29). Scholars have identified the present Et–Tell with Ai, because of the similarity of names, Ai being the Hebrew name for “ruin,” whereas Tell is the Arabic name for a ruined site. This identification is, however, questionable.

 

ယဇ်ပလ္လင်တည်ဆောက်သည်။ အာဗြံသည် သူ၏တဲကို ထိုးရာနေရာတိုင်းတွင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၇; ၁၃:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)၊ သူ၏အိမ်ထောင်သားများနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများအတွက် လူသိရှင်ကြား ဝတ်ပြုခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဝတ်ပြုခြင်းသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ ဆုတောင်းခြင်း၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းတို့ ပါဝင်သည်ဟု ယူဆရပြီး၊ အာဗြံက ယေဟောဝါဘုရားသခင်အကြောင်း အသိပညာပေးခဲ့သော သူ၏လူအများကြောင့် ဤအခါများသည် ထင်ရှားခဲ့ရသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၄:၁၄; ၁၈:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို လျှို့ဝှက်ထားကြသော်လည်း၊ အာဗြံသည် မထိမ်းသိမ်းခဲ့ပေ။ သူသွားရာနေရာတိုင်းတွင် သူယုံကြည်ပြီး နာခံသော တစ်ဦးတည်းသော ဘုရားသခင်ကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ ပါလက်စတိုင်းတိုင်းပြည်တစ်လျှောက် သူ၏ ယဇ်ပလ္လင်များသည် တစ်ဦးတည်းသော ဘုရားသခင်အား အမှတ်ရစရာများဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ဒုစရိုက်များမပြည့်စုံသေးသော ကာနာန်လူမျိုးများသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၆)၊ စကြဝဠာဖန်ဆင်းရှင်ကို သိရှိခဲ့ပြီး၊ အာဗြံ၏ ဆုံးမဩဝါဒနှင့် ပုံသက်သေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ရုပ်တုများကို စွန့်လွှတ်ကာ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခံခဲ့ရသည်။ ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး နိုင်ငံခြားသာသနာပြုသူအနေဖြင့်၊ အာဗြံသည် ပါလက်စတိုင်းတစ်လျှောက် မပင်ပန်းဘဲ ခရီးသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏တဲကို ထိုးရာနေရာတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ဟောပြောခဲ့သည်။ ဣဇာက်နှင့် ယာကုပ်တို့သည်လည်း ဤပြည်တွင် ၎င်းတို့၏ဘဝကို ကုန်ဆုံးရန် ဘုရားသခင်က ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ ဤလူများသည် အမြဲတမ်း သမ္မာတရား၏ ထင်ရှားသော ပုံသက်သေများမဟုတ်သော်လည်း၊ ကာနာန်လူမျိုးများသည် ၎င်းတို့၏ ဘဝပုံစံနှင့် ဟီဘရူးလူမျိုးများ၏ ဘဝပုံစံအကြား ကွာခြားချက်ကို မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ တရားစီရင်ချိန်ရောက်လာသောအခါ၊ ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့အား သိရှိရန် အခွင့်အလမ်းပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း ငြင်းပယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

He builded an alter. Abram erected an altar, wherever he pitched his tent (see Gen. 12:7; 13:18), and conducted public worship for the members of his household and for pagans living nearby. Although the service was presumably simple, consisting essentially in prayer, the offering of a sacrificial animal, and doubtless an evangelistic appeal, the great number of retainers whom Abram had led to a knowledge of Jehovah must have made these occasions impressive (see ch. 14:14; 18:19). Many keep their faith secret, afraid to confess it, but not Abram. Wherever he went he confessed the One whom he trusted and obeyed. His altars dotting the Palestinian countryside became memorials to the one true God. The Canaanites, whose iniquity was not yet full (ch. 15:16), were thus made aquainted with the Creator of the universe, and by Abram’s precept and example were called upon to discard their idols and worship Him. The world’s first foreign missionary, Abram journeyed tirelessly through Palestine and preached God wherever he pitched his tent. Isaac and Jacob were also called of God to spend their lives in this land. Although these men were not always shining examples of truth, the Canaanites could not but see the difference between their own way of life and that of the Hebrews. When the time of their judgment should come they could not deny that God had provided them every opportunity to learn of Him.

 

၉. တောင်ဘက်သို့။ ဗေသလသည် အာဗြံ၏ အမြဲတမ်းနေထိုင်ရာနေရာ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူသည် “တောင်ဘက်” ဖြစ်သော နဂဘ်သို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ နဂဘ်သည် ယနေ့တိုင် ဤအမည်ကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ ယုဒပြည်နယ်ပိုင်ဆိုင်သော တောင်များ၏ တောင်ဘက်နှင့် အနောက်တောင်ဘက်ရှိ တစ်ပိုင်းခြောက်သွေ့သော ဒေသဖြစ်သည်။ ရှေးအချိန်မှစ၍ ဘီယာရှေဘသည် ကုန်သည်တန်းလမ်းများဆုံရာ လမ်းဆုံတွင်ရှိပြီး ၎င်း၏ အဓိကမြို့ဖြစ်သည်။ အာဗြံသည် ကာနာန်ပြည်၏ တောင်တန်းဒေသများသည် ကာနာန်လူမျိုးများက သိမ်းပိုက်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ သူ၏ သိုးနွားအုပ်များနှင့် လော့တ်၏ သိုးနွားများအတွက် လုံလောက်သော မြက်ခင်းပြင်များ မပေးနိုင်ဟု ခံစားခဲ့ရပေမည်။ လူဦးရေနည်းပါးပြီး ကျယ်ပြန့်သော မြက်ခင်းပြင်များရှိသော နဂဘ်သည် သူ့အတွက် ပိုမိုသင့်လျော်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

9. Toward the south. Bethel was not to be Abram’s permanent home. He proceeded toward the “south,” Negeb, which retains this name to the present day. The Negeb was and still is a semiarid country lying to the south and southwest of the mountains, which in later times belonged to Judah. Since ancient times Beersheba, situated at the crossroads of several caravan routes, has been its chief city. Abram perhaps felt that the mountainous parts of Canaan, which were already occupied by the Canaanites, could not provide sufficient pasture for his own great flocks and those of Lot. With its sparse population and wide and open grazing land, the Negeb seemed to him more suitable.

 

၁၀. ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ အာဗြံသည် ကတိထားရာပြည်ကို ဖြတ်သန်းပြီးမကြာမီ၊ ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုတစ်ခုကြောင့် ထိုပြည်မှ ထွက်ခွာရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။ ကာနာန်သည် သဘာဝအလျောက် မွေးဖွားမှုကောင်းသော်လည်း၊ နိုဝင်ဘာနှင့် ဒီဇင်ဘာမိုးများပေါ်မှီခိုနေရသော မိုးခေါင်ရေရှားမှုများကို ခံစားခဲ့ရသည် (ကမ္ဘာဦး ၂၆:၁; ၄၁:၅၆; ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၇:၁; ဟဂ္ဂဲ ၁:၁၀၊ ၁၁)။ အာဗြံပြည်သို့ ဝင်ရောက်စဉ်အခါတွင် ဤဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည် သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ထပ်မံစမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့အား နှိမ့်ချမှု၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာများကို သင်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ကတိထားရာပြည်တွင်ပင် အစာနှင့် ကောင်းချီးများသည် ဘုရားသခင်ထံမှသာ လာသည်ကို သူသိရှိရန်ဖြစ်သည်။

10. There was a famine. Abram had scarcely passed through the Promised Land when a severe famine compelled him to leave it. Canaan, though naturally fertile, was subject to visitations of drought, especially in those years when the November and December rains, on which the country depended, either failed or were scanty (Gen. 26:1; 41:56; 1 Kings 17:1; Haggai 1:10, 11). The occurrence of this famine just at the time of Abram’s entering the land was an additional trial of his faith. It was to teach him lessons of submission, faith, and patience. He was to realize that even in the Promised Land food and blessings come from the Lord alone.

 

အာဗြံသည် အီဂျစ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကာနာန်ပြည်၏ တောင်ဘက်တွင်ရှိနေသောကြောင့်、အာဗြံသည် ပြည့်စုံသောနိုင်ငံဖြစ်သည့် အီဂျစ်သို့ အစာရှာဖွေရန် သဘာဝအလျောက် ဦးတည်ခဲ့သည်။ အီဂျစ်သည် နိုင်းမြစ်ရေကြီးမှုမရှိခြင်းကြောင့် ရံဖန်ရံခါ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ခံစားရသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများက ၎င်းကို လိုအပ်ချိန်တွင် ခိုလှုံရာနေရာအဖြစ် သိရှိကြသည်။ ရှေးအီဂျစ်မှတ်တမ်းများက အာရှလူမျိုးများသည် ၎င်းတို့၏ ဆာလောင်နေသော သိုးနွားများကို ကျွေးမွေးရန် ထိုနိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ဖော်ပြထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤဧည့်သည်များသည် နိုင်ငံတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဒေသခံများအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်လာသည်။ ဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက်မင်းဆက်၏ ပထမဆုံးဘုရင် အမီနမ့်ဟတ် ပထမ (ဘီစီ ၁၉၉၁-၁၉၆၂) သည် “အာရှလူမျိုးများကို အီဂျစ်သို့ ဆင်းလာခွင့်မပြုရန်၊ ၎င်းတို့၏ ဓလေ့အတိုင်း ရေတောင်းခံရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ သိုးနွားများကို ရေတိုက်ရန်” ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ၎င်း၏ အရှေ့ဘက်နယ်စပ်ကို တံတိုင်းဖြင့် ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုတွင်၊ ဟီဘရူးတရားသူကြီးများခေတ်မှ နယ်စပ်အရာရှိတစ်ဦး၏ အစီရင်ခံစာတွင်၊ ဧဒုံမှ ဘီဒိုအင်လူမျိုးများကို ၎င်းတို့နှင့် ၎င်းတို့၏ သိုးနွားများအသက်ရှင်ရန် အီဂျစ်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

Abram went down into Egypt. Being in the south of Canaan, Abram found it natural to turn to Egypt, the country of plenty, to find sustenance. Although Egypt itself occasionally suffered from famine, because of failure of the Nile to overflow, it was known to surrounding countries as a haven of refuge in times of need. Ancient Egyptian records repeatedly mention the fact that Asiatics entered the country to feed their starving flocks. At times these visitors would remain in the country and become a menace to the natives. Amenemhet I (1991-1962 b.c.), first king of the Twelfth Dynasty, walled off his eastern frontier with the avowed purpose “not to allow the Asiatics to go down into Egypt, that they may beg for water after [their] customary manner so as to give their cattle to drink.” A later document, the report of a frontier official of the time of the Hebrew judges, mentions that Bedouins of Edom had been allowed to enter Egypt to keep themselves and their cattle alive.

 

အာဗြံ၏ ခေတ်ကာလတွင် အာရှလူမျိုးများ အီဂျစ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် အကျော်ကြားဆုံးမှတ်တမ်းမှာ ဆင်အုဆတ် ဒုတိယ (ဘီစီ ၁၈၉၇-၁၈၇၉) လက်ထက်တွင် အမတ်တစ်ဦး၏ သင်္ချိုင်းပန်းချီကားဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အီဂျစ်လူမျိုးများနှင့် အလှကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းဝယ်ရန် ရောက်ရှိလာသော ဆီမစ်ဘီဒိုအင်လူမျိုး ၃၇ ဦး၏ ရောက်ရှိလာမှုကို သရုပ်ဖော်ထားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်၊ ရောင်စုံအဝတ်အစားများ၊ လက်နက်များနှင့် ဂီတတူရိယာများကို ပြသထားသည်။ ဤထူးခြားသော မှတ်တမ်းသည် အာဗြံ၏ ခေတ်ကို နားလည်ရန် အရေးကြီးသော ပံ့ပိုးမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ အာဗြံ၏ ခေတ်ကို ပုံဖော်ရန် ပန်းချီဆရာများသည် ဤခေတ်ပြိုင်ပန်းချီကို လျစ်လျူရှုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရန် သို့မဟုတ် လိုအပ်ချိန်တွင် အစာရှာဖွေရန် အီဂျစ်သို့ အာရှလူမျိုးများ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် မှတ်တမ်းအထောက်အထားများသည် အာဗြံသည် သူ၏ သိုးနွားအုပ်များကို အသက်ရှင်စေရန် နိုင်းမြစ်ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ဆင်းသွားသည်ကို ပုံဖော်ရန် လွယ်ကူစေသည် (စာမျက်နှာ ၁၆၀ ကိုကြည့်ပါ)။

The most famous record of a visit of Asiatics to Egypt at the time of Abram is a tomb painting for a nobleman under King Sen-Usert II (1897-1879 b.c.). It depicts the arrival of 37 Semitic Bedouins who had come to trade cosmetics with the Egyptians, and shows their features, colorful garments, weapons, and musical instruments. This unusual document is an important contribution to our understanding of Abram’s time. No modern artist preparing pictures of the patriarchal age can afford to neglect this contemporary painting of Abram’s time. This documentary evidence about Asiatics entering Egypt for trading purposes or to acquire food in times of want makes it easy to visualize Abram going down to the valley of the Nile to keep his herds and flocks alive (see p. 160).

 

၁၂။ ဤသူသည် သူ၏ဇနီးဖြစ်သည်။ အဲဂုတ္တုပြည်တွင် အာဗြံသည် လူသား၏လှည့်ဖျားမှုသည် အသုံးမဝင်ကြောင်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုမှ လွတ်မြောက်ရန်သည် ထာဝရဘုရားထံမှသာ ရရှိနိုင်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည် (ဆာ. ၁၀၅:၁၄, ၁၅)။ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် အာဗြံသည် သူ၏ဇနီး စါရှိ၏ အလှအပကြောင့် သူ၏အသက်အတွက် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူ၏မိထွေးညီမဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမအား သူ၏ညီမအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရန် တောင်းဆိုရာတွင် သူသည် တရားမျှတသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည် (ထွက်. ၂၀:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုဒုံမြို့သားများ၏ အပြုအမူမှ သိရှိရသည့်အတိုင်း ခါနာန်လူမျိုး၏ အပြုအမူသည် သူ၏စိုးရိမ်မှုအတွက် အကြောင်းပြချက်ရှိကြောင်း သက်သေပြသည် (အခန်း ၁၉:၄-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ အဲဂုတ္တုပြည်တွင် သူ၏အတွေ့အကြုံသည် လူသား၏အမြင်ဖြင့် သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုများသည် အကြောင်းပြချက်ရှိကြောင်း ပို၍ပင်ထင်ရှားစွာ ပြသသည်။ သို့သော် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကြိုတင်ကာကွယ်မှုသည် ယုံကြည်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူမကိုယ်သူမ အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆိုထားသောအခါ သူမအား ဇနီးအဖြစ် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် သူမည်သို့မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။ သူမကို ဇနီးထက် ညီမအဖြစ် ပိုမိုထိရောက်စွာ ကာကွယ်နိုင်မည်ဟု သူမည်သို့ထင်မြင်နိုင်မည်နည်း။ သူ၏လိမ္မာသောအစီအစဉ်သည် သူကြောက်ရွံ့ပြီး ရှောင်ရှားရန်မျှော်လင့်ခဲ့သောအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်၊ သို့သော် သူသည် သူမကို ညီမအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့သောကြောင့် ဖါရိုဘုရင်က သူ့အား နွားများနှင့် ကျွန်များပေးကာ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ နှစ်သက်မှုနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်မှုအမှတ်အသားအဖြစ် ကောင်းစွာဆက်ဆံခဲ့သည် (အခန်း ၂၀:၁၃-၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ကျွန်ုပ်တို့၏အကြံအစည်များသည် “လိမ္မာ”သည်ဟု ထင်မြင်လေ့ရှိသော်လည်း မကြာခဏဆိုသလို ဤသို့ဖြစ်တတ်သည်။

12. This is his wife. Abram was to discover in Egypt that human cunning is worthless and that deliverance from fear and perplexity comes only from the Lord (Ps. 105:14, 15). Approaching Egypt Abram feared for his life on account of the beauty of Sarai, his wife. Since she was his half sister, he felt justified in asking her to pass herself off as his sister (see Gen. 20:12). The conduct of the Canaanites, as seen later in the case of the men of Sodom (ch. 19:4–11), is evidence that he had reason for his anxiety. His experience in Egypt shows even more clearly that, from a human point of view, his fears were well founded. But the precaution he took did not spring from faith. How could he expect to retain her as his wife when she herself had denied her marital status? How could he think to protect her more effectively as his sister than as his wife? His clever plan brought upon him the very thing he feared and hoped to avoid, even though as her alleged brother he was treated well by Pharaoh and given cattle and slaves as a token of royal pleasure and friendship (see on ch. 20:13–16). It is often thus with our supposedly “clever” schemes.

 

၁၄။ သူမသည် အလွန်လှပသည်။ အသက် ၆၅ နှစ်တွင် စါရှိသည် ဤဖြစ်ရပ်က ဖော်ပြသည့်အတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိခဲ့သည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ အာဗြံ၏ခေတ်တွင် လူ့သက်တမ်းသည် ယခုအချိန်ထက် နှစ်ဆရှည်ကြာကြောင်း သတိရရမည်၊ ထို့ကြောင့် အသက် ၁၂၇ နှစ်တွင် သေဆုံးခဲ့သော စါရှိသည် အလယ်အလတ်အရွယ်တွင် ရှိခဲ့သည် (အခန်း ၂၃:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဖါရိုဘုရင်များသည် နိုင်ငံခြားအမျိုးသမီးများ၏ ပိုမိုဖြူစင်သောအသားအရေကို နှစ်သက်ကြပြီး၊ လစ်ဗျား၊ ဟိတ္တိ၊ မက်ဆိုပိုတေးမီးယား၊ နှင့် ပါလက်စတိုင်းမိန်းကလေးများကို ဘုရင်မင်းမြတ်၏ မယားအုပ်စုအတွက် ရယူခဲ့ကြသည်။

14. She was very fair. How could Sarai at the age of 65 have been as attractive as this incident suggests? It should be remembered that in Abram’s time the life span was twice what it is now, and Sarai, who died at the age of 127 (ch. 23:1), was therefore in middle age. The Pharaohs are known to have fancied the fairer complexion of foreign women, and to have secured Libyan, Hittite, Mesopotamian, and Palestinian girls for the royal harem.

 

၁၅။ ဖါရိုဘုရင်၏ နန်းတော်။ “ဖါရို” ဟူသောစကားလုံးသည် အီဂျစ်အသုံးအနှုန်းဖြစ်ပြီး စာသားအရ “အိမ်ကြီး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး၊ မူလက ဘုရင်မင်းမြတ်၏ နန်းတော်ကို ရည်ညွှန်းသည့် အသုံးအနှုန်းဖြစ်ပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ဘွဲ့ထူးမဟုတ်ပေ။ မောရှေရေးသားခဲ့သော ကမ္ဘာဦးကျမ်းကို ရေးသားခဲ့သော ဆယ်ရှစ်ဆက်မြောက်မင်းဆက်လက်ထက်တွင် ၎င်းသည် ဘုရင်မင်းမြတ်ကို ရည်ညွှန်းသည့် လေးစားမှုအသုံးအနှုန်းဖြစ်လာခဲ့သည်။ အလားတူပင်၊ ဆူလတန်ကို ဆူဘလိုင်းပို့ဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင်၊ အမေရိကန်သမ္မတကို တစ်ခါတစ်ရံ “အိမ်ဖြူတော်” ဟု တရားဝင်မဟုတ်ဘဲ သွယ်ဝိုက်၍ ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရင်၏အမည်ကို သူ၏ဘွဲ့ထူးနှင့် ပေါင်းစည်းခဲ့ပြီး၊ ကျမ်းစာတွင် ဤအသုံးအနှုန်း၏ အစောဆုံးဥပမာသည် ဘီစီ ၁၀ ရာစုနှစ်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည် (၂ ဘုရင် ၂၃:၂၉၊ “ဖါရိုနီခို” ကိုကြည့်ပါ)။

15. Pharaoh’s house. The word “Pharaoh,” and Egyptian term literally meaning “great house,” was not originally a royal title but a term denoting the palace. During the Eighteenth Dynasty, under whose kings Moses wrote the book of Genesis, it became a term of respect designating the king. Similarly, the Sultan was called the Sublime Porte. Also, the President of the United States is sometimes referred to impersonally and indirectly as “the White House.” In later times the proper name of the king was added to his title, the earliest example of this use in the Bible occurring in the 10th century b.c. (see 2 Kings 23:29, “Pharaoh-nechoh”).

 

၁၆။ သူ့တွင် သိုးများရှိသည်။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များအနက်၊ ခေတ်ကာလတွင် သိုးခါးများသည် များစွာမထင်ရှားသေးပေ။ သို့သော်၊ ၎င်းတို့ကို လုံးဝမသိခဲ့သည်မဟုတ်ပေ၊ ဘီစီ တတိယနှင့် ဒုတိယထောင်စုနှစ်များမှ သင်္ချိုင်းများတွင် တွေ့ရှိရသော ဝန်တင်ထားသော သိုးခါးရုပ်ထုများက ၎င်းကို သက်သေပြသည်။ မြင်းသည် အဲဂုတ္တုပြည်တွင် မရောက်ရှိသေးဘဲ၊ ဤတွင် ဖော်ပြမထားပေ။ ရှေးဟောင်းသုတေသနအထောက်အထားများအရ၊ အဲဂုတ္တုပြည်တွင် ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်အုပ်ချုပ်ခဲ့သော အာရှဟစ်ဆို့စ်လူမျိုးများက မြင်းနှင့်ရထားကို မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ မောရှေက ယောသပ်ခေတ်တွင် မြင်းများကို ဖော်ပြပြီး အာဗြံခေတ်တွင် မဖော်ပြထားခြင်းသည် သူ၏ အဲဂုတ္တုပြည်နှင့်ပတ်သက်သော တိကျသောအသိပညာ၏ သက်သေဖြစ်သည်။

16. He had sheep. Of the domestic animals here mentioned, only the camel was still uncommon at this time. It was not entirely unknown, however, as a number of figurines of laden camels found in tombs of the third and second millenniums b.c. prove. The horse had not yet been introduced into Egypt, and is not mentioned. Archeology points to the Asiatic Hyksos, who ruled in Egypt more than a century, as introducing the horse and chariot. Moses’ mention of horses in Joseph’s time and not in Abram’s time is evidence of his accurate knowledge of Egypt.

 

၁၇။ ထာဝရဘုရားသည် ဖါရိုဘုရင်ကို ဒုက္ခပေးတော်မူသည်။ လူသား၏အဆုံးစွန်သည် ဘုရားသခင်၏အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ အာဗြံသည် ဘုရားသခင်ကို မလိုက်နာခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့အတွက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တော်မူသည်။ ဤဒုက္ခများ၏ သဘောသဘာဝကို မသိရှိနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် စါရှိကို အသရေဖျက်မှုမှ ကာကွယ်ရန်နှင့် ဖါရိုဘုရင်အား သူမကို အာဗြံထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် ယုံကြည်စေရန် လုံလောက်သော သဘောသဘာဝရှိသည်။ စါရှိကိုယ်တိုင်က သူမ၏အိမ်ထောင်သည်အခြေအနေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်သည် နောက်ပိုင်းတွင် အဘိမလက်ထံသို့ ပြောဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ဖါရိုဘုရင်ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (အခန်း ၂၀:၃ ကိုကြည့်ပါ)။

17. The Lord plagued Pharaoh. Man’s extremity is God’s opportunity. Though Abram had failed God, God intervened on his behalf. What the nature of these plagues was cannot be determined, but they were obviously of such a nature as to protect Sarai from dishonor and to convince Pharaoh that he should restore her to Abram. Sarai herself may have revealed her actual marital status, or God may have spoken directly to Pharaoh as He did later to Abimelech (see ch. 20:3).

 

ဤအတွေ့အကြုံသည် အာဗြံအား သူ၏လိမ္မာသောအကြံအစည်များထက် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ရန် သင်ကြားပေးသင့်သည်။ သို့သော်၊ သူသည် မကြာမီတွင် ထပ်မံ၍အတူတူအမှားကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာ ထူးဆန်းပြီး၊ သူ၏သားအိုင်ဇက်သည် အလားတူလှည့်ဖျားမှုကို ကြိုးစားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်မှာ ပို၍ထူးဆန်းသည် (အခန်း ၂၀:၂; ၂၆:၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ကျွန်များကို ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားသော အခြေအနေများမှ ကယ်တင်ပေးခြင်းသည် သူ၏သနားကရုဏာနှင့် မေတ္တာရှိမှု၏ သက်သေဖြစ်သည်။ သူ၌ယုံကြည်ခြင်းရှိကြောင်း ကြွေးကြော်သူများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ၎င်းတို့၏ခေါ်ဝေါ်မှုနှင့် မထိုက်တန်စွာ ပြုမူတတ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့၏ရန်သူများအား ၎င်းတို့ကို လေးစားရန် သင်ကြားပေးတတ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏သားသမီးများ၏ သစ္စာမရှိသောအချိန်များတွင်ပင် သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်တည်ရှိသည် (၂ တိမောသေ ၂:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော်၊ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မလိုလားအပ်သောရလဒ်များမှ ကယ်တင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုမူခြင်းသည် မာနထောင်လွှားမှုဖြစ်သည်။ ဤသို့သော သွေးဆောင်မှုတစ်ခုအတွက် ခရစ်တော်က “သင်သည် ထာဝရဘုရားကို မစမ်းသပ်ရဟု” ဖြေကြားခဲ့သည် (မဿဲ ၄:၇)။

This experience should have taught Abram to trust in God rather than in his own clever devices. It seems strange, however, to find him a little later making the same mistake, and even more strange to find his son Isaac trying the same artifice (see chs. 20:2; 26:7). That God should rescue his servants from circumstances of their own contriving is evidence of His mercy and love. Those who profess faith in Him may at times act unworthily of their calling, yet God often teaches their opponents to respect them. The Lord remains faithful toward His children even in their hours of unfaithfulness (see 2 Tim. 2:13). But, to act deliberately, in the anticipation that God will save us from untoward results, is presumption. To a temptation such as this Christ replied, “Thou shalt not tempt the Lord thy God” (Matt. 4:7).

 

၁၈။ ဖါရိုဘုရင်သည် အာဗြံကို ခေါ်သည်။ ဖါရိုဘုရင်၏ ဆုံးမစကားများသည် သူမသည် အခြားသူ၏ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့လျှင် စါရှိကို ယူမည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်များသည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး၊ သူမကို ဇနီးအဖြစ်ယူရန် စီစဉ်မှုများသည် လုံးဝတရားဝင်သည်။ စါရှိကို မင်္ဂလာဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မပေါင်းဖက်ရသေးပေ။ အာဗြံဘက်မှလည်း၊ ဘုရင်၏ နှစ်သက်မှုအမှတ်အသားအဖြစ် ထုံးစံအတိုင်း သတို့သြဘာနှင့် အခြားလက်ဆောင်များကို လက်ခံခဲ့သည်။

18. Pharaoh called Abram. Pharaoh’s words of reproof imply that he would not have taken Sarai had he known her to be another man’s wife. His intentions were above reproach; his arrangements for making her his wife were entirely legitimate. Sarai had been taken to court in preparation for the wedding, but had not yet joined the king. And Abram, on his part, had accepted the customary dowry and other gifts in token of the king’s favor.

 

၁၉။ သူမကို ယူပြီး ထွက်သွားပါ။ ဘုရားသခင်၏ မနှစ်သက်မှုကြောင့် ဒုက္ခများရောက်ရှိလာသည်ကို သဘောပေါက်သောကြောင့်၊ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် အာဗြံကို ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံရန် မရဲခဲ့ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ အမျက်ဒေါသကို သက်သာစေရန် သူ့အား နိုင်ငံမှ လုံခြုံစွာ ထွက်ခွာသွားရန် လမ်းကြောင်းပေးခဲ့သည်။ ဖါရိုဘုရင်၏ ကျေးဇူးပြုမှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ သနားကရုဏာသည် သူ့ကို နှိမ့်ချခဲ့ပြီး၊ တိတ်ဆိတ်စွာ သူ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် မဆင်မခြင်ပြုမူမှုနှင့် အရှက်ရဖွယ်ရာ လုပ်ရပ်များကြောင့် လောကီလူသားများထံမှ ထိုက်တန်စွာ ဆုံးမခံရသောအခါ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် မည်မျှအသရေဖျက်မှုဖြစ်ပေါ်စေသနည်း။

19. Take her, and go. Recognizing that the plagues had come upon him because of God’s displeasure, the monarch did not dare to deal harshly with Abram, but sought, rather, to mitigate the anger of God by providing him a safe-conduct from the country. The graciousness of Pharaoh and the mercy of God had humbled him, and in silence he acknowledged his guilt. What dishonor comes to the cause of God when His representatives, as the result of ill-advised and disgraceful courses of action, bring upon themselves well-earned reproof from men of the world!

 

ellen g. white comments

1-20 PP 125-131

1 COL 36; FE 286, 505; GW 112; PP 126; 4T 523

1, 2 PP 368

2 COL 286; MB 69; MH 405; PK 15, 703; PP 129

2, 3 DA 27; PK 368; PP 125

3 PK 683

4-6 PP 127

6, 7 PP 128

7, 8 ML 33, 35; 5T 320

10 PP 129

11-17 PP 130

13 PP 147

18, 19 PP 130